Chapter 2393: รุ่งอรุณสีชาด อเล็กซ์รีบไปหาเพิร์ลทันทีหลังจากเสร็จสิ้นการบ่มเพาะพลัง เขาพบเพิร์ลอยู่ในห้องพักบนอีกยอดเขาหนึ่ง ซึ่งเจ้าตัวก็กำลังบ่มเพาะพลังอย่างสุดความสามารถเช่นกัน เพิร์ลยังคงไม่ก้าวเข้าสู่ขอบเขตกำเนิดอมตะ แต่ก็ใกล้มากแล้ว ใกล้มากเสียจนอเล็กซ์เชื่อว่าเพิร์ลน่าจะทำสำเร็จก่อนถึงวันประลองครั้งถัดไป อเล็กซ์เล่าเรื่องสิ่งที่เขาทำไปให้เพิร์ลฟัง พร้อมทั้งอธิบายเหตุผลเบื้องหลังการบ่มเพาะพลังอันลึกลับตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา เมื่อเพิร์ลได้ยินดังนั้น ดวงตาของเขาก็ค่อยๆ เบิกกว้างขึ้น “เจ้า… เจ้ามีกำเนิดถึงแปดอย่างงั้นหรือ?” เพิร์ลถาม อเล็กซ์พยักหน้าอย่างกระตือรือร้น “ใช่แล้ว เคล็ดวิชานี้มันสุดยอดมากเพิร์ล ไว้เจ้าเข้าสู่ขอบเขตกำเนิดอมตะเมื่อไหร่ ข้าจะมอบมันให้เจ้าด้วยเช่นกัน” เพิร์ลที่ยังคงตาค้างเริ่มจินตนาการว่าเขาจะใช้สิ่งนี้อย่างไร “ข้าเองก็มีกำเนิดแปดอย่างได้เหมือนกันงั้นหรือ?” เขาถาม “อาจจะนะ อาจจะน้อยกว่า หรือมากกว่านั้นก็ได้ เจ้าต้องรอให้ถึงขอบเขตกำเนิดอมตะเสียก่อนแล้วค่อยไปค้นหาคำตอบด้วยตัวเอง” อเล็กซ์กล่าว “ข้าจะตั้งตารอเลยล่ะ พี่ชาย” เพิร์ลกล่าว “วิสเกอร์รู้เรื่องนี้หรือยัง?” “ยังเลย” อเล็กซ์ตอบ “แต่ข้าไม่รู้ว่ามันจะสำคัญกับเขาไหม ข้าไม่คิดว่าเขาจะสามารถสร้างสรรค์สิ่งใดขึ้นมาได้ น่าเสียดายที่ต่อให้ทำได้ เคล็ดวิชานี้ก็ออกแบบมาเพื่อมนุษย์ เขาคงไม่สามารถใช้มันได้ดีนักหรอก” “โอ้… น่าเสียดายจริงๆ” เพิร์ลกล่าว อเล็กซ์ถอนหายใจ “ข้าอยากจะมอบมันให้ท่านพี่กับรอนรอนก่อนที่พวกนางจะเข้าสู่ขอบเขตเหนืออมตะ แต่ข้าไม่รู้ว่าเราจะทันเวลาหรือไม่ ข้าเกรงว่าในช่วงเวลานี้พวกนางคงบ่มเพาะพลังไปไกลกว่าเรามากแล้ว” เพิร์ลพยักหน้า “แล้วท่านพี่สการ์เล็ตล่ะ?” เขาถาม “นางคงยังบ่มเพาะไปไม่ไกลขนาดนั้นหรอก” อเล็กซ์นิ่งคิดไปครู่หนึ่งแล้วยิ้มออกมา “จริงด้วย สการ์เล็ตน่าจะใช้มันได้ เราแค่ต้องไปที่ดินแดนแห่งตะวันอันศักดิ์สิทธิ์หลังจากได้พบกับครอบครัวของข้าแล้ว” เพิร์ลพยักหน้า หลังจากพูดคุยกับเพิร์ลอยู่พักหนึ่ง อเล็กซ์ก็กลับไปหาโมโมะ เขาละเลยนางมาตลอดหนึ่งปี จึงจำเป็นต้องกลับไปตรวจสอบดูว่านางเป็นอย่างไรบ้าง อเล็กซ์ไม่มีอะไรจะสอนโมโมะมากนัก นางจึงทำทุกอย่างได้สมบูรณ์แบบ ดูเหมือนนางจะเลื่อนระดับขึ้นมาได้อีกครั้ง แต่ก็นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเท่าไหร่นัก อเล็กซ์ใช้เวลาทบทวนบทเรียนที่เขาวางแผนไว้ก่อนที่จะจมอยู่กับการทำความเข้าใจเคล็ดวิชานี้ และเขาก็ได้สอนสิ่งต่างๆ ที่พอจะสอนได้ให้กับนาง เขายังทดสอบนางเพื่อดูว่านางจดจำสิ่งที่เขาเคยสอนไปได้มากน้อยแค่ไหน โมโมะได้เรียนรู้ทุกอย่างที่อเล็กซ์ถ่ายทอดให้ไปจนหมดสิ้น สิ่งเดียวที่ฉุดรั้งนางไว้ในตอนนี้ นอกเหนือจากความรู้ที่ลึกซึ้งในบางแง่มุมของวิชาเล่นแร่แปรธาตุแล้ว ก็คือเตาหลอม เต๋าของนาง และเคล็ดวิชาของนาง ในส่วนของเคล็ดวิชานั้น อเล็กซ์สามารถแก้ไขให้ได้หลังจากทัวร์นาเมนต์จบลง ส่วนเต๋าของนางนั้นเป็นสิ่งที่นางต้องพัฒนาด้วยตัวเอง ดังนั้นสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ก็คือเตาหลอมของนาง เตาหลอมที่นางใช้อยู่ในปัจจุบันคือเตาที่นางซื้อมาตั้งแต่ช่วงแรก อเล็กซ์ครุ่นคิดว่าจะมอบเตาหลอมหนึ่งในหลายๆ ใบที่อยู่ในพื้นที่จิตวิญญาณของเขาให้ดีไหม แต่หลังจากไตร่ตรองดูแล้ว เขาก็ตัดสินใจที่จะสร้างใบใหม่ให้นางแทน ไม่ใช่แค่เตาหลอมธรรมดาๆ ทั่วไป แต่เขาตัดสินใจที่จะลงมือสร้างมันขึ้นมาใหม่เพื่อนางโดยเฉพาะ หลังจากผ่านการฝึกฝนในดินแดนแห่งเตาหลอมหลอมละลายมา ความเข้าใจในโลหะของอเล็กซ์ก็อยู่ในระดับที่สูงมาก เขาค้นพบโลหะชนิดที่เหมาะสมและจะช่วยเสริมวิธีการปรุงยาของโมโมะได้เป็นอย่างดี โลหะหลักมีชื่อว่า ‘เหล็กอัคคี’ ซึ่งเป็นวัสดุที่ยอดเยี่ยมในการกักเก็บความร้อนและระบายออกตามความต้องการ อีกทั้งยังป้องกันไม่ให้ออร่าที่แตกต่างกันไหลเข้าหรือออกจากเตาหลอมได้โดยง่าย นั่นหมายความว่าพลังงานภายในเตาหลอมจะไม่รั่วไหลออกมา และในกรณีที่พิษในร่างกายของโมโมะรุนแรงเกินกว่าร่างกายของนางจะต้านทานไหว เตาหลอมใบนี้ก็จะป้องกันไม่ให้ออร่าเหล่านั้นส่งผลกระทบต่อเม็ดยาด้วยเช่นกัน เมื่อรวบรวมโลหะทั้งหมดได้แล้ว อเล็กซ์ก็เริ่มลงมือสร้างเตาหลอม เขาใช้ห้องที่ถูกปรับเปลี่ยนให้เป็นโรงตีเหล็กชั่วคราว เขาหยิบฆ้อนและทั่งออกมา ก่อนจะทุบลงบนโลหะหลอมเหลวที่ได้รับความร้อนจาก ‘ความทรงจำ’ ในขณะที่เขาฟาดค้อนลงบนโลหะ เขาก็ทั้งหลอมรวมและขัดเกลาเนื้อโลหะไปพร้อมๆ กัน โลหะก้อนมหึมาค่อยๆ เล็กลงเรื่อยๆ ตามกาลเวลา อเล็กซ์ค่อยๆ ขึ้นรูปโลหะให้กลายเป็นเตาหลอมในขณะที่มันยังคงร้อนระอุ เขาพร้อมที่จะชุบแข็งมันแล้ว แต่มีอีกสิ่งหนึ่งที่ต้องทำก่อนหน้านั้น ซึ่งนั่นคือเหตุผลหลักที่เขาตัดสินใจสร้างเตาหลอมเองแทนที่จะซื้อสำเร็จรูปมา “พร้อมหรือยัง?” อเล็กซ์ถามพลางมองไปที่มุมห้องซึ่งโมโมะยืนอยู่ เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผากของนาง แม้จะเป็นผู้ฝึกตนในขอบเขตนักบุญ แต่ความร้อนในห้องก็ทำให้นางเริ่มทนไม่ไหว นางรีบพยักหน้าทันทีที่ได้ยินคำพูดของอเล็กซ์ แล้วรีบวิ่งตรงมาหาเขา นางมาหยุดลงตรงหน้าโลหะที่ร้อนจนแดงฉานแล้วยื่นฝ่ามือออกไป “ท่านอาจารย์คะ ท่านแน่ใจหรือว่าข้าทำได้?” นางถาม “ข้าเชื่อว่าเจ้าทำได้ แค่ทำตามที่ข้าสอนก็พอ” อเล็กซ์กล่าว โมโมะพยักหน้า นางเคยฝึกฝนขั้นตอนเหล่านี้มาบ้างแล้ว แต่ครั้งนี้คือของจริง นางเร่งพลังปราณเข้าไปในเตาหลอมที่แดงฉานตรงหน้า ผลักดันมันให้เป็นรูปร่างต่างๆ เพื่อสร้างเส้นทางเดินปราณตามที่อเล็กซ์ได้สอนไว้ นางพยายามอย่างสุดความสามารถจนสามารถสร้างเส้นทางเดินปราณออกมาได้ค่อนข้างดีเยี่ยม “ทีนี้ ก็เลือด” อเล็กซ์กล่าว และโมโมะก็พยักหน้า นางกรีดข้อมือตัวเองแล้วปล่อยให้เลือดไหลออกมา โดยใช้วิธีการชุบแข็งเตาหลอมด้วยเลือดของตนเอง นางหยุดลงก็ต่อเมื่ออเล็กซ์ส่งสัญญาณบอก “เจ้าไปพักได้แล้ว” อเล็กซ์บอกนาง ก่อนจะลงมือทำเตาหลอมจนเสร็จสมบูรณ์ เตาหลอมใบสุดท้ายมีสีแดงสลับทองพร้อมลวดลายที่ดูน่าเกรงขาม ซึ่งเป็นสิ่งที่อเล็กซ์ได้เรียนรู้มาตั้งแต่สมัยที่เขายังทำงานอยู่ในโรงตีเหล็กเมื่อหลายสิบปีก่อน โมโมะก้าวเข้ามา “ข้า… ข้ารู้สึกถึงความเชื่อมโยง รู้สึกได้เล็กน้อยค่ะ” อเล็กซ์ยิ้ม “เจ้าทำการหลอมรวมด้วยเลือดสำเร็จแล้ว นั่นเป็นเหตุผลที่เจ้าทำได้ยังไงล่ะ” เขากล่าว โมโมะไม่ได้แสดงอาการตื่นเต้นมากเท่าที่ควร เพราะนางยังไม่เข้าใจถึงความสำคัญของมันมากนัก “เอาล่ะ ลองตั้งชื่อให้เตาหลอมใบใหม่ของเจ้าดูสิ” อเล็กซ์กล่าว โมโมะมองเตาหลอมอยู่ครู่หนึ่ง ครุ่นคิดแล้วก็ได้ชื่อที่นางรู้สึกว่าเหมาะสมที่สุด ‘รุ่งอรุณสีชาด’