**บทที่ 1361: การต่อรองของเทพ** สร้อยคอแห่งเนฟาร์ทัน—ตามคำบอกเล่าของที่นั่งลำดับที่ 3 ราดวูล์ฟ มันคือสร้อยที่ถูกสร้างขึ้นจากกรงเล็บซึ่งแตกหักของเนฟาร์ทัน วัตถุต้องสาปอันน่าสะพรึงหวั่นที่คอยล่อลวงผู้สวมใส่และชักนำสู่ความบ้าคลั่ง ครั้งหนึ่งราดวูล์ฟเคยตอบคำถามของเกริดว่าเหตุใดจึงสร้างสร้อยคอเช่นนี้ขึ้นมา “มันเป็นของที่ยึดมาได้ประเภทหนึ่ง หากเป็นเจ้า เจ้าจะโยนกรงเล็บมังกรที่ได้มาทิ้งหรือ?” ใช่แล้ว สร้อยคอแห่งเนฟาร์ทันไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าของที่ยึดมาได้ชิ้นหนึ่ง มันไม่ใช่วัตถุที่น่าปรารถนาเลยแม้แต่น้อย ทั้งราดวูล์ฟผู้สร้างและจอมโจรแห่งราตรีแดงผู้ขโมยมันไป ต่างก็หมกมุ่นอยู่กับ ‘ความหมาย’ ของสร้อยคอ ไม่ใช่ ‘ประสิทธิภาพ’ ของมัน เกริดเองก็เช่นกัน เขาต้องการสร้อยคอแห่งเนฟาร์ทันเพียงเพราะภารกิจ ไม่ใช่เพราะความโลภในตัวสร้อย [สร้อยคอแห่งเนฟาร์ทัน] [ระดับความยาก: ??? นำสร้อยคอแห่งเนฟาร์ทันที่ถูกขโมยไปโดยจอมโจรแห่งราตรีแดงกลับคืนมา เงื่อนไขสำเร็จภารกิจ: ส่งมอบสร้อยคอแห่งเนฟาร์ทันให้แก่ที่นั่งลำดับที่ 3 ราดวูล์ฟ รางวัลสำเร็จภารกิจ: เหล็กราตรีจันทรา, ค่าความสัมพันธ์กับราดวูล์ฟจะเพิ่มขึ้น] เหล็กราตรีจันทราคือแร่ธาตุที่มีคุณสมบัติขัดขวาง ‘สถานะ’ ของเป้าหมาย แม้จะไม่ทราบแน่ชัดว่าส่งผลได้มากน้อยเพียงใดจนกว่าจะได้ทดลอง แต่ในทางทฤษฎีแล้ว มันสามารถเปลี่ยนตัวตนอันสูงส่งให้กลายเป็นอาชญากรได้เลยทีเดียว นั่นหมายความว่ามันจะเป็นดั่งหายนะต่อตัวตนระดับสูงอย่างมหาปีศาจ, ผู้เหนือชั้น, ทวยเทพ และมังกร เหล็กราตรีจันทราคือหนึ่งในแร่ธาตุที่เกริดปรารถนาอย่างยิ่งยวด นอกจากนี้ ราดวูล์ฟยังเป็นผู้สร้างเครื่องจักรเวทมนตร์ หากสามารถสร้างสัมพันธ์อันดีกับเขาได้ เกริดอาจได้รับเครื่องจักรเวทมนตร์เป็นของขวัญ หรือได้รับความช่วยเหลืออย่างมหาศาลในการสร้างมันขึ้นมา ‘แบบนี้ดีกว่า’ เกริดไม่เคยคาดคิดถึงสถานการณ์ที่จะได้ร่วมมือกับจอมโจรในตำนาน อันที่จริง เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะได้พบกับจอมโจรเมื่อใด การจะนำสร้อยคอแห่งเนฟาร์ทันกลับคืนมาจึงดูเป็นเรื่องเลือนลาง แต่แล้วโอกาสก็มาเยือน ดาบสั้นของเฮ็กเซเทีย—ต้องขอบคุณข้อเรียกร้องอันไร้สาระของจอมโจรที่ต้องการผลงานของเทพนักตีเหล็ก ทำให้เกริดสามารถยื่นข้อเสนอที่สมน้ำสมเนื้อกลับไปได้ ‘เมื่อคิดดูดีๆ แล้ว ดาบสั้นเล่มนั้นก็ไม่ใช่สิ่งที่ข้าควรจะครอบครอง’ ดาบแห่งการรู้แจ้งและดาบมังกรอัคคีคืออาวุธที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก แล้วดาบสั้นของเฮ็กเซเทียจะทรงพลังยิ่งกว่าสองเล่มนี้ไปอีกสักเท่าใดกัน? มอร์เฟอุสผู้ซึ่งหมกมุ่นอยู่กับสมดุลคงไม่นิ่งเฉยเป็นแน่ ลองนึกถึง ‘เขี้ยวขาว’ ของครอเกลดูสิ เช่นเดียวกับที่เขี้ยวขาวซึ่งทำจากเขี้ยวของบันเฮเลียร์มีคำสาป ‘สายตาของบันเฮเลียร์’ ติดมาด้วย ดาบของเฮ็กเซเทียก็ย่อมดึงดูดความสนใจและการไล่ล่าจากเหล่าทูตสวรรค์และทวยเทพอย่างไม่ต้องสงสัย มันคือดาบที่ทรงอานุภาพถึงขั้นสังหารอัครเทวทูตได้ในดาบเดียวไม่ใช่หรือ? ไม่มีเทพองค์ใดจะใจกว้างพอที่จะนิ่งดูดายเมื่อวัตถุอันตรายเช่นนี้ตกอยู่ในมือของมนุษย์ “ข้าไม่เคยฝันเลยว่าเจ้าจะร้องขอสร้อยคอแห่งเนฟาร์ทัน... ข้าเข้าใจแล้ว... เจ้าคือผู้บุกเบิกคนปัจจุบันสินะ” จอมโจรแห่งราตรีแดงพึมพำขณะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเกริด ดวงตาของจอมโจรผู้ผ่านประสบการณ์มานับร้อยปีนั้นลุ่มลึกอย่างยิ่ง อันที่จริงเขาเป็นเพียงชายชราวิปลาสผู้ทุกข์ทรมานจากโรคชอบลักขโมย แต่เมื่อใดที่เขาสามารถระงับความปรารถนานั้นได้ เขาก็ดูไม่ต่างไปจากนักปราชญ์ “เจ้าอาจไม่ทันสังเกต แต่ดาบสั้นเล่มนี้เป็นสิ่งที่อันตรายอย่างยิ่ง เปลี่ยนใจเสียเถิด ตอนนี้ข้าไม่ได้ขอของขวัญจากเจ้า แต่ข้ากำลังพยายามนำระเบิดเวลาที่เรียกว่าดาบเล่มนี้ไปจากเจ้า ข้ากำลังเสี่ยงเพื่อแสดงความเคารพและสนับสนุนรุ่นน้องผู้กำลังก้าวข้ามความเป็นผู้เหนือชั้นและสั่งสมความเป็นพระเจ้า เจ้าต้องการสร้อยคอแห่งเนฟาร์ทันรึ? สร้อยคอนั่นก็เป็นของอันตรายไม่ต่างจากดาบสั้นเล่มนี้ มันไม่มีค่าพอที่จะแลกกับดาบเล่มนี้หรอก” อันตรายจากการครอบครองดาบสั้นของเฮ็กเซเทีย... จอมโจรแห่งราตรีแดงเองก็สังเกตเห็นเช่นกัน ทว่าการอ้างว่าจะรับมันไปเพื่อปกป้องเกริดนั้นเป็นเพียงวาทศิลป์ จอมโจรไม่ได้สนใจที่จะปกป้องเกริดเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงต้องการดาบสั้น และไม่อยากมอบสร้อยคอแห่งเนฟาร์ทันให้ เกริดนึกถึงทักษะ ‘ขโมยประเทศ’ ที่เผยให้เห็นความปรารถนาของจอมโจรอย่างชัดเจน เขาจึงไม่หลงกล “ท่านผู้อาวุโส ท่านเป็นคนพูดเองว่าจะให้ของขวัญเป็นการตอบแทนที่ได้รับดาบสั้น ท่านมีชื่อเสียงในฐานะจอมโจรแห่งราตรีแดง ท่านคงไม่คิดจะกลับคำพูดหรอกนะ?” “...ชิ” แม้จะใช้โวหารอันสละสลวยก็ยังไม่ได้ผลรึ? เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องเปลืองแรงอีกต่อไป—จอมโจรแห่งราตรีแดงตัดสินใจอย่างรวดเร็วและล้วงมือเข้าไปในเสื้อคลุมเก่าซอมซ่อของเขา เขาพบสร้อยคอหลายเส้นและดึงออกมาหนึ่งเส้น มันเป็นสร้อยคอที่มีอัญมณีขนาดใหญ่และงดงามเกินกว่าจะทำมาจากเศษกรงเล็บ [ท่านได้ต้านทาน] “อะ” เกริดจ้องมองสร้อยคออย่างหลงใหลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสะดุ้งตื่นด้วยความประหลาดใจ เขาก็พลันตระหนักได้ว่าสร้อยเส้นงามที่เห็นเมื่อครู่กำลังแผ่พลังงานอันน่าสะพรึงออกมา ‘ยอดเยี่ยมอย่างแท้จริง’ สร้อยคอแห่งเนฟาร์ทันสามารถสะกดผู้ที่จับจ้องให้ลุ่มหลง แม้แต่จอมโจรแห่งราตรีแดงเองก็ยังไม่สามารถตื่นจากภวังค์ได้เป็นเวลาหลายนาทีเมื่อเขาเห็นสร้อยเส้นนี้ครั้งแรกที่หอคอยแห่งปัญญา พลังเวทของเขปั่นป่วนจนถูกเวทมนตร์ตรวจจับของหอคอยพบ เป็นครั้งแรกที่เขาเกือบหนีไม่รอดและถูกจับได้ ทว่าเกริดกลับตื่นจากมนตร์สะกดได้ในพริบตา จอมโจรแห่งราตรีแดงจำต้องยอมรับ ‘ข้าไม่ควรหัวเราะเยาะเขาเพียงเพราะสมญานามเทพของเขา’ ชื่อเสียงของเกริดนั้นโด่งดังไปทั่ว ทุกคนรู้ดีว่าเขาผ่านสมรภูมิใดมาบ้างและสร้างความสำเร็จอะไรไว้ จอมโจรเองก็คิดว่ามันยอดเยี่ยม แต่เขาไม่เคยรู้เลยว่ามันจะถึงขนาดนี้ การต่อสู้กับมหาปีศาจ, การเอาชนะสาวกของเทพสงครามและอัครเทวทูต... โดยปกติแล้วข่าวลือมักจะถูกเติมแต่งให้เกินจริง แต่เกริดที่เขาเห็นในวันนี้กลับยอดเยี่ยมกว่าในข่าวลือเสียอีก ยิ่งไปกว่านั้น เขาต่อสู้เพื่อศักดิ์ศรีของมวลมนุษยชาติ ไม่ใช่เพื่อชื่อเสียงของตนเอง นี่คือเหตุผลที่เขาได้รับการเคารพและกลายเป็นเทพ ‘เขาเป็นบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่คนอย่างข้าไม่อาจเข้าใจได้’ กริ๊ง จอมโจรหัวเราะเบาๆ และยื่นสร้อยคอแห่งเนฟาร์ทันให้เกริด “รับไปสิ” เกริดเองก็ยื่นดาบของเฮ็กเซเทียให้จอมโจร แม้จอมโจรจะรู้ว่าการได้รับดาบนั้นดีกว่า แต่เขาก็ไม่อาจซ่อนความเสียดายไว้ได้ “ข้าไม่เก่งเรื่องการให้สัญญา แต่ข้าจะรักษาสัญญาที่ให้ไว้แล้ว ดังนั้นไม่ต้องกังวลมากเกินไป หากเจ้าต้องการดาบเล่มนี้ ข้าจะให้เจ้ายืมโดยไม่มีเงื่อนไข” “ท่านผู้อาวุโส ข้ากังวลว่าดาบเล่มนี้จะทำให้ท่านตกอยู่ในอันตราย” เกริดเพิ่งพบกับจอมโจรแห่งราตรีแดงเป็นครั้งแรกในวันนี้ เดิมทีเป็นเรื่องปกติที่จะไม่มีความรู้สึกพิเศษใดๆ แต่เหตุการณ์กลับพลิกผัน เกริดรู้สึกชื่นชอบจอมโจรแห่งราตรีแดงอย่างมาก เขาได้ช่วยชีวิตผู้คนมากมายด้วยทักษะ ‘ขโมยประเทศ’ จึงเป็นธรรมดาที่จะรู้สึกชื่นชอบ หนึ่งในมนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุด—จากมุมมองของเกริดที่ต้องการรวมมวลมนุษยชาติให้เป็นหนึ่งเดียวในสักวันหนึ่ง เขาหวังว่าจอมโจรแห่งราตรีแดงจะไม่ถูกสังหาร จอมโจรหัวเราะ “ข้าขโมยของจากผู้อื่นมาทั้งชีวิต ข้ามั่นใจว่าข้าเก่งกว่าใครในเรื่องการวิ่งหนีและซ่อนตัว” แม้แต่ทวยเทพก็ไม่อาจลงทัณฑ์เขาได้ จอมโจรแห่งราตรีแดงกล่าวเช่นนั้นแล้วหันหลังให้เกริด เขายกมือโบกเมื่อเกริดสงสัยว่าเขาต้องการของขวัญอีกสองชิ้นหรือไม่ “ไม่จำเป็น ต้องขอบคุณดาบสั้นเล่มนี้ ข้าสามารถตั้งเป้าหมายไปยังสมบัติที่เจ้าไม่เคยเห็นมาก่อนได้ ดังนั้นจึงไม่มีอะไรที่ข้าต้องการจากเจ้าอีก” “......” จอมโจรแห่งราตรีแดงจากไป เกริดมองแผ่นหลังของเขาที่ค่อยๆ หายไปจากสายตา แล้วจึงหันไปด้านข้าง อัครเทวทูตซาเรี่ยลกำลังก้มศีรษะลงอย่างเงียบงัน เธอกำลังรอคอยคำตอบจากคำถามที่ว่าเธอมีคุณสมบัติพอที่จะรับใช้เกริดหรือไม่ ปีกสีขาวบริสุทธิ์ของเธอลู่ลงอย่างสิ้นเรี่ยวแรง รัศมีเทวทูตเองก็เอียงกะเท่เร่ราวกับจะร่วงหล่นลงสู่พื้น เธอรู้สึกหดหู่เมื่อยังไม่ได้รับคำตอบจากเกริด เกริดสารภาพ “ข้าไม่มีพลังพอที่จะปกป้องเจ้าได้” ซาเรี่ยลตอบกลับ “ไม่มีเทพองค์ใดสามารถปกป้องใครได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่ท่านเป็นเพียงผู้เดียวที่ยอมรับมัน” “...เจ้าจะต้องลำบากหากอยู่กับข้า” “มันลำบาก แต่การอยู่เพียงลำพังนั้นลำบากยิ่งกว่า” “ข้ายังขาดตกบกพร่องมากกว่าเหล่าทวยเทพบนสวรรค์” “ข้าเองก็เช่นกัน แต่หากเราต่างยอมรับในข้อบกพร่องของกันและกัน เราก็จะสามารถแก้ไขมันได้” ไม่จำเป็นต้องมีบทสนทนาใดๆ อีก เกริดต้องการพวกพ้องเพิ่มขึ้นเสมอ และอัครเทวทูตผู้สูงศักดิ์อย่างซาเรี่ยลก็สมควรที่จะเป็นสหายร่วมทีมของเขา “ใช่... ถ้าเจ้าไม่รังเกียจ งั้นเรามาอยู่ด้วยกันเถอะ” เกริดยื่นมือไปหาซาเรี่ยล น้ำตาคลอเบ้า ซาเรี่ยลจับมือของเขาด้วยความตื้นตัน จากนั้นรัศมีเทวทูตที่เคยลอยอยู่เหนือศีรษะพลันส่องสว่างเป็นสีทองอร่ามโดยสมบูรณ์ [อัครเทวทูตซาเรี่ยลได้กลายเป็นผู้ส่งสารของเทพโอเวอร์เกียร์] ข้อความโลกสั้นๆ แต่หนักแน่นได้ประกาศถึงการสิ้นสุดของสงครามครั้งนี้ เกริดไม่มีเวลาดื่มด่ำกับผลลัพธ์ที่ตามมา เขาจำเป็นต้องศึกษาและใช้ประโยชน์จากระบบใหม่ๆ ที่เปิดใช้งานหลังจากที่เขากลายเป็นเทพโดยด่วน เขายังต้องไกล่เกลี่ยอดีตสมาชิกโบสถ์แห่งรีเบคก้าที่กำลังถกเถียงกันว่าจะตั้งชื่อศาสนาใหม่ว่าโบสถ์แห่งเทพโอเวอร์เกียร์หรือโบสถ์แห่งเกริด นอกจากนี้ เขาสามารถแต่งตั้งผู้ส่งสารได้เจ็ดคน เขาจึงต้องคิดว่าจะแต่งตั้งใครบ้าง และเพื่อที่จะเริ่มก่อตั้งโบสถ์อย่างจริงจัง จะต้องมีการแต่งตั้งพระสันตะปาปาก่อนเป็นอันดับแรก “ก่อนอื่น พระสันตะปาปาคือเดเมี่ยน” “......” เดเมี่ยนถูกถอดถอนจากการเป็นตัวแทนของเทพธิดา เขาเป็นอิสระจากความรับผิดชอบทั้งปวงและสามารถเพลิดเพลินกับอิสรภาพร่วมกับอิซาเบลจังได้แล้ว... สีหน้าตื่นเต้นของเดเมี่ยนพลันแข็งทื่อ แน่นอนว่ามันเป็นเพียงชั่วครู่ เขารู้สึกยินดีที่เกริดต้องการเขา และในไม่ช้าก็เริ่มนำเหล่าผู้ศรัทธาอย่างกระตือรือร้น [โบสถ์แห่งเทพโอเวอร์เกียร์ได้ถือกำเนิดขึ้น] [ปัจจุบันมีสมาชิกในโบสถ์แห่งเทพโอเวอร์เกียร์ทั้งสิ้น 42,255 คน] [ทุกครั้งที่จำนวนผู้ติดตามเพิ่มขึ้นตามจำนวนที่กำหนด หรือทุกครั้งที่คำอธิษฐานของผู้ติดตามถึงจำนวนที่กำหนด ท่านจะได้รับพลังใหม่] หน้าต่างแจ้งเตือนเดียวกันปรากฏขึ้นในสายตาของเกริดและเดเมี่ยน ทั้งสองคนซึ่งบัดนี้มีความสัมพันธ์ระหว่างเทพและพระสันตะปาปา ได้แบ่งปันชะตากรรมร่วมกัน ตัวเลข 42,255 นั้นสอดคล้องกับจำนวน NPC ที่รอดชีวิตจากการต่อสู้ครั้งนี้ ในเวลาเดียวกัน ณ สำนักงานใหญ่ของ S.A. Group... “...เขากระทั่งสร้างศาสนาขึ้นมาได้” เหล่าผู้บริหารที่เฝ้าดูการจู่โจมดราซิออนตั้งแต่ต้นจนจบต่างตกตะลึง เคยมีการคาดการณ์ไว้ว่าผู้เล่นที่สั่งสมความสำเร็จและแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ จะกลายเป็นกึ่งเทพและในที่สุดก็จะได้รับคุณสมบัติของเทพ ทว่าพวกเขาไม่เคยคาดการณ์เลยว่าผู้เล่นจะกลายเป็นวัตถุแห่งศรัทธาอันเกิดจากเจตจำนงของเหล่า NPC (มวลมนุษยชาติ) ประธานอิมชอลโฮยิ้มออกมาท่ามกลางเหล่าผู้บริหาร ‘บางทีอาจเป็นตั้งแต่ตอนที่เขากลายเป็นโคมไฟแห่งมวลมนุษยชาติ...’ โคมไฟแห่งมวลมนุษยชาติ—เกริดได้ช่วยชีวิตผู้คนนับไม่ถ้วนและได้รับฉายานี้มา มันเป็นหนึ่งในฉายาลับขั้นสูงสุดที่พวกเขาไม่เคยคาดคิดว่าผู้เล่นคนใดจะได้รับ เพราะมันจำเป็นต้องใช้การเสียสละของตนเองเป็นบันได บางทีเกริดอาจได้พิสูจน์คุณสมบัติของการเป็นวัตถุแห่งศรัทธาตั้งแต่ตอนที่เขาได้รับฉายานี้แล้ว “หืม...” ประธานอิมชอลโฮจับจ้องสถานการณ์ของศาสนาต่างๆ การถือกำเนิดของศาสนาใหม่ ส่งผลให้อำนาจของโบสถ์แห่งรีเบคก้าอ่อนแอลงอย่างมาก และอำนาจของโบสถ์แห่งยาธานก็ฟื้นตัวกลับคืนมา สมดุลได้รับการฟื้นฟู ช่างน่าขันที่เป้าหมายของมอร์เฟอุสกลับสำเร็จได้ด้วยการถือกำเนิดของโบสถ์แห่งเทพโอเวอร์เกียร์ “ในอนาคตมันจะยิ่งเข้มข้นขึ้น”