Chapter 2394: ข้อร้องเรียน โมโม่กำลังหลงใหลในหม้อปรุงยาใบใหม่ของเธอ เธอละทิ้งหม้อใบเก่าทันทีและเริ่มใช้ใบใหม่โดยพยายามทำความคุ้นเคยกับมัน อเล็กซ์เล่าให้เธอฟังเกี่ยวกับสายสัมพันธ์ที่เธอมีกับหม้อใบนั้น และวิธีที่มันอาจจะสามารถสร้างจิตวิญญาณของตัวเองขึ้นมาได้หลังจากผ่านการขัดเกลาด้วยโลหิต เมื่อทราบเช่นนั้น โมโม่ก็ตื่นเต้นกับอนาคตของเธอเป็นอย่างมาก อเล็กซ์เริ่มสอนเธอมากขึ้นในตอนนี้ แม้กระทั่งความรู้ที่เกินความจำเป็นสำหรับเธอ โดยเขาเน้นไปที่พิษระดับอมตะและผลกระทบของมันเป็นพิเศษ ซึ่งถือเป็นมาตรการป้องกันไว้ก่อน หลังจากสอนไปมากมาย เขาหวังว่าโมโม่จะไม่ทำความผิดพลาดที่เห็นได้ชัดในอนาคต เขามุ่งเน้นไปที่การบ่มเพาะของตัวเองเช่นกัน โดยค่อยๆ พัฒนาต้นกำเนิดทั้งแปดของเขาให้ดีขึ้น ความจริงที่ว่าเขามีต้นกำเนิดถึงแปดอย่างยังคงทำให้เขาประหลาดใจอยู่เสมอ ในระหว่างการฝึก อเล็กซ์พบว่าตัวเองต้องเผชิญกับความเจ็บปวดทางจิตใจที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่เคยรู้สึกมา แต่เขาก็อดทนฝ่าฟันมันไปได้ มันเป็นเพียงแค่ช่วงเวลาที่อยู่ในขอบเขตต้นกำเนิดอมตะ และอาจรวมถึงขอบเขตผู้เหนือล้ำอมตะด้วย เมื่อเขาข้ามผ่านขอบเขตเหล่านั้นไปแล้ว ต้นกำเนิดของเขาอาจไม่ได้พัฒนาขึ้นอย่างชัดเจนนัก แต่ร่างกายและจิตใจของเขาก็ยังคงพัฒนาต่อไป ณ จุดนั้น เขาคงจะหลุดพ้นจากความเจ็บปวดเสียที ต้นกำเนิดทั้งแปดตอนนี้มีขนาดเท่าไข่นกพิราบ เมื่อรวมกันแล้วพวกมันมีขนาดเท่ากับส้มผลใหญ่ เขาจำเป็นต้องบ่มเพาะให้มากกว่านี้อีกมาก ในอีกด้านหนึ่ง ต้นกำเนิดโลหิตของเขากำลังก้าวหน้าไปด้วยความเร็วที่ดีกว่ามาก ตัวอ่อนที่เป็นต้นกำเนิดโลหิตของเขาตอนนี้ดูใหญ่ขึ้นมาก โดยมีขนาดถึงครึ่งหนึ่งของทารกแรกเกิด จากการคาดการณ์ในปัจจุบัน เมื่อพิจารณาจากเวลาทั้งหมดที่เขาทุ่มเทให้กับการพัฒนาต้นกำเนิดโลหิต ตัวอ่อนจะเติบโตจนมีขนาดเท่ากับทารกแรกเกิดทั่วไปในเวลาที่เขาต้องกลับไปร่วมการแข่งขัน อเล็กซ์กำลังอยู่ระหว่างการบ่มเพาะเมื่อเขาได้รับข้อความจากอาจารย์ ขอให้เขาไปพบหลังจากที่เขาทำธุระเสร็จ เขาไม่ได้พบอาจารย์มาสักพักแล้วและสงสัยว่าท่านหายไปไหนมาตลอดเวลานี้ ดูเหมือนว่าตอนนี้เขาจะได้รู้คำตอบแล้ว หนึ่งวันต่อมา อเล็กซ์ออกจากห้องและไปหาอาจารย์ ซิลเวอร์มิสต์นั่งอยู่ในห้องของเขา ดูเหมือนกำลังไล่ดูเครื่องรางจำนวนมากที่วางกระจายอยู่ทั่วโต๊ะ ภาพนั้นทำให้อเล็กซ์นึกถึงวัยเด็ก เมื่อเขาเห็นพ่อและแม่ทำแบบเดียวกันที่โต๊ะอาหาร พร้อมกับกองใบแจ้งหนี้ที่เขาไม่เข้าใจในตอนนั้น "ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหมครับอาจารย์?" เขาถามขณะเดินเข้าไป ซิลเวอร์มิสต์เงยหน้าขึ้นและส่งสัญญาณให้เขารอครู่หนึ่ง ดูเหมือนท่านจะจดจ่ออยู่กับเครื่องรางในมือ อเล็กซ์จึงเดินไปนั่งด้านข้างและรออยู่ครู่หนึ่ง ชายผู้นั้นก็วางเครื่องรางลงพร้อมถอนหายใจยาว "นั่นคืออะไรหรือครับ?" อเล็กซ์ถามด้วยความสงสัย ซิลเวอร์มิสต์หัวเราะเบาๆ "ข้อร้องเรียนน่ะ" เขากล่าว อเล็กซ์เลิกคิ้วขึ้น "ข้อร้องเรียน? ต่อ...?" "ต่อฉันไงล่ะ" ซิลเวอร์มิสต์ตอบ "นี่คือข้อความจากคนที่ว่าจ้างให้ฉันปรุงยาให้ แล้วฉันส่งให้ไม่ทันเวลา" "อ้อ" อเล็กซ์กล่าวด้วยความประหลาดใจ "ท่านปรุงให้ไม่ทันหรือครับ?" ซิลเวอร์มิสต์ส่ายหัว "ฉันยุ่งนิดหน่อยน่ะ" "ยุ่งกับอะไรหรือครับ ถ้าผมถามได้?" อเล็กซ์โน้มตัวไปข้างหน้า "สมบัติของเธอไง" ซิลเวอร์มิสต์กล่าว ขณะที่อารมณ์ของเขาเปลี่ยนไปและรอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้า "สุดท้ายฉันก็หามันจนเจอทั้งหมด" อเล็กซ์ใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะประมวลผลได้ว่าชายตรงหน้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร "สมบัติไม้หรือครับ?" เขาถาม "ใช่" ซิลเวอร์มิสต์กล่าว "ฉันหามันเจอครบแล้ว เมื่อเธอพร้อม เราก็ออกเดินทางกันได้เลย" อเล็กซ์รีบทบทวนถึงเรื่องสำคัญทั้งหมดที่เขาต้องทำ ปรากฏว่าไม่มีอะไรเลย ทุกอย่างรอได้ "ผมพร้อมออกเดินทางเดี๋ยวนี้เลยครับ" เขาตอบ "เยี่ยม งั้นเราจะออกเดินทางในอีกสองสามชั่วโมงเมื่อฉันจัดการเรื่องพวกนี้เสร็จ" ซิลเวอร์มิสต์กล่าวแล้วหันกลับไปสนใจเครื่องรางต่อ อเล็กซ์ชะงักไปครู่หนึ่ง มองดูเครื่องรางเหล่านั้นแล้วหันกลับมาหาอาจารย์ "อาจารย์ครับ ท่านหายไปปีครึ่งเพื่อไปหาขุมสมบัติพวกนี้ให้ผมจริงๆ หรือครับ?" เขาถาม ซิลเวอร์มิสต์วางเครื่องรางลงแล้วพยักหน้าช้าๆ "แล้วฉันจะไปอยู่ที่ไหนได้อีกล่ะ?" ท่านถาม อเล็กซ์ไม่แน่ใจว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับเรื่องนี้ เขารู้สึกยินดี แต่ในขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกผิดที่ต้องแย่งเวลาของชายผู้นี้ไปมากขนาดนี้ "ท่านน่าจะให้คนอื่นหาขุมสมบัติไม้พวกนี้ก็ได้นะครับ" เขากล่าว "ท่านไม่จำเป็นต้องไปเองเลย" "ไม่หรอก แต่ฉันอยากทำเองต่างหาก" ซิลเวอร์มิสต์กล่าว อเล็กซ์ไม่เชื่ออย่างนั้น "ต่อให้ท่านอยากทำ แต่อาจารย์ครับ ท่านไม่ควรให้ความสำคัญกับสำนักมากกว่าผมหรือครับ?" เขาถาม "ผมเข้าใจว่าท่านห่วงใยผมมาก และผมก็ซาบซึ้งใจยิ่งนัก แต่ท่านควรจะห่วงใยสำนักให้มากกว่านี้" "ทำไมล่ะ?" ซิลเวอร์มิสต์ถาม "เพราะเธอจะทิ้งฉันไปเมื่อทุกอย่างจบลงงั้นหรือ? ฉันไม่ว่าอะไรหรอก ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหน เธอก็ยังเป็นศิษย์ของฉัน และฉันก็มีสิทธิ์ที่จะทำสิ่งนี้เพื่อศิษย์ของฉัน เธอเองก็คงจะจากโมโม่ไปหลังจากจบการแข่งขันนี้ แต่เธอก็ยังปฏิบัติต่อเธอดียิ่งกว่าครอบครัวของเธอเสียอีก ทั้งยังมอบสิ่งที่เธอไม่จำเป็นต้องให้ด้วยซ้ำ" อเล็กซ์นิ่งไปครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า "ท่านพูดถูกครับอาจารย์ ท่านมีสิทธิ์ทำได้" เขากล่าว "แต่ผมไม่ได้สูญเสียอะไรเลยจากการช่วยเหลือโมโม่ในแบบที่ผมทำ ในขณะที่ท่านกำลังทำให้สำนักตกอยู่ในอันตรายโดยการหันมาให้ความสำคัญกับผมมากกว่าสำนัก" "สำนักไม่ใช่แค่สิ่งของที่ตั้งอยู่เฉยๆ นะครับอาจารย์ แต่มันคือความเป็นอยู่ของผู้คนนับพันที่พยายามดิ้นรนเอาชีวิตรอดในโลกใบนี้ ทุกครั้งที่ท่านปฏิเสธการปรุงยาหรือจัดส่งล่าช้า สำนักก็จะเสียชื่อเสียง และเสียลูกค้าไป หากการที่ท่านช่วยผมต้องแลกกับการทำให้ชีวิตผู้คนอีกนับพันต้องแย่ลง ผมก็ไม่ต้องการให้เป็นอย่างนั้นครับ" ซิลเวอร์มิสต์เงียบไปครู่หนึ่ง จ้องมองอเล็กซ์ด้วยแววตาที่สับสน ท่านใช้เวลาไม่กี่วินาทีในการทำความเข้าใจคำพูดของอเล็กซ์ รวมไปถึงความคิดของตัวเองที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในใจ ท่านสงบอารมณ์ลงแล้วกล่าวประโยคเดียวในที่สุด "ฉัน... ฉันไม่ชอบปรุงยา"