## บทที่ 1409 โกเลมศิลาขนาดมหึมาอาบรังสีแสงสีครามพุ่งทะยานเข้าใส่ มันใช้หัวไหล่อันหนักอึ้งของมันทะลวงผ่านแนวป้องกันของมนุษย์จนแตกกระเจิงอย่างง่ายดาย ทว่า พละกำลังของมันกลับอยู่ได้ไม่นาน เหล่ามนุษย์ที่กระจัดกระจายไปทั่วทุกทิศทางพลันกระตุกเชือกในมือพร้อมเพรียงกัน โกเลมยักษ์เสียหลักลื่นไถลอยู่กับที่ ก่อนจะหงายหลังล้มตึงลงไป มันดิ้นรนตะเกียกตะกายด้วยแขนขาไม่ต่างอะไรจากเต่าที่จับหงายท้องและไม่อาจพลิกตัวกลับขึ้นมาได้ จากนั้น สารพัดทักษะก็ถูกกระหน่ำซัดเข้าใส่ร่างของมันอย่างไม่หยุดยั้ง “เป็นการประสานงานที่ไหลลื่นยิ่งนัก” “มันเป็นไปได้ก็เพราะเรารู้ล่วงหน้าว่าศัตรูจะปรากฏตัวที่ไหน และได้วางกับดักเอาไว้ก่อนแล้ว ข้าไม่คิดว่ามีอะไรน่าชื่นชมเป็นพิเศษหรอก” ซิบัลเฝ้ามองด้วยความสนใจขณะที่สมาชิกโอเวอร์เกียร์กำลังจู่โจมผู้พิทักษ์แห่งพงไพรโดยใช้กับดัก ตามความเป็นจริงแล้ว ระดับเฉลี่ยของทีมจู่โจมชุดนี้สมควรได้รับคำสรรเสริญอย่างยิ่ง นอกจากโทบันที่ยืนบัญชาการอยู่เบื้องหลัง ผู้เข้าร่วมส่วนใหญ่ล้วนเป็นผู้เล่นเลเวลช่วง 200 กลางๆ การที่พวกเขาสามารถโค่นผู้พิทักษ์แห่งพงไพรลงได้โดยไม่มีผู้เสียชีวิตแม้แต่คนเดียวจึงนับเป็นเรื่องที่น่าทึ่งอย่างยิ่ง ทว่า เมื่อสองสัปดาห์ก่อน ซิบัลได้ประจักษ์แก่สายตาตนเองถึงเด็กหนุ่มผู้หนึ่งที่ล่าผู้พิทักษ์แห่งพงไพร ‘ร่างตื่นรู้’ ได้ด้วยตัวคนเดียว ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่ได้รู้สึกทึ่งหรือประทับใจไปกับกลเม็ดเด็ดพรายสารพัดรูปแบบที่สมาชิกโอเวอร์เกียร์ทั้งสามกำลังแสดงอยู่เลยแม้แต่น้อย “โทบัน เหตุใดคนระดับเจ้าถึงต้องมาควบคุมการจู่โจมระดับนี้ด้วยตนเอง? ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของกลุ่มสองไม่ดีกว่าหรือ?” “โดยปกติแล้วภารกิจนี้จะถูกจัดการโดยกลุ่มสาม แต่ว่าวันนี้เป็นการฝึกฝนของสมาชิกรุ่นใหม่ ข้าจึงต้องมาด้วยตัวเอง” “...สมาชิกรุ่นใหม่?” เช่นนั้นพวกเขาก็มิใช่กลุ่มสามงั้นหรือ? ‘ขุมกำลังของพวกเขามันลึกล้ำเพียงใดกันแน่?’ ไม่สิ มันต้องเป็นการขู่แน่ พวกเขาคงไม่อยากเปิดเผยอำนาจของกิลด์ให้คนนอกเห็น ขณะที่ซิบัลกำลังเฝ้ามองการจู่โจมอยู่นั้น เขาก็เผลอลุกพรวดขึ้นจากที่นั่งโดยไม่รู้ตัว นั่นเป็นเพราะการปรากฏกายของเกริด ณ สมรภูมิ ‘ไอ้บ้าเอ๊ย’ เกริดไม่ได้มีธุระอะไรกับเขาสักหน่อย แล้วทำไมเขาถึงต้องลุกขึ้นยืนเองด้วย...? “สบายดีหรือไม่?” เกริดเดินเข้ามาหาซิบัลผู้กำลังตำหนิตัวเองในใจ พร้อมกับเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม มันเป็นท่าทีที่เป็นมิตรจนน่าอึดอัดใจ “...ข้าไม่ได้สบายดีนักหรอก” ซิบัลจับมือกับเกริดพลางตอบตามความจริง ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมานับตั้งแต่ไปเยือนอาณาจักรฮวานมันไม่ต่างอะไรจากขุมนรก เขาไม่เคยได้ผ่อนคลายแม้แต่ชั่วขณะเดียว เพราะเหล่าสาวกเทพนักสู้ที่คอยบีบเครือข่ายเฝ้าระวังเข้ามาอย่างต่อเนื่อง “ข้าต้องขออภัย มันคงไม่สุภาพนักที่ถามไถ่ว่าท่านสบายดีหรือไม่ ทั้งที่เห็นได้ชัดว่าท่านกำลังลำบาก ท่านคงผ่านความยากลำบากมามากสินะ” เกริดตบไหล่ของซิบัลเบาๆ แล้วโค้งคำนับให้ซิคเฟรคเตอร์อย่างนอบน้อม “ข้ารู้สึกโล่งใจที่เห็นว่าท่านปลอดภัย แต่ว่า... เหตุใดพวกท่านถึงมาอาศัยอยู่ในป่าแทนที่จะเป็นปราสาทเล่า?” เกริดรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องน่าขันหลังจากพบว่ากลุ่มของซิบัลใช้ชีวิตอยู่ในป่ารอบนอกเมืองไบแรนมาตลอดสองสัปดาห์ หากที่นี่เป็นแหล่งล่าชั้นยอดก็อาจจะพอเข้าใจได้ แต่เหตุใดถึงปฏิเสธความสะดวกสบายจากกิลด์โอเวอร์เกียร์ แล้วมาอาศัยอยู่ในสถานที่ซึ่งมีเพียงผู้พิทักษ์แห่งพงไพรเกิดใหม่เท่านั้น? “ข้าได้รับคำแนะนำจากมานาว่าที่นี่คือสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด” ‘คำแนะนำจากมานา?’ เป็นไปได้ด้วยหรือที่จะใช้เวทมนตร์โบราณเพื่อสนทนากับมานา? ขณะที่เกริดกำลังนึกถึงเวทมนตร์โบราณที่ซิคเฟรคเตอร์เคยใช้ผ่านอักขระรูน ซิคเฟรคเตอร์ก็เอ่ยถ้อยคำประหลาดออกมา “คงเป็นเพราะท่านไปขอให้บุตรชายทำลายรูปปั้นของเทพนักสู้กระมัง” “......?” “ท่านไม่ต้องทำหน้าเหมือนไม่เข้าใจอะไร ข้าไม่ได้ขุ่นเคืองเพียงเพราะท่านต้องการทดสอบข้า ร่างกายของข้าอ่อนแอลงจริงทุกครั้งที่ต้องเผชิญกับคำสาปแห่งความเกียจคร้าน แต่ถึงกระนั้น พลังเวทมนตร์ของข้ายังคงสมบูรณ์ดี ท่านไม่จำเป็นต้องกังวลจนเกินไป” ‘นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน...?’ “พวกเราไปล่ะนะ!” โทบันเก็บไอเท็มที่ดรอปจากผู้พิทักษ์แห่งพงไพรขึ้นมาแล้วโบกมือให้เกริด เขาต้องการพาสายตาคนอื่นออกไปให้มากที่สุดเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนเวลาของเกริด “อา, ครับ แล้วเจอกัน ทุกคนทำงานหนักมาก” เกริดโบกมือตอบโทบันและโค้งเล็กน้อยให้แก่สมาชิกโอเวอร์เกียร์คนอื่นๆ เหล่าสมาชิกโอเวอร์เกียร์ยิ้มกว้างและโค้งคำนับ 90 องศาเป็นการตอบรับ จากนั้นพวกเขากระซิบกระซาบกันเองแล้วก็จากไป ซิบัลพึมพำขณะมองดูภาพนั้น “พวกเขาเป็นสมาชิกใหม่จริงๆ สินะ...’ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเป็นคนใหม่ของอาณาจักร พิจารณาจากท่าทีที่พวกเขาดีใจเป็นล้นพ้นเพียงแค่ได้ทักทายกับเกริด สำหรับกิลด์โอเวอร์เกียร์แล้ว ผู้พิทักษ์แห่งพงไพรคงไม่ต่างอะไรกับสื่อการสอนสำหรับผู้มาใหม่เท่านั้น “จงกลายเป็นราชาแห่งผู้มรณะได้หรือไม่” หลังจากเหล่าสมาชิกโอเวอร์เกียร์จากไป เกริดพึมพำกับตนเอง พลันโครงกระดูกสองร่างก็ผุดขึ้นมาจากพื้นดิน ตนหนึ่งคืออัศวินโครงกระดูกในชุดเกราะหนัก และอีกตนคือจอมเวทโครงกระดูกผู้ถือคทา เกริดยังได้อัญเชิญโนเอและแรนดี้ออกมาด้วย เขาสั่งให้พวกมันป้องกันไม่ให้ใครเข้าใกล้บริเวณนี้ จากนั้นพวกมันก็แยกย้ายกันไปทุกทิศทาง เมื่อนั้นเอง ซิคเฟรคเตอร์จึงเข้าสู่ประเด็นสำคัญ “เป็นความจริงสินะที่ท่านได้กลายเป็นเทพเจ้า” “...ครับ ถึงจะเป็นเพียงเทพเจ้าในนาม แต่ก็นับว่าเป็นเช่นนั้น” เกริดสบเข้ากับดวงตาของซิคเฟรคเตอร์ เขาคาดว่าจะได้เห็นความผิดหวังหรือความขุ่นเคือง แต่ดวงตาคู่นั้นกลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาดใจ หรือว่าเขาจะมองสถานการณ์ออกเช่นเดียวกับฮายาเต้? “เมื่อมองย้อนกลับไปในตอนนี้ มันเป็นสิ่งที่มิอาจหลีกเลี่ยงได้ ความสำเร็จของท่านนั้นยิ่งใหญ่เสียจนน้อยคนในประวัติศาสตร์จะเทียบเคียงได้ มันเป็นเรื่องธรรมดาที่ท่านจะได้รับการเคารพบูชาในฐานะเทพเจ้า” “ท่านไม่ผิดหวังหรือ?” ซิคเฟรคเตอร์คือบุคคลที่เฝ้ารอการถือกำเนิดของนักฆ่าพระเจ้ามาโดยตลอด และเทพเจ้า... ย่อมไม่อาจสังหารเทพเจ้าด้วยกันได้ “คงเป็นเรื่องโกหกหากข้าบอกว่าไม่ผิดหวัง ข้าปรารถนาให้ท่านเป็นนักฆ่าพระเจ้า ไม่ใช่เทพเจ้า แต่ถึงอย่างไร... น้ำก็ได้หกไปแล้ว อีกประการหนึ่ง...” สายตาของซิคเฟรคเตอร์เคลื่อนไปยังส่วนลึกของป่า เขากำลังจับจ้องไปยังเมอร์เซเดส ผู้ซึ่งกลับมาหลังจากสำรวจอันตรายรอบๆ “ดูเหมือนท่านจะบรรลุข้อสรุปแล้วว่า การสร้างนักฆ่าพระเจ้าขึ้นมานั้นดีกว่าการเป็นนักฆ่าพระเจ้าเสียเอง ข้าคิดว่าแนวทางนี้อาจจะมีประสิทธิภาพมากกว่า ข้าเห็นด้วยกับวิถีของท่าน” “......?” สร้างนักฆ่าพระเจ้างั้นรึ? ซิคเฟรคเตอร์สารภาพกับเกริดที่กำลังสับสนในทันที “อันที่จริง ข้าเคยลองทำมาแล้วครั้งหนึ่ง ข้าได้เรียนรู้ว่าเมอร์เซเดสเกิดมาพร้อมกับ ‘เนตรหยั่งรู้’ และพยายามที่จะเลี้ยงดูนางในฐานะนักฆ่าพระเจ้า สิ่งแรกที่ข้าทำคือการทำให้นางได้พบกับพีอาโร่ เพื่อที่นางจะได้กลายเป็นผู้รับใช้ของเขา...” สายตาของซิคเฟรคเตอร์นั้นยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง ภายใต้การดูแลของพีอาโร่ เมอร์เซเดสเติบโตขึ้นในอัตราที่น่าตื่นตะลึง และในที่สุดก็ได้กลายเป็นอัศวินหมายเลข 1 แห่งกองอัศวินแดง “ทว่า เมอร์เซเดสมีข้อบกพร่องร้ายแรงอยู่ประการหนึ่ง นั่นคือความเชื่อมั่นอันแน่วแน่ที่ไม่เคยสั่นคลอน มันเป็นทั้งสารอาหารที่หล่อหลอมให้นางเติบใหญ่ และเป็นยาพิษสำหรับนางในขณะเดียวกัน” เมอร์เซเดสนั้นไม่ยืดหยุ่นอย่างมาก นางให้ความสำคัญกับกฎเกณฑ์มากกว่าประสิทธิภาพ และสิ่งนี้ได้ขัดขวางการเติบโตของนาง มันทำให้นางตกอยู่ในอันตรายสารพัดรูปแบบ พูดให้ถึงที่สุดแล้ว นางคือคนอายุสั้น “ข้ามองเห็นว่าเมอร์เซเดสถูกลิขิตมาให้มีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน แทนที่จะก้าวข้ามขีดจำกัดของตนและกลายเป็นยอดฝีมือ ข้ามั่นใจว่านางจะต้องตายก่อนที่จะได้แสดงศักยภาพของตนเองออกมา” สายตาของซิคเฟรคเตอร์ยังคงจับจ้องอยู่ที่เมอร์เซเดส ในฐานะอัครสาวกของเทพเจ้า ซิคเฟรคเตอร์เคยต่อสู้กับศัตรูนับไม่ถ้วน เขาได้หยั่งถึงความสามารถของนางมาเนิ่นนานแล้ว “จากนั้นท่านก็ได้บิดเบือนความเชื่อของเมอร์เซเดสและพัฒนาพวกมันจนกระทั่งนางเป็นเช่นทุกวันนี้ ท่านสมควรแล้วที่จะเป็นเทพเจ้า” ‘ถึงแม้ว่าข้าจะยังไม่ใช่เทพเจ้าโดยสมบูรณ์ก็เถอะ...’ ฮายาเต้เคยบอกเกริดว่าเขายังมีโอกาสที่จะกลายเป็นนักฆ่าพระเจ้าได้ แต่ซิคเฟรคเตอร์ไม่รู้ความจริงข้อนี้ จะเห็นได้ว่าฮายาเต้นั้นอยู่เหนือกว่าซิคเฟรคเตอร์ไปอีกระดับหนึ่ง ปัจจุบัน ฮายาเต้คือหนึ่งเดียวผู้เป็น 'แอ็บโซลูท' และสมควรถูกขนานนามว่าเป็นจุดสูงสุดของมวลมนุษยชาติ ‘เรื่องราวอาจจะแตกต่างออกไปหากซิคเฟรคเตอร์ได้ร่างกายครึ่งเทพกลับคืนมา แต่... ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็ภูมิใจที่เขายอมรับการเติบโตของเมอร์เซเดส’ เป็นที่แน่ชัดว่าเมอร์เซเดสในปัจจุบันนั้นเทียบไม่ได้เลยกับสมัยที่นางเป็นอัศวินแดง นางได้กลายเป็นอัศวินในตำนานและได้เขียนบัญญัติอัศวินขึ้นมาหลายข้อ ‘ไม่ใช่แค่นางเท่านั้น ศาสนทูตคนอื่นๆ ก็แข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อเช่นกัน’ ยิ่งไปกว่านั้น ลักษณะเฉพาะของเหล่าศาสนทูตแห่งพระเจ้าโอเวอร์เกียร์คือการใช้ประโยชน์จากไอเท็มให้ได้สูงสุด ความเห็นของซิคเฟรคเตอร์เรื่องการเลี้ยงดูพวกเขาในฐานะนักฆ่าพระเจ้านั้นจึงสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง มันเป็นแนวทางที่เกริดไม่เคยคิดถึงมาก่อน ‘กองทัพนักฆ่าพระเจ้า...’ เกริดมีความได้เปรียบที่แตกต่างจากคนอื่น เขาสามารถสร้างไอเท็มเพื่อทำให้พวกพ้องแข็งแกร่งขึ้นได้ เขาไม่คิดว่ามันจะเป็นไปไม่ได้ที่จะสร้างนักฆ่าพระเจ้าขึ้นมา หากเขาสวมใส่อาวุธยุทโธปกรณ์ให้เหล่าศาสนทูตและสมาชิกโอเวอร์เกียร์ทุกคน ทำให้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้นและกลายเป็นยอดฝีมือ นี่คือช่วงเวลาที่เป้าหมายใหม่ได้ถือกำเนิดขึ้น เกริดรู้สึกเชื่อมั่นและยื่นมือออกไปหาซิคเฟรคเตอร์ “เมื่อท่านล่วงรู้ถึงแผนการของข้าแล้ว ท่านคงจะรู้ว่าข้ากำลังจะขอร้องอะไร” “แน่นอน” ซิคเฟรคเตอร์จับมือของเกริด “ข้า, ซิค, ยินดีที่จะเป็นศาสนทูตแห่งพระเจ้าโอเวอร์เกียร์” มันคือช่วงเวลาที่ศาสนทูตลำดับที่หกได้ถือกำเนิดขึ้น ไม่มีมหากาพย์ใดๆ เกิดขึ้น คาดว่ามหากาพย์บทใหม่จะถูกเขียนขึ้นในทันทีที่เกริดรวบรวมตำแหน่งศาสนทูตทั้งเจ็ดได้ครบ *** เกริดพาซิคเฟรคเตอร์และซิบัลไปยังปราสาทไบแรน เขาต้องการเลี้ยงอาหารอุ่นๆ สักมื้อให้แก่ผู้ที่ฝ่าฟันความยากลำบากมา “นักบุญวิปลาสทั้งเจ็ด... บทบาทของพวกเขาคือการพิพากษาผู้ที่สงสัยในเทพเจ้า ใช่หรือไม่?” ณ ที่นั้น เขาได้หยิบยกคำถามขึ้นมา “เทพเจ้ามีอัครสาวกที่เรียกว่าทูตสวรรค์อยู่แล้วมิใช่หรือ? เหตุใดพวกเขาถึงเลือกมนุษย์เจ็ดคนมาแบ่งปันพลังและมอบบทบาทนี้ให้?” บางทีอาจจะเป็นการมอบอำนาจให้แก่มนุษยชาติ เพียงเพราะพวกเขาเป็นเทพเจ้า ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะมองว่ามนุษย์เป็นสิ่งไร้ค่า เกริดคาดหวังว่าจะมีเทพเจ้าที่อยู่ฝ่ายเดียวกับมนุษย์เช่นเดียวกับเฮ็กเซเทีย ทว่า คำตอบที่เขาได้รับกลับน่าสะพรึงกลัว “มีเงื่อนไขมากเกินไปสำหรับทูตสวรรค์ในการใช้พลังของพวกเขาในโลกมนุษย์และในนรก เหล่าทวยเทพต้องการความช่วยเหลือจากมนุษย์เพื่อควบคุมโลกที่อยู่นอกเหนือจากสวรรค์ได้อย่างง่ายดาย” ”เป็นเช่นนั้นเองรึ...” เกริดเชื่อมั่นในวินาทีนั้น เป้าหมายของผู้เล่นทุกคนคือการป้องกันการล่มสลายของโลก กล่าวอีกนัยหนึ่งคือการต่อสู้และเอาชนะเหล่าทวยเทพ เขามั่นใจว่าตนเองจะอยู่ ณ ศูนย์กลางของการต่อสู้นั้น ‘หรือว่าระบบมอบความรู้สึกของการเป็นเทพเจ้าให้แก่ข้า เพราะต้องการให้ข้านำทางผู้คน?’ มันเป็นตำแหน่งที่รุ่งโรจน์ แต่ภาระก็สูงส่งเช่นกัน ซิคเฟรคเตอร์เอ่ยกับเกริดที่กำลังครุ่นคิด “สำหรับตอนนี้ ท่าน... มีสองสิ่งที่ต้องทำ หนึ่ง คือรวบรวมมวลมนุษยชาติให้เป็นหนึ่งเดียว มันเป็นกระบวนการที่เป็นธรรมชาติในการรวมแผ่นดินให้เป็นปึกแผ่นเพื่อเตรียมทำสงครามกับสวรรค์ สอง คือโน้มน้าวให้มารี โรส เข้าร่วมกับฝ่ายของท่าน พลังต่อสู้ของมารี โรสนั้นแข็งแกร่งที่สุดในโลกหล้า ท่านต้องเกลี้ยกล่อมนาให้ได้ก่อนจึงจะได้รับพลังที่เพียงพอ ทั้งสองสิ่งไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ข้าจะช่วยเหลือท่านอย่างเต็มที่” “มารี โรส เข้าร่วมกับข้าในฐานะพันธมิตรแล้ว และท่านสามารถมองได้ว่ามวลมนุษยชาติได้รวมเป็นหนึ่งแล้วเช่นกัน พวกออร์คและแวมไพร์อยู่ภายใต้การควบคุมของข้า และอาณาจักรของมนุษย์ส่วนใหญ่ก็มีความสัมพันธ์ร่วมมือกับอาณาจักรโอเวอร์เกียร์” “......?” มีดของซิคเฟรคเตอร์หยุดหั่นเนื้อ เขามองเกริดด้วยสายตาแหลมคม จากนั้นไม่นานเขาก็ตระหนักว่ามันไม่ใช่เรื่องโกหกและหัวเราะออกมา “ท่านเตรียมการทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้วอย่างนั้นรึ? ท่านมองการณ์ไกลไปถึงไหนกันแน่? โดยเฉพาะอย่างยิ่งการที่ท่านโน้มน้าวใจมารี โรส ได้นั้นน่าทึ่งอย่างยิ่ง ท่านใช้พลังของเทพเจ้าหรือ?” “ไม่มีเรื่องเช่นนั้นหรอก” “ข้าเข้าใจแล้ว... ข้ามิอาจคาดเดาได้เลยว่าท่านต้องเสียสละอย่างใหญ่หลวงเพียงใดเพื่อเกลี้ยกล่อมมารี โรส” “......” การรวมมนุษยชาติเป็นหนึ่งสำเร็จได้ด้วยความช่วยเหลือของบาซาร่า และไม่มีการเสียสละใดๆ เพื่อโน้มน้าวใจมารี โรส เลยแม้แต่น้อย แต่ก็ไม่มีความจำเป็นต้องอธิบายทีละเรื่อง “เมื่อเงื่อนไขที่สำคัญที่สุดสองข้อบรรลุแล้ว ภารกิจที่เหลือก็ค่อนข้างง่าย ใช้ความช่วยเหลือของมารี โรส เพื่อทำลายมหาปีศาจในนรกและเพิ่มพูนความแข็งแกร่งของเรา” เกริดสงสัย “ก่อนอื่นเลย มันจะไม่ดีกว่าหรือหากเราไปช่วยเทพเฮ็กเซเทีย? เขาเป็นพันธมิตรเพียงหนึ่งเดียวของข้าในสวรรค์ และข้าคิดว่ามีอะไรมากมายที่จะได้รับจากการช่วยเหลือเขา” “เทพเจ้าไม่อาจสังหารเทพเจ้าด้วยกันได้ เฮ็กเซเทียปลอดภัยดี เราจำเป็นต้องต่อสู้กับนรกก่อนที่จะต่อสู้กับเหล่าทวยเทพ เพราะมีแบบอย่างมาก่อนแล้วที่เหล่าทวยเทพและมหาปีศาจจะร่วมมือกัน” เกริดกังวลขึ้นมาเมื่อนึกถึงอดีตที่เฮ็กเซเทียได้มอบหมายให้มหาปีศาจบุกรุกโลกมนุษย์ “แล้วถ้าหากมหาปีศาจขอความช่วยเหลือจากสวรรค์เล่า?” “เรื่องนั้นจะไม่เกิดขึ้น เทพเจ้าสามารถไปมาระหว่างนรกและสวรรค์ได้ แต่มหาปีศาจไม่มีอำนาจนั้น ยาทานเป็นเพียงผู้เดียวที่สามารถเรียกการสนับสนุนจากสวรรค์ได้ แต่ยาทานจะเคลื่อนไหวก็ต่อเมื่อเขาจะทำลายโลกเท่านั้น” “ข้าไม่รู้หรอกนะว่าพวกใกล้ตายมันพล่ามเรื่องไร้สาระอะไรกันอยู่” มันเกิดขึ้นขณะที่บทสนทนากำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม... หน้าต่างของภัตตาคารพลันแตกละเอียด และกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งก็บุกเข้ามา ชื่อของชายผู้มีผ้าปิดตาและเคลื่อนไหวด้วยการใช้มือข้างเดียวยืนต่างเท้าคือแฮกัค สาวกเทพนักสู้อีกหลายสิบคนปรากฏตัวขึ้นเบื้องหลังเขา “เจ้าซ่อนตัวอยู่ตั้งสองสัปดาห์เลยรึ” “ไอ้สารเลวเอ๊ย...!” ซิบัลสบถขณะกระโจนลุกขึ้นยืน เขากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่สังหารพันธมิตรของตน จึงเป็นเรื่องยากที่เขาจะควบคุมอารมณ์ได้ สาวกเทพนักสู้สองคนเข้าสกัดกั้นเขาที่กำลังพุ่งเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง ทว่า ทั้งสองกลับกระอักเลือดและสิ้นใจในเวลาเดียวกัน “......!” “......!” ทุกสายตาจับจ้องไปที่เกริด เกริดจ้องมองแฮกัคด้วยแววตาเย็นชาที่ข่มขวัญผู้ที่ได้เห็น “พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าที่นี่คือสถานที่ใด... ที่พวกเจ้าบังอาจคลานหัวเข้ามา?” ดาบเล่มหนึ่งหยดโลหิตและสร้างม่านหมอกสีเลือดขึ้น ดาบในมือของเกริดพุ่งทะยานไปเบื้องหน้าราวกับสายฟ้าฟาด ทะลวงร่างของแฮกัค... ก่อนจะระเบิดออกเป็นเสี่ยง