บทที่ 1414 มรณะดำ "นั่นมันอันตราย... อันตรายเกินไปจริงๆ" หยวนทอดถอนลมหายใจออกมาอย่างแรงพลางกวาดสายตามองไปรอบกาย เมื่อไม่เห็นเงาร่างของ 'มรณะดำ' (Black Death) อยู่ในระยะสายตา เขาก็ลอบระบายความตึงเครียดที่สั่นสะท้านอยู่ในอก "ขอโทษที่ข้าคว้าตัวเจ้ากะทันหันนะ เสี่ยวหัว" เมื่อรู้สึกตัวว่าตนยังคงหิ้วร่างบางของนางไว้ราวกับสัมภาระ เขาก็รีบปล่อยมือออกทันที "ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ" นางส่ายหน้าเบาๆ หากมิใช่เพราะบรรยากาศที่มืดมิดสลัวราง หยวนคงได้สังเกตเห็นพวงแก้มของนางที่ซับสีระเรื่อดุจดอกกุหลาบยามต้องแสงอรุณ "ข้าเผลอไผลไปกับ 'สวนสีชาดแห่งความตาย' (Red Garden of Death) จนหลงลืมการใช้สัมผัสเทพไปชั่วครู่ แต่ข้าจะไม่ยอมให้ความผิดพลาดเช่นนี้เกิดขึ้นซ้ำสองอีก" เสี่ยวหัวเอ่ยปลอบเสียงนุ่ม "ไม่ใช่ความผิดของพี่หยวนหรอกเจ้าค่ะ ข้าเองก็สังเกตเห็นมันช้าเกินไปเช่นกัน" หยวนพยักหน้าช้าๆ "เอาล่ะ... ข้าพยายามหลบหนีมาทางทิศที่จะไปสู่ 'สระล่องหน' (Vanishing Pond) แต่ไม่แน่ใจว่าเราล่วงเลยมันมาหรือยัง เพราะสระแห่งนี้มีปรากฏการณ์ประหลาดที่จะเลือนหายไปหลายชั่วโมงในทุกๆ ไม่กี่นาที" ตามระยะทางแล้ว สระล่องหนควรจะอยู่ห่างจากสวนสีชาดแห่งความตายไปเพียงชั่วระยะเวลาไม่กี่พันลมหายใจหากเคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่สม่ำเสมอ ทว่าหยวนกลับวุ่นวายกับการเอาชีวิตรอดจนมิอาจจดจ่อกับการนับลมหายใจหรือควบคุมความเร็วของตนได้ เขาจึงไม่อาจล่วงรู้เลยว่าตนเองเดินทางมาไกลเกินไป หรือยังต้องรอนแรมต่อไปอีกเพียงใด "ทางเดียวที่เราจะหาทางเข้าสู่ 'แดนเงา' (Shadow Realm) พบในตอนนี้ก็คือ..." หยวนละสายตาจากเสี่ยวหัว มุ่งตรงไปยังเงาร่างอันรางเลือนของกระบี่ขนาดยักษ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่ไกลออกไปสุดสายตา "นั่นต้องเป็น 'กระบี่ยักษ์' (Giant's Sword) แน่นอน..." หยวนพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วต่ำ "เสี่ยวหัว ยิ่งเราเข้าใกล้กระบี่ยักษ์มากเท่าไหร่ ทุกอย่างจะยิ่งอันตรายขึ้นเท่านั้น ไม่ต้องพูดถึงดวงวิญญาณนั่นเลย... เข้ามาหลบในจุดตันเถียนของข้าก่อนเถอะ" แม้จะรู้ดีว่าเสี่ยวหัวมีวรยุทธ์ล้ำเลิศเพียงใด แต่เขาก็ไม่อยากเสี่ยงให้เกิดอันตรายใดๆ กับนาง เสี่ยวหัวพยักหน้าอย่างเข้าใจ "ข้าจะคอยระวังหลังให้พี่หยวนเอง ท่านจะได้ไม่ต้องกังวลว่า 'สิ่งนั้น' จะลอบเข้ามาประชิดตัวเราได้อีก" สิ้นคำกล่าว นางก็เลือนหายเข้าไปในจุดตันเถียนของเขา หยวนเริ่มเคลื่อนที่มุ่งหน้าไปยังกระบี่ยักษ์ในทันที ทว่าเขาก็ยังมิตัดใจกล้าที่จะใช้ความเร็วสูงสุด เพียงไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันลึกล้ำหาที่เปรียบไม่ได้ ไม่ใช่เพียงหนึ่ง แต่กลับเป็นหลายสายที่ปรากฏขึ้นรอบกาย! 'ข้าถูกล้อม!' หยวนสะดุ้งสุดตัว เขาเร่งสะกดกลิ่นอายทั้งหมดของตนพลางมุดกายลงสู่หมอกดำหนาทึบที่ปกคลุมพื้นดิน เพื่อลบตัวตนให้สิ้นซาก ครู่ต่อมา อสูรเวทหลายตนพลันปรากฏร่างขึ้น และโดยปราศจากความลังเล พวกมันต่างเข้าห้ำหั่นกันเองอย่างบ้าคลั่ง! หยวนค่อยๆ ถอยห่างออกมาพลางเฝ้ามองภาพเบื้องหน้าด้วยความอัศจรรย์ใจ 'ทำไมพวกมันถึงฆ่ากันเอง?' เขาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย โดยปกติแล้วอสูรเวทมักจะเลี่ยงการเผชิญหน้ากัน แต่ใน 'หุบเขาอันตรธาน' (Vanishing Valley) แห่งนี้ แหล่งอาหารและน้ำช่างแร้นแค้นยิ่งนัก พวกมันจึงมีเพียงทางเดียวคือการกัดกินเนื้อและดื่มโลหิตของอสูรเวทตนอื่น โดยเฉพาะเมื่อพวกมันต่างสายเลือดกันเช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้น การกัดกินอสูรด้วยกันเองยังช่วยเพิ่มพูนตบะและพลังอำนาจให้แก่พวกมันอีกด้วย ชั่วพริบตาเดียว อสูรเวทสองในสี่ตนก็ถูกสังหารลงอย่างอนาถ ร่างของพวกมันเลือนหายไปในหมอกดำที่เข้าปกคลุม แม้ใจหนึ่งหยวนอยากจะเข้าไปเก็บกู้ซากอสูรเหล่านั้น ทว่าเขากลับแทบจะทนทานต่อคลื่นพลังที่แผ่ออกมาจากการปะทะกันมิติด พลังเหล่านั้นแฝงไปด้วยกลิ่นอายที่เขาเพิ่งจะได้สัมผัสมาไม่นาน—'ปราณอมตะ' (Immortal Qi) โชคดีที่ปราณอมตะที่แผ่ออกมาจากอสูรเหล่านี้ยังมิทรงพลังเท่ากับปราณของอาวุโสไป๋ ทันใดนั้น ในระหว่างที่เขากำลังหาทางหลบหนี การโจมตีหนึ่งจากอสูรเวทก็พุ่งตรงมาทางเขาโดยบังเอิญ! "บัดซบ! นี่มันโชคซวยอะไรกัน?!" หยวนพลันนึกถึงคำสาป 'มหาเคราะห์' (Major Misfortune) ที่แฝงมากับคำสาปจักรพรรดิเทพ ซึ่งบั่นทอนโชคลาภของเขาจนย่อยยับ มันไม่ใช่การโจมตีที่หยวนจะหลบเลี่ยงได้ เขาจึงจำต้องเข้าปะทะเพื่อป้องกันตัว แม้มันจะหมายถึงการเปิดเผยตัวตนก็ตาม! เขารวบรวมพลังวิญญาณทั้งหมดเท่าที่จะทำได้ในเวลาอันสั้น ก่อนจะระเบิดออกเข้าใส่การโจมตีที่พุ่งเข้ามา ตูม!!! การปะทะส่งผลให้เกิดคลื่นพลังมหาศาลที่กวาดเอาหมอกดำรอบกายกระจายหายไป เผยให้เห็นร่างของหยวนต่อสายตาอสูรเวทที่หยุดการต่อสู้ลงชั่วคราวเพื่อจ้องมองแขกผู้มาใหม่ "..." ในสายตาของอสูรเวท รสชาติของเนื้อและโลหิตมนุษย์นั้นโอชะเหนือกว่าอสูรด้วยกันเองหลายเท่าตัว พวกมันจึงมักจะเลือกออกล่านุษย์เป็นอันดับแรกเสมอ เมื่อกลิ่นอายของหยวนถูกเปิดเผย อสูรอมตะทั้งสองก็เลิกสนใจกันและกัน พวกมันพุ่งทะยานเข้าหาหยวนด้วยความหิวกระหายอย่างแรงกล้า เมื่อเห็นเช่นนั้น หยวนก็ไม่รอช้า เขาพลิกกายกลับและใช้ท่า 'วิหคเพลิงสยบฟ้า' (Vermillion Phoenix Dominating the Heavens) ทะยานร่างมุ่งหน้าสู่กระบี่ยักษ์ในทันที ทว่าสิ่งที่ต่างออกไปจากมรณะดำคือ อสูรเหล่านี้สามารถไล่กวดเขาได้ทัน และกำลังบีบระยะห่างเข้ามาอย่างช้าๆ! ในระหว่างการวิ่งไล่จับที่น่าหวาดเสียวนี้ อสูรเวทต่างระดมยิงพลังโจมตีใส่หยวนจากเบื้องหลังอย่างต่อเนื่อง บีบคั้นให้ระยะห่างแคบลงในทุกๆ การจู่โจม หากหยวนมิได้ทิ้งระยะห่างไว้ตั้งแต่คราแรก เขาคงถูกพวกมันคร่าชีวิตไปแล้ว เมื่อตระหนักได้ว่าตนมิอาจหนีพ้นได้นานกว่านี้ หยวนจึงเริ่มตอบโต้ในขณะที่ยังทะยานร่างอยู่กลางเวหา [เขตแดนกระบี่ไร้ขอบเขต ขั้นที่หนึ่ง: กระแสกระบี่นิรันดร์] (Limitless Sword, First Domain: Endless Sword Stream) กระบี่ห้าพันเล่มพลันปรากฏขึ้นบนฟากฟ้า ก่อนจะร่วงหล่นลงมาราวกับห่าฝนกระหน่ำใส่ร่างอสูรเวทเหล่านั้น กระบี่แต่ละเล่มล้วนแฝงไปด้วย 'เจตจำนงกระบี่ขั้นสูง' ทว่ามันกลับไร้ผลต่ออสูรอมตะเหล่านี้ พวกมันเพียงแค่เด้งออกจากผิวหนังของพวกมันราวกับก้อนหินที่ถูกขว้างใส่ขุนเขาใหญ่ 'เจตจำนงกระบี่ของข้า... ไม่อาจเจาะทะลวงปราณอมตะของพวกมันได้งั้นหรือ?!' หยวนลอบกลืนน้ำลายด้วยความตึงเครียดเมื่อรับรู้ถึงความจริงข้อนี้ หากการโจมตีกายภาพไร้ผล เห็นทีจะมีเพียงการโจมตีทางวิญญาณเท่านั้น! หลังจากเตรียมใจชั่วครู่ หยวนก็หยุดการเคลื่อนไหวลงกะทันหัน เขาหมุนตัวกลับไปประจันหน้าพลางระเบิดพลัง 'อำนาจราชันอมตะ' (Immortal Monarch's Dominion) เข้าใส่อสูรเวททั้งสองตน "หยุดซะ!" เขาแผดคำรามเสียงก้อง ได้ผล! อสูรเวททั้งสองหยุดนิ่งลงทันควัน พวกมันจ้องมองมาที่เขาด้วยแววตาที่เหม่อลอยดุจไร้วิญญาณ "จงฆ่ากันเอง!" เขาสั่งการด้วยน้ำเสียงทรงพลัง ราวกับถูกมนต์สะกดจากพลังอำนาจที่อยู่เหนือความเข้าใจ อสูรเวททั้งสองละสายตาจากหยวนและหันกลับไปหาคู่ต่อสู้ตรงหน้า ก่อนจะเริ่มเข้าห้ำหั่นกันอีกครั้งด้วยความบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม 'มันได้ผลจริงๆ ด้วย...' หยวนลอบกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก "พี่หยวน! เจ้านั่นกลับมาแล้ว!" เสียงเตือนของเสี่ยวหัวดังขึ้นในจิตใจของเขา "ชิ้นส่วน... แห่ง... ทวยเทพภายนอก..." (Fragment… of… outer god…) มรณะดำปรากฏร่างขึ้นดุจภูตพรายเบื้องหน้าอสูรเวททั้งสองตน ทว่าพวกมันกลับไม่รับรู้ถึงการมาเยือนของมันเลยแม้แต่น้อยและยังคงสู้กันต่อไป เมื่อมรณะดำก้าวเดินมุ่งหน้ามาทางหยวน ร่างของมันเดินผ่านทะลุร่างอสูรเวทเหล่านั้นไปอย่างหน้าตาเฉย ส่งผลให้อสูรเหล่านั้นล้มตึงลงในทันทีราวกับหลับใหล ทว่าดวงตาของพวกมันกลับเบิกโพล่ง ไร้ซึ่งประกายแห่งชีวิตอีกต่อไป! เมื่อเห็นภาพอันสยดสยองเบื้องหน้า หยวนก็ไม่รั้งรออีกต่อไป เขาออกวิ่งสุดกำลังมุ่งหน้าสู่กระบี่ยักษ์อีกครั้งด้วยหัวใจที่เต้นระรัว!