## บทที่ 1204: ชั้นที่สาม **ผู้แปล:** Silavin & PewPewLaserGun **บรรณาธิการและพิสูจน์อักษร:** Leo of Zion Mountain การเดินทางเบื้องหน้าดำเนินไปอย่างสงบและราบรื่น หลังจากก้าวออกจากทุ่งราบ กาลเวลาล่วงเลยไปกว่าสิบวัน ทว่าประหลาดนักที่ยอดบุรุษนาม ‘หยางไค’ กลับมิพบพานผู้ใดระหว่างทางเลยแม้แต่เงา สถานการณ์อันผิดแผกเช่นนี้ ย่อมจุดประกายความสงสัยใคร่รู้ในใจของเขา ไม่ว่าจะใน 'เขตเปลวเพลิง' (Flame Area) หรือ 'เขตขุมทรัพย์' (Treasure Area) แม้จะไม่พบเจอผู้คนมากมายนัก แต่ก็หาใช่ว่าจะไม่พบเลยแม้แต่คนเดียว ครานี้กลับราวกับว่าเหล่าจอมยุทธ์ที่กำลังเสาะหา 'สมุนไพรวิญญาณ' (spirit grasses) และ 'ยาบำรุงวิญญาณ' (spirit medicines) ในเขตขุมทรัพย์ได้อันตรธานหายไปสิ้นสิ้น ทำให้หยางไคพลันรู้สึกถึงสัญญาณอันตราย ก่อเกิดความกังวลว่าบางสิ่งอันเลวร้ายอาจได้อุบัติขึ้น ณ ที่แห่งนี้ เขาครุ่นคิดสงสัยว่า แท้จริงแล้วเกิดสิ่งใดขึ้นระหว่างที่ตนกำลังดำดิ่งสู่ใต้พิภพเพื่อขุดค้น 'ผลึกศักดิ์สิทธิ์' (Saint Crystals) จนกระทั่งผู้คนทั้งหมดพลันอันตรธานหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง ดำเนินย่างก้าวต่อไปอีกหลายวัน หยางไคสามารถมองเห็น 'เขตเปลวเพลิงชั้นที่สาม' (third-layer Flame Area) อันลิบตา แต่ทว่า สัญญาณของผู้คนยังคงหาไม่เจอ อีกครึ่งวันต่อมา หยางไคก็ก้าวสู่ขอบเขตของเขตเปลวเพลิงชั้นที่สาม เมื่อทอดสายตามองไปยังโลกแห่งเพลิงเบื้องหน้า สีหน้าของเขาก็พลันเคร่งขรึมขึ้น เขตเปลวเพลิงชั้นที่สามนี้ หากมองเผินๆ อาจดูไม่แตกต่างจากเขตชั้นนอกสุด แต่หยางไคสัมผัสได้ถึงอันตรายอันทวีคูณเป็นเท่าทวีคูณ อย่างน้อยที่สุดคือความร้อนระอุและพิษไฟที่นี่นั้นไม่อาจนำมาเทียบเคียงกับชั้นนอกสุดได้เลย ทว่า... มันกลับดูเหมือนมิได้เข้าถึงยากเย็นถึงเพียงนั้นตามที่ 'เฉียนถง' (Qian Tong) ได้กล่าวไว้ หยางไคสำรวจพิจารณาภูมิภาคแห่งนี้อยู่ครู่หนึ่ง พลางสัมผัสถึงกระแสพลังอย่างละเอียด มิใช่เพียงแค่ตัวเขา หากแต่หยางไคคาดคะเนว่า แม้แต่เหล่าอัจฉริยะชั้นนำจากสำนักใหญ่ต่างๆ ก็น่าจะสามารถก้าวเข้าสู่ชั้นนี้ได้ หากเตรียมพร้อมมาอย่างดี อันตรายที่แท้จริง ณ ที่แห่งนี้ ลึกล้ำยิ่งกว่าสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาภายนอกหรือไม่? ขณะที่หยางไคกำลังขบคิดเรื่องนี้ ทันใดนั้น บุคคลสองร่างก็ปรากฏขึ้นห่างออกไปราวหนึ่งพันเมตร ทั้งสองสวมใส่เครื่องแบบเดียวกัน บ่งบอกว่าเป็นศิษย์จากสำนักเดียวกัน เป็นถึงยอดฝีมือระดับ 'ราชันย์นักบุญขั้นสาม' (Third-Order Saint Kings) ทั้งคู่ หยางไคยังสังเกตเห็นว่า ออร่า 'พลังนักบุญ' (Saint Qi) ที่แผ่ออกมาจากพวกเขานั้น เข้มข้นและบริสุทธิ์ยิ่งกว่าราชันย์นักบุญขั้นสามทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด แสดงให้เห็นว่าพวกเขาคือสุดยอดฝีมือจากสำนักของตนอย่างแท้จริง ทั้งสองพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ไม่แม้แต่จะเหลือบมองหยางไคแม้เพียงหางตา เมื่อมาถึงขอบเขตของเขตเปลวเพลิงชั้นที่สาม พวกเขาเอ่ยกระซิบสนทนากันครู่หนึ่ง ก่อนที่แสงออร่าสีฟ้าอ่อนจะเปล่งประกายจากร่างหนึ่ง ทอประกายครอบคลุมตัวเขาไว้ด้วยม่านแห่งความเย็นเยือก เห็นได้ชัดว่านี่คือพลังที่รังสรรค์ขึ้นจากวัตถุโบราณแห่ง 'ปราณธาตุน้ำแข็ง' (Ice Attribute) ทันทีที่วงแสงสีน้ำเงินโอบล้อมร่างนั้น เขาก็พุ่งทะยานดำดิ่งเข้าสู่เขตเปลวเพลิงชั้นที่สามไปในทันที หยางไคตะลึงงัน! มิใช่หรือที่ว่าไม่มีผู้ใดสามารถก้าวเข้าสู่ชั้นที่สามได้? ชายผู้นี้ช่างบ้าระห่ำเกินไป หรือมิเช่นนั้นก็เสียสติไปแล้วกระมัง? เหตุใดเขาจึงได้พุ่งทะยานเข้าไปเช่นนั้นเล่า? หยางไคเชื่อมั่นว่า 'เว่ย กู่ฉาง' (Wei Gu Chang) คงมิคิดหลอกลวงเขาเป็นแน่ ในครานั้นเขาได้เตือนหยางไคอย่างจริงจัง ทว่าภาพเบื้องหน้ากลับแตกต่างจากสิ่งที่เว่ย กู่ฉางได้บอกเล่าอย่างสิ้นเชิง เมื่อเห็นปรากฏการณ์แห่งความเย็นเยือกปรากฏขึ้นบนร่างของบุคคลที่สอง ก่อนที่เขาจะทันได้ก้าวเข้าสู่เขตเปลวเพลิง หยางไคก็รีบร้องตะโกนขึ้นว่า “สหายเอ๋ย ได้โปรดรอสักครู่!” เมื่อได้ยินเสียงตะโกนนั้น ชายผู้นั้นก็ขมวดคิ้วและหันมามองหยางไคด้วยท่าทีไม่พอใจ เมื่อมาถึงที่นี่พร้อมกับสหายร่วมสำนัก พวกเขาได้สังเกตเห็นการมีอยู่ของหยางไคแล้ว ทว่าเมื่อเห็นว่าเป็นเพียง 'ราชันย์นักบุญขั้นแรก' (First Order Saint King) หนึ่งในนั้นก็มิได้พิจารณาว่าหยางไคคู่ควรแก่การให้ความสนใจแม้แต่น้อย แต่ทว่า บัดนี้ ราชันย์นักบุญขั้นแรกผู้นี้กลับเอ่ยเรียกเขาเสียอย่างนั้น เขาจึงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “มีอันใด?” หยางไคประสานมือคำนับ และเมื่อทราบว่าอีกฝ่ายกำลังอารมณ์เสีย เขาจึงยิ้มอย่างสุภาพและถามว่า “โปรดอย่าได้ทรงพระพิโรธ ข้าเพียงแต่สงสัยใคร่รู้มานานแล้ว มิใช่หรือว่าเขตเปลวเพลิงชั้นที่สามนั้นอันตรายอย่างยิ่งยวด เป็นสถานที่ที่ผู้ใดเข้าไปแล้วไม่อาจหวนกลับ? เหตุใดท่านและสหายร่วมสำนักจึงสามารถเข้าถึงที่นี่ได้เล่า?” “ผู้ใดเข้าไปแล้วไม่อาจหวนกลับ?” ชายผู้นั้นแสยะยิ้มเย้ยหยัน พร้อมเบิกตาเขม้นมองหยางไค “นั่นอาจเป็นความจริงสำหรับการเปิดผนึกของ ‘ทุ่งทรายลอยแห่งเปลวเพลิง’ (Flowing Flame Sand Field) ในคราก่อนๆ ทว่าครานี้ดูเหมือนสถานการณ์จะแตกต่างออกไปเล็กน้อย ข้าเองก็ไม่ทราบเหตุผลแน่ชัด แต่บัดนี้เขตเปลวเพลิงชั้นที่สามนั้นสามารถเข้าถึงได้แล้ว แน่นอน สำหรับผู้ที่มีระดับพลังบ่มเพาะต่ำต้อยเช่นท่าน การก้าวเข้าไปก็ไม่ต่างอันใดกับการเดินไปหาความตาย!” กล่าวจบ เขาก็พลันเร่งรีบรุดหน้าเข้าสู่เขตเปลวเพลิงอย่างไม่อดทนอีกต่อไป ไม่คิดจะเสียเวลาพูดจาไร้สาระกับหยางไคอีก หลังจากที่ชายผู้นั้นจากไป หยางไคก็ยืนนิ่งอยู่ ณ ที่เดิมพร้อมขมวดคิ้ว เขตเปลวเพลิงชั้นที่สามของทุ่งทรายลอยแห่งเปลวเพลิงนี้ ช่างสามารถเข้าถึงได้แล้วจริงหรือ? เมื่อสดับฟังคำบอกเล่าของผู้นั้น เขาดูเหมือนจะไม่ทราบถึงเหตุผลเบื้องหลัง ทว่านั่นก็มิได้เปลี่ยนแปลงข้อเท็จจริงที่ว่า เขาผู้นั้นได้ก้าวเข้าไปแล้วจริงๆ ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขตขุมทรัพย์ดูราวกับปราศจากผู้คน ส่วนใหญ่คงมุ่งหน้าสู่ชั้นที่สามไปแล้วเป็นแน่ ข่าวสารนี้แพร่ออกมาได้อย่างไร และได้รับการยืนยันเช่นไร หยางไคมิอาจล่วงรู้ได้ แต่เมื่อมีจอมยุทธ์สองถึงสามพันคนได้ก้าวเข้าสู่ชั้นที่สอง ซึ่งล้วนเป็นยอดฝีมือจากสำนักต่างๆ ของตน การที่ใครสักคนสังเกตเห็นความผิดปกตินั้น ก็ไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจนัก นับตั้งแต่ทุ่งทรายลอยแห่งเปลวเพลิงปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรก ชั้นที่สามนี้ยังไม่เคยมีผู้ใดได้ย่างกรายเข้าไป แม้แต่จะก้าวเข้าก็ยังเป็นไปไม่ได้ จึงยากที่จะจินตนาการได้ว่ามีผลประโยชน์อันล้ำค่าเพียงใดรอคอยอยู่ภายในเพื่อรอให้เก็บเกี่ยว ทุ่งทรายลอยแห่งเปลวเพลิงนี้ มีอายุยืนยาวนับหมื่นปีเป็นอย่างน้อย ในสถานที่ที่ไม่มีผู้ใดเคยได้ย่างกรายไปนานนับหมื่นปี จะมีสิ่งล้ำค่าอันใดเล่าที่จะปราศจากไป? ไม่น่าแปลกใจเลยที่ทุกคนดูจะกระหายใคร่จะเข้าไปอย่างสิ้นหวัง แม้จะต้องเผชิญหน้ากับความเสี่ยงอันใหญ่หลวงก็ตาม ตราบใดที่ยังสามารถได้รับผลประโยชน์ที่เพียงพอ ก็มิได้มีสิ่งใดต้องใส่ใจอีกแล้ว ผลประโยชน์ย่อมดำรงอยู่ควบคู่ไปกับความเสี่ยงเสมอมา เหล่าจอมยุทธ์มิเคยหวาดหวั่นต่อการเสี่ยงภัย ยิ่งสถานที่ใดอันตรายมากเท่าใด ยิ่งเป็นสิ่งกระตุ้นเร้าความปรารถนาที่จะสำรวจในตัวพวกเขายิ่งขึ้นเท่านั้น บัดนี้ เมื่อผู้อื่นได้ก้าวเข้าไปหมดแล้ว หยางไคก็มิรอช้า รีบรวบรวม 'พลังนักบุญ' (Saint Qi) เพื่อปกป้องตนเอง และดำดิ่งเข้าสู่เขตเปลวเพลิงชั้นที่สามในทันที ความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกทิศโอบล้อมหยางไคในพริบตา ก่อให้เกิดความเจ็บแสบระคายเคืองบนผิวหนังประดุจกำลังถูกย่างสด ทั้งพิษไฟในอากาศก็เข้มข้นรุนแรงยิ่งกว่าชั้นนอกสุดอย่างเทียบกันมิได้ ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ นอกเหนือไปจากเหล่าราชันย์นักบุญขั้นสามผู้มีอำนาจและเตรียมพร้อมมาเป็นอย่างดีแล้ว ผู้ใดเล่าที่จะสามารถก้าวเข้ามาได้? แม้จะมีราชันย์นักบุญขั้นสอง (Second-Order Saint Kings) ที่สามารถก้าวเข้ามายังสถานที่แห่งนี้ได้ พวกเขาก็คงมิอาจดำรงอยู่ได้เกินสองสามวันก่อนที่จะต้องถอยออกไป ในนรกภูมิแห่งนี้ การสูญเสียพลังงานนั้นมหาศาลเกินกว่าจะดำรงอยู่ได้ หากปราศจากการไหลเวียนแห่ง 'เคล็ดวิชาลับ' (Secret Arts) เพื่อเสริมกำลังนักบุญแล้ว การจะดำรงกำลังสำรองไว้ได้ด้วยเพียงผลึกศักดิ์สิทธิ์นั้นเป็นไปไม่ได้เลย ผู้คนราวสองถึงสามพันชีวิตได้ก้าวเข้าสู่เขตขุมทรัพย์ชั้นที่สอง ทว่าหยางไคคาดคะเนว่า จำนวนผู้ที่สามารถเข้าสู่ชั้นที่สามได้ น่าจะน้อยกว่าห้าร้อยคน และเมื่อกาลเวลาล่วงเลยไป จำนวนนั้นก็จะยิ่งลดน้อยถอยลงเรื่อยๆ บางส่วนจะต้องจบชีวิตลงภายในนี้ บางส่วนจะถูกบังคับให้จากไป และในที่สุด จะมีเพียงยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดเท่านั้นที่จะคงอยู่ ความร้อนระอุของสภาพแวดล้อมที่นี่ ทำให้หยางไคตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง แม้ความร้อนเช่นนี้จะยังมิอาจตอบสนองความต้องการของเขาสำหรับการหลอม 'น้ำทิพย์ทานตะวันหยินลึกล้ำ' (Profound Yin Sunflower Water) ได้ ทว่าตราบใดที่เขายังคงมุ่งหน้าลึกลงไป เขาจะสามารถค้นหาสถานที่ที่เหมาะสมได้อย่างแน่นอน สภาพการณ์ในเขตเปลวเพลิงชั้นที่สามนั้น อันตรายยิ่งกว่าชั้นแรกอย่างแท้จริง 'อสูรวิญญาณเพลิง' (Fire Spirit Beasts) ที่กระโจนออกมาจากรอยแยกบนพื้นดินเพื่อจู่โจมอย่างเงียบเชียบนั้น มิใช่อสูรระดับ 'ขั้นที่ห้า' (Fifth-Order) หรือ 'ขั้นที่หก' (Sixth-Order) อีกต่อไป หากแต่เป็นระดับ 'ขั้นที่เจ็ด' (Seventh-Order) หรือ 'ขั้นที่แปด' (Eighth-Order) ทั้งสิ้น ยิ่งไปกว่านั้น อสูรวิญญาณเพลิงเหล่านี้ บัดนี้ปรากฏตัวเป็นกลุ่มก้อนแทนที่จะเป็นเพียงตัวเดียว หากผู้ใดมิระมัดระวัง อาจพบว่าตนเองกำลังถูกโอบล้อมด้วยอสูรวิญญาณเพลิงจำนวนมหาศาล เพียงไม่ถึงหนึ่งวันหลังจากที่หยางไคเข้าสู่ชั้นที่สาม เขาก็ได้เผชิญหน้ากับการโจมตีสามระลอกจากกลุ่มอสูรวิญญาณเพลิง เขาได้สังหารสองกลุ่มแรกและเก็บเกี่ยว 'ศิลาผลึกเพลิง' (Fire Crystal Stones) มาได้เป็นจำนวนมาก ทว่ากลุ่มที่สามนั้นกลับเกินกำลังที่เขาจะรับมือได้ และทำได้เพียงหลบหนี ย้อนกลับไปยังหุบเขาประหลาดในเขตเปลวเพลิงชั้นแรก หยางไคสามารถสังหารอสูรวิญญาณเพลิงเป็นจำนวนมากได้ ก็เพราะพวกมันส่วนใหญ่เป็นระดับขั้นที่ห้าหรือหก และง่ายต่อการสังหารเป็นกลุ่มก้อน แต่ทว่า ในชั้นที่สาม สถานการณ์กลับแตกต่าง การเผชิญหน้ากับอสูรวิญญาณเพลิงเหล่านี้จะยิ่งทำให้เขาเสียพลังงานไปอย่างสูญเปล่า ดังนั้น หยางไคจึงตัดสินใจที่จะถอนกำลัง ณ จุดหนึ่ง หยางไคหยุดนิ่งอยู่ ณ ส่วนหนึ่งของชั้นที่สาม และทอดสายตามองตรงไปเบื้องหน้า ไม่ไกลจากจุดนั้น มีซากศพสองร่างที่ไม่สมบูรณ์นอนเกลื่อนอยู่บนพื้น ซากศพเหล่านั้นถูกเผาไหม้อย่างสิ้นเชิง และมีกลิ่นเน่าเปื่อยจางๆ แผ่ซ่านออกมาจากพวกมัน เป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง และเมื่อพิจารณาจากเครื่องแต่งกาย พวกเขาควรจะเป็นศิษย์เอกของ 'หอเงาจันทรา' (Shadow Moon Hall) ผู้ที่สามารถมาถึงที่แห่งนี้ได้ ย่อมต้องเดินทางมาพร้อมกับเว่ย กู่ฉาง ดังนั้น หยางไคจึงสันนิษฐานว่าเขาเคยพบเห็นคนทั้งสองมาก่อนไม่ที่ใดก็ที่หนึ่ง ในระหว่างรอการเปิดผนึกของทุ่งทรายลอยแห่งเปลวเพลิง มีผู้คนหลายคนได้เดินทางร่วมกับเว่ย กู่ฉาง และ 'ตง เสวียนเอ๋อร์' (Dong Xuan’er) คนทั้งสองผู้นี้ ก็น่าจะเป็นหนึ่งในนั้น บัดนี้ พวกเขากลับมาจบชีวิตลง ณ ที่แห่งนี้ และเมื่อพิจารณาจากสภาพการณ์ เว่ย กู่ฉางยังไม่มีกำลังพอที่จะรวบรวมร่างของพวกเขาได้ด้วยซ้ำ สถานการณ์ที่นี่คงจะอันตรายถึงขีดสุดอย่างแท้จริง [พวกเขาและตง เสวียนเอ๋อร์ น่าจะยังปลอดภัยอยู่กระมัง?] หยางไคขมวดคิ้ว ดึง 'วัตถุสื่อสาร' (communication artefact) ที่เว่ย กู่ฉางมอบให้ ออกมาจาก 'แหวนมิติ' (Space Ring) ของตน และส่ง 'จิตสัมผัส' (Divine Sense) เข้าไป หวังจะติดต่อกับเว่ย กู่ฉาง หรือตง เสวียนเอ๋อร์ ให้ได้ น่าเสียดาย หลังจากส่งจิตสัมผัสเข้าไปในวัตถุสื่อสาร กาลเวลาได้ล่วงเลยไปสักพักใหญ่ ทว่าหยางไคก็ยังคงมิได้รับการตอบรับใดๆ หยางไคไม่อาจทราบได้ว่า พวกเขาอาจอยู่ห่างไกลเกินไป หรืออาจไม่มีเวลาตรวจสอบวัตถุสื่อสารของตน หรือแม้กระทั่งเป็นไปได้ว่า วัตถุสื่อสารของพวกเขาอาจถูกเก็บซ่อนอยู่ในแหวนมิติของตนเอง ส่ายหน้า หยางไคได้ส่ง 'เปลวเพลิงมาร' (Demonic Flames) ออกไปสองลูก เผาร่างของศิษย์หอเงาจันทราทั้งสอง ก่อนจะมุ่งหน้าลึกลงไปในชั้นที่สามต่อไป แม้เขาและศิษย์หอเงาจันทราทั้งสองจะยังมิได้ทักทายกันด้วยซ้ำ ทว่าด้วยความเคารพต่อ 'เฉียนถง' และ 'เว่ย กู่ฉาง' หยางไคจึงมิยอมปล่อยให้ร่างไร้วิญญาณของพวกเขาเน่าเปื่อยกลางแจ้ง เขาไม่คิดว่าจำเป็นต้องถึงขั้นเก็บร่างของพวกเขาไปหาที่ฝังศพ ชั้นที่สามนี้ เต็มไปด้วยวิกฤตการณ์ แต่ก็ยังมีขุมทรัพย์อันมากมายรออยู่ หยางไคได้เก็บเกี่ยว 'สมุนไพรวิญญาณแห่งปราณธาตุไฟ' (Fire Attribute spirit grasses) และ 'ยาบำรุงวิญญาณ' (spirit medicines) อันหาได้ยากและมีค่ากว่าสิบชนิดอย่างรวดเร็ว แต่ละชนิดมีอายุทางยาอันสูงส่ง ไม่อาจนำมาเปรียบเทียบกับสิ่งที่เขาเคยเก็บเกี่ยวได้ในชั้นที่สอง เมื่อพิจารณาจากประสิทธิภาพทางยา สมุนไพรที่อายุน้อยที่สุดในบรรดาสมุนไพรเหล่านี้มีอายุถึงสามพันปี ส่วนพวกที่เก่าแก่ที่สุดนั้น หยางไคไม่สามารถประเมินอายุได้เลย ระดับของสมุนไพรเหล่านี้ก็มิได้ต่ำต้อย แต่ละชนิดมีระดับอย่างน้อย 'ขั้นปฐมภูมิชั้นสูง' (Origin Grade High-Rank) โดยสองชนิดในนั้น ก้าวล้ำไปถึงระดับ 'ขั้นปฐมภูมิราชันย์' (Origin King Grade) เลยทีเดียว สมุนไพรระดับขั้นปฐมภูมิที่มีอายุหนึ่งหมื่นปีนั้น มีค่ายิ่งไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าสมุนไพรระดับขั้นปฐมภูมิราชันย์เลย สมุนไพรเหล่านี้มีประโยชน์อย่างยิ่งยวดต่อหยางไค มันเป็นสิ่งล้ำค่าที่ไม่อาจหาซื้อได้ในโลกภายนอก และหากนำไปใช้ในการ 'แปรสภาพโอสถ' (Alchemy) ก็จะสามารถผลิตยาที่มีคุณภาพดีที่สุด และอาจปรับปรุงระดับของเม็ดยาให้สูงขึ้นได้อีกด้วย [ทุ่งทรายลอยแห่งเปลวเพลิงนี้มีกี่ชั้นกันแน่?] หยางไคไม่อาจทราบได้ เนื่องจากไกลที่สุดที่ผู้ใดเคยไปถึงคือชั้นที่สาม ยิ่งดำดิ่งลึกลงไปเท่าใด พื้นที่ก็ยิ่งแคบลงเท่านั้น และโอกาสที่เหล่าจอมยุทธ์จะพบเจอกันก็ยิ่งสูงขึ้น หยางไคเป็นผู้มีประสบการณ์โลกกว้าง เขาเข้าใจดีว่าการที่ราชันย์นักบุญขั้นแรกเช่นเขาจะสามารถเข้าสู่ชั้นที่สองนั้นนับว่าน่าอัศจรรย์แล้ว แต่การที่เขาสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระในชั้นที่สามได้นั้น ย่อมเป็นสิ่งที่น่าตื่นตะลึงแก่ผู้อื่นอย่างแท้จริง ดังนั้น หลังจากเข้าสู่ชั้นที่สาม เขาจึงพยายามหลีกเลี่ยงผู้คน เมื่อใดที่สัมผัสได้ถึงกระแสชีพจรของสิ่งมีชีวิตอื่นด้วยจิตสัมผัส หยางไคก็จะเบี่ยงเส้นทางทันที ด้วยการปฏิบัติดังกล่าว เขาจึงสามารถดำรงชีวิตอยู่ร่วมกับผู้อื่นได้อย่างสงบสุข สังหารอสูรวิญญาณเพลิง เก็บเกี่ยวสมุนไพร และค้นหาสถานที่เพื่อหลอมน้ำทิพย์ทานตะวันหยินลึกล้ำ กล่าวโดยสรุป หยางไคกำลังเพลิดเพลินกับการล่าขุมทรัพย์ครั้งนี้เป็นอย่างยิ่ง