## บทที่ 1183 แม้เพียงชายเสื้อก็มิอาจสัมผัส “บัดซบ! ไม่ว่าข้าจะพยายามเพียงใด หอกในมือกลับมิอาจระคายผิวเขาได้เลยแม้แต่น้อย! เหตุใดผู้ที่มีระดับการบ่มเพาะเพียงแค่นั้น ถึงได้แข็งแกร่งปานนี้กัน?!” ซีมู่หรงสบถด่าทออยู่ในใจ ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นทุกคราที่หยวนหลบหลีกการวิถีหอกของเขาได้อย่างลื่นไหลราวกับภูตพราย **[คลื่นกระแทกมังกร!]** ทันใดนั้น หอกในมือของซีมู่หรงพลันสั่นสะท้าน แผ่รัศมีสีแดงฉานจางๆ ออกมาอย่างลึกลับ ผู้ถือครองวาดวิถีหอกเล็งตรงไปยังร่างของหยวน พลันปรากฏเงามายาของมังกรทองอร่ามแผดคำรามก้องอยู่เบื้องหลังของซีมู่หรง เมื่อเห็นดังนั้น หยวนจึงใช้เพียงปลายกระบี่เข้าต้านรับ ทว่ามันกลับไม่อาจสลายแรงกระแทกมหาศาลได้ทั้งหมด เขาโถมสัมผัสได้ถึงขุมพลังอันรุนแรงที่แทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ราวกับจะระเบิดอวัยวะภายในให้แหลกลาญ ทว่าพลังนั้นกลับทำได้เพียงสั่นสะเทือนกระดูกของเขาเบาๆ เท่านั้น ‘ขะ...เขาต้านรับคลื่นกระแทกมังกรได้งั้นหรือ? ร่างกายของเขาสร้างขึ้นจากสิ่งใดกันแน่!’ ซีมู่หรงตกอยู่ในความตกตะลึงอย่างหนัก เพราะกระบวนท่าคลื่นกระแทกมังกรนั้นขึ้นชื่อเรื่องการทำลายล้างจากภายในโดยเฉพาะ “มีดีแค่นี้เองหรือ?” หยวนกล่าวขึ้นมาดื้อๆ “เหตุใดท่านไม่แปลงกายเสียทีล่ะ? ผมอยากเห็นพลังที่แท้จริงของท่านแล้ว” “ข้าไม่จำเป็นต้องแปลงกายเพื่อจัดการเจ้า!” ซีมู่หรงขบฟันกรอด ทวีความเกรี้ยวกราดในการโจมตีมากขึ้นจนอากาศรอบด้านสั่นไหว ทว่าน่าเสียดาย ต่อให้เขาจะโหมกระหน่ำเพลิงโทสะลงไปในการโจมตีเพียงใด เขาก็ยังมิอาจสัมผัสแม้เพียงชายเสื้อของหยวนได้เลย ท้ายที่สุด ซีมู่หรงจำต้องสลัดศักดิ์ศรีทิ้งเพื่อเข้าสู่สภาวะแปลงกาย เกล็ดสีทองเริ่มผุดขึ้นปกคลุมทั่วร่าง พร้อมกับหางอันทรงพลังที่งอกยาวออกมา กลิ่นอายพลังของเขาพุ่งทะยานขึ้นอย่างทวีคูณ ระดับการบ่มเพาะพุ่งพรวดขึ้นถึงสามระดับ จนบรรลุสู่จุดสูงสุดของขอบเขตจักรพรรดิจิตวิญญาณในชั่วพริบตา “แบบนี้ค่อยน่าสนุกหน่อย” รอยยิ้มแห่งความตื่นเต้นผุดขึ้นบนใบหน้าของหยวน เมื่อเตรียมพร้อมเสร็จสิ้น ซีมู่หรงก็จู่โจมอีกครั้ง หอกของเขาพุ่งทะยานด้วยความเร็วประหนึ่งแสง ทิ้งไว้เพียงเส้นสายสีทองอร่ามที่กรีดผ่านอากาศ *วืด!* ‘โอ้โฮ!’ หยวนอุทานอยู่ในใจขณะเอี้ยวตัวหลบวิถีหอกนั้นได้อย่างหวุดหวิด ความเร็วของซีมู่หรงในยามนี้เหนือกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้ไม่น้อย เมื่อเห็นเช่นนั้น หยวนก็ไม่คิดจะออมมืออีกต่อไป เขาเริ่มเปิดฉากต่อสู้กับซีมู่หรงอย่างจริงจัง ทั้งคู่แลกเปลี่ยนกระบวนท่านับร้อยภายในเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ แรงปะทะแผ่ซ่านไปทั่วลานประลอง แม้ว่าซีมู่หรงจะกดดันให้หยวนต้องเริ่มจริงจังได้ ทว่าในสายตาของผู้ที่เฝ้าสังเกตการณ์ ทุกคนต่างมองออกอย่างชัดเจนว่าเขาก็ยังมิอาจเอาชนะหยวนได้อยู่ดี “เหลือเชื่อ... เขาสามารถรับมือซีมู่หรงในร่างแปลงมังกรได้จริงๆ หรือนี่” ซีเม่ยลี่พึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและแววตาที่เต็มไปด้วยความทึ่ง “เขาทำได้มากกว่าแค่รับมือเสียอีก แม้จะแปลงกายแล้ว ซีมู่หรงก็ยังโจมตีไม่โดนเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว ช่องว่างระหว่างความแข็งแกร่งนั้นกว้างเกินไป ซีมู่หรงไม่มีทางชนะเขาได้หรอก” ซีเซิ่งโม่ส่ายหัวช้าๆ ด้วยความเคร่งขรึม “เห็นพวกเขาต่อสู้กันแบบนี้ มันก็ทำให้เลือดในกายของข้าพลุ่งพล่านขึ้นมาเหมือนกันนะ” ซีหมิงเจ๋อกล่าวพร้อมรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า “เจ้าอยากจะสู้กับมนุษย์ที่อยู่เพียงระดับราชามหาจิตวิญญาณงั้นหรือ? ไม่คิดเลยว่าจะได้ยินคำนี้จากปากเจ้า” ซีเซิ่งโม่เอ่ยกับนางโดยที่สายตายังคงจับจ้องไปที่เวทีประลอง “เพียงระดับราชามหาจิตวิญญาณงั้นหรือ? ท่านพูดเช่นนั้นได้อย่างไรหลังจากที่เห็นพลังของเขา? เขาเป็นมากกว่าแค่ราชามหาจิตวิญญาณแน่ๆ... และบางที อาจจะเป็นยิ่งกว่ามนุษย์ด้วยซ้ำ” ซีหมิงเจ๋อถอนหายใจยาว “...” คำพูดนั้นทำให้ซีเซิ่งโม่ถึงกับพูดไม่ออก เนิ่นนานผ่านไป ซีมู่หรงก็ทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความตกตะลึง ปลายกระบี่ของหยวนปักคาอยู่ที่หน้าอกของเขาพอดิบพอดี จนถึงวินาทีสุดท้าย เขาก็ยังมิอาจสัมผัสตัวหยวนได้เลยแม้แต่น้อย “เป็นการต่อสู้ที่ดีมากครับ” หยวนเอ่ยกับชายหนุ่มที่ยังคงจมอยู่ในความเงียบงัน ครู่หนึ่ง ซีมู่หรงก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “เจ้า... กลืนกินมันไปแล้วใช่ไหม?” “ท่านพูดถึงเรื่องอะไร?” หยวนเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย “แก่นโลหิตของบรรพชนมังกร... มันจะสมเหตุสมผลก็ต่อเมื่อเจ้ากลืนกินมันเข้าไปแล้วเท่านั้น ถึงได้แข็งแกร่งปานนี้” “อ้อ ท่านหมายถึงสิ่งนั้นเองหรือ เปล่าเลย ผมยังเก็บมันไว้อยู่ครับ” คำตอบนั้นยิ่งทำให้ความตกตะลึงบนใบหน้าของซีมู่หรงชัดเจนยิ่งขึ้น “จะ...เจ้าพูดจริงหรือ? เจ้ายังไม่ได้ใช้มันอีกหรือ?! แล้วเหตุใดเจ้าถึงได้แข็งแกร่งเพียงนี้ทั้งที่เป็นแค่ราชามหาจิตวิญญาณกันแน่?!” ไม่ใช่เพียงซีมู่หรงเท่านั้น แต่ทั้งครอบครัวของเขาต่างก็ตกตะลึงเมื่อล่วงรู้ว่าหยวนยังไม่ได้ใช้แก่นโลหิตของบรรพชนมังกร เพราะทุกคนต่างปักใจเชื่อไปแล้วว่าเขากลืนกินมันเพื่อแลกกับพลังมหาศาลนี้ ‘เขายังไม่ได้ใช้แก่นโลหิตของบรรพชนงั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้น พลังมหาศาลที่เขาครอบครองอยู่นี้มันมาจากที่ใดกันแน่?’ ซีเซิ่งโม่ครุ่นคิดอย่างหนัก ทันใดนั้น ซีหมิงเจ๋อก็ก้าวออกมาข้างหน้าแล้วเอ่ยขึ้น “หยวน ข้าดูออกจากการประลองครั้งนี้ว่าเจ้ายังไม่พอใจนัก ดวงตาของเจ้าบอกข้าว่าเจ้ามีความโหยหาในการต่อสู้ที่ฝังลึกอยู่ในสายเลือด... เช่นนั้นแล้ว สนใจจะมาประลองกับข้าเป็นคนต่อไปหรือไม่?” “เอ๋?!” ซีเม่ยลี่และซีมู่หรงเบิกตาโพลง หันไปมองมารดาของตนด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา “ท่านต้องการประลองกับผมงั้นหรือ?” หยวนถามเพื่อความแน่ใจ ซีหมิงเจ๋อพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “เจ้าก็เห็น ข้าไม่ค่อยมีโอกาสได้ยืดเส้นยืดสายมานานแล้วเพราะตำแหน่งหน้าที่ และถึงแม้ข้าจะดูไม่เหมือนคนชอบใช้กำลัง ทว่าเมื่อก่อนข้าก็มักจะท้าสู้กับใครก็ตามที่ดูจะสร้างความลำบากให้ข้าได้อยู่เสมอ นั่นคือวิธีที่ข้าได้พบกับสามีของข้านั่นแหละ” ‘ประลองกับระดับมหาจักรพรรดิจิตวิญญาณงั้นหรือ?’ หยวนคงจะโกหกหากบอกว่าเขาไม่สนใจ ทว่าเขาสัมผัสได้ว่าลานประลองเล็กๆ แห่งนี้คงไม่อาจรองรับการต่อสู้ที่แท้จริงระหว่างเขากับนางได้ เขาจึงถามออกไปว่า “ท่านมีสถานที่ที่เราจะใส่กันได้เต็มที่โดยไม่ต้องกังวลเรื่องสภาพแวดล้อมไหมครับ? ผมรู้สึกว่า... หากสู้กับท่าน ผมคงไม่อาจออมมือได้แน่ๆ” ซีหมิงเจ๋อหัวเราะเบาๆ “แน่นอน มีพื้นที่กว้างขวางนอกตัวเมือง ทว่าการเตรียมลานประลองอาจจะต้องใช้เวลาสักเล็กน้อย” “ผมรอได้ครับ ถ้าไม่นานจนเกินไป” “ไม่นานหรอก ข้าจะให้คนเตรียมการให้พร้อมภายในวันพรุ่งนี้ นี่จะเป็นโอกาสให้พวกเราได้เตรียมตัวให้พร้อมด้วยเช่นกัน” ซีหมิงเจ๋อกล่าว หยวนพยักหน้ารับคำ “อะแฮ่ม” ซีเซิ่งโม่กระแอมไอเบาๆ อย่างมีเลศนัย “มีอะไรหรือ?” ซีหมิงเจ๋อเลิกคิ้วมองเขา “เจ้ากำลังคิดจะทำอะไรกันแน่? ข้าสงสัยว่ามันคงไม่ได้ง่ายแค่การอยากประลองฝีมือเฉยๆ หรอกกระมัง” เขาถามถึงเจตนาที่แท้จริงของนาง “ข้าไม่รู้ว่าท่านกำลังพูดเรื่องอะไร ข้าก็แค่สงสัยในความแข็งแกร่งของเขาจริงๆ เท่านั้นเอง” ซีหมิงเจ๋อกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่ดูล้ำลึก “หยวนจะประลองกับท่านแม่อย่างนั้นหรือ...” ซีเม่ยลี่ยังคงไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน “เอาเถอะ พวกเรากลับไปที่วังกันก่อนดีกว่า มีงานเลี้ยงรอพวกเราอยู่” ซีหมิงเจ๋อเอ่ยสรุปกับทุกคนในที่นั้นหลังจากจบการประลองอันแสนดุเดือด