Chapter 1410 Sacred Bracelet

Published Apr 5, 2026, 01:24 AM

บทที่ 1410 กำไลศักดิ์สิทธิ์ หลังจากที่ซีเม่ยหลีวางคัมภีร์วิชาของนางลงบนโต๊ะเบื้องหน้า คนอื่นๆ ก็ทยอยทำตามในทันที เม่ยซิ่วส่งมอบสองวิชา ฉู่หลิวเซียงสามวิชา หลี่จินซีสามวิชา และหลานอิงอิงอีกสองวิชา รวมแล้วมีวิชาระดับเทพเจ้าถึง 26 วิชา กองพะเนินเป็นภูเขาเลากาขนาดย่อมต่อหน้าชายวัยกลางคน ผู้ซึ่งบัดนี้มีสีหน้าบิดเบี้ยวพิกลด้วยความตกตะลึง แม้ว่าหยวนจะใช้สิทธิพิเศษในฐานะแม่ทัพเพื่อกว้านซื้อวิชาระดับเทพเจ้ามากมายเพียงใด แต่มันก็ยังเป็นภาพที่ดูเหนือจริงสำหรับชายผู้นี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขามิได้ซื้อไว้เพื่อฝึกฝนเอง ยิ่งไปกว่านั้น ในสวรรค์ชั้นที่สี่แห่งนี้ วิชาระดับเทพเจ้านับเป็นสมบัติล้ำค่ามหาศาล หากหยวนคิดจะใช้อำนาจในมือเพื่อนำวิชาระดับเทพเจ้าเหล่านี้ไปขายต่อราวกับแจกจ่ายลูกกวาด เขาคงจะกอบโกยโชคลาภได้อย่างง่ายดาย ทว่ามันจะสั่นคลอนเศรษฐกิจของสวรรค์ชั้นที่สี่จนพินาศ และอาจเกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ ซึ่งบรรดาผู้มีอำนาจระดับสูงย่อมไม่อาจนิ่งเฉย เนื่องจากมันจะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงและตบะบารมีของขุมกำลังพวกเขาอย่างรุนแรง เมื่อได้รับวิชามาจนครบถ้วน พวกเขาก็ออกจากสำนักวิชาสารพัดนึกและมุ่งหน้าไปยังโรงแรมที่ใกล้ที่สุดเพื่อหารือถึงแผนการขั้นต่อไป "ข้าจะมุ่งหน้าไปยังหุบเขาอันตรธานในตอนนี้ น่าเสียดายที่ข้ามิอาจพาพวกเจ้าไปด้วยได้ เพราะข้ามิมั่นใจว่าจะรับรองความปลอดภัยของพวกเจ้าที่นั่นได้หรือไม่... ยกเว้นเสี่ยวฮวาและหลานอิงอิงที่สามารถพำนักอยู่ในจุดตันเถียนของข้าได้อย่างปลอดภัย" หยวนเอ่ยกับทุกคนด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ปกติข้าคงจะบ่นอุบและดึงดันตามเจ้าไปแน่ๆ แม้ว่าเจ้าจะปฏิเสธก็ตาม แต่ตอนนี้ข้ามีวิชาใหม่ๆ ให้ต้องศึกษามากมาย ข้าจึงไม่เกี่ยงที่จะอยู่ที่นี่" ซีเม่ยหลีกล่าวพลางลูบไล้คัมภีร์วิชาเล่มหนึ่งในมือด้วยแววตาเป็นประกายกระหายใคร่รู้ "ข้าเองก็ตั้งใจจะอยู่ที่นี่เพื่อฝึกตนเช่นกัน เพราะพลังของพวกเราในตอนนี้ยังห่างไกลจากคำว่าแข็งแกร่งพอ" ฉู่หลิวเซียงเสริม "ข้าด้วย" เม่ยซิ่วพยักหน้าเห็นพ้อง "แล้วมีสถานที่ใดที่พวกเราจะสามารถฝึกวิชาได้โดยไม่ต้องกังวลเรื่องสภาพแวดล้อมบ้างไหม?" หลี่จินซีถามขึ้น "ข้าก็มิมั่นใจนัก แต่ว่า..." หยวนแหงนหน้ามองเพดานพลางขานเรียก "ตงเย่ เจ้าอยู่ที่นี่หรือไม่?" "..." ไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆ "ข้าเดาว่าเขาคงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าจะเดินทางมาถึงสวรรค์ชั้นที่สี่" ตงเย่นั้นต่างจากหยวนและคนอื่นๆ เขาไม่มีสิทธิพิเศษในการเดินทางข้ามสวรรค์เก้าชั้นผ่านบันไดสู่สวรรค์ได้อย่างอิสระเนื่องจากสถานะและตัวตนของเขา "ข้าคิดว่าสรวงสวรรค์แห่งผู้ฝึกตนน่านจะมีสถานที่แบบนั้นนะ" เม่ยซิ่วเอ่ยขึ้นมาทันควัน "ที่ประจำสินะ? ไปลองดูที่นั่นกันเถอะ" ฉู่หลิวเซียงพยักหน้า ไม่นานหลังจากนั้น พวกเขาก็ออกจากโรงแรมและมุ่งหน้าสู่สรวงสวรรค์แห่งผู้ฝึกตน "แน่นอนเจ้าค่ะ เรามีห้องฝึกฝนพิเศษสำหรับผู้ที่ต้องการขัดเกลาวิชาโดยมิอยากให้สิ่งใดมารบกวน" พนักงานต้อนรับเอ่ยขึ้นหลังจากที่พวกเขาแจ้งความประสงค์ นางนำทางพวกเขาไปยังชั้นใต้ดิน ซึ่งเต็มไปด้วยห้องหับเรียงรายไปตามโถงทางเดิน "ห้องเหล่านี้เสริมพลังด้วยค่ายกลระดับ 5 ซึ่งสามารถทนทานต่อการโจมตีจากระดับราชันวิญญาณได้อย่างไร้ปัญหา" พนักงานสาวนำชมภายในห้องฝึกที่กว้างขวาง พื้นที่ภายในนั้นโอ่โถง มีความกว้างราว 30 เมตร ยาว 40 เมตร และสูงถึง 20 เมตร ยิ่งไปกว่านั้นยังมีห้องน้ำจัดเตรียมไว้ให้พร้อมสรรพ หยวนมอบเงินจำนวนมากพอที่จะให้คนอื่นๆ ใช้ห้องเหล่านี้ได้นานถึงครึ่งปีโดยไม่มีหยุดพัก เพราะเขาไม่แน่ใจว่าจะต้องใช้เวลานานเพียงใดกว่าจะกลับมา แน่นอนว่าเขามิได้คิดว่ามันจะเนิ่นนานถึงเพียงนั้น แต่นี่เป็นการป้องกันไว้ก่อน ก่อนที่จะจากไป หยวนได้ดึง "ห้วงอเวจีพิฆาต" ออกมาจากแหวนมิติแล้วส่งให้เม่ยซิ่ว "ข้าอยากให้เจ้าเก็บสิ่งนี้ไว้" "นี่มัน... ข้ายังไม่มีพลังพอจะกวัดแกว่งธนูเล่มนี้ได้เลยนะ..." เม่ยซิ่วจ้องมองธนูสีดำขลับอันงดงามในมือด้วยความตกตะลึง "ข้ารู้ดี แต่ในอนาคตเจ้าจะสามารถใช้มันได้อย่างแน่นอน" หยวนยิ้มพลางกล่าวต่อ "มันดูคล้ายกับดารากลืนอเวจีของข้ามาก ข้าคิดว่าพวกมันสร้างขึ้นจากวัสดุประเภทเดียวกัน" หยวนแสดงดารากลืนอเวจีของเขาออกมา และเป็นจริงดังว่า ตัวใบดาบดูราวกับถูกสร้างขึ้นจากผลึกอเวจี ซึ่งเป็นวัสดุชนิดเดียวกับที่ใช้สร้างห้วงอเวจีพิฆาต "ขอบคุณมาก... ข้าจะรักษามันอย่างดีที่สุด" เม่ยซิ่วกล่าวด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น ก่อนที่หยวนจะก้าวออกจากห้องฝึกของนาง เม่ยซิ่วก็ได้มอบจุมพิตอันเร่าร้อนบนริมฝีปากของเขาที่เนิ่นนานอยู่หลายวินาที หยวนแวะมาหาหลานอิงอิงเป็นคนสุดท้าย แม้ว่านางจะสามารถตามเขาไปได้ แต่นางก็ตัดสินใจที่จะอยู่ฝึกตนเช่นกัน แม้ว่านางจะแข็งแกร่งกว่าหลี่จินซีและคนอื่นๆ จากโลกมนุษย์ แต่นางก็ยังตามหลังเสี่ยวฮวาอยู่ก้าวหนึ่ง "นี่ ข้าอยากให้เจ้าเก็บสิ่งนี้ไว้" หยวนส่งมอบสมบัติอีกชิ้นที่เขาได้มาจากคลังสมบัติของจ้าวสวรรค์ให้นาง "กำไลหรือ...?" หลานอิงอิงรับกำไลเงินมาด้วยความสงสัย ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกำไล นางก็สัมผัสได้ถึงสายใยบางอย่างที่เชื่อมโยงกัน ราวกับว่าพวกเขามีโชคชะตาที่ต้องอยู่คู่กัน [กำไลศักดิ์สิทธิ์] [ระดับ: โบราณกาล] [คุณภาพ: สูงสุด] [คำอธิบาย: กำไลอันงดงามที่หลอมขึ้นในเพลิงศักดิ์สิทธิ์ เพิ่มประสิทธิภาพและพลังของผู้สวมใส่ขึ้น 500% เมื่อใช้วิชาที่เกี่ยวข้องกับธาตุไฟ ผลลัพธ์จะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าเมื่อใช้ร่วมกับเพลิงศักดิ์สิทธิ์] เมื่อหยวนเห็นกำไลชิ้นนี้ เขาก็นึกถึงหลานอิงอิงในทันที เพราะนางคือผู้ที่ครอบครองพลังแห่งเพลิงศักดิ์สิทธิ์ "กำไลนี้จะช่วยเสริมสร้างประสิทธิภาพและพลังแห่งเพลิงศักดิ์สิทธิ์ของเจ้า" หยวนอธิบายถึงสรรพคุณของมัน "มันช่วยเพิ่มพลังเพลิงศักดิ์สิทธิ์ของข้าได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ? มิน่าเล่า เพลิงศักดิ์สิทธิ์ในกายข้าถึงได้สั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้นยามที่ข้าสัมผัสมัน..." หลานอิงอิงกลืนน้ำลายอย่างประหม่าพลางจ้องมองกำไลเงินที่ทอประกายระยิบระยับในมือ "ข้า... ข้าไม่รู้จะขอบคุณเจ้าอย่างไรดี..." นางเอ่ยด้วยสีหน้าลำบากใจ "เจ้ามิจำเป็นต้องตอบแทนข้าหรอก จริงๆ นะ" "ถึงเจ้าจะพูดเช่นนั้น แต่สมบัติชิ้นนี้มันล้ำค่าเกินไป—" ทันใดนั้น หยวนก็วางฝ่ามือลงบนศีรษะของนางและเริ่มลูบคลำอย่างแรงจนเส้นผมของนางยุ่งเหยิงกระจายไปทั่ว การกระทำที่คาดไม่ถึงนี้ทำให้หลานอิงอิงถึงกับน้ำท่วมปาก พูดไม่ออกไปชั่วขณะ หยวนหัวเราะเบาๆ กับท่าทางของนางก่อนจะกล่าวว่า "อย่าได้เก็บไปคิดมากเลย" หลานอิงอิงค่อยๆ พยักหน้า ใบหน้าของนางบัดนี้แดงซ่านด้วยความเขินอาย หลังจากออกจากห้องของหลานอิงอิง หยวนก็ก้าวออกจากสรวงสวรรค์แห่งผู้ฝึกตนโดยมีเสี่ยวฮวาเดินอยู่เคียงข้าง "พร้อมหรือยัง?" เขาถามนาง "อื้ม!" นางพยักหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ "ถ้าอย่างนั้น เรามุ่งหน้าสู่หุบเขาอันตรธานกันเถอะ"

React

Discussion