- **บทที่**: 1336 ## เนื้อความภาษาอังกฤษ (Original Content): Biban, the 9th seat of the Tower of Wisdom—it wasn’t an exaggeration to say he was Muller’s teacher, and the founder of the Matchless Heart Swordsmanship. He encountered Grid after a long time. He stared at Grid before shaking his head and dropping the rag. “Didn’t you gain enlightenment when you visited the tower the other time?” Enlightenment—he got the infinite sword energy and became stronger. For Grid, who had visited numerous places and met countless people so far, the Tower of Wisdom and the tower members were extraordinary. “That’s right.” “Then why... I don’t think you’ve grown much.” Grid was stung. He noticed that the growth Biban mentioned meant his level. Grid’s level had grown rapidly after defeating two great demons in hell and he was currently level 421. He was still the best among players, but it was natural for the tower members to not be satisfied. That’s right. Currently, Biban was disappointed in Grid. “I’m ashamed.” It was embarrassing. This was Grid’s honest feeling. He didn’t deny that his level growth rate was ridiculously slow compared to his given environment. “...Is it necessary to be ashamed?’ Biban shook his head again with an expression of regret. “Every person has different talents. Your talent is a bit... yes, it is a bit lacking.” Just as it changed from Kraugel to Grid, sooner or later, the Pioneer would change again... Biban noticed this and vowed not to have too deep an affection for Grid. The Tower of Wisdom was an existence that completely left the world. It was strictly forbidden to meet with anyone other than the Pioneer. He didn’t want to miss Grid after they parted forever. “What brings you here today?” “I was wondering if there are any tower members who are familiar with vampires...” “Vampires? Why are you bringing up vampires suddenly?” There was no need for long words. Grid showed him Elfin Stone’s Ring and Biban understood the situation. “Having tasted enough blood, the sealed soul woke up from his sleep. Even so, he isn’t responding to your call?” “Yes.” “Tsk tsk. Mosquitoes have been impolite since ancient times.” As expected, Biban had lived for hundreds of years and had a relationship with vampires. Who was the vampire that Biban met? Grid looked excited as Biban pointed to Grid’s cloak. “That guy who is sleeping with that cloak as a blanket.” “Ah, Fenrir...” “Was it the eldest or third child of Beriache? He isn’t a big deal, but he always had his nose in the air. He would’ve died in my hands if vampires weren’t hostile to great demons.” Indeed. At first glance. Biban was truly a tower member who just seemed to act thoughtlessly. While fighting dragons, he indirectly kept great demons in check in order to achieve the ultimate goal of ‘protecting the world.’ “I struggled with my colleagues to defeat Fenrir, but he was an easy opponent for Biban.” Grid looked at Biban with respect and the proud Biban laughed. “There is nothing my sword can’t cut.” There is nothing I can’t cut. It was a typical depiction of a Sword Saint. Grid felt curious. “Can a Sword Saint’s sword cut a god or a dragon?” Cutting a god or a dragon. Depending on the achievement, the transcendent person would change to a God Killer or a Dragon Slayer. It was also a testament to the limitations of transcendence—a transcendent could either cut a god or a dragon, but not both. It must be that way in the system. Then what about a Sword Saint? Biban replied, “Of course I can cut both.” “......!” It was a moment that proved the value of the strongest combat class, Sword Saint. Biban spoke bitterly to the thrilled Grid, “However, cutting and ‘killing’ is only possible if there is a Sword Saint who goes beyond Muller.” Biban confirmed it. The Matchless Heart Swordsmanship was the strongest swordsmanship in history. The evidence was that Muller, a genius among geniuses, had inherited it. However, Biban could cut a dragon, but not kill it. Among the tower members, the only one who could kill a dragon was Hayate. Cutting and killing were separate issues. “If there is a person who makes a swordsmanship superior to the Matchless Heart Swordsmanship, and they become a Sword Saint... they can destroy even gods and dragons.” However, could such a person exist? Biban never imagined that a ‘Sword Saint who goes beyond Muller’ would appear. On the other hand, Grid found it easy to think of someone. “Kraugel.” “......?” “Biban, the person you are speaking about is Kraugel.” “Huh...?” Not at all? What could that child do when he lost the title of Pioneer and failed to make any clear achievements in the years after becoming a Sword Saint? Biban was about to deny it when he abruptly shut his mouth. The Matchless Heart Swordsmanship, which Muller had taken to the next level—he was reminded of Kraugel, who refused to inherit Muller’s Matchless Heart Swordsmanship. ‘Don’t tell me?’ Biban remembered Kraugel when he was the Pioneer. The owner of a talent where hardly any regrettable areas were found. Could he disparage a person like Kraugel just because his actions after becoming a Sword Saint weren’t great? ‘...No.’ An eerie chill went down Biban’s spine as he realized it. ‘Even I have surpassed Pagma. If it is Kraugel, then he will definitely go beyond Muller.’ Grid was confident. He recalled Kraugel who never used the Matchless Heart Swordsmanship, and got goosebumps. ‘Kraugel knew from the beginning how to go beyond Muller.’ He could only say that this was truly Kraugel. Grid’s heart thumped as he was reminded of the National Competition for the first time in ages. The National Competition—it was a competition that no longer interested Grid. It was just a boring stage where he was confident he could win first place in all events he participated in. He didn’t want to waste his time participating when the members of the Overgeared Guild would take care of him and give him the breaths they gained as a reward from the competition. It was just that the story would be different if he could fight Kraugel again. How far could he fight against a strong person equal to him? He was curious. He wanted to make sure. -Will Kraugel participate in this year’s National Competition? Grid asked the question in the guild chat and the members answered him. -He isn’t on the list of participants. -It is said the United States is troubled because of this. ‘Indeed.’ Grid’s face was filled with joy. ‘Is Kraugel also bored with the competition?’ At the same time, at the East Continent... “......?” Kraugel was searching the Kaya Mountains when he suddenly stopped and looked back. Even today, he felt the yangbans’ eyes on him and felt uncomfortable. *** Grid and Biban walked side by side down the corridor. Their destination was the room of the 4th seat, Betty. Biban assured him that Betty could help, but Grid was somewhat reluctant. ‘She seems to hate me.’ When he visited the Tower of Wisdom a few months ago, Betty, unlike the other tower members, didn’t express any interest or fondness for Grid. For her greeting, she just gave her name and slammed the door on Grid. The 7th seat, Abellio, asked for understanding because she was shy, but... what was there to be shy about when she was hundreds of years old? Just look at Biban next to him who was shameless. ‘I’m a bit nervous.’ He felt very awkward. It was doubtful if she would cooperate or do it properly. Grid was gulping when the two of them arrived at Betty’s door. Biban knocked on the door. It was more like he was beating the door instead of knocking. “Hey, you old hag! A guest has come!” Creak. The door opened slightly. Betty’s eyes were still very large as she stuck her head out slightly through the gap in the door. It gave people a feeling of loneliness, but her eyes were beautiful because they were round and dark. Just based on appearance, she was well-matched with Lord. He really wanted a daughter-in-law like her. “What brings you here?” Betty stared at Grid, who was bowing deeply in greeting, and immediately inquired about what was going on. Biban responded in the place of Grid, who was smiling awkwardly, “Can’t you hear the vampire soul speaking?” Betty’s gaze shifted to Grid’s hand. “You mean that child?” Surprisingly, Betty noticed Elfin Stone’s Ring instantly. She seemed to have noticed it since she first saw Grid. “T-That’s right.” On the first day they met, Betty only revealed her name, unlike the other tower members who introduced exactly who they were. What exactly was her identity? Why was she so familiar with vampires, and why did she notice Elfin Stone’s Ring immediately? Betty gestured to Grid who was full of expectations and doubts. “Come in.” “Yes.” “Biban, you get lost.” “Huh? Why are you so cold to me?” “No reason. You just have no use.” “......” Betty closed the door and Biban was left all alone in the corridor, crying. The only thing with him in this spacious tower was a rag, so he was particularly lonely and depressed today. *** “You have become a completely different person from a few months ago. You’ve built up a lot of transcendence.” Unlike the dull Biban, Betty instantly noticed the internal changes in Grid. Biban might’ve been disappointed with Grid, but Betty was amazed by Grid’s growth in such a short time. “Yes, somehow...” The room looked very different from Grid’s imagination. He imagined a princess’ room decorated in bright colors, but it was dark and dull. It wasn’t a sweet scent, but the smell of alcohol. Instead of dolls, anatomical specimens were lined up everywhere. The anatomical specimens were of various monsters and demons, not small animals such as birds, amphibians, and reptiles. There were even more than 50 anatomical specimens of bipedal races like humans filling one side of the room. It was a rather terrible and chilling sight, even for Grid, who had slaughtered countless monsters. However, it would be rude to express such feelings. Grid discovered that a sphere of magic power was being used for lighting and changed the topic. “It seems you are a magician since you can keep dozens of light magic on at the same time.” “That isn’t magic.” “?” It was a lot different from the light elemental. Betty explained to the confused Grid, “They are souls.” “...Huh?” Betty’s gaze aimed at the anatomical specimens. “Their souls.” “......” The idea of wanting her to be a daughter-in-law shouldn’t even be considered. Betty introduced herself to Grid, whose expression had stiffened, “I am the first Baal’s Contractor.” “......?!” Betty took off her loose robe. Her exposed body was very shocking. It was because apart from her neck, head, and lower body, most of her body was a skeleton. It wasn’t just skinniness. She literally only had bones, exactly like a skeleton. “I was a disgusting failure. That is why I am hiding and researching away from Baal’s attention.” “......” “I know souls well.” Betty once again got dressed and reached out with her gloved hands. The stiff Grid woke up and handed her Elfin Stone’s Ring. “Direct descendant vampires have the same reincarnation structure as a great demon. It means that even if they lose their body, they can surely be resurrected again someday. He is stubborn because he knows it.” The length of Betty’s speech grew when she started talking about her area of expertise. Betty asked the focused Grid. “Do you want complete control over this child?” “Yes.” “Do you need this child’s strength to fight Baal someday?” Betty knew that Baal was the source of evil. It wasn’t difficult to infer that humanity would go to war with Baal. Therefore, she intended to actively cooperate. She turned to the Tower of Wisdom to avoid Baal’s gaze and was in a position to hope for the emergence of heroes who would destroy Baal on her behalf. “That’s right.” “I understand. I will break this child’s hope.” Betty started to take Elfin Stone’s soul out of the ring. It was more like she was physically pulling it out than magic. The screams of Elfin Stone’s soul shook the room and strained Grid. Betty’s fingers were surrounded by white light as they pointed at Elfin Stone’s soul that finally appeared. “I will break this child’s cycle of reincarnation.” At this moment... -Grid!No, Lord Grid!I will be loyal! The urgent cry of Elfin Stone who had been stubborn for years echoed through the room. OG Voting Page --- ## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): บีบัน, อนุกรมที่ 9 แห่งหอแห่งปัญญา—การจะกล่าวว่าเขาคืออาจารย์ของมูลเลอร์ และเป็นผู้ก่อตั้งวิชาดาบไร้เทียมทานก็ไม่นับว่าเป็นการกล่าวเกินจริงเลยแม้แต่น้อย เขาได้พบกับกริดอีกครั้งหลังจากกาลเวลาผ่านไปนานพอสมควร บีบันจ้องมองบุรุษหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะส่ายศีรษะแล้วโยนผ้าขี้ริ้วในมือทิ้ง “ครั้งก่อนที่เจ้ามาเยือนหอคอย เจ้าไม่ได้รับการตรัสรู้ใดๆ กลับไปเลยรึ?” การตรัสรู้—ครั้งนั้นเขาได้รับพลังดาบอนันต์และแข็งแกร่งขึ้นอย่างมหาศาล สำหรับกริด ผู้ซึ่งได้เดินทางไปยังสถานที่นับไม่ถ้วนและพบปะผู้คนมากมาย หอแห่งปัญญาและเหล่าสมาชิกของหอคอยนั้นเปรียบเสมือนตัวตนอันแสนวิเศษและเหนือจินตนาการ “ใช่แล้วขอรับ” “แล้วเหตุใด...ข้ากลับไม่รู้สึกว่าเจ้าเติบโตขึ้นมากนัก” วาจานั้นทิ่มแทงใจกริด ชายหนุ่มตระหนักได้ในทันทีว่าการเติบโตที่บีบันกล่าวถึงนั้นหมายถึงระดับเลเวลของเขา เลเวลของกริดพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วหลังจากการพิชิตมหาอสูรสองตนในขุมนรก และในปัจจุบันเขาก็อยู่ในระดับ 421 แม้จะยังคงเป็นอันดับหนึ่งในหมู่ผู้เล่น แต่ก็เป็นเรื่องธรรมดาที่เหล่าสมาชิกหอคอยจะไม่พึงพอใจ ใช่แล้ว... ในตอนนี้ บีบันกำลังผิดหวังในตัวกริดอย่างเห็นได้ชัด “ข้าละอายใจยิ่งนัก” มันเป็นความรู้สึกน่าอับอาย นี่คือความรู้สึกที่ซื่อตรงของกริด เขาไม่อาจปฏิเสธได้ว่าอัตราการเติบโตของระดับเลเวลของเขานั้นเชื่องช้าอย่างน่าขันเมื่อเทียบกับสภาพแวดล้อมที่เอื้ออำนวย “...จำเป็นต้องละอายใจถึงเพียงนั้นเชียวรึ?” บีบันส่ายศีรษะอีกครั้งด้วยสีหน้าเจือความเสียดาย “คนเราแต่ละคนล้วนมีพรสวรรค์ที่แตกต่างกัน พรสวรรค์ของเจ้าอาจจะ... ใช่ มันอาจจะขาดหายไปบ้างเล็กน้อย” เฉกเช่นเดียวกับที่ตำแหน่งไพโอเนียร์ได้เปลี่ยนจากครอเกลมาเป็นกริด ในไม่ช้า...มันก็จะเปลี่ยนไปอีกครั้ง... บีบันตระหนักถึงสัจธรรมข้อนี้และสาบานกับตนเองว่าจะไม่ผูกพันกับกริดให้ลึกซึ้งจนเกินไป หอแห่งปัญญาคือตัวตนที่ละทิ้งโลกโดยสมบูรณ์ พวกเขาถูกห้ามอย่างเด็ดขาดมิให้พบปะกับผู้ใดนอกจากไพโอเนียร์ บีบันไม่ต้องการที่จะต้องคิดถึงกริดหลังจากที่พวกเขาต้องจากกันไปตลอดกาล “แล้ววันนี้เจ้ามาที่นี่ด้วยเรื่องอันใด?” “ข้าเพียงสงสัยว่า...ในบรรดาสมาชิกหอคอย มีท่านใดที่คุ้นเคยกับแวมไพร์บ้างหรือไม่ขอรับ...” “แวมไพร์รึ? เหตุใดเจ้าจึงเอ่ยถึงแวมไพร์ขึ้นมากะทันหัน?” ไม่จำเป็นต้องมีถ้อยคำยืดยาว กริดแสดงแหวนของเอลฟินสโตนให้ดู และบีบันก็เข้าใจสถานการณ์ในทันที “เมื่อได้ลิ้มรสโลหิตมากเพียงพอ ดวงวิญญาณที่ถูกผนึกไว้จึงตื่นจากนิทรา แต่ถึงกระนั้น มันก็ยังไม่ตอบรับการเรียกของเจ้างั้นรึ?” “ขอรับ” “ชิ ชิ... พวกยุงตัวโตนี่ช่างไร้มารยาทมาแต่โบราณกาลแล้วจริงๆ” สมกับที่เป็นบีบัน ผู้มีชีวิตอยู่มานานนับร้อยปีและเคยมีความสัมพันธ์กับแวมไพร์มาก่อน แวมไพร์ที่บีบันเคยพบเจอคือผู้ใดกัน? กริดแสดงสีหน้าตื่นเต้น ในขณะที่บีบันชี้ไปยังผ้าคลุมของกริด “ก็เจ้าหนุ่มที่กำลังหลับใหลโดยใช้ผ้าคลุมนั่นต่างผ้าห่มอย่างไรเล่า” “อา...เฟนริร์...” “เขาเป็นบุตรคนโตหรือคนที่สามของเบรีอาเช่กันนะ? ไม่ใช่ตัวตนที่ยิ่งใหญ่อะไรนักหนา แต่กลับหยิ่งผยองอยู่เสมอ หากไม่เป็นเพราะแวมไพร์เป็นศัตรูกับเหล่ามหาอสูร ป่านนี้มันคงตายด้วยน้ำมือข้าไปแล้ว” เป็นเช่นนั้นเอง... แม้ดูเผินๆ บีบันอาจดูเหมือนเป็นสมาชิกหอคอยที่กระทำการโดยไม่ไตร่ตรอง แต่ในขณะที่ต่อกรกับมังกร เขาก็ยังคอยควบคุมเหล่ามหาอสูรไว้โดยอ้อม เพื่อบรรลุเป้าหมายสูงสุดในการ ‘ปกป้องโลก’ กริดรำพึงในใจ ‘เราต้องร่วมมือกับสหายมากมายกว่าจะเอาชนะเฟนริร์ได้ แต่สำหรับบีบันแล้ว เขากลับเป็นเพียงคู่ต่อสู้ที่ง่ายดาย’ กริดมองบีบันด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเคารพ และบีบันผู้ภาคภูมิก็หัวเราะออกมา “ไม่มีสิ่งใดที่ดาบของข้าจะตัดไม่ขาด” ไม่มีสิ่งใดที่ข้าจะตัดไม่ขาด มันคือคำจำกัดความของอริยดาบโดยแท้ กริดรู้สึกสงสัยใคร่รู้ “แล้วดาบของอริยดาบสามารถตัดเทพเจ้าหรือมังกรได้หรือไม่ขอรับ?” การฟันเทพเจ้าหรือมังกร... ขึ้นอยู่กับความสำเร็จที่ได้รับ ตัวตนเหนือธรรมชาติผู้นั้นจะกลายเป็นนักฆ่าเทพ (God Killer) หรือนักฆ่ามังกร (Dragon Slayer) ซึ่งนั่นก็เป็นเครื่องพิสูจน์ถึงขีดจำกัดของความเป็นตัวตนเหนือธรรมชาติ—พวกเขาสามารถฟันได้เพียงเทพเจ้าหรือมังกร แต่ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง มันต้องเป็นไปตามระบบเช่นนั้น แล้วอริยดาบเล่า? บีบันตอบกลับอย่างมั่นคง “แน่นอนว่าข้าสามารถฟันได้ทั้งสอง” “......!” นี่คือช่วงเวลาที่พิสูจน์คุณค่าของคลาสต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุด, อริยดาบ บีบันเอ่ยกับกริดผู้กำลังตื่นเต้นระคนขมขื่น “ทว่า การ ‘ตัด’ กับ ‘สังหาร’ จะเป็นไปได้ก็ต่อเมื่อมีอริยดาบผู้ก้าวข้ามมูลเลอร์ไปได้เท่านั้น” บีบันยืนยันด้วยตนเอง วิชาดาบไร้เทียมทานคือวิชาดาบที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ หลักฐานก็คือมูลเลอร์ อัจฉริยะเหนืออัจฉริยะ ได้สืบทอดวิชานี้ไป อย่างไรก็ตาม บีบันสามารถ ‘ตัด’ มังกรได้ แต่ไม่อาจ ‘สังหาร’ มันได้ ในบรรดาสมาชิกหอคอยทั้งหมด ผู้ที่สามารถสังหารมังกรได้มีเพียงฮายาเตะเท่านั้น การตัดและการสังหารเป็นคนละประเด็นกันโดยสิ้นเชิง “หากมีผู้ใดสามารถสร้างสรรค์วิชาดาบที่เหนือกว่าวิชาดาบไร้เทียมทาน และพวกเขากลายเป็นอริยดาบ... พวกเขาก็จะสามารถทำลายได้กระทั่งทวยเทพและมังกร” แต่... คนเช่นนั้นจะมีอยู่จริงหรือ? บีบันไม่เคยจินตนาการเลยว่า ‘อริยดาบผู้ก้าวข้ามมูลเลอร์’ จะปรากฏตัวขึ้นมาได้ ในทางกลับกัน กริดกลับนึกถึงใครบางคนได้อย่างง่ายดาย “ครอเกล” “......?” “ท่านบีบัน คนที่ท่านกำลังพูดถึงอยู่ก็คือครอเกล” “หือ...?” ไม่มีทาง? เด็กคนนั้นจะทำอะไรได้ในเมื่อเขาสูญเสียตำแหน่งไพโอเนียร์และไม่สามารถสร้างผลงานที่ชัดเจนใดๆ ได้เลยในช่วงหลายปีหลังจากกลายเป็นอริยดาบ? บีบันกำลังจะปฏิเสธ แต่แล้วเขาก็พลันเงียบงันไป เขานึกถึงครอเกล ผู้ที่ปฏิเสธที่จะสืบทอดวิชาดาบไร้เทียมทานของมูลเลอร์ ซึ่งเป็นวิชาดาบที่มูลเลอร์เองได้ยกระดับขึ้นไปอีกขั้น ‘อย่าบอกนะว่า...?’ บีบันนึกถึงครอเกลในสมัยที่เขายังเป็นไพโอเนียร์ เจ้าของพรสวรรค์ที่แทบจะหาข้อบกพร่องไม่ได้เลย เขาจะสามารถดูแคลนคนอย่างครอเกลได้เพียงเพราะผลงานหลังจากเป็นอริยดาบของเขาไม่โดดเด่นงั้นหรือ? ‘...ไม่ใช่’ ความหนาวเยือกเย็นยะเยือกแล่นผ่านสันหลังของบีบันเมื่อเขาตระหนักได้ กริดมั่นใจ ‘แม้แต่ข้ายังก้าวข้ามแพ็กม่าได้ ถ้าเป็นครอเกล เขาก็จะก้าวข้ามมูลเลอร์ไปได้อย่างแน่นอน’ เขานึกถึงครอเกลที่ไม่เคยใช้วิชาดาบไร้เทียมทานเลยแม้แต่ครั้งเดียว และขนลุกซู่ไปทั้งตัว ‘ครอเกลรู้วิธีที่จะก้าวข้ามมูลเลอร์มาตั้งแต่แรกแล้ว’ เขาพูดได้เพียงว่านี่แหละคือครอเกลอย่างแท้จริง หัวใจของกริดเต้นระรัวเมื่อเขานึกถึงการแข่งขันนานาชาติเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี การแข่งขันนานาชาติ—มันคือเวทีการแข่งขันที่กริดไม่สนใจอีกต่อไป มันเป็นเพียงเวทีที่น่าเบื่อซึ่งเขามั่นใจว่าจะสามารถคว้าอันดับหนึ่งได้ในทุกรายการที่เข้าร่วม เขาไม่อยากเสียเวลาเข้าร่วมการแข่งขัน ในเมื่อสมาชิกกิลด์โอเวอร์เกียร์จะดูแลเขาและมอบลมหายใจที่พวกเขาได้รับเป็นรางวัลจากการแข่งขันให้ แต่เรื่องราวจะแตกต่างออกไป หากเขาสามารถต่อสู้กับครอเกลได้อีกครั้ง เขาจะสามารถต่อสู้กับผู้แข็งแกร่งทัดเทียมกับเขาได้ไกลแค่ไหน? เขาใคร่รู้ เขาต้องการที่จะพิสูจน์ให้แน่ใจ - ปีนี้ครอเกลจะเข้าร่วมการแข่งขันนานาชาติหรือไม่? กริดเอ่ยถามในหน้าต่างแชทของกิลด์ และเหล่าสมาชิกก็ตอบกลับมา - เขาไม่มีชื่ออยู่ในรายชื่อผู้เข้าร่วม - ว่ากันว่าสหรัฐอเมริกากำลังประสบปัญหากับเรื่องนี้ ‘เป็นเช่นนั้นเอง’ ใบหน้าของกริดเปี่ยมล้นไปด้วยความยินดี ‘หรือว่าครอเกลเองก็เบื่อหน่ายการแข่งขันนี้แล้วเหมือนกัน?’ ขณะเดียวกัน ณ ทวีปตะวันออก... “......?” ครอเกลซึ่งกำลังสำรวจเทือกเขาคายาก็พลันหยุดชะงักและหันกลับไปมอง แม้ในวันนี้ เขายังคงรู้สึกถึงสายตาของเหล่ายังบันที่จับจ้องมา และรู้สึกอึดอัดไม่สบายใจ *** กริดและบีบันเดินเคียงข้างกันไปตามระเบียงทางเดิน จุดหมายปลายทางของพวกเขาคือห้องของอนุกรมที่ 4, เบ็ตตี้ บีบันให้ความมั่นใจว่าเบ็ตตี้สามารถช่วยได้ แต่กริดกลับรู้สึกไม่ค่อยเต็มใจนัก ‘ดูเหมือนนางจะเกลียดข้า’ เมื่อครั้งที่เขามาเยือนหอแห่งปัญญาเมื่อหลายเดือนก่อน เบ็ตตี้แตกต่างจากสมาชิกหอคอยคนอื่นๆ นางไม่ได้แสดงความสนใจหรือความชื่นชมในตัวกริดเลยแม้แต่น้อย สำหรับการทักทาย นางเพียงแค่บอกชื่อของตนแล้วก็ปิดประตูใส่หน้ากริด อนุกรมที่ 7, อาเบลลิโอ ขอให้เข้าใจเพราะนางขี้อาย แต่... คนอายุหลายร้อยปีจะมาขี้อายอะไรกัน? แค่ดูบีบันที่อยู่ข้างๆ เขาก็ได้ ช่างไร้ยางอายสิ้นดี ‘ข้าประหม่าเล็กน้อย’ เขารู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างยิ่ง มันน่าสงสัยว่านางจะให้ความร่วมมือหรือทำมันอย่างถูกต้องหรือไม่ กริดกลืนน้ำลายเอื๊อกเมื่อทั้งสองมาถึงหน้าประตูห้องของเบ็ตตี้ บีบันเคาะประตู แต่ดูเหมือนเขาจะทุบประตูมากกว่าเคาะ “เฮ้ ยายแก่! มีแขกมาหา!” เอี๊ยด... ประตูเปิดแง้มออกเล็กน้อย ดวงตาของเบ็ตตี้ยังคงกลมโตเช่นเคยขณะที่นางยื่นศีรษะออกมาจากช่องประตูเล็กน้อย มันให้ความรู้สึกเปลี่ยวเหงา แต่ดวงตาของนางนั้นงดงามเพราะกลมและดำขลับ หากดูเพียงรูปลักษณ์ภายนอก นางช่างเหมาะสมกับลอร์ดเสียจริง เขาอยากได้ลูกสะใภ้เช่นนี้จริงๆ “มีธุระอันใด?” เบ็ตตี้จ้องมองกริดที่กำลังโค้งคำนับอย่างลึกซึ้ง และถามถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นทันที บีบันตอบแทนกริดที่กำลังยิ้มแหยๆ “เจ้าไม่ได้ยินเสียงวิญญาณแวมไพร์กำลังพูดอยู่รึ?” สายตาของเบ็ตตี้เลื่อนไปที่มือของกริด “เจ้าหมายถึงเด็กคนนั้นรึ?” น่าประหลาดใจที่เบ็ตตี้สังเกตเห็นแหวนของเอลฟินสโตนในทันที ดูเหมือนนางจะสังเกตเห็นมันตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นกริดแล้ว “ช-ใช่แล้ว” ในวันแรกที่พวกเขาพบกัน เบ็ตตี้เปิดเผยเพียงชื่อของนาง ซึ่งแตกต่างจากสมาชิกหอคอยคนอื่นๆ ที่แนะนำตัวอย่างละเอียดว่าพวกเขาคือใคร ตัวตนที่แท้จริงของนางคืออะไรกันแน่? เหตุใดนางจึงคุ้นเคยกับแวมไพร์เป็นอย่างดี และทำไมนางจึงสังเกตเห็นแหวนของเอลฟินสโตนได้ทันที? เบ็ตตี้กวักมือเรียกกริดที่กำลังเต็มไปด้วยความคาดหวังและข้อสงสัย “เข้ามาสิ” “ขอรับ” “บีบัน เจ้าไสหัวไปได้แล้ว” “หา? ทำไมเจ้าถึงเย็นชากับข้านัก?” “ไม่มีเหตุผล เจ้าแค่ไม่มีประโยชน์” “......” เบ็ตตี้ปิดประตู ทิ้งให้บีบันยืนเดียวดายอยู่กลางระเบียงทางเดินพร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้า สิ่งเดียวที่อยู่กับเขาในหอคอยอันกว้างใหญ่นี้คือผ้าขี้ริ้วผืนหนึ่ง ดังนั้นวันนี้เขาจึงรู้สึกโดดเดี่ยวและหดหู่เป็นพิเศษ *** “ท่านกลายเป็นคนละคนจากเมื่อไม่กี่เดือนก่อนโดยสิ้นเชิง ท่านได้สร้างพลังแห่งความเป็นตัวตนเหนือธรรมชาติขึ้นมามากมาย” ไม่เหมือนบีบันผู้ทื่อมะลื่อ เบ็ตตี้สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงภายในของกริดได้ในทันที บีบันอาจจะผิดหวังในตัวกริด แต่เบ็ตตี้กลับทึ่งกับการเติบโตของกริดในช่วงเวลาสั้นๆ เช่นนี้ “ขอรับ... อย่างใดอย่างหนึ่ง...” ห้องนี้ดูแตกต่างจากจินตนาการของกริดอย่างสิ้นเชิง เขาจินตนาการถึงห้องของเจ้าหญิงที่ตกแต่งด้วยสีสันสดใส แต่มันกลับมืดและทึบตัน แทนที่จะเป็นกลิ่นหอมหวาน กลับเป็นกลิ่นแอลกอฮอล์ที่คละคลุ้ง แทนที่จะเป็นตุ๊กตา กลับมีหุ่นจำลองทางกายวิภาคเรียงรายอยู่ทุกหนทุกแห่ง หุ่นจำลองเหล่านั้นเป็นของสัตว์ประหลาดและปีศาจต่างๆ ไม่ใช่สัตว์เล็กๆ อย่างนก สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ และสัตว์เลื้อยคลาน มีกระทั่งหุ่นจำลองกายวิภาคของเผ่าพันธุ์สองเท้าอย่างมนุษย์มากกว่า 50 ตัว อัดแน่นอยู่เต็มฝั่งหนึ่งของห้อง มันเป็นภาพที่น่าสยดสยองและชวนขนลุก แม้แต่สำหรับกริดผู้ซึ่งสังหารสัตว์ประหลาดมานับไม่ถ้วน อย่างไรก็ตาม การแสดงความรู้สึกเช่นนั้นออกไปคงจะเป็นการเสียมารยาท กริดค้นพบว่ามีทรงกลมแห่งพลังเวทมนตร์ถูกใช้เป็นแสงสว่าง จึงเปลี่ยนเรื่องคุย “ดูเหมือนท่านจะเป็นนักเวทย์สินะขอรับ ในเมื่อท่านสามารถร่ายเวทมนตร์แสงสว่างหลายสิบดวงพร้อมกันได้” “นั่นไม่ใชเวทมนตร์” “?” มันดูแตกต่างจากธาตุแสงอย่างมาก เบ็ตตี้อธิบายให้กริดผู้สับสนฟัง “พวกมันคือวิญญาณ” “...หา?” สายตาของเบ็ตตี้เล็งไปที่หุ่นจำลองกายวิภาค “วิญญาณของพวกมัน” “......” ความคิดที่อยากได้นางเป็นลูกสะใภ้นั้นไม่ควรแม้แต่จะผุดขึ้นมาในหัวเลยแม้แต่น้อย เบ็ตตี้แนะนำตัวเองกับกริดที่ใบหน้าแข็งทื่อ “ข้าคือผู้ทำสัญญาของบาลตนแรก” “......?!” เบ็ตตี้ถอดเสื้อคลุมหลวมๆ ของนางออก ร่างกายที่เปิดเผยของนางนั้นน่าตกตะลึงอย่างยิ่ง เป็นเพราะนอกจากคอ ศีรษะ และช่วงล่างแล้ว ร่างกายส่วนใหญ่ของนางกลับเป็นโครงกระดูก มันไม่ใช่แค่ความผอมแห้ง นางมีเพียงกระดูกจริงๆ เหมือนกับโครงกระดูกทุกประการ “ข้าคือความล้มเหลวอันน่ารังเกียจ ด้วยเหตุนี้ข้าจึงต้องซ่อนตัวและทำการวิจัยให้ห่างจากสายตาของบาล” “......” “ข้าเข้าใจเรื่องวิญญาณเป็นอย่างดี” เบ็ตตี้สวมเสื้อผ้ากลับเข้าที่อีกครั้งและยื่นมือที่สวมถุงมือออกมา กริดผู้แข็งทื่อตื่นจากภวังค์และส่งแหวนของเอลฟินสโตนให้นาง “แวมไพร์สายเลือดตรงมีโครงสร้างการกลับชาติมาเกิดเช่นเดียวกับมหาอสูร หมายความว่าแม้พวกมันจะสูญเสียร่างกายไป แต่ก็สามารถฟื้นคืนชีพได้อย่างแน่นอนในสักวันหนึ่ง มันดื้อรั้นก็เพราะมันรู้เรื่องนี้ดี” ความยาวของคำพูดของเบ็ตตี้เพิ่มขึ้นเมื่อนางเริ่มพูดถึงเรื่องที่เชี่ยวชาญ เบ็ตตี้ถามกริดที่กำลังตั้งใจฟัง “เจ้าต้องการควบคุมเด็กคนนี้โดยสมบูรณ์ใช่หรือไม่?” “ขอรับ” “เจ้าต้องการพลังของเด็กคนนี้เพื่อต่อสู้กับบาลในสักวันหนึ่งใช่หรือไม่?” เบ็ตตี้รู้ว่าบาลคือต้นตอของความชั่วร้าย จึงไม่ยากที่จะอนุมานได้ว่ามนุษยชาติจะต้องทำสงครามกับบาลในที่สุด ดังนั้น นางจึงตั้งใจที่จะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ นางมาที่หอแห่งปัญญาเพื่อหลีกเลี่ยงสายตาของบาล และอยู่ในฐานะที่หวังว่าจะมีวีรบุรุษปรากฏตัวขึ้นมาทำลายบาลแทนนาง “ใช่แล้วขอรับ” “ข้าเข้าใจ ข้าจะทำลายความหวังของเด็กคนนี้เอง” เบ็ตตี้เริ่มดึงวิญญาณของเอลฟินสโตนออกจากแหวน มันดูเหมือนนางกำลังใช้พลังทางกายภาพดึงมันออกมามากกว่าใช้เวทมนตร์ เสียงกรีดร้องของวิญญาณเอลฟินสโตนสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งห้องและสร้างแรงกดดันให้แก่กริด นิ้วของเบ็ตตี้ล้อมรอบด้วยแสงสีขาวขณะที่พวกมันชี้ไปยังวิญญาณของเอลฟินสโตนที่ปรากฏตัวออกมาในที่สุด “ข้าจะทำลายวงจรการกลับชาติมาเกิดของเด็กคนนี้” ในชั่วขณะนั้นเอง... - กริด! ไม่สิ ท่านกริด! ข้าจะขอสวามิภักดิ์! เสียงร้องอันร้อนรนของเอลฟินสโตนผู้ดื้อรั้นมานานหลายปีดังก้องไปทั่วห้อง