บทที่ 955: ลำแสงร้ายไร้เสียง - พระพิโรธสายฟ้า แปลโดย XephiZ ตรวจแก้โดย Aelryinth “เธอเป็นจอมเวทย์ระดับสูง โจ้วหมี่หนานอาจจะเจอปัญหา” เจียงเสียวซวู่ตะโกนบอกโม่ฟานเมื่อเห็นหญิงผู้นำโจรสลัดกำลังสร้างกลุ่มดาวเวทมนตร์ “ไม่ต้องห่วง เขาคงไม่เป็นไร” โม่ฟานดูเหมือนจะไม่กังวลเลย โจ้วหมี่หนานช่วยเบี่ยงเบนความสนใจของโจรสลัด ทำให้เขาสามารถจัดการกับพวกโจรสลัดแห่งสำนักเสื้อผ้าสีแดงได้รวดเร็วขึ้น โอนิได้สร้างกลุ่มดาวเวทมนตร์สำเร็จแล้ว นั่นคือเวทมนตร์ลักษณะทำลายล้างที่เต็มไปด้วยพลังระเบิดอย่างรุนแรง พลังงานมหาศาลที่ปรากฏขึ้นทำให้แม้แต่ลูกน้องของเธอก็ถอยห่างออกมาโดยเร็วเพราะกลัวจะโดนพลอยหางเหวี่ยงไปด้วย! โจ้วหมี่หนานทันทีที่รู้ตัวว่าผู้หญิงคนนี้เอาจริงเอาจัง เขาจึงเพ่งสมาธิทันที กลุ่มดาวเวทมนตร์แสงจ้าได้ปรากฏขึ้นล้อมรอบตัวเขา กลุ่มดาวสีทองที่ส่องแสงราวกับว่าเขาใส่ชุดเกราะทองคำเปล่งประกายอยู่ จอมเวทย์แสงส่วนใหญ่มักจะใช้ลำแสงพุ่งลงเป็นเวทมนตร์บุกโจมตี เพราะการยิงลำแสงแสงอย่างต่อเนื่องสามารถสร้างความเสียหายร้ายแรงให้ศัตรูได้ แต่ลำแสงพุ่งลงของโจ้วหมี่หนากลับเปลี่ยนแสงเป็นเกล็ดส่องแสงที่ห่อหุ้มทุกส่วนของร่างกายให้แน่นหนา เหมือนสวมเกราะโซ่เส้นหนาทองคำไว้เลย! ทั้งหมู่บ้านบนภูเขาสั่นสะเทือนด้วยพลังของเวทมนตร์ระดับสูงของโอนิ ราวกับว่าจะถูกถล่มราบคาบ แต่โจ้วหมี่หนานยืนอยู่ท่ามกลางพลังทำลายล้างโดยไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย แสงสีทองที่ห่อหุ้มตัวเขาทำให้โอนิวิกลจริต! —เขาเป็นจอมเวทย์ประเภทไหนกัน ถึงจะประกอบด้วยเวทมนตร์ป้องกันทั้งหมด ใครจะไปใช้ลำแสงพุ่งลงเป็นความสามารถในการป้องกัน!— “โอนิ ถ้ายังทำต่อไป ฉันจะไม่ปรานี!” โจ้วหมี่หนานไม่ใช่คนไม่มีศักดิ์ศรี “ฆ่าเขา!” โอนิไม่มีใจจะเจรจา สั่งด้วยความโกรธแค้น บรรดาจอมเวทย์ของสำนักเสื้อผ้าสีแดงจำยอมปฏิบัติตามคำสั่งอย่างไม่เต็มใจ ถึงแม้เวทมนตร์ระดับสูงยังฆ่าชายคนนี้ไม่ตาย พวกจอมเวทย์ระดับกลางจะทำให้เกิดอะไรขึ้น? ก็เหมือนเสกเวทมนตร์ใส่ก้อนหินแข็งเหม็นๆ ในหลุมส้วม! โจ้วหมี่หนานเองก็ไม่ใช่คนโง่เต็มขั้น เขาค่อยๆ ตระหนักว่ากลุ่มของโอนิเป็นพวกเจ้าเล่ห์ มันไม่มีเหตุผลที่พวกเขาเป็นจอมเวทย์ทั้งหมด ถ้าพวกเขาไม่กลัวคนสามร้อยคนที่ไม่มีกลิ่นเวทมนตร์เลย “งั้นพวกนั้นคือโจรสลัดใช่ไหม?” โจ้วหมี่หนานถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง 𝙧𝙚𝙚𝔀𝒆𝓫𝓷𝙤𝓿𝒆𝙡.𝒄𝙤𝓶 “เพิ่งรู้ตัวงั้นเหรอ!” โม่ฟานตอกกลับ “แต่ทำไมคุณถึงขโมยของพวกเขา?” โจ้วหมี่หนานถาม “เลิกพูดไร้สาระ ถ้าพวกเขาไม่ยอมจ่าย ก็จัดการซะ!” โม่ฟานตอกกลับอีกครั้ง ถ้าโจรสลัดไม่จ่ายเงิน ศพของพวกเขาจะทำแทน ท้ายที่สุด รัฐบาลออกประกาศจับแล้วให้รางวัลสูง โม่ฟานต้องการเงินอย่างมาก… เอ่อ เขาขาดเงินอยู่เสมอ! “ลำแสงร้ายไร้เสียง: พระพิโรธสายฟ้า!” จับตัวหัวหน้าแล้วแก๊งจะแตก โม่ฟานจ้องไปที่สี่เก หัวหน้าโจรสลัดแล้วเร่งสร้างเวทมนตร์สายฟ้าระดับสูงด้วยความเร็วสุดขีด เขาต้องยอมรับว่าโจ้วหมี่หนานช่วยเรียกความสนใจของศัตรูได้ดีจริงๆ ถ้าไม่ใช่โจ้วหมี่หนานดึงความสนใจของพวกเขา เขาก็คงไม่สามารถสร้างเวทมนตร์สายฟ้าระดับสูงสำเร็จ ครั้งนี้ โม่ฟานไม่ได้อาศัยม้วนกลุ่มดาวสายฟ้า เขาสร้างกลุ่มดาวสายฟ้าขนาดมหึมาด้วยตัวเอง สามร้อยสี่สิบสามดวง, สี่สิบเก้าวงโค้ง, เจ็ดกลุ่มดาว วงแหวนที่โจ้วหมี่หนานนำมาให้จริงๆ แล้วช่วยเร่งการเปิดสตาร์เวกชั่นอย่างน่าทึ่ง! เวทมนตร์สายฟ้าระดับสูงแท้จริงมีพลังอำนาจทำลายล้างมหาศาล มันไม่มีเสียงกรีดร้องแหลมหรือเสียงคำรามของสายฟ้าฟาดหรือฟ้าแลบ แต่แสงสายฟ้าสะท้อนร้ายแรงปรากฏขึ้นที่โม่ฟาน พลังทำลายล้างวนรอบแขนขวาของเขาดุจสปริง! เสียงครืนลึกจากฝ่ามือของเขาดังขึ้น ตามด้วยลำแสงร้ายแรงพุ่งตรงไปข้างหน้าดุจพระพิโรธจากสวรรค์! สี่เก หัวหน้าโจรสลัด เป็นคนเจ้าเล่ห์ ซ่อนตัวอยู่หลังลูกน้อง เมื่อเขาเห็นลำแสงสายฟ้าร้ายแรงพุ่งเข้ามา เขาจึงหลบหนีไปข้างๆ ในความตื่นตระหนก บรรดาลูกน้องใกล้ชิดไม่กี่คนถูกสายฟ้าฟาดทะลุร่างและทิ้งหลุมไหม้ไว้เบื้องหลัง! “คิดว่าจะหนีรอดได้เหรอ?” สายฟ้าบนแขนของโม่ฟานไม่สลายตัว ลำแสงสายฟ้าครั้งก่อนยังไม่ใช่เวทมนตร์สายฟ้าระดับสูงทั้งหมด! เขาลูบแขนสายฟ้าด้วยมืออีกข้างหนึ่ง แล้วเร็วๆ นี้ก็ถูกล้อมรอบด้วยสายฟ้าร้ายแรงในรูปทรงสปริงด้วย! “ระเบิดสายฟ้า!” แขนทั้งสองข้างของโม่ฟานยิงลำแสงสายฟ้าสองเส้นพร้อมกัน ลำแสงพาดกันข้ามหน้าสี่เก! หมู่บ้านสงบลงอย่างกะทันหัน พลังทำลายล้างของวงแหวนสายฟ้าป่าเถื่อนระเบิดขึ้นใกล้ๆ สี่เก ลำแสงสายฟ้ายักษ์พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า และพลังงานมหาศาลแผ่กระจายไปรอบๆ! สี่เกเปราะบางยิ่งนักต่อการระเบิดของสายฟ้า ส่วนล่างของร่างกายของเขาถูกเปิดออกเป็นชิ้นๆ ทันที โม่ฟานตั้งใจทิ้งส่วนบนของร่างกายไว้เพื่อให้เขานำไปโชว์รัฐบาล ถ้าไม่ใช่ จะมลายหายไปในระเบิดสายฟ้าเช่นกัน! นอกจากสี่เก หัวหน้าโจรสลัดแล้ว บรรดาจอมเวทย์แปดคนที่อยู่ใกล้เคียงก็ไม่รอดชีวิตเช่นกัน การระเบิดของสายฟ้าที่เกิดจากลำแสงร้ายแรงกระตุ้นขึ้นเหมือนมหาเทพสายฟ้าเพิ่งเสด็จลงมายังโลกมนุษย์ ไม่มีความปรานีต่อสิ่งมีชีวิตใดๆ ทั้งสิ้น — หลังการระเบิดของสายฟ้า หมู่บ้านสงัดเงียบ มือปืนของสำนักเสื้อผ้าสีแดงรู้สึกว่าขาของตนสั่น พวกเขาไม่มีความกล้าที่จะยืนตรงด้วยซ้ำ น่ากลัวที่สุดคือ สายฟ้าบนแขนของโม่ฟานไม่สลายตัว หมายความว่าเขาสามารถกระตุ้นการระเบิดของสายฟ้าท่ามกลางพวกเขาได้อีกถ้าต้องการ! ลำแสงสายฟ้าที่พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าสามารถทำลายทุกสิ่งภายในรัศมีหนึ่งร้อยเมตร แม้พวกจอมเวทย์ของสำนักเสื้อผ้าสีแดงจะเคยทำผิดพล้าย พวกเขาก็ไม่เคยเห็นเวทมนตร์สายฟ้าร้ายแรงเช่นนี้ มนุษย์ชาวเอเชียคนนี้เหมือนปีศาจที่ตามล่าชีวิตพวกเขา พวกเขาเริ่มหนีไปในทางของตน! โอนิตะลึงงันมานาน เธอเพิ่งตระหนักว่าจอมเวทย์หนุ่มๆ แข็งแกร่งกว่าที่เธอคิดไว้มาก และหนีไปชีวิตอย่างเด็ดขาด รองเท้าสีม่วงคู่หนึ่งปรากฏขึ้นบนขาของเธอ ทำให้เธอสามารถวิ่งลอยตัวชั่วคราวได้อย่างน่าอัศจรรย์ โอนิละเลยลูกน้องของตัวเองและหนีลงภูเขาอย่างรวดเร็ว เธอไม่ลืมหันกลับมาเพ่งมองโจ้วหมี่หนานก่อนจากไป สื่อความหมายว่าเธอสาบานจะแก้แค้น! โม่ฟานไม่มีความสุขเมื่อโจรสลัดเริ่มหนีเอาชีวิตรอด เขาอาจมีปัญหาในการหยุดยั้งจอมเวทย์สูงโอนิ แต่คนอื่นๆ คงไม่หนีไปได้ง่ายๆ “บางทีฉันอาจไม่ควรทำให้พวกเขากลัว?” เจียงเสียวซวู่รู้สึกว่าเธอทำเวทมนตร์จิตใจเกินไป ถ้าโจรสลัดหนีไป พวกเขาจะไม่ได้รางวัล! เอาละ ตราบใดที่พวกเขาจับกุมคนบางคนได้ เจียงเสียวซวู่ตะโกนขณะที่ฉายเวทมนตร์จิตใจ เจียงเสียวซวู่ควบคุมจอมเวทย์น้ำแข็งระดับกลางคนหนึ่งให้ใช้การผนึกน้ำแข็งและล่ามเพื่อนของเขาด้วยโซ่น้ำแข็ง สมาชิกของสำนักเสื้อผ้าสีแดงอยู่บนขอบของการสูญเสียสติ ปีศาจเอเชียที่น่ากลัวไม่ได้จับพวกเขา แต่ถูกลากกลับไปยังจุดประหารโดยคนของพวกเขาเอง เจียงเสียวซวู่ไม่ได้ฆ่าโจรสลัด การฆ่าพวกเขาเป็นเพียงทางออกที่ง่ายสำหรับพวกเขาเมื่อพิจารณาจากอาชญากรรมที่กระทำ รัฐบาลท้องถิ่นและสหภาพผู้บังคับใช้กฎหมายจะมอบการลงโทษที่เหมาะสมกว่าแน่นอน! โม่ฟานใช้ธาตุทั้งส่วนอวกาศและเงาในเวลาเดียวกัน หนามเงามหึมาปิดกั้นการเคลื่อนไหวของจอมเวทย์สสำนักเสื้อผ้าสีแดงแปดคน และเวทมนตร์อวกาศลากพวกเขากลับมาเหมือนการเลือกไก่ตัวเล็กๆ... แม้ว่าโม่ฟานจะพยายามอย่างเต็มที่ แต่ก็ยังมีสมาชิกบางคนของสำนักเสื้อผ้าสีแดงหลบหนีไปได้ หลังจากดูโจรสลัดที่ถูกจับกุม โม่ฟานนับจำนวนโจรสลัดคร่าวๆ และขอให้เจียงเสียวซวู่โทรหาหมายเลขสายด่วนที่รัฐบาลจัดหา — ชาวบ้านซ่อนอยู่อีกด้านหนึ่งของหมู่บ้าน หลังจากการต่อสู้จบลง พวกเขากล้าพอที่จะยื่นหัวออกมา พวกเขายังคงกลัวโม่ฟานและเจียงเสียวซวู่ ท้ายที่สุด เมื่อเห็นชายคนหนึ่งกลับมาที่หมู่บ้านด้วยขาพิการ พวกเขาก็ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ เป็นชายคนเดียวกันที่โม่ฟานผลักลงทะเลาะ! โม่ฟานใช้เวทมนตร์อวกาศลดความเร็วการตกของเขาอย่างมาก ชายคนนั้นหักกระดูกเพียงไม่กี่ส่วน และไม่มีอันตรายต่อชีวิตนอกจากจะชาชั่วขณะจากการถูกไฟฟ้าช็อต! พวกเขาต้องปลอมตัวเพื่อให้คนของสำนักเสื้อผ้าสีแดงเชื่อว่าพวกเขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อช่วยชาวบ้าน! ทั้งหมดนี้ก็เพื่อป้องกันไม่ให้โจรสลัดใช้ชาวบ้านเป็นตัวประกัน! “รีบพาคนไปที่ที่หลบซ่อนเร็ว รัฐบาลจะใช้เวลานานในการมาถึงที่นี่ ถ้าสำนักเสื้อผ้าสีแดงกลับมา คุณจะต้องทนทุกข์ทรมานอีก” เจียงเสียวซวู่บอกชาวบ้าน สำนักเสื้อผ้าสีแดงโหดร้ายพอที่จะปล้นหมู่บ้าน พวกเขาไม่ต่างจากสัตว์ปิศาจ และยังยืนยันว่าตนร้ายแรงกว่าสัตว์ปิศาจ! “ขอบคุณทุกคนมาก ฉันเสียใจที่เข้าใจผิดตั้งแต่แรก!” หัวหน้ากลุ่มหมู่บ้านคุกเข่าลงเพื่อแสดงความขอบคุณ ชาวบ้านคุกเข่าลงและโค้งคำนับโม่ฟานและเจียงเสียวซวู่ด้วยความหยั่งรู้ค่า พวกเขาได้ยินข่าวลือที่ไม่ดีมากมายเกี่ยวกับสำนักเสื้อผ้าสีแดงตั้งแต่เป็นคนท้องถิ่น ที่จริงแล้ว จอมเวทย์และนักล่าจำนวนมากที่ทำงานให้รัฐบาลไม่กล้าแทรกแซงการค้าของสำนักเสื้อผ้าสีแดง ในขณะเดียวกัน นักเดินทางหนุ่มสองคนนี้ที่ไม่เกี่ยวข้องกับหมู่บ้านได้ช่วยเหลือพวกเขาโดยไม่ลังเล พวกเขาจะไม่หยั่งรู้ค่าได้อย่างไร? ทั้งยังมีสติปัญญาในการป้องกันชาวบ้านจากการได้รับบาดเจ็บ! ผู้คนของสำนักเสื้อผ้าสีแดงเป็นพวกเลวทราม พวกเขาจะเข่นฆ่าชาวบ้านถ้ามีใครกล้าแทรกแซงการค้าของพวกเขา! “พวกคุณควรระวังด้วย พวกคนของสำนักเสื้อผ้าสีแดงเป็นพวกแก้แค้น เป็นเหตุผลหลักที่พวกเขาเป็นผู้ปกครองทะเลแคริบเบียน เนื่องจากมีคนจำนวนมากที่หลบหนี พวกเขาจะต้องหาวิธีสร้างปัญหาให้คุณแน่นอน พวกเขามีสมาชิกอยู่ในหลายที่ ดังนั้นคุณควรระมัดระวังมากขึ้น!” หัวหน้าเตือนพวกเขา “ฉันไม่คิดว่าพวกเขาจะกลับมาอีก พวกเขาจะให้เงินฉันเท่านั้น!” โม่ฟานยิ้ม เขาไม่สนใจที่จะทำให้เนื้องอกร้ายใหญ่ที่สุดของชายฝั่งคาริบเบียนโกรธ! พูดตามตรง หลังจากที่โม่ฟานย่ำหางพระคาร์ดินัลแดงแห่งวาติกันดำ เขารู้สึกกล้าแสดงออกกว่าเดิมมาก หัวใจของเขาไม่สั่นไหว และแม้แต่ไส้ของเขายังขยายใหญ่ขึ้น! เขาไม่คิดว่ามีองค์กรใดในโลกที่โหดร้ายและเลวร้ายกว่าวาติกันดำ!