บทที่ 254: ผมชื่อวิลล์ [ตอนที่ 1] “บัดซบ!” วิลเลียมสบถออกมาเมื่อพบว่าตัวเองกำลังร่วงหล่นลงไปในสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นหลุมลึกที่ไร้ก้นบึ้ง เพียงไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ เขาและพรรคพวกกำลังเดินทางไปตามเส้นทางมุ่งสู่ยอดเขาแห่งการตระหนักรู้ แต่แล้วพายุหิมะก็ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย จากนั้นลมกระโชกแรงก็พัดพาทุกคนให้พลัดหลงจากกัน วิลเลียมกำลังจะออกตามหาเพื่อนๆ ของเขา แต่ทันใดนั้นพื้นดินใต้ฝ่าเท้าก็แยกออกและสูดเขาเข้าไป ซึ่งนั่นนำเขามาสู่สถานการณ์ที่เลวร้ายในปัจจุบัน เด็กหนุ่มทำทุกวิถีทางเพื่อหยุดการร่วงหล่น แต่ทุกอย่างกลับสูญเปล่า เขาไม่สามารถสื่อสารกับระบบได้ และไม่มีสมบัติวิเศษชิ้นใดในครอบครองที่ใช้งานได้เลย หลังจากดิ้นรนอยู่นานที่ดูเหมือนจะผ่านไปหลายชั่วโมง ในที่สุดเขาก็ละความพยายามและหยุดการกระทำทุกอย่าง ในขณะที่เขาคิดว่าตนเองคงต้องร่วงหล่นอย่างอิสระไปตลอดกาล แสงสว่างก็ปรากฏขึ้นเบื้องล่าง และจากนั้น... เขาก็ล้มหน้าคะมำลงบนพื้นแข็งๆ “ถุย! ถุย!” วิลเลียมถ่มหญ้าและดินออกจากปากขณะที่เขารีบยันตัวขึ้นจากพื้น เขากวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อดูว่ามีอันตรายใดๆ อยู่รอบตัวหรือไม่ ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า ทิ้งให้ท้องฟ้ากลายเป็นสีส้มเรืองรอง วิลเลียมขมวดคิ้วเมื่อตระหนักว่าเขาดูเหมือนจะอยู่ในทุ่งดอกไม้ที่ไหนสักแห่งที่ห่างไกลผู้คน เขากำลังจะหันไปมองด้านหลังเมื่อได้ยินเสียง “เอ๊ะ” ดังมาจากข้างหลังเขา วิลเลียมหันศีรษะไปมองเจ้าของเสียง ร่างกายของเขาแข็งทื่อเมื่อสายตาจับจ้องไปที่หญิงสาวที่ดูเหมือนจะอยู่ในช่วงวัยรุ่นตอนปลาย เธอมีผมสีดำยาวสลวย และดวงตาคู่นั้นก็เป็นดวงตาคู่เดียวกับที่เคยทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะเมื่อชาติปางก่อน หญิงสาวผู้มีความงดงามราวกับภาพวาดมองกลับมาที่เด็กหนุ่มที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหันด้วยความตกใจ เธอมาที่นี่เพื่อชมพระอาทิตย์ตกดินเหมือนที่ทำเป็นประจำทุกวัน และไม่เคยพบเจอเรื่องราวแบบนี้มาก่อนเลย อย่างไรก็ตาม ด้วยเหตุผลบางอย่าง หัวใจในทรวงอกของเธอกลับเริ่มเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง ราวกับว่ามันได้พบกับเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันมานานหลายปี “บ-เบลล์?” วิลเลียมเอ่ยตะกุกตะกัก เขาได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นรัวในขณะที่อารมณ์ซึ่งหลับใหลอยู่ภายในใจเริ่มพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ “ไม่ นี่ต้องเป็นความฝันหรือภาพลวงตาแน่ๆ” วิลเลียมพึมพำขณะที่สายตาจดจ้องไปที่หญิงสาวตรงหน้า “ใช่แล้ว นี่มันก็แค่ภาพลวงตา เรื่องแบบนี้จะเป็นจริงได้ยังไงกัน? ฉันอยู่บนยอดเขาแห่งการตระหนักรู้ตอนที่พายุหิมะเกิดขึ้น...” วิลเลียมพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อระงับอารมณ์ สมองบอกเขาว่าทุกสิ่งที่เห็นไม่ใช่ความจริง อย่างไรก็ตาม หัวใจของเขากลับบอกว่านี่คือความจริง ในขณะที่เขากำลังต่อสู้กับตัวเองอยู่ภายใน หญิงสาวก็ลุกขึ้นยืนและมองเขาด้วยท่าทางระแวดระวัง “คุณเป็นใคร? ทำไมคุณถึงรู้จักชื่อของฉัน?” เบลล์ถาม “แล้วคุณมาทำอะไรในที่ดินของเรา?” วิลเลียมหยุดบ่นพึมพำและจ้องมองเธอ ในวินาทีนั้นเองที่เขาตระหนักว่าเขาคิดถึงเธอมากเหลือเกิน มากเสียจนแม้แต่การได้ยินเสียงของเธอก็ทำให้หัวใจของเขาเจ็บปวด น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่น ตามมาด้วยอีกหยด ในไม่ช้า น้ำตามากมายก็หลั่งไหลลงมาบนใบหน้าของวิลเลียมราวกับทำนบในใจพังทลายลง เขาผู้ซึ่งเคยทำใจให้แข็งแกร่งจากความมืดมิดของมนุษยชาติ กลับไม่สามารถหยุดยั้งกระแสอารมณ์ที่สะสมมานานหลายปีได้ วิลเลียมจ้องมองเบลล์ราวกับพยายามจะประทับภาพของเธอลงในจิตวิญญาณ เขาไม่สนใจอีกต่อไปแล้วว่านี่จะเป็นความฝันหรือภาพลวงตา สิ่งสำคัญคือเธออยู่ที่นี่ ตรงนี้ ในตอนนี้ เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มรุ่นน้องกำลังร้องไห้ หญิงสาวผู้เลอโฉมก็รู้สึกตกใจและรีบเข้าไปหาเขา “เกิดอะไรขึ้น? คุณบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” เบลล์ถาม ก่อนจะกวาดสายตามองไปทั่วร่างกายของวิลเลียมเพื่อหาบาดแผล “คุณชื่ออะไร?” ริมฝีปากของวิลเลียมสั่นระริกขณะที่เขาบอกชื่อของตัวเอง “ผมชื่อวิลล์” “วิลล์เหรอ? ชื่อวิลล์ใช่ไหม? นามสกุลอะไรล่ะ?” “เอนส์เวิร์ธ” เบลล์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหัว “ขอโทษนะ แต่ฉันจำไม่ได้ว่ามีใครในเมืองนี้ที่ใช้นามสกุลนั้น” เบลล์ตอบ “อย่างไรก็ตาม ไม่ต้องกังวลนะ เดี๋ยวฉันจะให้คนรับใช้ช่วยคุณตามหาครอบครัวทีหลัง” วิลเลียมจำไม่ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น เขารู้สึกมึนงงและคิดอะไรไม่ออก สิ่งเดียวที่เขารู้คือเบลล์จูงมือเขาและพาเขากลับไปที่วิลล่าของเธอเพื่อให้เขาได้เปลี่ยนเสื้อผ้า “คุณซื้อชุดนี้มาจากร้านคอสเพลย์เหรอ?” เบลล์ถาม “มันทำออกมาได้ประณีตมากเลย แต่น่าเสียดายที่มีรอยขาดตรงนั้นตรงนี้ ดูเหมือนมันจะโดนไฟลวกมานะ” ‘ไม่ใช่ไฟ แต่เป็นกรดต่างหาก’ วิลเลียมคิดในใจขณะสวมเสื้อผ้าที่เบลล์หยิบมาให้ยืม เขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จและเปลี่ยนมาใส่ชุดที่เป็นของน้องชายของเบลล์ซึ่งกำลังเรียนอยู่ในเมือง “เดี๋ยวฉันจะให้แม่บ้านเอาชุดนี้ไปซักนะ” เบลล์กล่าวด้วยสีหน้ามุ่งมั่น “และจะให้พวกเขาลองซ่อมรอยขาดพวกนี้ด้วย ไม่ต้องห่วงนะวิลล์ ฉันจะทำให้มันกลับมาดูดีเหมือนใหม่เลย” วิลเลียมได้แต่พยักหน้าและขอบคุณหญิงสาวผู้อร่ามเรือง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเบลล์แสดงท่าทางร่าเริงขนาดนี้ เพราะแต่ก่อนเธอมักจะมีสีหน้าห่างเหินและเย็นชาอยู่เสมอเมื่ออยู่ในสถาบัน “หูของคุณดูสมจริงมากเลย” ดวงตาของเบลล์เป็นประกายขณะจ้องมองที่หูของวิลเลียม “คุณแต่งตัวเป็นตัวละครตัวไหนเหรอ? ตัวการ์ตูนหรือตัวละครในเกมหรือเปล่า?” วิลเลียมแตะหูครึ่งเอลฟ์ของเขาโดยไม่รู้ตัว แม้ว่ามันจะไม่แหลมเท่ากับเอลฟ์แท้ๆ แต่มันก็ยังแหลมกว่าหูของมนุษย์ปกติ “ที่จริงมันคือของจริงครับ” วิลเลียมพูดด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง “จริงๆ แล้วผมเป็นฮาล์ฟเอลฟ์” “ใช่จ้ะ และฉันก็เป็นนางฟ้าจริงๆ ด้วย” “แต่คุณก็คือนางฟ้านี่ครับ” “คุณยังเด็กอยู่เลยนะ แต่รู้จักวิธีปากหวานกับผู้หญิงซะจริง” เบลล์ยิ้มหวานขณะลูบหัววิลเลียม เธอไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่เธอรู้สึกสนิทสนมกับเขามาก ราวกับว่ารู้จักเขามานานแสนนาน ทันทีที่สายตาของเธอเห็นเขา เธอรู้สึกเหมือนสิ่งที่ขาดหายไปในชีวิตได้ปรากฏขึ้นอีกครั้ง และมันทำให้เธอรู้สึกเติมเต็ม “ฉันขอสัมผัสดูหน่อยได้ไหม?” เบลล์ถาม วิลเลียมพยักหน้า “แน่นอนครับ” มือที่อ่อนนุ่มและบอบบางของเบลล์เคลื่อนไปสัมผัสหูของวิลเลียม เธอนวดมันด้วยนิ้วมือขณะพยายามหาจุดเชื่อมต่อที่ซ่อนอยู่ซึ่งทำให้หูดูแหลม หนึ่งนาทีต่อมา เธอถอนมือกลับและสีหน้าก็เริ่มจริงจังขึ้น “เป็นไปไม่ได้...” เบลล์พึมพำ ก่อนจะคว้ามือวิลเลียมแล้วจ้องมองเข้าไปในตาของเขา “คุณเป็นฮาล์ฟเอลฟ์จริงๆ เหรอ? เหมือนตัวละครในหนังสือแฟนตาซีพวกนั้นน่ะเหรอ? คุณใช้ธนูได้ไหม? คุณใช้เวทมนตร์ได้หรือเปล่า? คุณรู้จักเลโกลัสไหม?” คำถามที่พรั่งพรูออกมาของเบลล์ทำให้วิลเลียมหัวเราะเบาๆ เนื่องจากเขาไม่สามารถเข้าถึงระบบและสมบัติวิเศษได้ ฮาล์ฟเอลฟ์หนุ่มจึงคิดว่าเขาอยู่ในสภาวะที่เหมือนความฝัน ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่กลัวที่จะซ่อนตัวตนว่าเขาเป็นฮาล์ฟเอลฟ์ตัวจริงและตอบคำถามทั้งหมดของเบลล์ สิ่งเดียวที่เขาไม่ได้เปิดเผยคือตัวตนที่แท้จริงของเขา เขาเกรงว่าทันทีที่เขาบอกความจริงกับเบลล์ ความฝันของเขาครั้งนี้จะแตกสลายกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย - ‘ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน?’ เอลล่าคิดขณะจ้องมองไปที่แอ่งน้ำตรงหน้า ‘นี่คือโลกที่วิลเลียมเคยมีชีวิตอยู่ในชาติก่อนอย่างนั้นเหรอ?’ ขณะนี้เธอนั่งอยู่ข้างน้ำพุ คอยเฝ้าดูวิลเลียมและการทดสอบของเขา เอลล่ารู้สึกสงสัยมากเพราะเธอไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้มาก่อน เพียงแค่มองแวบเดียวเธอก็รู้ได้ทันทีว่าวิลเลียม “รัก” หญิงสาวคนนี้ เอลล่าหรี่ตาลงขณะสังเกตการโต้ตอบของทั้งคู่ผ่านน้ำพุ ราวกับแม่ที่กำลังประเมินลูกสะใภ้ในอนาคต “อืม เธอก็ไม่เลวเหมือนกันนะ” เอลล่าพูดพร้อมรอยยิ้ม แผนการบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจขณะที่เธอนึกถึงคนรักของเธอ สิ่งที่เธอต้องการคือความสุขของวิลเลียม และหากเป็นเช่นนั้น เธอก็พร้อมที่จะบงการอยู่เบื้องหลังเพื่อให้ความฝันของวิลเลียมเป็นจริง