บทที่ 1630 จอมราชันปฐมกาล “เจ้าว่าอย่างไรนะ? จอมราชันปฐมกาลสถิตอยู่ที่ไหนสักแห่งในหุบเขาลี้ลับอย่างนั้นหรือ? เจ้าแน่ใจนะว่าพยากรณ์ไม่ผิดพลาด?” หยวนจ้องมองไปยังจิ้งจอกเทพพยากรณ์บรรพกาลด้วยสายตาคาดคั้น “จะ... เจ้า! นี่เจ้ากำลังดูหมิ่นข้าอย่างนั้นหรือ?! คำพยากรณ์ของข้าไม่เคยผิดพลาดแม้แต่ครั้งเดียว! ข้ามั่นใจที่สุด! จอมราชันปฐมกาลอยู่ในหุบเขาลี้ลับแห่งนี้!” จิ้งจอกเทพพยากรณ์บรรพกาลเอ่ยละล่ำละลัก พลางกวาดตามองไปรอบกายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกระวนกระวายและหวาดหวั่น จอมราชันปฐมกาลคือตัวตนที่สถิตอยู่บนจุดสูงสุดของห้วงเขตแดนปฐมกาล หากจะเปรียบเทียบว่าในห้วงเขตแดนนี้มีทั้งเหล่าสิ่งมีชีวิตบรรพกาลและผู้ล่า จอมราชันปฐมกาลก็คือ ‘ผู้ล่าที่อยู่บนจุดสูงสุด’ (Apex Predator) เป็นตัวตนที่อยู่เหนือระดับของสิ่งมีชีวิตทั้งมวลอย่างสิ้นเชิง เมื่อล่วงรู้ว่าจอมราชันปฐมกาลสถิตอยู่ในอาณาเขตของตน จิ้งจอกเทพพยากรณ์บรรพกาลก็ไม่กล้าแม้แต่จะขยับกาย นางยืนนิ่งสงบราวกับรูปปั้นหินที่ไร้ชีวิต หยวนหันไปมองอิ่งจื่อและสังเกตเห็นว่านางเองก็มีอาการตื่นตระหนกไม่แพ้กัน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นความรู้สึกเช่นนี้ฉายชัดออกมาจากตัวนาง 'นี่คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ...' หยวนครุ่นคิดในใจ เขาหวนนึกถึงคำพูดหนึ่งของจิ้งจอกเทพพยากรณ์บรรพกาล “เขาจะปรากฏตัวต่อหน้าเจ้าก็ต่อเมื่อเขาปรารถนาจะทำเช่นนั้น... อย่างนั้นสินะ?” เขาพึมพำเบาๆ บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบงันเนิ่นนาน โดยไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น หลังจากรอคอยอยู่ครู่ใหญ่โดยไร้ซึ่งความเปลี่ยนแปลง หยวนจึงตัดสินใจเป็นฝ่ายเริ่มลงมือก่อน “จอมราชันปฐมกาล! ท่านได้ยินผมใช่หรือไม่?! ผมพนันได้เลยว่าในตอนนี้ท่านกำลังจับตาดูผมอยู่!” เขาแผดเสียงกึกก้องโดยมีพลังวิญญาณหนุนนำ ส่งผลให้สุ้มเสียงนั้นสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งหุบเขาลี้ลับ จิ้งจอกเทพพยากรณ์บรรพกาลและอิ่งจื่อหันขวับมามองเขาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด “นี่เจ้าทำบ้าอะไรลงไป?! เจ้าอยากตายนกหรืออย่างไร?!” จิ้งจอกเทพแผดเสียงใส่เขา ทว่าหยวนหาได้สนใจไม่ เขาตะโกนต่อไปว่า “ผมไม่เชื่อหรอกว่าท่านมาอยู่ที่นี่ด้วยความบังเอิญ! ท่านมาเพื่อพบผมใช่ไหม? ถ้าอย่างนั้น ทำไมไม่ปรากฏตัวออกมาเสียทีล่ะ!” “หยวน...” อิ่งจื่อเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หากจอมราชันปฐมกาลปรารถนาจะปลิดชีวิตหยวน แม้แต่ตัวนางเองก็คงไร้กำลังจะขัดขวาง “อย่าบอกนะว่าท่านอยากจะเล่นไล่จับกับผม?! ผมไม่มีเวลาว่างมาทำเรื่องไร้สาระแบบนั้นหรอกนะ!” สิ้นสุ้มเสียงของหยวน ความเงียบงันก็หวนกลับมาปกคลุมอีกครั้ง ทว่าในทันใดนั้น เสียงสวบสาบเบาๆ ก็ดังแทรกความสงัดขึ้นมา หยวนและคนอื่นๆ หันไปมองยังต้นตอของเสียงนั้นทันที เงาร่างเล็กจ้อยค่อยๆ ปรากฏกายออกมาจากพุ่มไม้รกชัฏ “ท่านคือ...?” ดวงตาของหยวนเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อได้เห็นรูปโฉม... ใบหน้าของบุคคลผู้นั้น เมื่อร่างนั้นก้าวพ้นพุ่มไม้ออกมาจนเต็มตัว ก็ปรากฏให้เห็นชัดเจนว่าเป็นเพียงเด็กชายตัวน้อยคนหนึ่ง เขามีเรือนผมสั้นสีดำสนิทและดวงตาที่ดูไร้เดียงสา ทว่าแฝงไว้ด้วยประกายตาที่คมปราบและทรงอำนาจ และเช่นเดียวกับอิ่งจื่อ เด็กคนนี้ไม่มีร่องรอยของกลิ่นอายพลังใดๆ แผ่ออกมาเลยแม้ว่าจะยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาก็ตาม หยวนตกอยู่ในอาการไม่อยากจะเชื่อสายตา ไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายมีรูปลักษณ์เป็นเด็ก แต่เพราะใบหน้าของเด็กชายคนนี้ช่างเหมือนกับตัวเขาในวัยเยาว์ราวกับแกะ มันเหมือนกับการที่เขากำลังจ้องมองภาพสะท้อนในกระจกของตนเองในอดีตไม่มีผิดเพี้ยน จิ้งจอกเทพพยากรณ์บรรพกาลและอิ่งจื่อเองก็สังเกตเห็นจุดที่น่าเหลือเชื่อนี้เช่นกัน หากพวกนางไม่รู้ความจริงมาก่อน ก็คงจะเข้าใจผิดไปว่าเด็กคนนี้คือบุตรชายของหยวนเสียด้วยซ้ำ “ท่าน... ท่านคือจอมราชันปฐมกาลอย่างนั้นหรือ?” หยวนเอ่ยถาม หลังจากความเงียบงันผ่านไปครู่หนึ่ง แทนที่เด็กชายจะตอบคำถาม เขากลับย้อนถามขึ้นมาว่า “เจ้าเป็นใคร? แล้วเหตุใดเจ้าจึงมีรูปลักษณ์เช่นนั้น?” บรรยากาศในหุบเขาลี้ลับพลันเปลี่ยนไปอย่างฉับพลันด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็น เมื่อสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงนี้ ทั้งจิ้งจอกเทพพยากรณ์และอิ่งจื่อต่างก็เริ่มมีหยาดเหงื่อผุดซึมออกมาทั่วกาย “ท่านหมายความว่าอย่างไร? ผมก็หน้าตาแบบนี้มาตลอดนั่นแหละ ความจริงผมควรเป็นฝ่ายถามท่านมากกว่า ว่าเหตุใดท่านถึงได้ดูเหมือนผมในวัยเด็กนัก?” หยวนย้อนกลับ เด็กชายหรี่ตาลงเล็กน้อย “เจ้าชื่ออะไร? และเจ้ามีความเกี่ยวข้องอย่างไรกับเทียนอี้?” ดวงตาของหยวนเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจเมื่อได้ยินชื่อที่แสนคุ้นหูนั้น 'เขารู้จักจอมราชันอมตะด้วยอย่างนั้นหรือ?!' “ผมชื่อหยวน ส่วนความสัมพันธ์ของผมกับเทียนอี้นั้น ท่านจะถามไปทำไม? เขาเป็นอะไรกับท่านกันแน่?” “ข้าเป็นฝ่ายตั้งคำถามนะ ไอ้นู๋” แรงกดดันอันทรงอำนาจที่แผ่ซ่านด้วยความโอหังพลันโอบล้อมกายหยวน บีบคั้นจนเขาต้องทรุดเข่าลงกับพื้นอย่างไม่อาจขัดขืน “!!!” พละกำลังนั้นมหาศาลเกินกว่าที่หยวนจะต้านทานได้แม้เพียงเสี้ยววินาที “เจ้าต่างหากที่ต้องคุกเข่า!” หยวนปลดปล่อย ‘อาณาเขตจอมราชันอมตะ’ เข้าใส่เด็กชายผู้นั้นทันที “...” ทว่าเด็กชายคนนั้นยังคงยืนนิ่งสงบ ราวกับไม่ได้รับผลกระทบใดๆ จากอำนาจของเนตรสยบราชันอมตะเลยแม้แต่น้อย ดวงตาของหยวนเบิกกว้างเมื่อเห็นผลลัพธ์ที่ว่างเปล่า เขาแน่ใจว่าเด็กชายตรงหน้าคือสัตว์อสูร และนี่เป็นครั้งแรกที่อาณาเขตจอมราชันอมตะของเขาใช้ไม่ได้ผลกับสัตว์อสูร “เป็นอย่างที่คิด เจ้าคือคนที่ใช้พลังนั่นเมื่อครู่นี้จริงๆ สินะ” เด็กชายพึมพำด้วยท่าทีเรียบเฉย ในพริบตา แรงกดดันที่บีบคั้นหยวนอยู่ก็มลายหายไปสิ้น “เจ้าเป็นทายาทของไอ้เด็กนั่นหรือ? แล้วเทียนอี้ยังขี้แง... เอ้ย ยังมีชีวิตู่อยู่หรือไม่?” เด็กชายเอ่ยถาม “ว่าอย่างไรนะ...?” หยวนพึมพำออกมาด้วยความสับสนมึนตงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น แม้สถานการณ์จะดูประหลาดเพียงใด แต่หยวนกลับสัมผัสไม่ได้ถึงจิตสังหารจากเด็กชายคนนี้เลยแม้แต่นิดเดียว ยิ่งไปกว่านั้น น้ำเสียงที่เขาใช้เรียกขานเทียนอี้นั้น กลับให้ความรู้สึกเหมือนบิดาที่กำลังพูดถึงบุตรชายของตนเองมากกว่า 'ดูเหมือนว่าจะสรุปได้ว่า เขาไม่ใช่ศัตรู' “ผมไม่ใช่ทายาทของเทียนอี้” หยวนกล่าวพลางหยัดกายลุกขึ้นยืนอีกครั้ง “ผมคือ... หรือจะบอกว่าเคยเป็นเทียนอี้ในชาติที่แล้วก็ได้” “อะไรนะ?” ดวงตาของเด็กชายเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ “เหลวไหล ถ้าอย่างนั้นทำไมเจ้าถึงจำข้าไม่ได้?” หยวนยักไหล่ “ผมเพิ่งกลับชาติมาเกิดได้ไม่นาน และกำลังอยู่ในช่วงฟื้นฟูความทรงจำ น่าเสียดายที่ความทรงจำในวัยเยาว์ของเทียนอี้ยังคงขาดหายไป” “อย่างไรก็ตาม ท่านคือจอมราชันปฐมกาลใช่หรือไม่? ในเมื่อท่านรู้จักเทียนอี้ แสดงว่าในอดีตผมคงเคยเดินทางมายังสถานที่แห่งนี้สินะ” “นี่เจ้าจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ งั้นหรือ?” หลังจากถอนหายใจยาว เด็กชายก็เอ่ยขึ้นว่า “ถูกต้อง ข้าคือจอมราชันปฐมกาล” “เจ้าถามถึงความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับเทียนอี้... ซึ่งก็คือเจ้าในตอนนี้น่ะหรือ? ข้าคือบิดาของเจ้าอย่างไรเล่า—” “ท่านเป็นพ่อของผมอย่างนั้นรึ?!” หยวนอุทานออกมาลั่นด้วยความตกตะลึงกับความลับที่ถูกเปิดเผย “นี่แสดงว่าเดิมทีผมไม่ใช่แม้แต่มนุษย์งั้นหรือ?!” “ฟังข้าพูดให้จบก่อนสิ ไอ้นู๋ ข้าไม่ใช่บิดาแท้ๆ ของเจ้าหรอก เจ้าหลงทางเข้ามาในโลกของพวกเราตั้งแต่ตอนที่ยังเป็นทารก และข้าก็เป็นคนรับเจ้ามาเลี้ยงดูเอง” “เป็นอย่างนั้นเองหรือ...?” หยวนลอบกลืนน้ำลายด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก