บทที่ 1186: หล่นสู่นรก! ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales แปลโดย XephiZ แก้ไขโดย Aelryinth เลือดสีดำไหลพรากออกจากร่างของเฮลลา หนอนตายเป็นเบือหล่นร่วงจากตัวมัน การตายของเหล่าหนอนหมายถึงชีวิตของเฮลลากำลังร่อยหรอลงไป เฮลลาประกอบกันจากหนอนนับไม่ถ้วน การตายของหนอนอมตะแห่งความมืดเป็นศัตรูร้ายแรงต่อสิ่งนี้ บัดนี้ภายในของมันถูกมอฟานฉีกขาดด้วยกำลังดิบ แผลของมันยิ่งเลวร้ายลงเรื่อย ๆ ระหว่างการสู้รบกับมอฟาน เฮลลาจ้องมาที่มอฟาน สิ่งนี้หันแล้วกระโจนตรงไปยังทิศทางของซินเซี่ยน ทะเลสาบสีดำปรากฏขึ้นในทิศทางที่มันกำลังวิ่งไป เป็นอุโมงค์เชื่อมต่อไปยังโลกที่มันมาจาก เฮลลารู้ว่าการต่อสู้กับมนุษย์ผู้กลายร่างเป็นปิศาจต่อไปนั้นไร้ความหมาย มันกำลังวางแผนจะชิงเครื่องสังเวยแล้วหนีกลับไปยังแดนคนตาย หากชายคนนี้บ้าบิ่นตามมันเข้าไปในเขตแดนของมัน ตัวมันจะแข็งแกร่งขึ้นมากในเวลานั้น ฆ่าเขาได้ไม่ยากแน่! มอฟานมีแผลเต็มตัวเช่นกัน เมื่อเขาเห็นเฮลลาพุ่งตัวตรงไปยังซินเซี่ยน เขาตระหนักได้ว่าสิ่งนี้แยบยลยิ่งกว่าที่คิด เขาหนาวเสียวทันที รวบรวมพลังทั้งหมดแล้วกระโจนตรงไปยังซินเซี่ยน ทะเลสาบสีดำขยายตัวอย่างรวดเร็ว พื้นที่รอบตัวซินเซี่ยนกลายเป็นโคลน ขาของเธอค่อย ๆ จมลงไปในทะเลสาบสีดำ เฮลลากำลังจมลงสู่พื้นดินเช่นกัน ทะเลสาบสีดำเชื่อมต่อกับมิติอื่น เฮลลาหายตัวไปอย่างรวดเร็ว ครึ่งร่างของมันจมลงไปในทะเลสาบแล้ว! 𝒻𝘳ℯℯ𝑤ℯ𝒷𝘯ℴ𝓋ℯ𝘭.𝑐ℴ𝑚 เฮลลาหันหลังกลับ มันเหมือนกำลังเยาะเย้ยความโง่เขลาของมอฟาน มันไม่จำเป็นต้องสู้กับมอฟานจนตาย เพียงต้องการเครื่องสังเวยชิ้นโอชะ เมื่อมันลากเครื่องสังเวยเข้าไปในแดนคนตาย มันจะยังควบคุมสถานการณ์ได้อยู่! มอฟานร้อนแรงจากการต่อสู้ เขาไม่ได้คิดมาก่อนว่าเฮลลาจะแยบยลถึงเพียงนี้ โดยปกติ สิ่งมีชีวิตระดับสูงจะไม่ยอมให้ใครมายั่วโมโหได้ เฮลลาถูกเรียกว่า เทพแห่งความตายของกรีซ ตามตรรกะมันควรจะสู้กับผู้ท้าทายจนตาย แต่ที่น่าตกใจคือแม้แต่เฮลลาเองก็กลัวเกินกว่าจะปะทะกับมอฟานผู้กลายร่างเป็นปิศาจอีก มันจึงเลือกหนีไปพร้อมเครื่องสังเวย สิ่งนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในอดีตเลย! — ผู้หญิงที่เฝ้าดูเมืองจากหอสังเกตการณ์บนภูเขาแห่งความศักดิ์สิทธิ์ ใบหน้าของเธอกระตุกด้วยความโกรธแค้นเมื่อเห็นเฮลลาพยายามจะหนี เฮลลาควรฆ่าเย่ซินเซี่ยนที่ลานประหารแห่งความมืด เพื่อให้เธอได้อัญเชิญจิตวิญญาณแห่งวิหารพาร์ทีนอน หากเฮลลาลากซินเซี่ยนเข้าไปในแดนคนตาย จิตวิญญาณแห่งวิหารพาร์ทีนอนก็จะหายไปจากโลกเช่นกัน ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอทำมาจะสูญเปล่า! อิชาชาเอาปากกัดฝ่ามือจนเลือดซึม นัยน์ตาเกลียดชังจ้องมอฟานไม่กระพริบ แผนการของเธอจะสมบูรณ์แบบถ้าไม่ใช่เพราะมอฟานและงูไทโคเท่นสีดำ! — เฮลลาหน้าด้านไร้ยางอาย ตอนแรกมันอยู่ห่างจากซินเซี่ยนพอสมควร มอฟานจับตาดูมันอยู่ตลอดระหว่างสู้รบกับเฮลลา แต่สิ่งนี้เพียงแค่เปิดประตูจากระยะไกลเพื่อลากซินเซี่ยนลงสู่แดนคนตาย ซินเซี่ยนจมลงไปในทะเลสาบสีดำเรื่อย ๆ เหลือเพียงคอเท่านั้นที่ยังโผล่อยู่เหนือผิวน้ำ ร่างของเธอจมหายไปในทะเลสาบหมดแล้ว เฮลลารู้ว่ามอฟานคงจะมาแก้แค้นเพื่อช่วยซินเซี่ยน สิ่งนี้จึงบีบให้มอฟานต้องเข้าขวาง แม้จะได้รับบาดเจ็บสาหัสจากเขาก็ตาม มอฟานทำอะไรไม่ได้นอกจากตัดพ่อจ้องมองซินเซี่ยนถูกลากหายลงสู่แดนคนตาย เฮลลาส่งเสียงคำรามอย่างหยิ่งยโส แต่ในหูของมอฟานมันเหมือนเสียงหัวเราะแววาวของคนทรยศ เมื่อเฮลลาตรวจสอบแล้วว่าซินเซี่ยนถูกลากเข้าไปในอุโมงค์เรียบร้อย มันก็เริ่มจุ่มตัวเองลงไป แม้จะมอฟานจะต่อกรกับเฮลลาได้อย่างยอดเยี่ยม แต่การหยุดยั้งเทพแห่งความตายของกรีซจากการหนีแทบเป็นไปไม่ได้เลย! เมื่อเห็นซินเซี่ยนหายเข้าไปในทะเลสาบสีดำ มอฟานชักเล็บเงามายัดใส่ส่วนที่เหลือของเฮลลาซึ่งยังลอยอยู่เหนือผิวน้ำด้วยความโกรธ เลือดสีดำกระฉูดกระจาย เศษเนื้อหนังกระจายแตกกระจาย... แต่ก็ยังไม่อาจหยุดยั้งเฮลลาจากการหลบหนีเข้าสู่ทะเลสาบโคลนสีดำได้ แม้ไหล่และคอของมันจะขาดว่าด้วยฝีมือมอฟานครึ่งซีก มันก็ยังคงยิ้มเยาะขณะเดินทางกลับสู่แดนคนตาย! ในที่สุด ทั้งซินเซี่ยนและเฮลลาหายเข้าไปในทะเลสาบโคลนสีดำ ทะเลสาบหดตัวลงอย่างรวดเร็ว! ทะเลสาบคืออุโมงค์ทางเดียวที่เชื่อมต่อไปยังแดนคนตาย มอฟานรู้สึกเหมือนมีคนขุดหัวใจเขาออกไปเมื่อเห็นทะเลสาบสีดำปิดตัวลง เขาหมดสิ้นทั้งกำลังรู้สึกถึงการมีตัวตนของซินเซี่ยนในโลกนี้ เขาจะไม่ได้ยินเสียงเธอเรียก “พี่มอฟาน” ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอีก เขาจะไม่ได้เข้าไปใกล้เธอได้อีก ไม่ได้ดมกลิ่นหอมหวานของเธอ ไม่ได้เห็นรอยยิ้มบริสุทธิ์ไร้เดียงสาของเธอ และไม่ได้เห็นหน้าเธอแดงก่ำเมื่อเขาแกล้งเธออีก... มอฟานเคยอยากจะหย่อนยานจากการฝึกฝนมาหลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่เขาหาข้ออ้างว่าไม่จำเป็นต้องฝึกหนัก เขาก็มักจะนึกถึงร่างของซินเซี่ยนม้วนตัวอยู่ในตู้เย็นเพียงเพื่อจะรอดชีวิตในเมืองโบ! โลกที่โหดร้ายได้ทิ้งรอยแผลและรอยฟกช้ำไว้ทั่วทั้งตัวเธอแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแดนคนตายใต้ทะเลสาบโคลนสีดำ ปีศาจที่อยู่ที่นั่นคงจะโหดร้ายกว่ามาก ความเหน็บหนาวจะแทงทะลุกระดูกและวิญญาณของเธอ เธอจะถูกทรมานไม่รู้จบ และสิ่งสำคัญที่สุดคือ เธอจะต้องเผชิญมันเพียงลำพัง! ไม่มีใครรู้ว่ามีอะไรในแดนคนตาย ทุกอย่างที่รู้เป็นเพียงนิทานลือ ๆ เพราะไม่มีใครเคยกลับมามีชีวิต แต่ยิ่งมอฟานไม่รู้จักแดนคนตายเท่าไร จินตนาการของเขาก็ยิ่งน่ากลัวมากขึ้นเท่านั้น บางทีมันอาจเป็นการหลับใหลอันยาวนาน หรือไม่ก็อาจเป็นสถานที่ที่น่ากลัวกว่าที่ลือไว้เป็นสิบเท่า ร้อยเท่า หรือแม้แต่พันเท่า! ไม่ว่าจะเป็นเช่นไร เขาก็ต้องหยุดซินเซี่ยนจากการไปจบลงที่แดนคนตาย เธอคือเด็กผู้หญิงบริสุทธิ์และใจดีที่สุดที่เขาเคยเห็น เด็กผู้หญิงแบบนี้ไม่สมควรได้รับจุดจบเช่นนี้ เขาจะหาวิธีรักษาขาให้เธอ พาเธอไปชายหาดที่สวยงามที่สุดเพื่อให้เธอได้ฝากรอยเท้าบนทรายเป็นครั้งแรก เขาจะพาเธอขึ้นไปบนยอดเขาวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสด้วยแสงดาวระยิบระยับ เพื่อแสดงให้เห็นสิ่งที่สวยงามที่สุดในโลก กระทั่งขณะที่ซินเซี่ยนกำลังจมลงไปในทะเลสาบสีดำ มอฟานไม่ได้ยินเสียงพูดแม้แต่คำเดียวจากเธอ เธอมองเขาด้วยสายตาจากระยะไกล เธอรู้ดีว่าตัวเองหมดลมแล้ว เธอหวังจะใช้ช่วงเวลาสุดท้ายจดจำใบหน้าของมอฟาน เพราะเขาคือชายผู้เป็นที่รักในชีวิตเธอ เธอไม่ได้บ่นเลยแม้แต่น้อย หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความคิดที่ขัดแย้งกัน ต้องการจากไปโดยไม่มีใครต้องเสียใจ แต่ก็ตระหนักว่าชายผู้เป็นที่รักของเธอได้พยายามทุกอย่างเพื่อเธอไปแล้ว... ยิ่งมอฟานคิดเท่าไร ก็ยิ่งยากที่เขาจะยอมรับ มอฟานไม่เคยลืมว่าจางเซี่ยโหวี่เคยร้องไห้พรากพรูออกมาเมื่อเหออวี่เสียสละชีวิตเพื่อเขา เขาไม่เคยลืมความเจ็บปวดของสุจิ้วเจาทิง เขาอยากจะตัดร่างตัวเองเป็นชิ้น ๆ เมื่อเขาฆ่าแฟนสาวของตัวเองหลังจากกลายร่างเป็นสัตว์คำสาป เขาจำได้อย่างชัดเจนว่าจ้านกงปรากฏตัวที่ยอดเขาฉีซานเพื่อรักษาคำสัญญา แม้ว่าเขาจะกลายเป็นเปลือกหอยที่ว่างเปล่า... ทุกสิ่งที่เขาเผชิญมาได้สลักอยู่ในกระดูกและแกะไว้ในหัวใจ มอฟานรู้ดีว่าแม้ซินเซี่ยนจะจากไป เขาก็ยังดำเนินชีวิตต่อไปได้เหมือนคนอื่น ๆ แต่ทุกคืน ทุกครั้งที่เขาจมอยู่กับห้วงความคิด เธอจะปรากฏขึ้นในใจของเขา คนที่เขารักควรอยู่เคียงข้างเขาเสมอ เขาอยากจะเพลิดเพลินกับเสียงหัวเราะที่สดใส การสัมผัสอ่อนโยน และการลูบไล้กันอย่างอ่อยยวน แทนที่จะคร่ำครวญและใช้ชีวิตอยู่กับความเสียใจที่ไร้ที่สิ้นสุด! “ข้าจะไม่ทิ้งเจ้า ข้าจะไม่ละทิ้งเจ้า!” มอฟานตะโกน น้ำตาสีแดงฉานกลิ้งลงแก้มของมอฟาน เด็กสาวผู้ที่เคยอยู่เคียงข้างเขาเสมอมานี้ไม่เคยห่างไกลมากขนาดนี้มาก่อน ระยะห่างระหว่างพวกเขามิใช่ภูเขาบริสุทธิ์ที่ห้ามล่วงละเมิดอีกต่อไป แต่คือพรมแดนระหว่างโลกมนุษย์กับแดนคนตาย มอฟานกระโจนลงไปใน “ประตูนรก” ทันทีที่มันจะปิดตัว เขาปล่อยให้ทะเลสาบโคลนสีดำกลืนกินตัวเขาในขณะที่อำลาจากโลกมนุษย์ — “มอฟาน!” “มอฟาน!” ปังไหล่, ฮานจี, จูเมิ่ง และ ซ่งฉี่หมิงจ้องมองมอฟานด้วยความตกตะลึงขณะที่เขากระโจนเข้าไปใน “ประตูนรก” อย่างบ้าบิ่น อาชารุยะลียาห์ยืนอยู่บนหลังงูไทโคเท่นสีดำด้วยความไม่อยู่กึ่งวัยกึ่งหนา คนบางคนมีชีวิตเพื่อตัวเอง พวกเขาจุดแท่นบูชาชั่วที่ซ้อนทับด้วยศพ และแม้จะมีพลังฟื้นคืนชีพ จิตวิญญาณและร่างกายเน่าเฟะของพวกเขาก็ยังน่ารังเกียจอยู่วันยังค่ำ แต่ผู้ชายคนนี้เหมือนดวงอาทิตย์ที่ลุกโชน เพลิงในจิตวิญญาณของเขาลุกโชนขึ้นเพื่อประกาศความเชื่อของตน! — เฮลลาหายไป ลานประหารแห่งความมืดหายไป เด็กผู้หญิงบริสุทธิ์ผู้ก่อพายุใหญ่ในป้อมปราการแห่งเอเธนส์หายไป พร้อมกับมนุษย์ผู้กลายร่างเป็นปิศาจผู้ก่อความวุ่นวายเพื่อเด็กผู้หญิงคนนั้น... บริเวณที่ลานประหารแห่งความมืดเคยตั้งอยู่แทบจำไม่ได้อีกต่อไป ไม่เหลือซากศพแม้แต่ก้อนเดียว ภูเขาแห่งความศักดิ์สิทธิ์ยังคงตั้งมั่นกลางสายฝน แต่เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นในที่สุด ผู้คนจะเห็นภูเขาแห่งความศรัทธาของพวกเขามีรอยแผลเป็นเต็มไปหมด ซ่งฉี่หมิงเงยหน้าขึ้น ฝนโปรยปรายบนใบหน้าที่ซีดเซียวของเขา มันเหมือนเป็นวงจร เมื่อวู่ไท้เสียชีวิตก็นำมาซึ่งความวุ่นวายครั้งใหญ่ในอดีต วู่ไท้เป็นนักบุญองค์บริสุทธิ์ คือชายผู้ที่สามารถนำเผ่าพันธุ์มนุษย์ให้พ้นจากภัยคุกคามของสัตว์ปิศาจ ครั้งนี้ลูกสาวของเขาเอง เช่นเดียวกับมอฟานผู้มีธาตุปิศาจ อาจกลายเป็นอาวุธที่ยิ่งใหญ่ที่สุดต่อต้านสัตว์ปิศาจ พวกเขาพยายามอย่างเต็มที่เพื่อปกป้องมอฟาน แต่ก็ยังไม่อาจหลีกเลี่ยงเกมแห่งชีวิต และไม่อาจทำหน้าที่ตัดสินใจแทนมอฟานได้ ใครกันแน่ที่เป็นผู้ชนะในที่สุด? ไม่มีใคร! เมื่อเผ่าพันธุ์มนุษย์อ่อนแอลงแม้เพียงนิด ภัยคุกคามจากสัตว์ปิศาจก็จะยิ่งรุนแรงขึ้น! ผู้ชนะที่แท้จริงคือเหล่าสัตว์ปิศาจที่คอยดักรอเหยื่ออยู่ในมนุษยชาติ!