Chapter 268: Would You Like To Kiss Me?

เผยแพร่เมื่อ 11 มี.ค. 2569 19:50

บทที่ 268: คุณอยากจูบผมไหม? (คำเตือน: หากคุณเป็นคนขวัญอ่อนหรือเป็นคนที่ถูกกระทบกระเทือนใจได้ง่าย ผมขอแนะนำอย่างยิ่งให้คุณอ่านบทนี้ควบคู่ไปกับบทที่ชื่อว่า “บทที่ 268: ภาชนะที่บรรจุความเป็นไปได้อันไร้ขีดจำกัด” หากบทที่ผมกล่าวถึงยังไม่พร้อมใช้งานในขณะนี้ ให้ชะลอการอ่านบทนี้ไว้ก่อนและรอจนถึงวันถัดไป หากคุณไม่อยากรู้สึกวิตกกังวลและอึดอัดไปตลอดทั้งวันที่เหลือ โปรดปฏิบัติตามคำแนะนำของผม ผมไม่อยากได้ยินคำร้องเรียนใดๆ หรือคนมาบอกว่าผมไม่ได้เตือนไว้ก่อนล่วงหน้า อ่านบทนี้ด้วยความเสี่ยงของคุณเอง) —— เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้… “พี่สาวคะ ตรงนี้ไม่ใช่บริเวณที่พักของพวกอาจารย์หรอกเหรอคะ?” “ใช่แล้วจ้ะ” “เดี๋ยวค่ะ พี่จะบอกว่าคนที่ทำลูกอมพวกนั้นคืออาจารย์เหรอคะ?” เวนดี้ถามด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “ถูกต้องแล้ว” ชาร์ล็อตต์ตอบพร้อมรอยยิ้ม “และเราก็มาถึงจุดหมายกันแล้ว” เวนดี้จ้องมองไปยังประตูบานเล็กที่นำไปสู่บ้านสามชั้น บ้านหลังนี้ตั้งอยู่บริเวณชายขอบของที่พักครูและไม่มีบ้านหลังอื่นอยู่รอบๆ เลย “เข้าไปข้างในกันเถอะ” ชาร์ล็อตต์พูดพลางจับมือเวนดี้ไว้แน่นและพาเธอเข้าไปข้างในประตู “พี่คะ เราเข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาตได้จริงๆ เหรอคะ?” เวนดี้ถามอย่างกังวล ชาร์ล็อตต์หัวเราะเบาๆ และตบหัวเวนดี้ “เธอนี่ชอบกังวลจริงๆ เลย แน่นอนว่าพี่ได้รับอนุญาตจากอาจารย์แล้ว เลิกคิดมากแล้วตามพี่มาเถอะ” พี่สาวของเวนดี้เปิดประตูหน้าบ้านและเชื้อเชิญเธอเข้าไปราวกับว่าเป็นเจ้าของสถานที่แห่งนั้นเอง จากนั้นชาร์ล็อตต์ก็พาเธอไปยังชั้นสองซึ่งเป็นห้องของคาร์เตอร์ ด้วยเหตุผลบางอย่าง เวนดี้รู้สึกถึงความคาดหวังที่พุ่งพล่านขึ้นมาในใจ เธอคิดว่ามันคงเป็นเพียงความอยากรู้อยากเห็นว่าใครกันแน่ที่เป็นคนทำลูกอมที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นเร็วกว่าปกติเล็กน้อย ชาร์ล็อตต์เคาะประตูเพื่อแจ้งการมาถึงของพวกเขา “ศาสตราจารย์คะ ฉันเองค่ะ” “เข้ามาสิ” เสียงนุ่มนวลตอบกลับมาจากอีกฝั่งของประตู ชาร์ล็อตต์เปิดประตูห้องและส่งสัญญาณให้เวนดี้เข้าไปก่อน อีกฝ่ายทำตามท่าทางของพี่สาวอย่างเชื่อฟังและเดินเข้าไปในห้องอย่างว่าง่าย หลังจากเวนดี้เข้าไปแล้ว ชาร์ล็อตต์ก็ก้าวตามเข้าไปและปิดประตูลับหลัง เธอตรวจดูให้แน่ใจว่าล็อคประตูอย่างแน่นหนา เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีใครออกจากห้องนี้ไปได้โดยไม่ได้รับอนุญาตจากคาร์เตอร์ สายตาของเวนดี้จับจ้องไปที่ชายหนุ่มรูปงามที่ดูเหมือนจะอยู่ในช่วงต้นอายุยี่สิบ นั่งอยู่บนเก้าอี้พร้อมหนังสือในมือ ดูเหมือนเขาจะอ่านหนังสืออยู่ก่อนที่พวกเธอจะมาถึง และเวนดี้คิดว่าภาพลักษณ์ของนักวิชาการผู้ทรงเกียรตินั้นช่างเหมาะสมกับเขาอย่างสมบูรณ์แบบ “ขอให้ฉันได้แนะนำตัวนะคะ” ชาร์ล็อตต์พูดพร้อมรอยยิ้ม “เวนดี้ นี่คือศาสตราจารย์คาร์เตอร์ เขาเป็นอาจารย์เวทมนตร์ของนักศึกษาปีสามที่เชี่ยวชาญด้านการต่อสู้ด้วยเวทมนตร์ และเขาก็เป็นคนทำลูกอมที่เธอชอบมากด้วยนะ” “ศาสตราจารย์คะ นี่คือเวนดี้ อาร์มสตรอง ถึงเราจะไม่ได้เป็นพี่น้องทางสายเลือด แต่ฉันก็รักเธอเหมือนน้องสาวแท้ๆ หวังว่าคุณทั้งสองจะเข้ากันได้ดีนะคะ” “ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณอาร์มสตรอง” คาร์เตอร์กล่าวทักทายขณะลุกขึ้นจากเก้าอี้และค้อมตัวให้เวนดี้อย่างสุภาพ เวนดี้ถอนสายบัวตามแบบฉบับขุนนางผู้ดีและตอบรับคำทักทายของคาร์เตอร์ “เป็นเกียรติของฉันค่ะ ศาสตราจารย์คาร์เตอร์ ยินดีที่ได้พบคนทำลูกอมแสนอร่อยเหล่านั้น ทั้งหมดนั่นทำด้วยมือจริงๆ เหรอคะ?” “ใช่ครับ” คาร์เตอร์ตอบด้วยความภาคภูมิใจ “ชาร์ล็อตต์บอกผมซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าคุณสวยและมีความสามารถแค่ไหน พอได้มาเห็นหน้าคุณจริงๆ ผมไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเห็นด้วยกับคำพูดของเธอ” ชาร์ล็อตต์หัวเราะคิกคักขณะเดินไปหาคาร์เตอร์ “หมายความว่าก่อนหน้านี้คุณไม่เชื่อคำพูดของฉันเหรอคะ ศาสตราจารย์?” ชาร์ล็อตต์แกล้งทุบไหล่คาร์เตอร์เบาๆ และฝ่ายหลังก็ทำเพียงแค่หัวเราะ การเห็นทั้งสองคนอยู่เคียงข้างกันทำให้หัวใจของเวนดี้เต้นเร็วขึ้น ฉากนี้ทำให้เธอนึกถึงตอนที่เธอและวิลเลียมมักจะอยู่ด้วยกันตามลำพังในห้องพักของเขา “อา! ผมเกือบลืมไปเลย” คาร์เตอร์แตะหัวตัวเองเบาๆ ราวกับว่าเขาเกือบลืมเรื่องสำคัญไปจริงๆ “ผมเพิ่งทำผลิตภัณฑ์ใหม่ออกมา และกำลังมองหาคนมาช่วยชิมพอดี คุณอาร์มสตรอง ยินดีจะลองดูไหมครับ?” คาร์เตอร์หยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าและแกะมันออก ข้างในเป็นลูกอมสีแดงเข้มราวกับเลือด เวนดี้กลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัวในทันทีที่สายตาของเธอจับจ้องไปที่ลูกอมเม็ดนั้น ราวกับว่าเธอไม่สามารถละสายตาไปที่อื่นได้เลย นอกจากลูกอมสีแดงฉานที่วางอยู่อย่างไร้พิษสงบนฝ่ามือของศาสตราจารย์ คาร์เตอร์ยิ้มและเหวี่ยงมือไปทางซ้ายเบาๆ สายตาของเวนดี้เลื่อนตามลูกอมไปราวกับดวงตาของเธอถูกตรึงไว้โดยสมบูรณ์ จากนั้นศาสตราจารย์ก็เดินเข้าไปหาหญิงสาวผู้งดงามและยื่นมือออกไป “คุณอยากได้มันไหม?” คาร์เตอร์ถาม “ฉ-ฉัน…” เวนดี้ตะกุกตะกัก คาร์เตอร์กำลังใช้คาถาที่อยู่ภายในร่างกายของเธอเพื่อควบคุมอารมณ์ของเธออย่างแนบเนียน “คุณอยากได้มันไหม?” คาร์เตอร์ถามซ้ำ “ฉัน… อยากได้ค่ะ” เวนดี้ตอบ คาร์เตอร์หัวเราะเบาๆ และเหลือบมองชาร์ล็อตต์ที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา “ป้อนลูกอมนี่ให้น้องสาวของเธอสิ” คาร์เตอร์สั่ง เขาต้องการให้ชาร์ล็อตต์เป็นคนทำด้วยตัวเอง เพราะมันน่าสนใจกว่ามาก ชาร์ล็อตต์เชื่อฟังและหยิบลูกอมจากฝ่ามือของศาสตราจารย์ และค่อยๆ เดินเข้าไปหาหญิงสาวที่ดูเหมือนจะสูญเสียความสามารถในการคิดไปแล้ว “อ้าปากสิ” ชาร์ล็อตต์สั่ง เวนดี้อ้าปากอย่างว่าง่าย ซึ่งทำให้คาร์เตอร์ลอบยิ้มอยู่ในใจ จากนั้นชาร์ล็อตต์ก็กดลูกอมเบาๆ เข้ากับริมฝีปากของเวนดี้ และเคลื่อนมันไปมาอย่างช้าๆ ราวกับเธอกำลังทาลิปสติกบนริมฝีปากสีชมพูอวบอิ่ม หลังจากวนจนครบรอบ ในที่สุดพี่สาวของเวนดี้ก็สอดลูกอมเข้าไปในปากของเวนดี้ และเฝ้ามองดูเด็กสาวตรงหน้าที่ตกอยู่ในสภาวะเหมือนอยู่ในภวังค์ ลูกอมละลายทันทีที่เข้าสู่ปากของเวนดี้ รสชาติหวานล้ำชะล้างทุกความคิดที่เธอกำลังคิดอยู่ในขณะนั้นออกไปจนหมดสิ้น เมื่อปราศจากความคิดใดๆ เวนดี้รู้สึกราวกับว่าเธอกำลังล่องลอย เธอเป็นเหมือนภาพวาดที่ค่อยๆ ถูกลอกสีออกไป คาร์เตอร์เฝ้ามองด้วยรอยยิ้มพึงพอใจขณะที่เขาจ้องมองไปยังเด็กสาวที่ค่อยๆ ยอมจำนนต่อพลังแห่งคาถาของเขา ชาร์ล็อตต์กลับมาที่ข้างกายเขาและโอบแขนรอบตัวศาสตราจารย์ ก่อนจะจูบริมฝีปากของเขา ราวกับว่าเธอไม่ได้กังวลแม้แต่น้อยกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเวนดี้ สิ่งเดียวที่เธอสนใจคือความรักของชายที่มือของเขากำลังจับเอวของเธอไว้แน่น ไม่นานนัก เสียงถอนหายใจก็หลุดออกมาจากริมฝีปากของเวนดี้ เธอกระพริบตาหนึ่งครั้ง สองครั้ง ขณะที่เธอมองดูพี่สาวของเธอกำลังจูบกับศาสตราจารย์รูปหล่อตรงหน้า หัวใจของเธอเริ่มเต้นรัวอย่างบ้าคลั่งในอก และความร้อนวูบวาบก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ทำให้ใบหน้าของเธอแดงซ่านด้วยความเขินอาย “มีอะไรเหรอ นี่เป็นครั้งแรกที่คุณเห็นคนจูบกันหรือเปล่า?” คาร์เตอร์ถาม “ม-ไม่ใช่ค่ะ” เวนดี้ตะกุกตะกัก “โอ้?” คาร์เตอร์เลิกคิ้วขึ้น “ถ้าอย่างนั้น คุณเคยจูบกับใครมาก่อนไหม?” “เคยค่ะ” “เขาเป็นใคร?” “วิลล์ค่ะ” เวนดี้ตอบ “หัวใจอัศวินแห่งจอมทัพแองโกเรีย” “อา… เขานี่เอง” คาร์เตอร์ยิ้ม เขาไม่รังเกียจที่จูบแรกของเวนดี้จะถูกขโมยไป สิ่งที่สำคัญสำหรับเขาคือพรหมจรรย์ของเด็กสาวที่ยังคงไม่บุบสลาย เขายังแอบเยาะเย้ยหัวหน้าอัศวินคนนั้นที่ยังเด็กและไร้เดียงสาเกินกว่าจะตักตวงผลประโยชน์จากเด็กสาวที่หลงใหลในตัวเขาอย่างเห็นได้ชัด สายตาของคาร์เตอร์ที่จับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเวนดี้ ค่อยๆ เลื่อนต่ำลงมา เขาหยุดอยู่ที่หน้าอกอวบอิ่มของเธอชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนลงไปตามร่างกายของเธอต่อไป ศาสตราจารย์จ้องมองไปยัง “ส่วนนั้น” ราวกับดวงตาของเขาสามารถมองทะลุผ่านเสื้อผ้าของเวนดี้ได้และยิ้มออกมา “จูบของหัวหน้าอัศวินเป็นยังไงบ้าง?” คาร์เตอร์ถาม “มันรู้สึกดีไหม?” เวนดี้สัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายราวกับยากระตุ้นกำหนัด ในขณะที่คาร์เตอร์เพิ่มพลังให้กับคาถาที่เกือบจะยึดครองทะเลแห่งจิตสำนึกของเธอได้ทั้งหมดแล้ว “รู้สึกดีค่ะ” เวนดี้ตอบขณะที่เธอตกอยู่ในภวังค์อีกครั้ง เธอไม่สามารถละสายตาจากศาสตราจารย์รูปงามตรงหน้าได้เลย เวนดี้รู้สึกสับสน แต่ความคิดของเธอในตอนนี้ช่างพร่ามัว เธอไม่สามารถคิดอะไรได้อย่างชัดเจนขณะที่ศาสตราจารย์ใช้ปลายนิ้วเชยคางของเธอขึ้น “คุณอยากจะจูบผมไหม?” คาร์เตอร์ถามพลางเสริมความแข็งแกร่งในการควบคุมจิตสำนึกของเวนดี้ “ฉ-ฉัน…” ความคิดของเวนดี้กลายเป็นสีขาวโพลนโดยสมบูรณ์ เธอไม่สามารถรวบรวมแรงต้านทานต่อคาถาที่กำลังผลักดันให้เธอตอบตกลงได้เลย ‘ช่างเป็นความสุขที่ล้ำลึกจริงๆ’ คาร์เตอร์คิดขณะที่เขามองดูการต่อสู้ภายในดวงตาของเวนดี้ จากนั้นเขาก็ค่อยๆ ก้มศีรษะลงเพื่อชิมริมฝีปากอวบอิ่มของเด็กสาวที่ดูเหมือนจะอ้อนวอนขอการจูบ เมื่อริมฝีปากของศาสตราจารย์อยู่ห่างจากริมฝีปากของเธอเพียงไม่กี่นิ้ว ภาพของเด็กหนุ่มผมแดงก็ปรากฏขึ้นในหัวของเวนดี้ “ม-ไม่!” เวนดี้รีบผลักคาร์เตอร์ออกไปและก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว คาร์เตอร์รู้สึกประหลาดใจ แต่ไม่นานรอยยิ้มชั่วร้ายก็ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา ราวกับว่าการดิ้นรนในวินาทีสุดท้ายของเวนดี้นั้นกำลังกระตุ้นอารมณ์ของเขา “ไม่เหรอ?” คาร์เตอร์ถาม “ไม่ อะไรล่ะ?” “ฉ-ฉัน!” เวนดี้ตะกุกตะกัก แต่ภาพของเด็กหนุ่มในหัวของเธอก็หายไปทันทีเมื่อคาร์เตอร์เปิดใช้งานคาถาภายในทะเลแห่งจิตสำนึกของเธออย่างเต็มที่ สีหน้าของเวนดี้คลายลงขณะที่ดวงตาสีฟ้าอันงดงามของเธอเริ่มขุ่นมัว รอยยิ้มของคาร์เตอร์กว้างขึ้นเมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้เด็กสาว เหยื่อของเขาถูกต้อนจนมุมแล้ว สิ่งที่เขาต้องทำก็แค่เอื้อมมือออกไปและทำให้เวนดี้ตกลงไปในขุมนรกแห่งความมืดมิดเท่านั้น

React

พูดคุย