ตอนที่ 418: ยอดฝีมือขอบเขตตีความว่างเปล่า กระแสอากาศที่พุ่งพล่านออกมาทำให้เกิดลมพายุอันน่าเกรงขามพัดกระจายไปทั่วบริเวณ ปะทะเข้ากับร่างของฉินเซียง เค่อเอ๋อร์ และลี่เฟย... ทว่าในขณะนี้พวกนางกลับไม่ได้สังเกตเห็นมันเลยแม้แต่น้อย เพราะต่างพากันจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยอาการตาค้าง ตูม! ฝ่ามือของเด็กสาวชุดขาวฟาดลงมา รอยฝ่ามือที่ดูราวกับจะเปลี่ยนรูปเป็นภูเขาขนาดเล็กนั้นแฝงไปด้วยอานุภาพที่ไร้ผู้ต้าน ทะยานเข้าปะทะกับการโจมตีของสองอาวุโสอย่างจัง ในพริบตาต่อมา พร้อมกับเสียงครางอึดอัดในลำคอของอาวุโสทั้งสอง ร่างของพวกเขาก็ถูกซัดปลิวออกไปราวกับลูกศรที่หลุดจากคันศร ก่อนจะกระแทกเข้ากับหน้าผาข้างยอดเขาเทียนซูอย่างรุนแรง... ทันใดนั้น เศษหินที่แตกกระจายก็ปลิวว่อนไปในอากาศและร่วงหล่นลงสู่ก้นบึ้งของหน้าผา โดยไม่มีแม้แต่เสียงสะท้อนกลับมาให้ได้ยิน "พรวด!" "พรวด!" อาวุโสทั้งสองพ่นเลือดออกมาเกือบจะพร้อมกัน จากนั้นพวกเขาก็สบตากันและเห็นความตื่นตะลึงในดวงตาของกันและกัน และในเกือบจะวินาทีเดียวกันนั้น สายตาของทั้งคู่ก็เลื่อนไปมองเหนือท้องฟ้าด้านบนของเด็กสาวชุดขาวเป็นตาเดียว ที่นั่นมีร่างเงามังกรเขาโบราณ 20 ตัวที่ดูราวกับมีชีวิตกำลังแหวกว่ายวนเวียนอยู่ "นางไม่ได้ใช้ศัสตราวุธวิญญาณหรือเจตจำนงเลย แต่กลับสร้างร่างเงามังกรเขาโบราณได้ถึง 20 ตัว เพียงแค่ใช้พลังต้นกำเนิดของตนเองชักนำพลังแห่งฟ้าดินงั้นหรือ? ขอบเขตตีความว่างเปล่า... นางคือยอดฝีมือขอบเขตตีความว่างเปล่า!" ผู้อาวุโสชุดสีครามหน้าถอดสีและเสียอาการเล็กน้อยขณะอุทานออกมาด้วยความตกใจ ขอบเขตตีความว่างเปล่า! ใบหน้าของผู้อาวุโสชุดเทาเผยความขมขื่นออกมา เขารู้ดีว่าเด็กสาวชุดขาวเมื่อครู่นี้ได้ออมมือไว้ มิเช่นนั้นมันคงเป็นไปไม่ได้ที่เขาและสหายเฒ่าข้างกายจะมีชีวิตรอดอยู่ภายใต้น้ำมือของเด็กสาวชุดขาวผู้นี้ได้ "ขอบเขตตีความว่างเปล่า!" ฉินเซียง เค่อเอ๋อร์ และลี่เฟยได้ยินเสียงของผู้อาวุโสหมิงแล้วต่างก็นิ่งอึ้งไปตามๆ กัน ฟุ่บ! ในเวลานี้เอง ร่างที่รวดเร็วอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ร่างหนึ่งก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า "ศิษย์อาเสวียน ศิษย์อาหมิง!" หลิงหูจินหงมีสีหน้าตื่นตะลึงเมื่อเห็นผู้อาวุโสผู้พิทักษ์ทั้งสองได้รับบาดเจ็บพร้อมกัน จากนั้นเขาก็มองไปที่เด็กสาวชุดขาว "เจ้าเป็นใครกันแน่? เหตุใดจึงมาที่สำนักดาบเจ็ดดารา?" ในขณะเดียวกัน ผู้อาวุโสหมิง หนึ่งในสองผู้อาวุโสผู้พิทักษ์ที่ยิ่งใหญ่ของสำนักดาบเจ็ดดารา ซึ่งสวมชุดสีครามก็ได้กล่าวด้วยรอยยิ้มขมขื่นว่า "เจ้าสำนัก นางคือยอดฝีมือขอบเขตตีความว่างเปล่า!" "ยอดฝีมือขอบเขตตีความว่างเปล่า?" เมื่อหลิงหูจินหงมาถึง ร่างเงามังกรเขาโบราณ 20 ตัวเหนือศีรษะของเด็กสาวชุดขาวก็ได้ค่อยๆ เลือนหายไปแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าเด็กสาวชุดขาวผู้นี้แข็งแกร่งเพียงใด ทว่าตอนนี้ ใบหน้าของเขากลับซีดเผือดลงทันทีที่ได้ยินคำพูดของผู้อาวุโสหมิง ยอดฝีมือขอบเขตตีความว่างเปล่า! อย่าว่าแต่ในอาณาจักรจักรพรรดิป่าครามเลย แม้แต่อาณาจักรศิลาดำก็ยังไม่มีตัวตนระดับนี้ดำรงอยู่ ยิ่งไปกว่านั้น เด็กสาวชุดขาวผู้นี้ยังเยาว์วัยยิ่งนัก เขาไม่เคยได้ยินชื่อยอดฝีมือขอบเขตตีความว่างเปล่าที่อายุน้อยขนาดนี้มาก่อนในราชวงศ์ต้าหาน "ศิษย์พี่เจ้าสำนัก ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องเข้าใจผิด" ในขณะเดียวกัน ฉินเซียงก็จูงมือเค่อเอ๋อร์และลี่เฟยพลางก้าวขึ้นสู่ท้องฟ้า นางรู้ว่าถึงเวลาที่นางต้องออกหน้าแล้ว "ศิษย์น้องฉินเซียง" หลิงหูจินหงมองฉินเซียงด้วยสายตาฉงน "เจ้ารู้จักนางงั้นหรือ?" "ศิษย์พี่" ฉินเซียงยิ้มน้อยๆ และแนะนำว่า "นางคือศิษย์สายตรงของพี่สาวที่ข้าเคยเอ่ยถึงให้ท่านฟัง... วันนี้นางมาเพื่อเชิญข้าไปร่วมงานวันเกิดครบ 50 ปีของอาจารย์นาง และนางไม่มีเจตนาร้ายต่อสำนักดาบเจ็ดดาราอย่างแน่นอน" "ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง" หลิงหูจินหงเข้าใจในทันทีและถอนหายใจด้วยความโล่งอกในเวลาเดียวกัน ในฐานะศิษย์พี่ที่มีความสัมพันธ์อันดีกับฉินเซียง หลิงหูจินหงเคยได้ยินเรื่องโชคลาภวาสนาของฉินเซียงมาบ้าง พี่สาวของฉินเซียงดูเหมือนจะมาจาก 'ดินแดนต่างถิ่น!' "ยอดฝีมือช่างมากมายราวกับหมู่เมฆในดินแดนต่างถิ่นจริงๆ... เด็กสาวชุดขาวผู้นี้ยังเยาว์วัยนัก แต่กลับเป็นถึงตัวตนในขอบเขตตีความว่างเปล่าเสียแล้ว" หลิงหูจินหงรู้สึกถึงความไร้พลังเมื่ออยู่ต่อหน้าเด็กสาวชุดขาว แต่เขาก็รู้ดีว่าระดับนั้นไม่ใช่สิ่งที่เขาจะเอื้อมถึงได้ "อะไรนะ?!" ผู้อาวุโสหมิงที่อยู่ไกลออกไปถึงกับตะลึง "เข้าใจผิดงั้นหรือ?" มุมปากของผู้อาวุโสเสวียนที่อยู่ใกล้ๆ กระตุก ความเข้าใจผิดนี้เกือบจะทำให้พวกเขาต้องเอาชีวิตมาทิ้งเสียแล้ว... "แม่หนู แค่เจ้าบอกว่าเจ้ารู้จักฉินเซียงก็สิ้นเรื่องแล้วไม่ใช่หรือ?" ผู้อาวุโสหมิงมองเด็กสาวชุดขาวด้วยรอยยิ้มขมขื่นบนใบหน้าเหี่ยวย่น "ศิษย์อาหมิง ข้าขออภัยด้วย" ฉินเซียงมองผู้อาวุโสหมิงด้วยสีหน้าสำนึกผิด "เสวี่ยเอ๋อร์ลุ่มหลงอยู่กับการบ่มเพาะพลังตั้งแต่เด็ก จึงไม่ค่อยประสีประสาเรื่องการวางตัวในโลกกว้าง ข้าหวังว่าศิษย์อาเสวียนและศิษย์อาหมิงจะยกโทษให้นางด้วย" "ช่างเถอะ ในเมื่อนางเป็นคนกันเอง เช่นนั้นก็หมายความว่าสำนักดาบเจ็ดดาราไม่เป็นไร และคนแก่อย่างข้าควรจะกลับได้แล้ว... ข้าบ่มเพาะพลังมาตั้งหลายปีกลับเปล่าประโยชน์ สุดท้ายแม้แต่เด็กสาวตัวน้อยข้าก็ยังเทียบไม่ได้" ผู้อาวุโสเสวียนทอดถอนใจ จากนั้นร่างของเขาก็วาบผ่าน เปลี่ยนเป็นดั่งกระบี่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าและหายลับเข้าไปในกลีบเมฆ "ข้าก็ขอตัวเช่นกัน" ผู้อาวุโสหมิงพยักหน้าให้หลิงหูจินหงและฉินเซียง ก่อนจะเปลี่ยนร่างเป็นลมพัดผ่านสีครามและหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย "เจ้าสำนัก พวกเราก็ควรจะไปได้แล้ว..." ไม่นานนัก ฉินเซียงก็สังเกตเห็นว่าผู้คนจำนวนมากเริ่มรับรู้ถึงเหตุการณ์ที่นี่ นางจึงก้าวขึ้นไปบนอากาศเพื่อแจ้งแก่หลิงหูจินหง จากนั้นนางก็พาเค่อเอ๋อร์ ลี่เฟย และเด็กสาวชุดขาวไปซ่อนตัวอยู่ในมวลเมฆ "ศิษย์พี่ ต้วนหลิงเทียนคือชายหนุ่มที่ศิษย์ของข้าคนนี้ปักใจรัก... ข้าหวังว่าท่านจะรับรองความปลอดภัยของเขาได้ ฉินเซียงจะซาบซึ้งใจยิ่งนัก" เสียงสื่อสารทางจิตดังขึ้นในหูของหลิงหูจินหง "วางใจเถอะ ต้วนหลิงเทียนเกี่ยวข้องกับอนาคตของสำนักดาบเจ็ดดาราของเรา ข้าจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเขาเด็ดขาด" หลิงหูจินหงรับปาก "เจ้าสำนัก!" "เจ้าสำนัก เมื่อครู่นี้เกิดอะไรขึ้น?" ... เงาร่างจำนวนมากก้าวเหยียบอากาศและทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า พวกเขาคือเจ้าตำแหน่งยอดเขาต่างๆ และเหล่าอาวุโสของแต่ละยอดเขา "ไม่มีอะไร" หลิงหูจินหงส่ายหน้า จากนั้นก็ให้ทุกคนแยกย้ายไป โดยรั้งตัวเจิ้งฝานไว้เพียงคนเดียว "เจ้าตำแหน่งยอดเขาเจิ้งฝาน ในอีกไม่กี่วันข้างหน้าจงส่งมอบงานในมือทั้งหมดของเจ้าเสีย... จากนั้นให้เดินทางไปยังเมืองโบราณนิรันดร์ เจ้าต้องรับรองว่าต้วนหลิงเทียนจะปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน" เพื่อความปลอดภัย หลิงหูจินหงจึงส่งเจิ้งฝานไป "ขอรับ เจ้าสำนัก" เจิ้งฝานพยักหน้า เขและลูกชายติดค้างหนี้บุญคุณต้วนหลิงเทียน ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานหรือเรื่องส่วนตัว เขาก็ไม่อาจบิดพลิ้วในเรื่องนี้ได้ ณ เมืองโบราณนิรันดร์ หลังจากผ่านไปไม่กี่วัน ในที่สุดต้วนหลิงเทียนก็เดินทางกลับมาพร้อมกับกลุ่มการค้าและกลับมายังสาขาของสมาคมการค้าแม่น้ำโบราณ หลังจากพวกเขากลับมา ผู้อาวุโสเฟิงผิงก็ได้ไปหาคนของสมาคมการค้าแม่น้ำโบราณที่เขาส่งไป "เจ้าได้รับจดหมายที่เขียนด้วยลายมือของเจ้าสำนักดาบเจ็ดดาราของเราโดยตรงแล้วหรือไม่?" "ผู้อาวุโสเฟิงผิง นี่คือจดหมายที่เขียนด้วยลายมือของท่านเจ้าสำนักผู้ทรงเกียรติของท่านขอรับ" สมาชิกของสมาคมการค้าแม่น้ำโบราณยื่นจดหมายให้เฟิงผิงอย่างนอบน้อม เฟิงผิงเปิดออกดู และรูม่านตาของเขาก็อดไม่ได้ที่จะหดเกร็ง "ต้วนหลิงเทียนคือศิษย์ฝ่ายในที่หาผู้ใดเปรียบมิได้ของสำนักดาบเจ็ดดารา" "เขาเพิ่งเข้าสู่สำนักดาบเจ็ดดาราไม่ถึงปี ก็สังหารศิษย์อันดับหนึ่งของฝ่ายนอกอย่างสือเฮ่า และกลายเป็นศิษย์อันดับหนึ่งฝ่ายนอกคนใหม่ด้วยวัยเพียง 22 ปี" "หนึ่งปีต่อมา เขาได้สังหารหลิวซื่อเกอ ศิษย์ฝ่ายในขอบเขตวิญญาณก่อกำเนิดระดับที่หนึ่ง ทั้งที่ตนเองมีการบ่มเพาะเพียงขอบเขตแก่นพลังต้นกำเนิดระดับที่เก้า" "เมื่อไม่นานมานี้ในการประลองยุทธ์ห้าสำนักใหญ่ เขาได้เอาชนะหลงหยุน นายน้อยดาบแห่งสำนักดาบบงกชมาร และคว้าเกียรติยศสูงสุดอันดับหนึ่งในการประลองมาให้แก่สำนักดาบเจ็ดดารา!" ใบหน้าของเฟิงผิงแดงระเรื่อหลังจากอ่านจบ "ต้วนหลิงเทียนคว้าอันดับหนึ่งในการประลองยุทธ์ห้าสำนักใหญ่จริงๆ งั้นหรือ? เจ้าเด็กคนนี้ ข้าไม่เคยได้ยินเขาเอ่ยถึงเลยสักครั้ง... ไม่เย่อหยิ่งไม่โอหัง เป็นเด็กหนุ่มที่ดีจริงๆ" เฟิงผิงหัวเราะเสียงดัง ในเวลาเกือบจะวินาทีเดียวกัน จ้าวเล่ยก็ได้รู้เรื่องราวเกี่ยวกับตัวตนของต้วนหลิงเทียนจากจ้าวอวี่ผู้เป็นบิดา ในขณะเดียวกัน เขาก็ได้รับรู้ถึงวีรกรรมที่ต้วนหลิงเทียนได้ทำไว้ในสำนักดาบเจ็ดดารา "ข้าไม่เคยนึกเลยว่าภูมิหลังของต้วนหลิงเทียนจะยิ่งใหญ่เพียงนี้!" จ้าวเล่ยกัดฟันด้วยสีหน้าไม่ยินยอม ทว่าเขากลับทำอะไรไม่ได้จึงได้แต่ทอดถอนใจ "ท่านพ่อ ท่านไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่ทำให้ท่านลำบากใจ... ในเมื่อต้วนหลิงเทียนเป็นศิษย์ฝ่ายในของสำนักเราจริงๆ เช่นนั้นข้าจะฝังความอัปยศนี้ไว้ที่ก้นบึ้งของหัวใจ" "ไม่จำเป็น" จ้าวอวี่ยส่ายหน้าและยิ้ม "หืม?" จ้าวเล่ยชะงักไปเพราะไม่รู้ว่าบิดาหมายความว่าอย่างไร จ้าวอวี่ลุกขึ้นยืนทันทีและกวาดสายตามองออกไปนอกลานบ้าน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ข้างนอกจึงเรียกจ้าวเล่ยเข้ามาในห้อง "ท่านพ่อ เหตุใดท่านต้องทำตัวลึกลับเพียงนี้?" จ้าวเล่ยมีสีหน้าฉงนและใคร่รู้ "เล่ย เจ้าห้ามบอกใครเด็ดขาดในสิ่งที่พ่อกำลังจะบอกเจ้า เข้าใจไหม?" จ้าวอวี่มีสีหน้าจริงจังขณะกล่าวเตือน ยิ่งจ้าวอวี่ทำตัวเช่นนี้ จ้าวเล่ยก็ยิ่งสงสัยมากขึ้น "ท่านพ่อ ข้าเข้าใจแล้ว ท่านรีบบอกมาเถอะ... มันเกี่ยวข้องกับต้วนหลิงเทียนใช่ไหม?" จากนั้น จ้าวอวี่ก็ค่อยๆ เล่าทุกอย่างที่จ้าวหลินเขียนไว้ในจดหมายเกี่ยวกับคัมภีร์ล้างไขกระดูกเปลี่ยนเส้นเอ็น "คัมภีร์ล้างไขกระดูกเปลี่ยนเส้นเอ็นสามารถทำให้คนเราเกิดใหม่และเพิ่มพรสวรรค์ตามธรรมชาติไปจนถึงขีดสุดได้งั้นหรือ?" ลมหายใจของจ้าวเล่ยเริ่มถี่กระชั้น และดวงตาของเขาเผยร่องรอยแห่งความปรารถนาอันแรงกล้า "ท่านพ่อ เช่นนั้นก็หมายความว่าตราบใดที่ข้าฝึกฝนคัมภีร์ล้างไขกระดูกเปลี่ยนเส้นเอ็น ข้าก็จะสามารถทะยานขึ้นสู่สรวงสวรรค์ในเรื่องความสำเร็จได้ใช่ไหม? และจะมีพรสวรรค์ตามธรรมชาติเช่นเดียวกับต้วนหลิงเทียน?" "ใช่" จ้าวอวี่ยิ้มน้อยๆ พลางพยักหน้า แล้วกล่าวว่า "เล่ย พ่อกับลุงของเจ้าต่างก็แก่แล้ว และมันยากนักที่จะบ่มเพาะมาจนถึงขอบเขตหยั่งรู้ว่างเปล่า การจะสลายพลังเพื่อเปลี่ยนไปฝึกคัมภีร์ล้างไขกระดูกเปลี่ยนเส้นเอ็นนั้นต้องไตร่ตรองให้รอบคอบ... แต่เจ้ากับลูกพี่ลูกน้องของเจ้านั้นต่างออกไป ตราบใดที่พวกเจ้าได้คัมภีร์ล้างไขกระดูกเปลี่ยนเส้นเอ็นในครอบครองของต้วนหลิงเทียนมา เจ้ากับพี่ชายของเจ้าก็สามารถสลายพลังและฝึกมันได้ทันที" "ถึงตอนนั้น ตระกูลจ้าวของเราจะรุ่งโรจน์อย่างเกรียงไกรแน่นอน!" เมื่อกล่าวจบ จ้าวอวี่ก็มีสีหน้าตื่นเต้น จ้าวเล่ยรีบพยักหน้าและตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง "ที่แท้ต้วนหลิงเทียนก็มีพรสวรรค์และการบ่มเพาะที่น่าทึ่งเพราะเขาฝึกฝนคัมภีร์ล้างไขกระดูกเปลี่ยนเส้นเอ็นนี่เอง..." สายตาของจ้าวเล่ยสั่นไหวขณะฉายแววอำมหิต "ท่านพ่อ ท่านวางแผนจะจัดการกับต้วนหลิงเทียนอย่างไร?" "สังหารเขาเพื่อป้องกันปัญหาในอนาคตแน่นอน! ในขณะเดียวกันก็ช่วยเจ้าล้างแค้นด้วย" แสงเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาของจ้าวอวี่ขณะที่เขากล่าวอย่างตรงไปตรงมา "ขอบคุณท่านพ่อ" รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าของจ้าวเล่ย และสายตาอำมหิตของเขาก็แฝงไปด้วยแสงเย็นเยียบที่น่าสะพรึงกลัว "ต้วนหลิงเทียน ข้าจะปล่อยให้เจ้าลำพองไปก่อน ปล่อยให้เจ้าโอหังไป... อีกไม่นาน ข้าจะชิงทุกอย่างของเจ้ามาและฝึกคัมภีร์ล้างไขกระดูกเปลี่ยนเส้นเอ็นนั่น จากนั้นจะก้าวไปสู่จุดสูงสุดของวิถียุทธ์!" "เอาล่ะ... เล่ย พวกเราควรจะไปขอโทษต้วนหลิงเทียนผู้นั้นเสียหน่อย" จ้าวอวี่กล่าวกับจ้าวเล่ย "ขอโทษงั้นหรือ?" จ้าวเล่ยขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนี้และมีสีหน้าสงสัยปนไม่ยินยอม "ท่านพ่อ เหตุใดเรายังต้องไปขอโทษมันอีก?" "เล่ย เจ้าทำใจให้สบายเถอะ ต้วนหลิงเทียนย่อมหนีความตายไม่พ้น... การที่เจ้าไปขอโทษเขาในตอนนี้ อย่างแรกก็เพื่อแสดงท่าทีของคนในตระกูลจ้าว และอย่างที่สองก็เพื่อไม่ให้ใครสงสัยเราเมื่อเขาตายไป" ใบหน้าของจ้าวอวี่เผยรอยยิ้มของสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ "ท้ายที่สุดแล้ว ในสายตาของคนนอก ความสัมพันธ์ระหว่างเราก็ได้กลับมาสมานดังเดิมแล้ว"