บทที่ 1176 ความปรารถนาของซีเหม่ยหลี “ต่อให้เจ้าจะกล่าวเช่นนั้น ทว่าเจ้าก็ยังต้องไปพบกับตระกูลมังกรฟ้าอยู่ดี พวกเขากำลังรอคอยการมาเยือนของเจ้า” ซีเซิ่งโม่ทอดถอนใจอย่างเหนื่อยหน่าย “และนั่นคือสิ่งที่ลูกจะทำเพคะ!” ซีเหม่ยหลีเอ่ยขึ้น ก่อนจะเสริมในอึดใจต่อมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ไปพร้อมกับหยวน!” ซีเซิ่งโม่ขมวดคิ้วมุ่นในทันที “นั่นไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง และถือเป็นการหยามเกียรติอีกฝ่ายอย่างรุนแรง” “เหตุใดจึงต้องเป็นการหยามเกียรติด้วยเล่าเพคะ? ลูกเพียงแค่ไปเยือนเมืองของพวกเขาพร้อมกับสหาย และในเมื่อไปถึงที่นั่นแล้ว ลูกก็จะจัดการเรื่องข้อตกลงนั้นให้จบสิ้นไป... ท่านพ่อ ลำดับความสำคัญของลูกไม่ใช่ตระกูลมังกรฟ้า แต่คือหยวน!” “...” หยวนทำได้เพียงนิ่งเงียบขณะที่คู่พ่อลูกโต้เถียงกันในเรื่องที่เกี่ยวพันกับตัวเขาอย่างลึกซึ้ง โดยที่เจ้าตัวกลับไม่รู้อิโหน่อิเหน่แม้แต่น้อย ในสายตาของเขามันเป็นเพียงบทละครในครอบครัวที่พบเห็นได้ทั่วไปในโลกแห่งการบ่มเพาะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับตระกูลที่ร่ำรวยและทรงอำนาจ ทว่าสิ่งที่เขาไม่ล่วงรู้เลยก็คือ ซีเหม่ยหลีได้ตัดสินใจเลือกเขาเป็นคู่ครองไปเสียแล้ว... แม้แต่เฟิงอวี้เสียงและคนอื่นๆ เองก็ยังไม่ทราบเรื่องนี้ ทว่าพวกนางกลับสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่ไม่ค่อยสู้ดีนักเกี่ยวกับสถานการณ์ตรงหน้า “เอาล่ะๆ เหตุใดเราไม่พักเรื่องนี้ไว้ก่อนเล่า? หรือพวกเจ้าลืมไปแล้วว่าเรายังมีแขกอยู่?” ในที่สุดซีหมิงเจ๋อก็ก้าวเข้าแทรกเพื่อยุติการโต้เถียงที่ชวนปวดเศียรเวียนเกล้า “หึ! หยวน! ไปเดินเล่นกันเถอะ!” ซีเหม่ยหลีพุ่งตัวเข้าหาหยวนก่อนจะคว้ามือเขาไว้แน่นแล้วออกแรงฉุดดึงมุ่งหน้าไปยังทางออกในทันที “เดี๋ยวสิ ยัยเด็กคนนี้—!” ซีเซิ่งโม่พยายามจะเอ่ยห้าม ทว่ากลับถูกซีหมิงเจ๋อขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน “กลับมาให้ทันก่อนเริ่มงานเลี้ยงนะลูก!” “ลูกจะกลับมาเพคะ!” ร่างของซีเหม่ยหลีและหยวนเลือนหายไปจากห้องโถงก่อนที่เสี่ยวฮวาและคนอื่นๆ จะทันได้ตั้งตัวเสียด้วยซ้ำ “อะแฮ่ม... ข้าต้องขออภัยในพฤติกรรมราวกับเด็กของลูกสาวข้าด้วย นางเพิ่งจะอายุได้เพียงหมื่นปีเท่านั้น แถมยังถูกตามใจจนเสียคนไปบ้าง...” ซีเซิ่งโม่เอ่ยกับเหล่าสตรีที่เหลือ เขากล่าวต่อไปว่า “อย่างไรเสีย ให้ข้านำพวกเจ้าไปยังห้องพักก่อนดีหรือไม่? ทั้งสองคนคงจะกลับมาในไม่ช้า แน่นอนว่าหากพวกเจ้าต้องการสิ่งใดเพิ่มเติมก็บอกมาได้ทันที พวกเจ้าคือแขกผู้ทรงเกียรติของเรา” ตามสัตย์จริง พวกนางย่อมปรารถนาจะติดตามหยวนไป ทว่าเมื่อมีซีเหม่ยหลีอยู่ด้วย พวกนางต่างสัมผัสได้ว่าหากตามไปก็คงเป็นเพียงก้างขวางคอ เพราะดูเหมือนองค์หญิงมังกรผู้นี้จะมีความสุขเป็นพิเศษที่ได้พบกับหยวนด้วยเหตุผลบางประการ “ข้าจะนำทางพวกนางไปเอง ท่านอยู่ที่นี่เถิด” ซีหมิงเจ๋อเอ่ยขึ้นกะทันหัน สร้างความประหลาดใจให้แก่สามีของนางไม่น้อย เมื่อซีเซิ่งโม่เห็นแววตาที่ภรรยาส่งมา เขาก็เข้าใจได้ในทันทีว่านางมีธุระบางอย่างกับแขกกลุ่มนี้ และนางไม่ต้องการให้เขามีส่วนเกี่ยวข้องด้วย “ก็ได้...” เขาสะบัดหน้าพยักรับอย่างงุนงง แม้จะเป็นเพียงความรู้สึก ทว่าดูเหมือนภรรยาของเขาจะไม่ได้อยู่ข้างเขาเสียแล้วในยามนี้ “ท่านพ่อ ลูกขอตัวไปฝึกฝน...” ซีมู่หรงกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะเดินจากไปเช่นกัน นับตั้งแต่ได้พบกับหยวนเมื่อหนึ่งปีก่อน ท่าทีของซีมู่หรงก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เขากลายเป็นคนนอบน้อมและสงบปากสงบคำมากขึ้นกว่าแต่ก่อน ท่ามกลางทางเดินอันวิจิตร ขณะที่ซีหมิงเจ๋อนำทางเหล่าหญิงสาวไปยังห้องพัก นางก็เริ่มเปิดบทสนทนา “หากพวกเจ้าไม่รังเกียจ ข้าขอถามได้หรือไม่ว่าความสัมพันธ์ของพวกเจ้ากับหยวนคืออะไร? เป็นเพียงสหายร่วมเดินทาง หรือมีสิ่งใดที่ลึกซึ้งกว่านั้น?” เจตนาของนางชัดเจนยิ่งกว่าแสงตะวัน นางต้องการตรวจสอบว่าลูกสาวของนางมีคู่แข่งหรือไม่ แม้เสี่ยวฮวาอาจจะยังดูเด็กเกินไป ทว่าทั้งเฟิงอวี้เสียงและหลานอิ่งอิ่งต่างก็เป็นสตรีที่งดงามระดับล่มเมือง และที่สำคัญ... พวกนางยังเป็นสัตว์เทพเช่นกัน “หากจะกล่าวตามหลักการแล้ว พวกเราคือข้ารับใช้ของเขาเพคะ” เฟิงอวี้เสียงเป็นฝ่ายตอบ “ขะ-ข้ารับใช้รึ?! สัตว์เทพรับใช้มนุษย์? นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย!” ซีหมิงเจ๋อไม่ได้คาดคิดว่าจะได้รับคำตอบเช่นนี้ “ใช่เพคะ พวกเราสาบานตนจงรักภักดีต่อเขาผ่านพันธสัญญา ทว่าหยวนไม่เคยปฏิบัติกับพวกเราเยี่ยงข้ารับใช้ เขาเห็นพวกเราเป็นสหายร่วมเดินทางและปฏิบัติกับพวกเราด้วยความเมตตาเสมอ” หลานอิ่งอิ่งกล่าวเสริม “มนุษย์ที่อายุยังน้อยเพียงนี้กลับสามารถควบคุมสัตว์เทพถึงสองตน... ช่างเป็นเรื่องเหนือจินตนาการนัก” ซีหมิงเจ๋อสูดลมหายใจเข้าลึก “อย่าเข้าใจผิดไปเพคะ พวกเราต่างหากที่เป็นฝ่ายปรารถนาจะรับใช้เขา ต่อให้ไม่มีพันธสัญญา เขาก็ยังคงอนุญาตให้พวกเราติดตามเขาไปอยู่ดี” เฟิงอวี้เสียงกล่าวเพิ่ม “เช่นนั้น หากไม่เป็นการเสียมารยาท ข้าขอถามได้หรือไม่ว่าเหตุใดพวกเจ้าถึงเลือกรับใช้เขา? ข้าอาจดูเหมือนคนสอดรู้สอดเห็น ทว่าข้าปรารถนาจะรู้จักเขาให้มากขึ้นจริงๆ เพราะลูกสาวของข้าดูเหมือนจะคลั่งไคล้การติดตามเขาอย่างยิ่งยวด” ซีหมิงเจ๋อตัดสินใจเผยข้อมูลนี้ออกมา เพราะอย่างไรเสียพวกนางก็ต้องล่วงรู้ในไม่ช้า และนางก็อยากฟังความเห็นของพวกนางเช่นกัน ฝีเท้าของพวกนางหยุดชะงักลงทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น “องค์หญิงมังกรผู้นั้นปรารถนาจะรับใช้คุณชายอย่างนั้นหรือ?” เฟิงอวี้เสียงแทบไม่เชื่อหูตนเอง ตามความเข้าใจของนาง เผ่าพันธุ์มังกรนั้นทะนงในศักดิ์ศรีอย่างถึงที่สุดและไม่มีวันยอมศิโรราบให้แก่มนุษย์ ความประหลาดใจจึงฉายชัดบนใบหน้า “มิใช่รับใช้... ทว่าเป็นการเริ่มต้นครอบครัวด้วยกันเสียมากกว่า...” ซีหมิงเจ๋อกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างกระอักกระอ่วน “ว่าอย่างไรนะ!!!” เฟิงอวี้เสียงโพล่งออกมาด้วยความตกตะลึงสุดขีด หลานอิ่งอิ่งเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ ขณะที่หัวคิ้วของเสี่ยวฮวากระตุกวูบ “และท่านไม่ขัดข้องเลยหรือที่มังกรจะครองคู่กับมนุษย์? แล้วเรื่องการคลุมถุงชนของนางเล่าเพคะ?” เฟิงอวี้เสียงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “แม้ในอดีตมนุษย์จะเคยกระทำเรื่องเลวร้ายกับเผ่าพันธุ์ของเรา ทว่านั่นก็ผ่านมานานแสนนานจนไม่อาจนับข้าพเจ้าไม่ได้มีความเคียดแค้นต่อพวกเขาแต่อย่างใด ยิ่งไปกว่านั้น นางคือลูกสาวของข้า ข้าพร้อมจะสนับสนุนนางเสมอ ไม่ว่านางจะตัดสินใจใช้ชีวิตในอนาคตร่วมกับผู้ใดก็ตาม” ซีหมิงเจ๋อกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความรักของมารดา “ส่วนเรื่องการหมั้นหมายที่ถูกจัดฉากขึ้นนั้น เป็นฝีมือของสามีข้าเพียงผู้เดียว เขายังคงทำใจยอมรับความรู้สึกของนางได้ยาก เขาไม่ได้เกลียดชังมนุษย์หรอก ทว่าเขามีความคิกแบบหัวโบราณ และไม่เชื่อมั่นในความสัมพันธ์ต่างเผ่าพันธุ์เช่นนี้” “ข้าก็ไม่ตำหนิเขาหรอกเพคะ เพราะเรื่องที่มังกรจะแต่งงานกับมนุษย์นั้นเป็นเรื่องที่แทบจะไม่เคยเกิดขึ้นเลย” เฟิงอวี้เสียงกล่าว “แล้วพวกเจ้าสองคนคิดเห็นอย่างไร? สัตว์เทพและมนุษย์ควรจะได้รับอนุญาตให้ครองคู่กันในเชิงชู้สาวหรือไม่?” ซีหมิงเจ๋อถามหยั่งเชิง “ข้าไม่เห็นว่าเหตุใดจึงจะทำไม่ได้นะเพคะ” เฟิงอวี้เสียงยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “ข้าเองก็ไม่เห็นว่ามันจะมีปัญหาอันใดเช่นกันเพคะ” หลานอิ่งอิ่งตอบเสียงเรียบ “แหงล่ะ เจ้าจะเห็นปัญหาได้อย่างไร ในเมื่อตอนนี้เจ้าเองก็กำลังอุ้มท้องลูกของมนุษย์อยู่” เฟิงอวี้เสียงถอนหายใจออกมา “อะไรนะ?” ดวงตาของซีหมิงเจ๋อเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อได้ยินข้อมูลที่คาดไม่ถึงนี้ นางหันขวับไปมองหลานอิ่งอิ่งด้วยสีหน้าโง่งม “จะ... จริงหรือ?” หลานอิ่งอิ่งพยักหน้าอย่างสุขุมนุ่มลึก “จริงเพคะ”