บทที่ 95: เกราะหวาย (อัปเดตเก้าครั้ง)_1 ผู้แปล: 549690339 "พวกเราเดินตามลุงโจวกับทีมขึ้นเขาไปล่าสัตว์ประหลาด ระหว่างทางก็ไปเจอปีศาจหมาป่ากรงเล็บแยกตัวหนึ่ง ตัวสูงเท่าคนสองคน ขนสีชาด เขี้ยวยาวสามฉื่อ กรงเล็บเหมือนตะขอมีเงี่ยง พลังของมันอยู่ราวๆ ระยะกลางของขั้นหนึ่ง ยังไม่ถึงระยะปลาย ตามปกติแล้วทีมของพวกเราน่าจะรับมือได้ ลุงโจวกับคนอื่นๆ เข้าต่อสู้กับมัน สั่งให้พวกเราคอยสนับสนุนจากด้านนอก และอย่าให้มันหนีไปได้..." "หลังสู้กันอยู่เป็นเวลานาน ลุงโจวกับทีมก็ได้รับบาดเจ็บ ส่วนปีศาจหมาป่ากรงเล็บแยกก็ดูเหมือนจะใกล้ตายเต็มที แต่จู่ๆ มันกลับปะทุพลังขึ้นมา แล้วพุ่งเข้ามาหาพวกเราสามคน ต้าหูกับผมจำคำสั่งของลุงโจวได้ เลยไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม แต่เสี่ยวหูที่ตกใจจนเสียขวัญกลับฟันใส่ปีศาจหมาป่ากรงเล็บแยกเข้าอย่างจัง" "คมฟันนั้นไปโดนปีศาจหมาป่ากรงเล็บแยกจริง แต่ก็แค่ทำให้ขนมันบาดเจ็บนิดหน่อย พออาศัยจังหวะที่เสี่ยวหูสร้างขึ้นจากการโจมตี มันก็อ้อมไปด้านหลังเสี่ยวหู แล้วใช้กรงเล็บฉีกเกราะหวายของเสี่ยวหูขาดในครั้งเดียว เนื้อของเสี่ยวหูก็ถูกฉีกเปิด เลือดไหลไม่หยุด..." ซวงหูยกแขนเสื้อเช็ดน้ำตา เสียงสะอื้นติดคอ "ลุงโจวบอกว่ากรงเล็บของปีศาจหมาป่ากรงเล็บแยกถูกห่อหุ้มด้วยพลังปีศาจ ถ้าโดนมันฉีกเปิดเข้าแล้ว เลือดจะไหลไม่หยุด ผู้ฝึกตนหลายคนตายกันแบบนี้ เลือดไหลจนแห้งตายหลังถูกฉีกเป็นแผล..." ต้าหูที่น้ำตาคลอเบ้าเอ่ยอย่างรู้สึกผิดว่า "ถ้าผมรับคมกรงเล็บแทนเขาได้ก็คงดี ผมแข็งแรงกว่าเสี่ยวหู ถ้าเป็นผมคงไม่เจ็บหนักขนาดนั้น" พอน้องชายบาดเจ็บหนักขนาดนี้ พี่ชายทั้งสองก็ทั้งเศร้าและทั้งเสียใจ "คุณเฒ่าเฟิงเก่งเรื่องปรุงโอสถมาก เสี่ยวหูต้องไม่เป็นไรแน่" โม่ฮวาปลอบพวกเขา โดยที่ดวงตาก็เริ่มรื้นขึ้นมาเหมือนกัน โม่ฮวาตรวจดูแผลของเสี่ยวหูอีกครั้ง แม้เลือดยังซึมออกมาอยู่ แต่เลือดบริเวณแผลเริ่มแข็งตัวช้าๆ ยาของคุณเฒ่าเฟิงน่าจะออกฤทธิ์แล้ว โม่ฮวาถอนหายใจด้วยความโล่งอก ใช้จิตสัมผัสของตน โม่ฮวาสังเกตเห็นไอสีแดงสดจางๆ แผ่คลุมอยู่รอบแผลของเสี่ยวหู นั่นน่าจะเป็นพลังปีศาจที่นักล่าอสูรมักพูดถึงกัน มันเป็นพลังจิตวิญญาณชนิดพิเศษที่อสูรสร้างขึ้น จากพลังวิญญาณอันสับสนซึ่งได้มาจากอาหารของพวกมัน ปนกับพลังโลหิตของตัวเอง ไม่ใช่เพียงมนุษย์เท่านั้นที่ใช้พลังจากเต๋าแห่งฟ้าดินได้ อสูรก็ทำได้เช่นกัน โม่ฮวาปลอบต้าหูกับซวงหูอีกสองสามประโยค แล้วส่งของที่หลิวหรูฮวาฝากมาให้ป้าเหมิง ป้าเหมิงแอบเช็ดน้ำตาอยู่ข้างๆ พอเห็นโม่ฮวาก็ฮึดสู้ขึ้นมา แล้วเอ่ยว่า "ช่วยขอบคุณแม่ของเจ้าด้วยนะ หลายปีมานี้ พวกเราได้พึ่งพานางมากจริงๆ แล้วก็ขอบใจเจ้าที่อุตส่าห์เดินทางมา อยู่กินข้าวเที่ยงก่อนเถอะ..." แต่พอนึกถึงบ้านของตนที่ยากจน แทบไม่มีของกินอะไรจะเอามาเลี้ยง ไม่มีอะไรดีๆ จะต้อนรับ และยังต้องใช้หินวิญญาณก้อนใหญ่สำหรับค่ารักษาของเสี่ยวหูอีก นางก็ไม่รู้เลยว่าจะเอามาจากไหน... หัวใจของป้าเหมิงพลันขมฝาด รอยยิ้มบนใบหน้าถูกบีบให้ฝืน น้ำตาก็ไหลลงมาอีกครั้ง โม่ฮวาแกล้งทำเป็นไม่เห็น แล้วพูดว่า "ไม่ต้องหรอกป้า แม่ผมบอกให้ผมกลับเร็วหน่อย ป้าดูแลเสี่ยวหูให้ดีนะ เดี๋ยวพอเขาหายแล้วผมจะมาเล่นด้วย" ป้าเหมิงพยักหน้า พลางพูดด้วยเสียงสั่นเครือ โม่ฮวาปลอบนางต่อ "เมื่อกี้ผมดูแล้ว แผลของเสี่ยวหูเริ่มหายแล้ว พลังปีศาจตรงแผลก็อ่อนลงไปมาก ผมคาดว่าอีกไม่กี่วันให้เขาพักฟื้นดีๆ ก็จะค่อยๆ หายเอง หินวิญญาณก็ไม่ต้องกังวล เดี๋ยวรออีกหน่อย พอให้ต้าหูกับคนอื่นๆ รับมือเรื่องต่างๆ ได้เอง ทุกอย่างก็จะดีขึ้น..." "อืม" ป้าเหมิงลูบศีรษะของโม่ฮวา แม้โม่ฮวาจะยังเด็ก แต่เขากลับคิดรอบคอบเสมอ และรู้อะไรมากมาย คำพูดของเขาทำให้หัวใจของป้าเหมิงสงบลงอย่างไม่รู้สาเหตุ โม่ฮวาส่งกล่องอาหารให้ป้าเหมิง แล้วก็กล่าวลาเพื่อกลับบ้าน "เดินทางระวังๆ นะ" นางเอ่ย ป้าเหมิงเดินส่งโม่ฮวาถึงหน้าประตู แล้วพอกลับเข้ามา ก็เปิดกล่องอาหารออก ภายในมีซาลาเปานึ่งกับเนื้อแห้ง หม้อซุปบำรุงร่างกายใบเล็กที่ยังอุ่นอยู่ และขวดยารักษาแผลอีกหลายขวด ใต้ขวดยามีกระเป๋าผ้ากระจุกเล็กๆ หนักมือพอสมควร ป้าเหมิงเปิดออกดู ก็พบว่าข้างในมีหินวิญญาณมากกว่าสิบก้อน ป้าเหมิงจ้องหินวิญญาณพวกนั้นนิ่งงันไปครู่หนึ่ง แล้วน้ำตาก็ไหลลงมาอีกครั้ง หลังกลับถึงบ้าน โม่ฮวาก็รู้สึกหดหู่ไปไม่น้อย เขาอยากช่วยเสี่ยวหูกับคนอื่นๆ แต่กลับคิดไม่ออกว่าจะแก้ยังไงได้ในทันที เขาไม่รู้เวทมนตร์ ฝึกกายก็ไม่ได้ ระดับการฝึกตนก็ต่ำ และหินวิญญาณของตัวเองก็กระเด็นหมดไปตั้งนานแล้ว คิดไปคิดมา สุดท้ายเหลือทางเดียวเท่านั้น คือการวาดค่ายกล โม่ฮวารีบกินมื้อเที่ยงให้เสร็จอย่างรวดเร็วตอนเที่ยงวัน จากนั้นก็รีบไปที่ร้านตีหลอมเพื่อขอเกราะหวายชุดใหม่จากช่างเฉิน โม่ฮวาไม่มีหินวิญญาณและตั้งใจจะขอเชื่อไว้ก่อน แต่ช่างเฉินกลับไม่พูดอะไรสักคำ ยกให้เขาฟรีๆ แถมยังให้มาถึงสามชุด "เกราะหวายถ้าซื้อข้างนอกก็คงต้องใช้หินวิญญาณ แต่ของพวกนี้ที่นี่แทบไม่มีค่าอะไรเลย การทำเกราะหวายก็ไม่ได้ใช้เหล็กชั้นดีหรือของเหลววิญญาณมากนัก แค่แช่หวายไว้แล้วใช้เทคนิคพิเศษเผาด้วยไฟแรงๆ ก็พอ แถมยังไม่กินเวลาเตาหลอมมากด้วย มากสุดก็แค่เหนื่อยนิดหน่อย เอาไปสามชุดนี้แล้วใช้ให้สบายใจเถอะ..." โม่ฮวาเคยวาดค่ายกลให้ช่างเฉินหลายครั้งโดยไม่คิดหินวิญญาณสักก้อน ช่างเฉินจึงรู้สึกละอายใจ และอยากให้โม่ฮวาขออะไรจากเขามากกว่านี้เสียอีก ถ้าเป็นอุปกรณ์วิญญาณล้ำค่า เขาอาจต้องคิดหนักอยู่บ้าง แต่แค่ของอย่างเกราะหวายที่พวกศิษย์ของเขาก็ทำได้ เขายกให้ได้โดยไม่กะพริบตา โม่ฮวากล่าวขอบคุณ แล้วพอกลับมาก็ลงค่ายกลเกราะเหล็กบนเกราะหวายทั้งสามชุด โม่ฮวาเคยมีเกราะหวายแบบนี้อยู่หนึ่งชุดในถุงเก็บของ เดิมเตรียมไว้ใช้ป้องกันตัวเผื่อจำเป็นต้องปะทะกับเชียนซิง แต่พอเชียนซิงเสียสติ เกราะหวายนั่นก็ใช้การไม่ได้ไปแล้ว สิ่งที่โม่ฮวาไม่ต้องการ ต้าหูกับคนอื่นๆ ย่อมใช้ประโยชน์ได้แน่ นักล่าอสูรต้องต่อสู้กับอสูรจนตายไปข้างหนึ่ง กระบวนการนั้นอันตรายอย่างยิ่ง โดยเฉพาะสำหรับผู้ฝึกกาย นักล่าอสูรที่มีประสบการณ์ย่อมดีกว่า พวกเขามีประสบการณ์ล่าสัตว์มากมายและคุ้นเคยกับอสูร ต่อให้เจอสถานการณ์อันตรายก็ยังพอพลิกแพลงเอาตัวรอดได้อย่างคล่องแคล่ว แต่นักล่าหน้าใหม่กลับไม่มีประสบการณ์ จัดการเหตุฉุกเฉินไม่ทัน ถ้าพลาดแม้แต่นิดเดียว แล้วถูกอสูรฉวยโอกาส ก็อาจบาดเจ็บเล็กน้อยหรือถึงขั้นตายได้ ผู้ฝึกตนหนุ่มสาวที่มีพรสวรรค์มากมาย ซึ่งจริงๆ แล้วควรจะกลายเป็นนักล่าอสูรชั้นยอด กลับต้องเสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุที่ไม่คาดคิด สูญเสียอนาคตของตัวเองไปอย่างน่าเสียดาย โศกนาฏกรรมแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยเกินไป ครั้งหนึ่งโม่ซานกับหลิวหรูฮวาเคยบ่นถึงเรื่องนี้หลายรอบตอนคุยกัน และโม่ฮวาก็แอบได้ยินมา ในเวลาพวกนี้ ถ้ามีชุดเกราะที่ทนทานพอ ก็นับว่าเป็นสิ่งช่วยชีวิตได้จริงๆ น่าเสียดายที่นักล่าอสูรส่วนใหญ่ไม่มีปัญญาซื้อเกราะราคาแพง จึงต้องยอมใช้เกราะหวายราคาถูกแทน ถ้าตอนเสี่ยวหูถูกปีศาจหมาป่ากรงเล็บแยกซุ่มโจมตี เกราะหวายแข็งแรงกว่านี้ เขาก็คงไม่บาดเจ็บ ต่อให้บาดเจ็บ แผลก็คงไม่หนักและไม่สาหัสถึงขนาดนั้น เกราะหวายที่ลงค่ายกลเกราะเหล็กแล้วจะทนทานกว่าก่อนหน้านี้มาก โม่ฮวาหวังว่าเมื่อพวกต้าหูและคนอื่นๆ สวมมัน พวกเขาจะบาดเจ็บน้อยลงเวลาล่าอสูร โม่ฮวาคิดกับตัวเอง ไม่กี่วันต่อมา โม่ฮวาไปหาเสี่ยวหู อาการของเขาดีขึ้นแล้ว สีหน้าดูดีขึ้นมาก โม่ฮวานำเกราะหวายสามชุดออกมาแล้วยื่นให้พวกเขา เกราะของต้าหูกับซวงหูยังพอใช้ได้ แค่มีรอยแตกร้าวนิดหน่อยจากการต่อสู้กับอสูร ส่วนของเสี่ยวหูถูกหมาป่าฉีกเปิดไปตรงๆ ใช้ต่อไม่ได้แล้ว ป้าเหมิงมองเกราะหวายในมือของโม่ฮวา สีหน้าลังเล คล้ายอยากจะพูดอะไรบางอย่าง โม่ฮวาเห็นความกังวลของป้าเหมิง จึงพูดขึ้นว่า "เกราะหวายพวกนี้ช่างเฉินให้ผมมา ผมก็ไม่ได้ใช้ เลยเอามาให้พี่ต้าหูกับคนอื่นๆ ค่ายกลที่ผมลงไว้บนเกราะทำให้มันแข็งแรงกว่าเกราะหวายธรรมดามาก แบบนี้พวกเขาจะบาดเจ็บน้อยลงเวลาล่าอสูร และถ้าได้รับบาดเจ็บจริงๆ แผลก็ควรจะไม่หนักเท่าเดิม" เดิมทีป้าเหมิงรู้สึกอายที่จะรับของขวัญหนักเช่นนี้ แต่พอได้ยินโม่ฮวาบอกว่าจะ "ลดโอกาสบาดเจ็บ" นางก็ปฏิเสธไม่ลงอีกต่อไป ดวงตาแดงก่ำเพราะทั้งละอายและทั้งซาบซึ้ง โม่ฮวาดึงแขนเสื้อของป้าเหมิงเบาๆ แล้วพูดว่า "ต่อไปถ้าผมต้องการความช่วยเหลือ ผมก็จะไปขอพี่ต้าหูกับคนอื่นๆ ช่วยเหมือนกัน พวกเขาจะมัวขี้เกียจแล้วปฏิเสธผมไม่ได้หรอก" ป้าเหมิงรีบพยักหน้าซ้ำๆ "ได้ ได้ ต่อไปถ้าเจ้าต้องการอะไร ก็ไปบอกพวกเขาได้เลย ถ้าสามคนนั่นกล้าปฏิเสธ ข้าจะหักขาพวกมันให้ดู!" ท่าทางของป้าเหมิงสดใสขึ้นทันที ส่วนต้าหูกับน้องชายทั้งสองก็หัวเราะออกมา พลางกอดเกราะหวายของตนไว้แน่น