1172 ยอดเขาแห่งขุมทรัพย์ “นั่นคือเหตุผลที่ข้าบอกเจ้าว่า แม้จะมีอดีตชาติ แต่พวกเจ้าทุกคนในตอนนี้ต่างก็เป็นปัจเจกบุคคลที่แตกต่างกันไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง อย่าได้หวาดกลัวที่จะรักเพียงเพราะพันธะสัญญาที่เคยทำไว้ในชาติปางก่อนเลย มิเช่นนั้นเจ้าจะต้องเสียใจภายหลังเหมือนอย่างที่ข้าเป็น” เทียนซินเอ่ยพร้อมรอยยิ้มเศร้าสร้อยที่พาดผ่านใบหน้าอันหล่อเหลา หยวนตกอยู่ในความเงียบงัน เขาไม่รู้ว่าควรจะตอบโต้ถ้อยคำเหล่านั้นอย่างไรดี แม้เขาจะมีพันธะสัญญาที่หยั่งรากลึกกับเหมยซิ่วในอดีตชาติ แต่ในชาตินี้เขาก็ได้พบและตกหลุมรักเธอไปแล้วก่อนที่จะล่วงรู้ถึงความสัมพันธ์ในอดีตเสียอีก ส่วนฉู่หลิวเซียงนั้น แม้เขาจะยังไม่รู้ซึ้งว่ามีความสัมพันธ์แบบไหนกับเธอในชาติก่อน แต่มันก็เป็นเรื่องราวทำนองเดียวกับเหมยซิ่ว แน่นอนว่าเรื่องนี้รวมถึงหลี่จินซีด้วย คนที่เขาได้พบก่อนจะรู้จักตัวตนของ ‘จินซี’ แม้ว่าในตอนนี้ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะยังไม่ใช่เชิงชู้สาว แต่เป็นเหมือนสหายร่วมฝึกฝน หรืออาจกล่าวได้ว่าเป็นความสัมพันธ์ระหว่างศิษย์กับอาจารย์ในระดับที่ไม่เป็นทางการนัก “ไม่ต้องกังวลไป ข้าจะดูแลจินซีเองแม้ท่านไม่ได้เอ่ยปาก เพราะอย่างไรขากับนางก็รู้จักมักคุ้นกันอยู่แล้ว” หยวนกล่าว “เช่นนั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้นข้าขอฝากอีกเรื่อง เมื่อถึงเวลาที่นางจดจำเรื่องของเจ้าได้ ช่วยขอโทษนางแทนข้าด้วย... บอกนางว่าข้าเสียใจที่มิอาจรักนางได้อย่างที่ควรจะเป็น” เทียนซินเดินเข้ามาหาหยวนก่อนจะยื่นกุญแจให้เขา “ข้าขอฝากสถานที่แห่งนี้ไว้ในมือเจ้า” สิ้นคำ ร่างของเทียนซินก็เลือนหายไปในพริบตา “...” หลังจากยืนสงบนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง หยวนก็ก้าวเดินไปยังอาคารที่มีบานประตูมหึมาสองบานตั้งตระหง่าน ความวิจิตรของประตูบานนี้ชวนให้นึกถึง ‘บันไดสู่สวรรค์’ (Stairway to Heaven) ตรงกึ่งกลางมีรูเล็งกุญแจเก้ารูเรียงราย แต่ละรูมีอักขระสลักไว้ที่ด้านล่าง “ความเกรียงไกร, พรสวรรค์, สัตว์อสูร, ความพิโรธ, ความทรหด, โชคชะตา, ความรัก, การหวนรำลึก และการสืบทอด” หยวนอ่านถ้อยคำเหล่านั้นออกมาดังๆ ทว่าเขายังไม่มั่นใจนักว่ากุญแจดอกใดควรคู่กับรูใด ในขณะที่เขากำลังเตรียมจะลองผิดลองถูกทีละดอก เสียงของเฝิงยวี่เสียงก็ดังขึ้น “สำหรับรู ‘ความรัก’ น่าจะหมายถึงความรักที่จินซีมีต่อนายน้อยใช่ไหมเจ้าคะ?” “ฟังดูสมเหตุสมผล” หยวนพยักหน้า เขาหยิบกุญแจสีขาวที่ได้รับจากจินซีเสียบเข้าไปในรู ‘ความรัก’ *คลิก* มันคือกุญแจที่ถูกต้อง “ถ้าอย่างนั้น ‘สัตว์อสูร’ ต้องหมายถึงกิเลนสายฟ้าสีม่วงแน่นอน” หลานอิงอิงเอ่ยเสริม หยวนเสียบกุญแจสีม่วงที่ได้จากกิเลนสายฟ้าสีม่วงลงไปในรู ‘สัตว์อสูร’ *คลิก* “เจดีย์กระบี่คือตัวแทนของพรสวรรค์ค่ะ” เสี่ยวฮว่ากล่าว เขาเสียบกุญแจทองคำจากเจดีย์กระบี่ลงในรู ‘พรสวรรค์’ *คลิก* “โชคชะตาต้องเป็นกุญแจสีดำจากสวนแห่งพรหมลิขิตแน่ๆ” หยวนพึมพำขณะเสียบกุญแจลงไป *คลิก* “ส่วน ‘การหวนรำลึก’ ก็คือกุญแจสีน้ำเงินจากสุสานกระบี่” *คลิก* “เผ่ามารคือตัวแทนของ ‘ความพิโรธ’ ที่มิอาจควบคุมได้ เช่นนั้นก็ต้องเป็นกุญแจสีโลหิต” *คลิก* “สระกระบี่คือบททดสอบความทรหดของข้าอย่างไม่ต้องสงสัย” *คลิก* คราวนี้เหลือเพียงสองรูสุดท้ายที่ยังว่างเปล่า “ความเกรียงไกร และ การสืบทอด งั้นหรือ” การที่เทียนซินมอบกุญแจดอกสุดท้ายของอาคารนี้ให้เขานั้นนับเป็นการสืบทอดอย่างแท้จริง ส่วนการทดสอบเก้ากระบี่นั้นคือความเกรียงไกรที่สยบผู้ท้าชิงทุกคนลงราบคาบ *คลิก* *คลิก* หยวนเสียบกุญแจดอกสุดท้าย (Master Key) ลงไปเป็นลำดับหลังสุด และเมื่อเขาบิดมัน บานประตูก็เริ่มเปิดออกทันที ภายในอาคารนั้นเรียบง่ายไร้การตกแต่งใดๆ ราวกับเป็นบ้านหลังใหม่ที่ยังไม่มีใครเคยย่างกรายเข้ามาอาศัย ทว่า ณ ใจกลางห้อง กลับมีไอเทมหลายชิ้นถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ หยวนเดินไปยังแท่นที่ใกล้ที่สุด ซึ่งมีตำราโบราณเล่มหนึ่งวางสงบนิ่งอยู่ เมื่อเขาเพ่งสมาธิไปที่มัน ข้อมูลก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอระบบ [เคล็ดวิชากระบี่สูงสุดแห่งเทพกระบี่] หยวนลอบกลืนน้ำลายเมื่อได้อ่านชื่ออันแสนเกรียงไกรนั้น หลังจากจ้องมองตำราอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เดินไปยังตู้จัดแสดงถัดไป “นี่คือ... หน้ากากอย่างนั้นหรือ?” หยวนเลิกคิ้วขึ้น มันดูเหมือนกับหน้ากากที่เทียนซินสวมใส่อยู่เป็นประจำ รูปลักษณ์ของมันดูธรรมดาสามัญ ทว่าเมื่อหยวนเห็นข้อมูลของมัน ดวงตาของเขาก็แทบจะถลนออกมาจากเบ้า <พักตร์เทวา> (Celestial Visage) <ระดับ: เทวะ> (Celestial) <คุณภาพ: สูงสุด> (Peak) <เงื่อนไข: ผูกพันทางจิตวิญญาณกับเทียนซิน> <คำอธิบาย: ผู้สวมหน้ากากนี้จะคุ้มกันการโจมตีทางจิตวิญญาณทั้งปวง> “คุ้มกันการโจมตีทางจิตวิญญาณ? หน้ากากนี่มันทรงพลังเกินกว่าที่ข้าคาดไว้เสียอีก!” เขาอุทานออกมา “น-นายน้อย... น-หน้ากากนี่คือสมบัติระดับเทวะ...” เฝิงยวี่เสียงพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเมื่อตระหนักได้ว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าคืออะไร “ข้าเห็นแล้ว แต่มันแข็งแกร่งกว่าสมบัติระดับตำนาน (Mythic) แค่ไหนกัน?” เขาถาม “พวกมันอยู่เหนือกว่าระดับตำนานถึงสองขั้นเจ้าค่ะ อันที่จริง สมบัติระดับเทวะถือว่าเป็นสมบัติที่ทรงพลังที่สุดในเก้าชั้นฟ้าแล้ว” หยวนกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอแล้วถามต่อ “แสดงว่าไม่มีอะไรเหนือกว่าระดับเทวะแล้วใช่ไหม?” “ความจริงยังมีอีกระดับหนึ่งเจ้าค่ะ แต่ข้าคิดว่าพวกมันไม่มีหลงเหลืออยู่ในยุคสมัยของเราแล้ว เหนือกว่าระดับเทวะคือระดับบรรพกาล (Primordial) ซึ่งมีบันทึกว่าเคยปรากฏขึ้นไม่ถึงสิบชิ้นนับตั้งแต่ยุคโบราณกาลเป็นต้นมา” “อย่างนั้นหรือ...” หยวนเดินไปยังตู้จัดแสดงต่อไป ที่นั่นมีกระบี่สีดำสลับทองอันงดงามวางอยู่ <จักรพรรดินีทองคำ> (Golden Empress) <ระดับ: นภากาศ> (Empyrean) <คุณภาพ: สูงสุด> (Peak) <เงื่อนไข: ผูกพันทางจิตวิญญาณกับจินซี> <คำอธิบาย: กระบี่ไร้ต่อต้านที่ตีขึ้นจากแก่นแท้แห่งดวงสุริยา มรดกตกทอดแห่งตระกูลหลี่> “น-นี่คือสมบัติระดับนภากาศ! แม้มันจะต่ำกว่าระดับเทวะหนึ่งขั้น แต่ผู้คนส่วนใหญ่ก็ยกย่องให้พวกมันคือที่สุดของที่สุด เพราะสมบัติระดับเทวะนั้นหาได้ยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร!” เฝิงยวี่เสียงถึงกับแทบจะน้ำลายสอในตอนนี้ แม้ในช่วงเวลาที่นางอยู่ในสรวงสวรรค์ชั้นบน นางก็ไม่เคยได้ครอบครองสมบัติระดับนภากาศเลยแม้แต่ชิ้นเดียว อย่าว่าแต่จะเคยเห็นสมบัติระดับเทวะด้วยตาเนื้อของตัวเองเช่นนี้ หยวนเดินมาถึงตู้จัดแสดงสุดท้าย ซึ่งเผยให้เห็นขวดขนาดเล็กที่บรรจุของเหลวสีทองไว้เพียงหยดเดียว “เฝิงเฝิง สิ่งนี้คืออะไร?” หยวนเอ่ยถามนางทันที “ข้าไม่ทราบเจ้าค่ะ...” นางตอบกลับในทันใด “แต่จากที่ข้ารู้จักนายน้อยมา สิ่งนี้ต้องเป็นบางอย่างที่เกินกว่าจินตนาการของเราแน่นอน มิเช่นนั้นมันคงไม่ถูกนำมาวางไว้ที่นี่เคียงข้างกับสมบัติชิ้นอื่นๆ หรอกเจ้าค่ะ” “นั่นก็มีเหตุผล ตอนนี้สิ่งที่เหลืออยู่ก็คือ... ข้าจะได้รับอนุญาตให้เอาสมบัติเหล่านี้ไปหรือไม่ และถ้าได้ ข้าจะนำติดตัวไปได้กี่ชิ้นกัน?” เขาจ้องมองตู้จัดแสดงทั้งสี่ด้วยสีหน้าครุ่นคิดและสับสน