บทที่ 1174: การเสียชีวิตของเวินไท่ ผู้แปล: Exodus Tales ผู้ตรวจแก้: Exodus Tales แปลโดย: XephiZ ตรวจแก้โดย: Aelryinth “อะไรนะ… ศพของอิซิชาถูกหั่นกระจายเป็นชิ้นๆ !” ทั้งไฮลอนและชอว์แชงค์เดือดดาลขึ้นมา อัศวินแห่งพระอาทิตย์ทองคำที่มีอาวุโสกว่าหลายคนก็กริ้วไม่ต่างกัน อิซิชาคืออดีตพระแม่ของพวกเขา ผู้ที่หลายคนอุทิศชีวิตเพื่อการบูชา อัศวินแห่งพระอาทิตย์ทองคำเต็มใจจะแลกชีวิตเพื่อกำจัดผู้ใดก็ตามที่มีความไม่เคารพต่อนางแม้เพียงน้อยนิด! “เป็นไปได้ยังไง ท่านผิดพลาดหรือ!?” ไฮลอนร้องถามด้วยความไม่ยอมรับ “ท่านมิวส์เซียสองค์ตรัสว่า อาจเป็นเพราะอะชารุยยะโกรธแค้นอิซิชาที่ลงมติให้ ‘ศิลาความผิด’ เธอจึงฉวยโอกาสจากความวุ่นวายเพื่อแก้แค้น ไม่ว่าเธอจะทำจริงหรือไม่ เราต้องหยุดเธอไม่ให้หนีออกไปจากภูเขาของพระแม่” ลานจินกล่าว “แต่… เธอเข้าไปในเวทีมนต์เรียบร้อยแล้ว!” “ข้าจะนำทหารบางส่วนแล้วลงจากภูเขาผ่าน ‘ทางสู่ภูเขาดวงดาว’ เพื่อสกัดกั้นเธอและป้องกันไม่ให้งูโทเท็มดำพาตัวผู้กระทำผิดอย่าง ‘เย่ ซินเซีย’ ออกไป” ลานจินกล่าว “เข้าใจแล้ว รองหัวหน้าหอ ลานจิน ท่านจงพาพวกนี้ไปยังอีกด้านหนึ่งของเวทีมนต์!” ไฮลอนสั่งจัดสรรทหารของตนให้ลานจินทันทีโดยไม่ลังเล ลานจินนำทหารอัศวินชั้นยอดแล้วเคลื่อนทัพลงสู่ทางภูเขาอย่างรวดเร็ว นี่คือหนทางเดียวที่จะลงจากภูเขาโดยไม่ถูกเล่นงานโดยเวทีมนต์ อัศวินและผู้พิพากษาที่นำโดยไฮลอนและชอว์แชงค์ยุ่งอยู่กับการต่อสู้กับงูโทเท็มดำ พวกเขาสิ้นหวังที่จะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบนยอดภูเขา อะชารุยยะเพิ่งจะเดินเข้าหอพระแม่เมื่อเธอรู้สึกว่ามีแผนการร้ายกำลังก่อตัว และเกือบจะเสียชีวิตเพราะมัน! — หลังจากเข้าสู่เวทีมนต์ อะชารุยยะเงยหน้ามองงูยักษ์เสี้ยงเซี้ยง เวทีมนต์ไม่ได้เลือกเธอเป็นเป้า ท้ายที่สุดแล้ว บิดาที่รับมาเลี้ยงของเธอเป็นผู้สร้างเวทีมนต์นี้ ไม่มีใครรู้จักเวทีนี้ดีไปกว่าอะชารุยยะ “โมฟาน พวกเราจะออกจากเวทีมนต์นี้!” อะชารุยยะตะโกนบอกงูโทเท็มดำ โมฟานและซินเซียถูกเวทีมนต์เลือกเป็นเป้าด้วย หากงูโทเท็มดำไม่ได้ปกป้องพวกเขา เวทีมนต์นี้คงจะเผาพวกเขาให้กลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว เมื่อเห็นอะชารุยยะ โมฟานยังลังเลเล็กน้อย แต่เขาตัดสินใจเชื่อใจเธอ หากเธอจะเล่นตลกอะไร เขาก็แค่ต้องยืนเฉยๆ และมองดู “เจ้าตัวใหญ่ อย่าทำร้ายเธอ” โมฟานกล่าวกับงูโทเท็มดำ งูโทเท็มดำแกว่งหางแล้วรับอะชารุยยะขึ้นมาวางบนหัว อะชารุยยะยืนบนหัวงูโทเท็มดำ พลังป่าเถื่อนภายในเวทีมนต์หยุดนิ่งทันที ทำให้งูโทเท็มดำได้หยุดพักหายใจ “ขอให้งูเคลื่อนไปยังหุบเขาข้างหน้า ข้าจะเปิดทางให้พวกเจ้า” อะชารุยยะเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าหมอง โมฟานส่งข้อมูลนี้บอกงูโทเท็มดำทันที งูโทเท็มดำรู้สึกลำบากที่จะเคลื่อนไหวภายในเวทีมนต์ หากไม่ระวัง เขาจะโดนกับดับรุนแรง แต่เมื่อปฏิบัติตามคำแนะนำของอะชารุยยะ งูโทเท็มดำรู้สึกได้ว่าเวทีมนต์ค่อยๆ อ่อนกำลังลง ทำให้เขาสามารถเข้าใกล้ทางออกได้ “ท่านบาดเจ็บ?” โมฟานสังเกตเห็นคราบไหม้บนร่างกายของอะชารุยยะ “ทั้งหมดนี้คือแผนการร้าย!” อะชารุยยะกล่าว “เกิดอะไรขึ้น?” โมฟานถาม “นักบุญหญิงทั้งสี่ไม่ใช่ผู้สมัครรับเลือกตั้ง ผู้สมัครเพียงคนเดียวคือพระแม่องค์ก่อน คือ ‘อิซิชา’!” อะชารุยยะขัดแย้งอย่างโกรธแค้น “ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ตายไปแล้วหรือ?” โมฟานพูด “ใช่ หรือทุกคนคิดเช่นนั้น แต่เจ้าลืมหรือไม่ว่า พระวิหารปาร์ทีนอนมี ‘เวทมนตร์ฟื้นคืนชีพ’!” อะชารุยยะกล่าว เวทมนตร์ฟื้นคืนชีพ! พระวิหารปาร์ทีนอนมีสถานะสูงส่งเช่นนี้ก็เพราะเวทมนตร์ฟื้นคืนชีพ แต่บัลลังก์พระแม่ว่างลงมานานหลายปี ดังนั้นไม่มีใครได้เห็นเวทมนตร์ฟื้นคืนชีพมาหลายปีแล้ว! อะชารุยยะเหลือบมองเย่ ซินเซียแล้วกล่าวว่า “เจ้าถูกเลี้ยงมาเพื่อเป็นเครื่องสังเวยฟื้นคืนชีพอิซิชา มีคนรู้จักตัวตนที่แท้จริงของเจ้าตั้งแต่วันแรกที่เจ้าเหยียบเข้าสู่พระวิหารปาร์ทีนอน พวกเขากำลังวางแผนเล่นงานเจ้าและรอมานานถึงวันนี้ เพื่อตัดสินโทษ ‘มืดประหาร’ แก่เจ้า ครั้นเมื่ออิซิชาฟื้นคืนพระชนม์ เธอจะทรงกลับมาดำรงตำแหน่งพระแม่ และได้รับเวทมนตร์ฟื้นคืนชีพที่นางไม่เคยได้รับ!” “ความจริงของข้าหรือ?” เย่ ซินเซีย งุนงงเต็มที ไม่นานมานี้ทุกคนยังกล่าวหาข้าว่าเป็นซาลานไม่ใช่หรือ? “เจ้าสูญเสียความทรงจำตอนยังเป็นเด็กหรือเปล่า? หรือซาลานใช้ ‘แมลงสูญเสียความทรงจำ’ กับเจ้าเพื่อที่เจ้าจะจำอะไรไม่ได้?” อะชารุยยะถาม “ข้าไม่รู้เลย ข้ารู้แต่ว่า ข้าไปที่สถานที่แปลกๆ มากมาย ตอนแรกข้าคิดว่าข้าจำไม่ได้เพราะยังเด็กเกินไป ข้าจำได้เฉพาะเรื่องหลังจากที่ย้ายไปเมืองโบกับแม่…” เย่ ซินเซียกล่าว “เจ้ารู้ไหมว่าทำไมเจ้ากับแม่ถึงต้องไปเมืองโบ?” อะชารุยยะถาม เย่ ซินเซียส่ายหัว “ครั้งนั้น อิซิชาล่าเจ้าและแม่ของเจ้า ทั้งคู่หนีตัวและไปถึงเมืองโบในที่สุด เจ้าคือ ‘ธิดาของเวินไท่’!” อะชารุยยะกล่าว โมฟันสับสนมาก อะชารุยยะไม่ใช่ธิดาของเวินไท่หรือ? ทำไมเย่ ซินเซียถึงเป็นธิดาของเขาอย่างกะทันหัน? “ข้าถูกรับมาเลี้ยง ส่วนเย่ ซินเซียคือธิดาที่แท้จริงของเขา! เธอมีเลือดของเวินไท่ไหลเวียนอยู่ แต่นั่นยังไม่ใช่ประเด็นหลัก” อะชารุยยะกล่าว “แล้วประเด็นหลักคืออะไร?” โมฟันถาม “เวินไท่เรียกกันว่า ‘นักบุญ’ เพราะพลังการต่อสู้และพลังจิตใจของเขาเกินกว่าพี่สาวคืออิซิชา อิซิชาถูกเลือกให้เป็นพระแม่ แต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอไม่ได้รับทอดมา นั่นคือ ‘จิตวิญญาณของพระวิหารปาร์ทีนอน’ จิตวิญญาณนี้จะเกาะติดองค์พระแม่องค์ใหม่ที่ได้รับเลือก มันจะประทานเวทมนตร์ฟื้นคืนชีพให้แก่องค์พระแม่ ทำให้นางเป็นผู้ปกครองที่แท้จริงแห่งพระวิหารปาร์ทีนอน ครั้งนั้น ชื่อเสียงของเวินไท่แพร่สะพัดไปทั่วโลก จิตวิญญาณของพระวิหารปาร์ทีนอนจึงเกาะติดเขาโดยสัญชาตญาณ เวินไท่คือผู้มีเวทมนตร์ฟื้นคืนชีพ แม้อิซิชาจะเป็นพระแม่ แต่นางได้รับพลังผ่านความรุนแรงและกำลังเบื้องต้น นางไม่ได้รับความเห็นชอบจากจิตวิญญาณแห่งพระวิหารปาร์ทีนอน ดังนั้นจึงไม่ได้รับเวทมนตร์ฟื้นคืนชีพ” อะชารุยยะกล่าว โมฟันนึกขึ้นได้ทันทีว่าอะชารุยยะเคยเอ่ยถึง อิซิชาลงคะแนนด้วย ‘ศิลาความผิด’ เพื่อตัดสินให้เวินไท่มีความผิด ชายผู้มีชื่อเสียงถูกประหารชีวิตอย่างปราศจากความเมตตา ปรากฏว่า อิซิชาไม่ได้โหวตเพราะเชื่อว่าเวินไท่ผิด แต่เพราะความอิจฉาที่ก่อตัวมานานในหัวใจของนาง! ถึงแม้จะเป็นพระแม่ นางก็ยังไม่เคยได้รับความเห็นชอบจากจิตวิญญาณแห่งพระวิหารปาร์ทีนอน นั่นคือการตีแผ่ความอับอายขายหน้าอย่างรุนแรง แถมยังมีชื่อเสียงของเวินไท่ที่สูงกว่านาง แม้เป็นแค่น้องสาว อิซิชาก็ไม่อาจทนการมีอยู่ของเวินไท่! “งั้น นี่คือความจริงเบื้องหลังการตายของเวินไท่หรือ?” โมฟันกล่าว โมฟันไม่สนใจเหตุผลเบื้องหลังการตายของเวินไท่ แต่เขาค่อนข้างประหลาดใจที่รู้ว่าเย่ ซินเซียคือธิดาของเวินไท่จริงๆ นั่นหมายถึง เธอเคยใช้ชีวิตอย่างลับๆ ในเมืองโบก่อนที่จะมาอยู่ในบ้านเขาหรือ? “นั่นหมายความว่า การที่ซินเซียเข้าสู่พระวิหารปาร์ทีนอนและได้เลื่อนขั้นเป็นนักบุญหญิงก็เป็นส่วนหนึ่งของการจัดฉากด้วยใช่ไหม?” โมฟันถาม “อัครมารดาน่าจะรู้จักตัวตนที่แท้จริงของซินเซีย เธอโหวตให้เวินไท่มีความผิด ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจเลื่อนตำแหน่งซินเซียให้สูงขึ้น แต่การตัดสินใจของเธอช่างสะเพร่า เธอจัดวางซินเซียไว้ภายใต้การควบคุมของคนที่กำลังวางแผนจะฟื้นคืนชีพอิซิชา!” อะชารุยยะกล่าว โมฟันยังมีเรื่องที่ไม่เข้าใจอีกมากมาย เขากำลังจะถามต่อเมื่อเห็นงูโทเท็มดำออกจากเวทีมนต์ของภูเขาศักดิ์สิทธิ์แล้ว อะชารุยยะพาพวกเขาออกจากเวทีมนต์ตามที่สัญญาไว้ แต่โมฟันกลับรู้สึกไม่มีความยินดีเลย เมื่อมองเห็นเหล่ามหาจอมเวทย์ของพระวิหารปาร์ทีนอนรอพวกเขาอยู่นอกเวทีมนต์แล้ว พระวิหารปาร์ทีนอนส่งแม้แต่ ‘มหาจอมเวทย์แห่งศรัทธา’ ออกมา โมฟันเห็นกองทัพเต็มไปหมดยืนอยู่บนยอดภูเขาข้างๆ นั่นเป็นจำนวนอย่างน้อยหนึ่งพันคน! มีกองกำลังสำรองมากมายประจำการที่เชิงเขา ส่วนอัศวินพิพากษาบางคนกำลังบินอยู่บนท้องฟ้า บางคนยืนอยู่บนเนินเขาตามก่อกำแพง พวกเขาไม่มีเจตนาจะปล่อยให้งูโทเท็มดำหนีไป! พวกเขาเสียเวลามากมายในการบุกฝ่าวงเวทมนต์ แต่นั่นคือทางออกเดียวจากพระวิหารปาร์ทีนอน จากข้อมูลที่อะชารุยยะบอก โมฟันรู้ว่าพระวิหารปาร์ทีนอนมุ่งมั่นจะฆ่าซินเซีย เพราะเธอมีบทบาทสำคัญในการฟื้นคืนชีพอิซิชา เมื่อเห็นกองทัพของพระวิหารปาร์ทีนอนจัดแถวเข้าสู่ตำแหน่ง โมฟันหัวเราะแห้งๆ ซินเซียไม่ใช่ซาลาน ข้อกล่าวหานี้หมดอายุแล้ว แต่คนพวกนี้ยังยืนกรานจะสังหารเด็กสาวผู้บริสุทธิ์ ความจริงไม่สำคัญ และไม่มีใครไต่สวนว่าเด็กคนนี้ผิดหรือถูก เพราะ ‘อำนาจ’ คือสิ่งสําคัญที่สุด ด้วยอำนาจ พวกเขาสามารถตัดสินว่าผู้ใดผิดหรือถูก ด้วยอำนาจ คนชั่วเหล่านี้จะทำตามต้องการได้! ทั้งเวินไท่และซินเซียต่างแบ่งปันชะตากรรมเดียวกัน! “แล้วนางมารร้ายอิซิชานั่น กลับฟื้นคืนชีพจริงๆ หรือ?” โมฟันหันหลังกลับแล้วมองไปยังหอพระแม่ที่โอ่อ่า “ใช่ ข้าเห็นนางลืมตา บริวารผู้ภักดีของนางกำจัดนักบุญหญิงทั้งหมดไปแล้ว ครั้นเมื่อนางฟื้นคืนพระชนม์ นางสามารถบอกผู้คนได้ง่ายๆ ว่านางไม่มีทางเลือก นอกจากจะทรงกลับมาดำรงตำแหน่งพระแม่ เพราะผู้สมัครทั้งหมดเกี่ยวพันกับอุบัติเหตุ” อะชารุยยะรู้สึกหมดหวังทันทีเมื่อมองเห็นขนาดของกองทัพข้างหน้า นางกล่าวด้วยน้ําเสียงเยาะเย้ยตนเองว่า “ตอนนี้จะมีความหมายอะไร? หนทางแห่งการหนีรอดจากสถานที่นี้ไม่มีทางเกิดขึ้น” ถึงแม้จอมเวทย์ระดับต้องห้ามก็คงจะมีปัญหาในการบุกทะลวงกองทัพเช่นนี้! นี่คือเหตุผลว่าทำไมคนพวกนั้นถึงยอมใช้วิธีการที่น่ารังเกียจที่สุด เพียงเพื่อกุมอำนาจเอาไว้!