## **บทที่ 5270: ท่านบรรพชนอยู่ที่ใด?** **ผู้แปล:** Silavin & Jon **บรรณาธิการและพิสูจน์อักษร:** Leo of Zion Mountain & Dhael Ligerkeys --- พลังหมึกทมิฬที่แผ่ซ่านอยู่ทั่วสารทิศได้ย้อมบรรยากาศภายในด่านวิวัฒน์บรรพกาลให้มืดมน ท่ามกลางโลกอันมืดมิดนั้น แสงสีขาวสายน้อยพลันปรากฏขึ้นอย่างโดดเด่นและจับจ้องทุกสายตา มี่จิ้งหลุนและโอวหยางเลี่ยชะงักฝีเท้า ทั้งสองจับจ้องไปยังศิลาจารึกหยกขนาดมหึมา นั่นคืออนุสาวรีย์วีรชน! ณ ลานประลองยุทธ์ของทุกด่านปราการมนุษย์ ล้วนมีอนุสาวรีย์วีรชนตั้งตระหง่านอยู่ บนแผ่นศิลาว่างเปล่าปราศจากอักขระใดๆ ทว่าหากผู้ใดส่งจิตเทวะเข้าไปสำรวจ ก็จะประจักษ์ถึงรายชื่อนับไม่ถ้วนที่ถูกสลักเสลาไว้ภายใน นั่นคือรายนามของเหล่าทหารกล้าผู้สละชีพในสมรภูมิต่อต้านเผ่าหมึกทมิฬ ณ เขตสงครามของด่านปราการแต่ละแห่ง สีหน้าของผู้บัญชาการกองทัพทั้งสองแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมในบัดดล ณ ด้านข้าง หงตี้จ้องมองไปยังอนุสาวรีย์วีรชนพลางเอ่ยขึ้น "หลังจากพวกเรายึดครองด่านวิวัฒน์บรรพกาลได้ ก็มีการจัดแจงและเปลี่ยนแปลงสิ่งต่างๆ ไปมากมาย อย่างไรก็ตาม ข้าตัดสินใจที่จะเก็บรักษาอนุสาวรีย์นี้ไว้ และได้ควบคุมพลังของรังหมึกทมิฬอย่างต่อเนื่องเพื่อไม่ให้มันต้องมลทินด้วยพลังหมึกทมิฬ แม้ว่าสองเผ่าพันธุ์ของเราจะเป็นศัตรูคู่อาฆาตที่ห้ำหั่นกันมานับยุคสมัย แต่พวกเราก็ยังคงชื่นชมในความหาญกล้าไม่เกรงกลัวความตายของเผ่าพันธุ์มนุษย์ อนุสาวรีย์นี้ทำหน้าที่เป็นเครื่องเตือนใจพวกเราว่ามนุษย์นั้นแข็งแกร่งและไม่ยอมก้มหัวให้ผู้ใด น่าเศร้าที่หลังผ่านช่วงเวลาอันสงบสุขมาถึงสามหมื่นปี ดูเหมือนว่าพวกเราจะสูญเสียสัญชาตญาณและความหาญกล้าที่จะต่อกรกับมนุษย์ไปเสียแล้ว" เขาทอดถอนใจอย่างยาวนาน เผยให้เห็นถึงความอับจนสิ้นหนทางหลังพ่ายแพ้ในสงคราม เบื้องหน้าอนุสาวรีย์ มี่จิ้งหลุนและโอวหยางเลี่ยน้อมกายลงด้วยสีหน้าอันเคร่งขรึม รายนามที่บันทึกไว้ในศิลาหยกนั้นมีมากมายจนสุดจะคณานับ เหล่านี้คือชื่อของเหล่าบรรพชนผู้วายชนม์ระหว่างสงครามอันยาวนานกับเผ่าหมึกทมิฬในเขตสงครามวิวัฒน์บรรพกาล ชั่วครู่ต่อมา ทั้งสองยืดกายตรงและหันไปหาหงตี้ก่อนจะประสานมือคารวะ แม้แต่โอวหยางเลี่ยผู้เปี่ยมด้วยเจตนาร้ายต่อหงตี้อย่างชัดเจนก็ยังไม่ลังเลแม้แต่น้อย หงตี้ตกตะลึงและเอ่ยถาม "พวกท่านทำอะไรกัน?" ด้วยสีหน้าจริงจัง มี่จิ้งหลุนตอบกลับ "พวกเราต้องขอบคุณท่านที่รักษาสมบัติชิ้นนี้... อนุสาวรีย์วีรชน" หงตี้กล่าวด้วยความประหลาดใจ "ข้าเพียงต้องการกระตุ้นขวัญกำลังใจของเผ่าหมึกทมิฬ ไม่ได้เก็บมันไว้เพื่อพวกท่านเผ่าพันธุ์มนุษย์หรอก" มี่จิ้งหลุนเอ่ย "เพียงเท่านี้ก็ดีเกินพอแล้ว" เหล่าทหารกล้าได้สละซึ่งชีวิต และส่วนใหญ่แทบไม่เหลือสิ่งใดไว้เบื้องหลังยามพวกเขาร่วงหล่น บางทีอาจไม่มีผู้ใดยังมีชีวิตอยู่และสามารถจดจำใบหน้าของพวกเขาได้อีกต่อไป ดังนั้นมันคงเป็นเรื่องน่าเศร้าสลดหากแม้แต่ชื่อของพวกเขายังต้องถูกลบเลือนไปตลอดกาล เมื่ออนุสาวรีย์วีรชนยังคงอยู่ อย่างน้อยที่สุด... ชื่อของพวกเขาก็ยังคงอยู่ อย่างน้อยที่สุด สามหมื่นปีหลังจากที่พวกเขาจากไป ยังคงมีมนุษย์สองคนนี้ที่ได้ตระหนักถึงการมีอยู่และการอุทิศตนของพวกเขาในเขตสงครามวิวัฒน์บรรพกาล หลังจากมี่จิ้งหลุนและโอวหยางเลี่ยได้ไล่ตามองรายชื่อในอนุสาวรีย์วีรชนจนทั่วแล้ว พวกเขาก็หมดสิ้นอารมณ์ที่จะเดินชมสิ่งต่างๆ ต่อไป ดังนั้นจึงได้กล่าวคำอำลากับหงตี้ แน่นอนว่าหงตี้ย่อมไม่รั้งพวกเขาไว้และได้เดินมาส่งด้วยตนเอง วาจาที่เขากล่านั้นล้วนมาจากใจจริง หงตี้เชื่อว่าท่าทีของมี่จิ้งหลุนจะต้องเกี่ยวข้องกับอนุสาวรีย์วีรชนอย่างแน่นอน หน่วยสอดแนมของเผ่าหมึกทมิฬได้สำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบและยืนยันว่ากองทัพมนุษย์ได้เคลื่อนพลห่างออกจากฐานทัพหน้าไปทางปีกซ้ายแล้วจริงๆ บัดนี้ไม่มีอุปสรรคใดๆ ขวางกั้นเส้นทางสู่นครหลวงอีกต่อไป หน่วยสอดแนมไม่ได้กลับมารายงานในทันที แต่กลับติดตามกองทัพมนุษย์ไปจากระยะไกล แม้ว่ามี่จิ้งหลุนจะให้คำมั่นกับหงตี้ว่าพวกเขาจะไม่ลงมืออย่างลับๆ ล่อๆ แต่เผ่าหมึกทมิฬย่อมไม่เชื่อคำพูดนั้นโดยง่าย การมีหน่วยสอดแนมคอยติดตามอยู่เบื้องหลัง จะทำให้พวกเขาสามารถค้นพบได้ทันทีหากมนุษย์คิดจะตุกติก และสามารถส่งข่าวกลับไปยังด่านวิวัฒน์บรรพกาลได้อย่างรวดเร็ว ทว่ากองทัพมนุษย์มิได้กระทำการใดผิดปกติขณะที่พวกเขาถอนทัพออกจากด่านวิวัฒน์บรรพกาล หลังจากการจัดกระบวนทัพใหม่เป็นเวลาสองวัน เหล่าทหารเผ่าหมึกทมิฬที่รอดชีวิตก็ละทิ้งด่านวิวัฒน์บรรพกาลไปอย่างเร่งรีบ ในช่วงสองวันแรก พวกเขามุ่งหน้าไปยังทิศทางของนครหลวงอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงหักเลี้ยวไปทางขวาเพื่อทำการอ้อมเป็นวงกว้าง พวกเขาไม่กล้าที่จะเคลื่อนทัพเป็นเส้นตรงต่อไป เพราะทราบดีว่ากองทัพบูรพา-ประจิมกำลังเคลื่อนทัพมาจากทางนครหลวง หากพวกเขาไม่เดินทางอ้อม ก็จะต้องเผชิญหน้ากับกองทัพบูรพา-ประจิมซึ่งมีท่านบรรพชนของมนุษย์อยู่ด้วย กองทัพเผ่าหมึกทมิฬในยามนี้มิอาจต้านทานกำลังรบเช่นนั้นได้ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องหลีกเลี่ยงการปะทะกับทหารมนุษย์ มีเพียงการทำเช่นนี้เท่านั้นจึงจะรับประกันความปลอดภัยของพวกเขาได้ ตามข้อตกลงกับเผ่าหมึกทมิฬ กองทัพอุดร-ทักษิณได้เคลื่อนทัพไปยังสถานที่ซึ่งห่างจากการเดินทางจากด่านวิวัฒน์บรรพกาลสิบวัน จากนั้น โดยไม่หยุดพัก พวกเขาก็มุ่งหน้าตรงกลับไปยังด่านวิวัฒน์บรรพกาลทันที สิบวันต่อมา พวกเขาก็มาถึง อารมณ์ความรู้สึกนานัปการถาโถมเข้าใส่เหล่าทหารหาญขณะที่พวกเขาทอดสายตามองไปยังด่านปราการอันยิ่งใหญ่แห่งนี้... สถานที่ซึ่งเหล่าบรรพชนของพวกเขาได้สูญเสียมันไปเมื่อสามหมื่นปีก่อน ในครั้งนั้น ด่านวิวัฒน์บรรพกาลถูกเผ่าหมึกทมิฬพิชิต และนับตั้งแต่ท่านบรรพชนจวบจนทหารเลว ทุกคนล้วนถูกสังหารสิ้น ยกเว้นเพียงผู้ที่ถูกพลังหมึกทมิฬกลืนกินจิตวิญญาณ นี่คือบาดแผลที่เผ่าพันธุ์มนุษย์มิอาจลืมเลือนได้ โดยปกติแล้วจะไม่มีผู้ใดหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมากล่าวถึง ดังนั้นผู้ที่เพิ่งมาถึงสมรภูมิหมึกทมิฬเป็นครั้งแรกอย่างหยางไค่จึงไม่เคยล่วงรู้มาก่อนว่าเคยมีด่านปราการของมนุษย์ถูกยึดครองไป เขาได้เรียนรู้เรื่องนี้จากเจ้าแคว้นผู้หนึ่งโดยบังเอิญ และในวันนี้ เผ่าพันธุ์มนุษย์ก็ได้ทวงคืนด่านวิวัฒน์บรรพกาลกลับมาสู่อ้อมอกได้สำเร็จ! กองทัพอุดร-ทักษิณต้องจ่ายด้วยราคาอันแสนแพงเพื่อชัยชนะครั้งนี้... ทว่าทุกสิ่งทุกอย่างล้วนคุ้มค่า ไม่มีผู้ใดสามารถรับประกันได้ว่าเผ่าหมึกทมิฬไม่ได้ทิ้งกับดักใดๆ ไว้เบื้องหลัง ดังนั้นมนุษย์จึงไม่ได้กรูกันเข้าไปในด่านปราการในทันที แต่ได้ส่งหน่วยสอดแนมเข้าไปตรวจสอบเสียก่อน ในไม่ช้า พวกเขาก็ได้ทราบว่าไม่มีสิ่งใดผิดปกติในใจกลางด่าน ไม่เพียงแต่ทุกสิ่งทุกอย่างจะยังคงสภาพสมบูรณ์ แต่เหล่าสาวกหมึกทมิฬระดับเจ็ดทั้งหมดก็ยังคงอยู่ในลานประลองยุทธ์ ดูเหมือนว่าเผ่าหมึกทมิฬจะรักษาสัญญาของตน อันที่จริง พวกเขาย่อมไม่กล้าที่จะผิดคำพูด กองทัพอุดร-ทักษิณและกองทัพบูรพา-ประจิม หนึ่งอยู่เบื้องหลัง หนึ่งอยู่เบื้องหน้า ก่อให้เกิดภัยคุกคามที่ร้ายแรงถึงชีวิต เผ่าหมึกทมิฬทำได้เพียงหวังว่ามนุษย์จะไม่กลับคำพูด แล้วพวกเขาจะกล้าตุกติกได้อย่างไร? เหล่าทหารมนุษย์จึงได้ยาตราทัพเข้าสู่ด่านวิวัฒน์บรรพกาล สิ่งแรกที่พวกเขาต้องจัดการคือรังหมึกทมิฬ เจ้าสิ่งนี้กำลังหายใจเอาพลังหมึกทมิฬออกมาอย่างต่อเนื่องจนแทรกซึมไปทั่วทั้งด่านวิวัฒน์บรรพกาล ทำให้สถานที่แห่งนี้ดูน่าขนพองสยองเกล้า หากไม่กำจัดรังหมึกทมิฬออกไป ด่านวิวัฒน์บรรพกาลจะไม่มีวันกลับคืนสู่ความรุ่งโรจน์ดังเดิม และเหล่าทหารมนุษย์ก็จะไม่สามารถอาศัยอยู่ที่นี่ได้อย่างปลอดภัย แน่นอนว่าพวกเขาจะไม่ทำลายรังหมึกทมิฬ มิฉะนั้นมี่จิ้งหลุนคงไม่บอกให้เผ่าหมึกทมิฬทิ้งมันไว้ในสภาพสมบูรณ์ แม้ว่ารังหมึกทมิฬจะเป็นของเผ่าหมึกทมิฬ แต่มันก็เป็นเครื่องมือชั้นเลิศสำหรับการส่งข้อมูล หากมนุษย์สามารถนำมันมาใช้ประโยชน์ได้ มันจะเป็นประโยชน์อย่างใหญ่หลวงต่อการศึกในอนาคต ดังนั้น รังหมึกทมิฬระดับกลางนี้จึงเปรียบเสมือนสมบัติล้ำค่าสำหรับเผ่าพันธุ์มนุษย์ มี่จิ้งหลุนและคนอื่นๆ ได้ใช้พลังงานอย่างมหาศาลในการเคลื่อนย้ายรังหมึกทมิฬออกจากด่านวิวัฒน์บรรพกาล และนำไปตั้งไว้บนเศษเสี้ยวจักรวาลซึ่งเคยเป็นที่ตั้งของฐานทัพหน้ามาก่อน สำหรับสิ่งที่พวกเขาจะทำกับมันต่อไปนั้น พวกเขาต้องไปพบกับกองทัพบูรพา-ประจิมและหารือเรื่องนี้กับท่านบรรพชนเสียก่อน สำหรับตอนนี้ มีการทิ้งกองกำลังสองสามหน่วยไว้เพื่อเฝ้าติดตามรังหมึกทมิฬ มีสาวกหมึกทมิฬระดับเจ็ดจำนวนไม่น้อยที่ถูกเหล่าเจ้าแคว้นทิ้งไว้เบื้องหลัง รวมแล้วมีจำนวนประมาณหนึ่งร้อยคน ในตอนแรกมีสาวกหมึกทมิฬระดับเจ็ดมากกว่านี้มาก แต่ทุกครั้งที่พวกเขาปะทะกับมนุษย์ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา หลายคนต้องจบชีวิตลง หนึ่งร้อยปีต่อมา คนเหล่านี้คือผู้ที่เหลือรอดเพียงหยิบมือ ไม่มีผู้ใดในหมู่พวกเขาได้ออกจากด่านวิวัฒน์บรรพกาลไปพร้อมกับเผ่าหมึกทมิฬ ก่อนหน้านี้ มี่จิ้งหลุนได้เดินตรวจตราไปทั่วด่านโดยมีหงตี้นำทาง และเช่นเดียวกับที่เขากล่าวไว้ เขาได้นับจำนวนสาวกหมึกทมิฬระดับเจ็ดทั้งหมด บัดนี้ พวกเขาทั้งหมดถูกควบคุมตัวไว้ในสถานที่แห่งนี้ ดูเหมือนว่าหงตี้จะกังวลว่าสาวกหมึกทมิฬระดับเจ็ดเหล่านี้จะสร้างปัญหาให้กับมนุษย์ ดังนั้นเขาจึงผนึกพลังบ่มเพาะของพวกเขาทั้งหมดก่อนที่จะจากไป มิฉะนั้น พวกเขาคงไม่ยอมอยู่ในลานประลองยุทธ์อย่างว่าง่ายเป็นแน่ พวกเขาคงจะวิ่งหนีไปก่อนที่มนุษย์จะเข้าสู่ด่านปราการด้วยซ้ำ การจัดการกับสาวกหมึกทมิฬระดับเจ็ดเหล่านี้ก็เป็นเรื่องยากพอๆ กัน มี่จิ้งหลุนได้สั่งให้คนบางส่วนเฝ้าดูพวกเขาไว้ ในขณะที่ท่านบรรพชนจะต้องเป็นผู้ตัดสินชะตากรรมของพวกเขาเมื่อนางมาถึง กล่าวโดยย่อคือเหล่าทหารมนุษย์กำลังหัวหมุนอยู่กับงานมากมาย แม้ว่ารังหมึกทมิฬจะถูกย้ายออกไปโดยจอมยุทธ์ขอบเขตสวรรค์เปิดระดับแปดแล้ว แต่ทั่วทั้งด่านวิวัฒน์บรรพกาลก็ยังคงเต็มไปด้วยพลังหมึกทมิฬ เหล่าทหารจึงต้องพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อกำจัดพลังหมึกทมิฬออกจากใจกลางด่านเป็นอันดับแรก โชคดีที่พวกเขามากด้วยประสบการณ์ในเรื่องเช่นนี้ ในอดีต ทุกครั้งที่พวกเขาเสร็จสิ้นการต่อสู้กับเผ่าหมึกทมิฬและต้องทำความสะอาดสนามรบ การกำจัดพลังหมึกทมิฬและเมฆหมึกทมิฬถือเป็นส่วนหนึ่งของงานปกติของพวกเขา เมฆหมึกทมิฬเป็นสภาพแวดล้อมที่ดีที่สุดสำหรับเผ่าหมึกทมิฬในการต่อสู้ แต่สำหรับมนุษย์แล้วมันเป็นเพียงอุปสรรคอันตราย หากพวกเขาไม่เคยกำจัดมันออกไป ป่านนี้ทุกด่านปราการคงถูกห้อมล้อมด้วยเมฆหมึกทมิฬหนาทึบไปแล้ว ด้วยเหตุนี้ มนุษย์จึงได้พัฒนาสิ่งประดิษฐ์ชนิดพิเศษขึ้นมาซึ่งมีลักษณะคล้ายตาข่ายจับปลาที่ไม่มีประโยชน์อื่นใดนอกจากการรวบรวมพลังหมึกทมิฬราวกับฝูงปลา จากนั้นพลังหมึกทมิฬจะถูกนำไปทิ้งไว้ที่ใดที่หนึ่งในห้วงลึกของความว่างเปล่า หลังจากทำงานหนักมาสิบวัน กองทัพอุดร-ทักษิณก็สามารถกำจัดพลังหมึกทมิฬเกือบทั้งหมดในด่านวิวัฒน์บรรพกาลได้สำเร็จ ในตอนนั้นเอง หน่วยสอดแนมคนหนึ่งก็เข้ามารายงานว่ากองทัพบูรพา-ประจิมจะมาถึงด่านวิวัฒน์บรรพกาลภายในหนึ่งวัน เป็นเวลาประมาณหนึ่งเดือนแล้วที่กองทัพบูรพา-ประจิมออกเดินทางจากนครหลวง ดังนั้นจึงเป็นที่คาดหมายได้ว่าพวกเขาจะมาถึงในราวๆ นี้ มี่จิ้งหลุนและโอวหยางเลี่ยนนำเหล่าผู้บัญชาการหน่วยระดับแปดคนอื่นๆ ไปต้อนรับกองทัพบูรพา-ประจิมด้วยตนเอง โอวหยางเลี่ยรู้สึกขุ่นเคืองใจเล็กน้อยกับเรื่องทั้งหมดนี้ มันราวกับว่ากองทัพบูรพา-ประจิมได้ใช้เวลาหลายปีต่อสู้กับศัตรูในขณะที่กองทัพอุดร-ทักษิณเอาแต่ยืนดูอยู่เฉยๆ ที่บ้านของตน อันที่จริงแล้ว ตลอดหลายปีที่ผ่านมา กองทัพอุดร-ทักษิณก็ต้องเผชิญกับความยากลำบากไม่แพ้กัน อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาถึงความจริงที่ว่าท่านบรรพชนก็กำลังจะมาด้วย โอวหยางเลี่ยจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องติดตามไปด้วย จากระยะไกล พวกเขาสามารถมองเห็นเรือรบของกองทัพบูรพา-ประจิมกำลังล่องลอยเข้ามา แต่หลังจากนับจำนวนเรือรบคร่าวๆ แล้ว มี่จิ้งหลุนและคนอื่นๆ ก็พากันถอนหายใจ จำนวนเรือรบที่เห็นบ่งชี้ว่ากองทัพบูรพา-ประจิมต้องประสบกับความสูญเสียอย่างหนักในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เมื่อเรือรบเข้ามาใกล้พอ พวกเขาทั้งหมดก็หันไปยังเรือประจัญบานชำระล้างหมึกทมิฬและประสานมือคารวะ "ขอคารวะท่านบรรพชน!" ทว่า ไม่มีผู้ใดตอบกลับพวกเขา ร่างหลายสายพุ่งทะยานออกจากเรือประจัญบานชำระล้างหมึกทมิฬ พวกเขาคือเซี่ยงซาน, หลิวจื่อผิง และผู้นำคนอื่นๆ ของกองทัพบูรพา-ประจิม พวกเขาประสานมือคารวะซึ่งกันและกัน หลายคนไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน แม้ว่าจะรู้จักชื่อเสียงของอีกฝ่ายเป็นอย่างดี ในเมื่อพวกเขาได้พบกันในครั้งนี้ จึงได้เริ่มพูดคุยสัพเพเหระกันเล็กน้อย หลังจากพูดคุยกันเสร็จสิ้น มี่จิ้งหลุนก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย "ท่านบรรพชนอยู่ที่ใดหรือ?" เซี่ยงซานเกาแก้มของตนอย่างขัดเขินแล้วตอบว่า "ข้าเองก็ไม่ทราบ" มี่จิ้งหลุนถึงกับตกตะลึง “ท่านไม่รู้งั้นหรือ?” *เป็นไปได้อย่างไร? ท่านบรรพชนควรจะอยู่กับกองทัพบูรพา-ประจิมมิใช่หรือ? เป็นไปได้อย่างไรที่พวกเขาจะไม่รู้ว่านางอยู่ที่ไหน?* "โปรดรอสักครู่ สหายมี่ ข้าได้สั่งให้คนผู้หนึ่งมาที่นี่แล้ว บางทีเขาอาจจะรู้ว่าท่านบรรพชนอยู่ที่ใด" เซี่ยงซานกล่าว ด้านข้าง หลิวจื่อผิงเผยรอยยิ้มอย่างจนใจ "อันที่จริง พวกเราเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าท่านบรรพชนหายไปเมื่อใด พวกเราคิดว่านางติดตามมากับกองทัพ แต่จนกระทั่งเมื่อครู่นี้เองที่พวกเราเพิ่งตระหนักว่านางไม่ได้อยู่กับพวกเรา" นี่มันน่าอับอายขายหน้าเสียจริง