## บทที่ 1635: โลหิตต้นกำเนิดของจักรพรรดิบรรพกาล "ข้า... ข้าต้องจากไปและกลับสู่โลกมนุษย์จริงๆ อย่างนั้นหรือ?" เทียนอี้จ้องมองไปยังจักรพรรดิบรรพกาลด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหม่นหมองและอาลัยอาวรณ์ จักรพรรดิบรรพกาลคลี่ยิ้มบางพลางเอ่ยตอบ "แดนปฐมกาลแห่งนี้ไม่ใช่จุดหมายสุดท้ายของเจ้า โชคชะตาลิขิตให้เจ้าต้องไปสร้างความเกรียงไกรในโลกมนุษย์ ข้าจะให้เวลาเจ้าเตรียมตัวอีกเพียงไม่กี่ปี แต่ไม่ว่าอย่างไรเจ้าต้องจากที่นี่ไปภายในสิบปีนี้" เทียนอี้ถอนหายใจออกมาอย่างแรง "ก็ได้ ในเมื่อท่านปรารถนาจะให้ข้าจากไปถึงเพียงนั้น ข้าก็จะไม่โต้แย้งอีก แต่ทว่า... ข้าจะกลับสู่โลกมนุษย์ได้อย่างไร? เท่าที่ข้าเคยได้ยินมา มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหาทางออกจากแดนปฐมกาลแห่งนี้" "หนทางเดียวที่จะออกจากแดนปฐมกาลได้ ก็คือผ่านตัวข้าเท่านั้น" จักรพรรดิบรรพกาลกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "เมื่อใดที่เจ้าพร้อมจะจากไป ก็จงมาบอกข้า" เทียนอี้พยักหน้าช้าๆ เป็นสัญญาณรับทราบ ในช่วงหลายปีที่ผันผ่าน เทียนอี้พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะเรียนรู้ทุกสิ่งทุกอย่างจากจักรพรรดิบรรพกาล ทว่าในไม่ช้าเขาก็ตระหนักได้ว่าไม่มีสิ่งใดที่จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่จะสั่งสอนเขาได้อีกแล้ว ถึงกระนั้น เทียนอี้ก็ยังเลือกที่จะไม่ปล่อยให้เวลาที่เหลืออยู่ร่วมกันสูญเปล่าไปโดยไร้ประโยชน์ เพียงชั่วพริบตา กาลเวลาก็ล่วงเลยผ่านไปถึงเก้าปี "ข้าพร้อมจะจากไปแล้ว" ในวันหนึ่ง เทียนอี้เดินเข้าไปหาจักรพรรดิบรรพกาลเพื่อประกาศเจตจำนงในการเดินทาง จักรพรรดิบรรพกาลพยักหน้าก่อนจะเอ่ยขึ้น "ก่อนที่เจ้าจะไป จงรับปากข้าเรื่องหนึ่ง" "เรื่องอันใด?" "จงอย่าก้มหัวให้ผู้ใด โดยเฉพาะเจตจำนงแห่งสวรรค์ จงเป็นตัวตนที่คู่ควรกับสายเลือดแห่งจักรพรรดิ และอย่ากลับมาที่แดนปฐมกาลแห่งนี้อีก จนกว่าเจ้าจะปลุกสายเลือดของข้าให้ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์" เทียนอี้ขมวดคิ้วมุ่น "ท่านไม่เคยบอกข้าเลยสักครั้งว่าต้องปลุกมันอย่างไร ทั้งที่ข้าถามท่านนับครั้งไม่ถ้วน" "เพราะในตอนนั้นเจ้ายังไม่มีความจำเป็นต้องรู้" จักรพรรดิบรรพกาลส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะกล่าวต่อ "เอาเถอะ การจะปลุกสายเลือดจักรพรรดิให้ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์นั้น เจ้าจำเป็นต้องดูดซับ 'โลหิตต้นกำเนิด' ของสัตว์อสูรที่มีสายเลือดระดับสูงสุดถึงเก้าชนิดที่แตกต่างกัน" "โลหิตต้นกำเนิดระดับสูงสุด?! แถมยังต้องใช้ถึงเก้าหยด?! นั่นมันต้องใช้เวลาชั่วกัลปาวสานเลยนะ!" เทียนอี้อุทานออกมาด้วยความตกตะลึง ในแดนปฐมกาลอันกว้างใหญ่ มีสัตว์นักล่าเพียงไม่กี่สิบตัวเท่านั้นที่มีสายเลือดระดับสูงสุด และการจะไปขอโลหิตต้นกำเนิดจากพวกมันแม้เพียงหยดเดียวก็แทบจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้—แล้วนี่ต้องใช้ถึงเก้าหยด! ยิ่งไปกว่านั้น เขาต้องไปทำภารกิจที่ยากเย็นแสนเข็ญนี้ในโลกมนุษย์ ที่ซึ่งโอกาสจะพบตัวตนที่มีสายเลือดระดับสูงสุดนั้นช่างริบหรี่จนเกือบจะเป็นศูนย์ "ท่านเรียกร้องมากเกินไปแล้ว... บอกให้ข้าอย่ากลับมาเลยยังจะง่ายเสียกว่า" เทียนอี้ถอนหายใจออกมาดังลั่น "เจ้าจะยอมแพ้ตั้งแตยังไม่เริ่มอย่างนั้นรึ? ข้าไม่ยักรู้ว่าข้าเลี้ยงเจ้าคนขี้แพ้ที่ไร้ประโยชน์เช่นนี้มา" จักรพรรดิบรรพกาลแค่นยิ้มเหยียดหยาม เทียนอี้กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาขบกรามกรอดด้วยความโมโห "คอยดูเถอะ ตาแก่น่ารำคาญ! ไม่เพียงแต่ข้าจะปลุกสายเลือดให้ตื่นขึ้นเท่านั้น แต่ข้าจะกลับมาชิงตำแหน่งจักรพรรดิบรรพกาลของท่าน และบีบให้ท่านต้องเกษียณตัวเองไปเสีย เตรียมตัวไว้ให้ดี!" "ฮ่าๆๆ! จะมาชิงตำแหน่งข้าอย่างนั้นรึ? สัญญาแล้วนะ! ข้าแทบจะรอไม่ไหวเลยเจ้าเด็กเมื่อวานซืน!" หลังจากนั้นไม่นาน จักรพรรดิบรรพกาลก็ได้เปิดรอยแยกมิติที่เชื่อมต่อไปยังสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ เทียนอี้ก้าวเดินเข้าไปในรอยแยกนั้นโดยไม่หันกลับมามองเบื้องหลังอีกเลย หลังจากซึมซับความทรงจำของเทียนอี้เสร็จสิ้น หยวนก็เงยหน้าขึ้นมองจักรพรรดิบรรพกาลด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยอารมณ์อันหลากหลาย "ขอโทษด้วยครับ... แต่เกรงว่าตอนนี้ผมจะยังทำตามสัญญาที่ให้ไว้ไม่ได้..." หยวนเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มขื่นๆ "หึ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกที่เจ้าทำให้ข้าผิดหวัง" จักรพรรดิบรรพกาลยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ เขากล่าวต่อ "ไม่เพียงแต่เจ้าจะล้มเหลวในการปลุกสายเลือดเท่านั้น แต่เจ้ายังทำให้มันอ่อนแอลงจนถึงขีดสุดอีกด้วย" "ครั้งนี้ผมจะปลุกสายเลือดให้ตื่นขึ้นอย่างแน่นอนครับ" หยวนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ทว่าจักรพรรดิบรรพกาลกลับส่ายหน้า "ต่อให้เจ้ากลืนกินโลหิตต้นกำเนิดเก้าหยดเข้าไปตอนนี้ เจ้าก็ไม่อาจปลุกสายเลือดจักรพรรดิได้อยู่ดี เพราะมันยังอยู่ในสภาวะหลับใหล" "เอ๊ะ? ท่านหมายความว่าอย่างไร?" หยวนเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย "เจ้าเพียงแค่กระตุ้นสายเลือดให้เริ่มทำงานเท่านั้น แต่มันยังเป็นแค่ระดับราชวงศ์ เจ้าจึงไม่ได้รับพลังที่แท้จริงจากมันเลย" "แม้แต่ 'เขตแดนจักรพรรดิอมตะ' ของเจ้า ก็เป็นเพียงแค่ทักษะวิชาชนิดหนึ่งเท่านั้น ไม่ใช่ความสามารถที่แท้จริงจากสายเลือด" "ถ้าอย่างนั้น ผมต้องทำอย่างไรถึงจะปลุกสายเลือดได้ครับ?" ทันใดนั้น จักรพรรดิบรรพกาลก็เปิดรอยแยกมิติขึ้นมา "ตามข้ามา" "รอประเดี๋ยวครับ" หยวนหันไปมองอิงจื่อ "ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ" เขาหยิบเนื้อเสียบไม้ออกมาหนึ่งพันไม้แล้วส่งให้อิงจื่อ ซึ่งนางรับไปด้วยอาการมึนงง "ส่วนนี่ของเจ้า" หยวนมอบเนื้อเสียบไม้บางส่วนให้แก่จิ้งจอกศักดิ์สิทธิ์แห่งคำพยากรณ์ ก่อนจะก้าวเข้าสู่รอยแยกมิติไปพร้อมกับจักรพรรดิบรรพกาล อีกด้านหนึ่งของรอยแยกคือมิติส่วนตัวของจักรพรรดิบรรพกาล สถานที่ที่เทียนอี้เคยใช้ชีวิตอยู่ โลกภายในมิตินี้กว้างขวางราวกับแดนปฐมกาล ทว่าในยามนี้กลับมีเพียงหยวนและจักรพรรดิบรรพกาลเท่านั้นที่สถิตอยู่ หยวนสำรวจไปรอบๆ กาย ความรู้สึกถวิลหาอดีตแผ่ซ่านเข้ามาในใจ ครู่ต่อมา จักรพรรดิบรรพกาลก็เอ่ยขึ้น "ข้ารู้อยู่แล้วว่าสักวันเจ้าต้องกลับมา ข้าจึงเตรียมสิ่งนี้ไว้ให้เจ้า แต่ข้าไม่เคยคาดคิดเลยว่าเจ้าจะกลับมาในสภาพที่น่าอเนจอนาถเช่นนี้" เขายื่นฝ่ามือออกมา บนนั้นมีขวดขนาดเล็กวางอยู่ขวดหนึ่ง "นี่คือ..." หยวนลอบกลืนน้ำลายด้วยความตื่นเต้น เมื่อเห็นหยดเลือดที่อยู่ภายในขวดนั้น "ท่าน... ท่านกลั่นโลหิตต้นกำเนิดหยดที่สองออกมาอย่างนั้นหรือ?" ตัวตนส่วนใหญ่ไม่กล้าแม้แต่จะคิดกลั่นโลหิตต้นกำเนิดออกมา เพราะเกรงกลัวต่อความเสียหายอันมหาศาลที่จะเกิดขึ้นกับตนเอง ผู้ที่กล้าหาญพอจะลองทำ ส่วนใหญ่ก็สามารถกลั่นออกมาได้เพียงหยดเดียวตลอดชั่วชีวิตของพวกเขา แต่นี่ จักรพรรดิบรรพกาลกลับสร้างมันขึ้นมาถึงสองหยด "หากเจ้ากลืนกินโลหิตต้นกำเนิดหยดนี้เข้าไป สายเลือดจักรพรรดิของเจ้าจะตื่นจากการหลับใหลและแสดงแสนยานุภาพที่แท้จริงออกมา" หยวนรับโลหิตต้นกำเนิดของจักรพรรดิบรรพกาลมาไว้ในมือ "ขอบคุณครับ..." หยวนเก็บขวดนั้นลงในแหวนมิติ ทำให้จักรพรรดิบรรพกาลต้องเลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ "เจ้ากำลังทำอะไร? จะเก็บไว้ใช้ทีหลังรึ? เพราะเหตุใด?" "แต่ตอนนี้ผมเป็นเพียงระดับราชันจิตวิญญาณเท่านั้น ครั้งล่าสุดที่ผมกลืนกินโลหิตของท่าน ผมอยู่ในระดับอมตะเลยนะครับ" "นั่นก็จริง แต่ตอนนั้นเจ้ายังไม่มีสายเลือดจักรพรรดิอยู่ในกาย แต่ในครั้งนี้เจ้ามีสายเลือดจักรพรรดิอยู่แล้ว ดังนั้นข้อกำหนดและผลกระทบของมันจึงไม่รุนแรงเท่ากับครั้งก่อน" "เป็นอย่างนั้นรึครับ...? ถ้าอย่างนั้น ผมจะใช้มันตอนนี้เลย..." หยวนหยิบโลหิตต้นกำเนิดออกมาอีกครั้ง พร้อมที่จะเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ที่กำลังจะมาถึง