**บทที่ 1621: การจัดลำดับดินแดน** “เหมือนว่าผมจะลืมอะไรบางอย่างไป...” หยวนพึมพำกับตัวเองเบาๆ หลังจากที่ร่างอันมหึมาของมังกรอัคคีดาราเลือนหายไปจากครรลองสายตาได้ไม่นาน “ช่างเถอะ ตอนนี้คงสายเกินไปที่จะมานั่งกังวลเรื่องนั้นแล้ว” เวลาล่วงเลยไปครู่ใหญ่ อิงจื่อจึงนำพาหยวนมุ่งหน้ากลับสู่หุบเขาลี้ลับอย่างมั่นคง “มนุษย์ทุกคนมีพลังในการฟื้นฟูร่างกายที่น่าเหลือเชื่อเช่นนั้นหรือ?” อิงจื่อเอ่ยถามขึ้นทำลายความเงียบในระหว่างการเดินทาง แววตาของนางยังคงฉายแววความใคร่รู้ “เปล่าหรอก... ไม่ใช่ทุกคน” หยวนส่ายหัวเล็กน้อย “ผมมีความสามารถพิเศษบางอย่างที่ทำให้ร่างกายสามารถสมานแผลได้รวดเร็วถึงเพียงนั้น” “ความสามารถนี้... ถ่ายทอดให้ผู้อื่นได้หรือไม่?” “เกรงว่าคงจะไม่ได้ เพราะมันมีเงื่อนไขว่าคุณต้องกินสิ่งที่อันตรายมากๆ เข้าไปน่ะสิ” ในขณะที่มนุษย์ทั่วไปไม่สามารถดูดซับแกนอสูร (Demon Cores) ได้ หยวนกลับอดสงสัยไม่ได้ว่า เหล่าสัตว์อสูรในแดนปฐมกาล (Primal Expanse) จะมีความสามารถนั้นหรือไม่ ในเมื่อปราณโกลาหล (Chaotic Essence) ในโลกของพวกเขามีความคล้ายคลึงกับพลังงานที่อัดแน่นอยู่ในแกนอสูรเหล่านั้นอย่างยิ่ง ทันทีที่เหยียบย่างกลับเข้าสู่หุบเขาลี้ลับ จิ้งจอกเทพพยากรณ์ก็ปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าพวกเขาด้วยสีหน้าที่ดูพิกลและยากจะอธิบาย นางเฝ้าสังเกตการณ์ปะทะคารมและการลงมือกับมังกรอัคคีดารามาโดยตลอด และผลลัพธ์ที่ออกมาก็ทำให้นางถึงกับน้ำท่วมปาก พูดไม่ออกไปชั่วขณะ “เจ้าเป็นมนุษย์จริงๆ อย่างนั้นหรือ?” นางถามหยวนขึ้นมาทันควันด้วยสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสงสัย “ก็แน่นอนสิครับ อะไรทำให้คุณคิดเป็นอื่นไปได้?” จิ้งจอกเทพพยากรณ์ขมวดคิ้วพลางอธิบาย “เพราะมนุษย์ไม่ควรจะสามารถขับเคลื่อนพลังแห่งโลกของพวกเราได้ ยิ่งไปกว่านั้น เจ้ายังสามารถสร้าง 'หัวใจโกลาหล' (Chaotic Heart) แม้จะยังไม่สมบูรณ์ขึ้นมาได้อีก... หรือว่าแท้จริงแล้วเจ้าจะเป็นลูกครึ่งมนุษย์กับเผ่าปฐมกาลกันแน่?” นางสงสัยในตัวตนของหยวนมาตั้งแต่ต้น แต่ด้วยปัจจัยหลายอย่างที่ชวนให้สับสน มันจึงแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่นางจะยืนยันตัวตนที่แท้จริงของชายหนุ่มผูี้ได้ “ไม่ครับ ผมเป็นมนุษย์เต็มตัว ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมผมถึงฝึกฝนปราณโกลาหลได้นั้น ผมเองก็ไม่แน่ใจนัก แต่มันน่าจะเป็นเพราะกายาของผมมากกว่า” จิ้งจอกเทพพยากรณ์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “หากข้าจำไม่ผิด มนุษย์บางคนจะเกิดมาพร้อมกับกายาและสายเลือดพิเศษที่คล้ายคลึงกับเผ่าปฐมกาล แต่มันเป็นตัวตนที่หาได้ยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร” “แล้วพลังรักษาล่ะ? นั่นเป็นผลมาจากกายาพิเศษของเจ้าด้วยหรือเปล่า?” “เปล่าครับ นั่นเป็นพลังอีกส่วนหนึ่งที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง” “อย่างนั้นหรือ... เอาเถอะ ในเมื่อเจ้าไม่อยากพูดข้าก็จะไม่ซักไซ้ แต่ข้าเชื่อว่าเจ้าลืมเรื่องสำคัญไปเรื่องหนึ่งนะ” “โอ้? ผมเองก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน แต่จำไม่ได้ว่าคือเรื่องอะไร” “เดิมทีเจ้าต้องไปช่วงชิงสมบัติที่จะช่วยให้ข้าสามารถใช้ปราณโกลาหลได้มากกว่าที่มีอยู่ และเจ้ามังกรอัคคีดารานั่นก็มีของแบบนั้นอยู่กับตัวพอดี แต่เจ้ากลับปล่อยมันไปหน้าตาเฉยเสียอย่างนั้น” “อา... จริงด้วย ผมจำได้แล้ว” หยวนหัวเราะแห้งๆ “แต่ก็นะ ผมตั้งใจจะชิงมันมาก็ต่อเมื่อต้องฆ่าเขาเท่านั้น ซึ่งผลมันไม่ได้เป็นแบบนั้น อีกอย่าง หากผมจู่ๆ ไปทวงถามเอาสมบัติจากเขา เขาอาจจะสงสัยในฐานะของผมก็ได้ เพราะอย่างไรเสีย ตอนนี้ผมก็ต้องสวมบทบาทเป็นเชื้อพระวงศ์ผู้สูงส่ง” “เนตรมังกร (Dragon's Influence) งั้นรึ? ข้าเองก็ตกใจแทบสิ้นสติตอนที่เจ้าสำแดงพลังนั่นออกมา... โลกของเจ้ามีมังกรอยู่ด้วยอย่างนั้นหรือ?” “แน่นอนครับ อันที่จริงผมคิดว่าสัตว์อสูรในโลกของผมก็น่าจะมีต้นกำเนิดมาจากแดนปฐมกาลนี่แหละ เพียงแต่พวกมันฝึกฝนด้วยทรัพยากรที่ต่างกันออกไป” “มีความเป็นไปได้ แต่มันมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะยืนยันเรื่องนี้ได้ นั่นคือ 'จักรพรรดิปฐมกาล' (Primal Monarch)” จิ้งจอกเทพพยากรณ์กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “เอาล่ะ ในเมื่อเจ้าจัดการเพื่อนบ้านจอมน่ารำคาญของข้าไปแล้ว ตอนนี้เจ้าก็ต้องหาทางนำสมบัติที่จะช่วยกระตุ้นปราณโกลาหลของข้ามาให้ได้ และสถานที่ที่ใกล้ที่สุดที่มีของแบบนั้นก็คือ ดินแดนแห่งเผ่าฟีนิกซ์ ซึ่งอยู่ห่างจากที่นี่ไปประมาณสามเดือน” หยวนหรี่ตาลงทันทีเมื่อได้ยินข้อมูลนั้น “ดินแดนเผ่าฟีนิกซ์อย่างนั้นหรือ?” เขาครุ่นคิดในใจว่าที่นั่นจะช่วยเร่งการฟื้นฟูของ ฟ่งอวี่เซียง ได้หรือไม่ แม้ว่าเขาจะพยายามป้อนเลือดของตัวเองให้นางอย่างต่อเนื่อง แต่นางก็ยังไม่มีวาวว่าจะตื่นขึ้นมาในเร็ววัน “ใช่... แต่มันมีปัญหาเล็กน้อยนะ เผ่าฟีนิกซ์ในโลกนี้ไม่ค่อยเป็นมิตรกับเผ่ามังกรเสียเท่าไหร่ พูดให้ถูกคือพวกมันเกลียดชังกันเข้ากระดูกดำ ถึงขนาดที่ว่าถ้าสบตากันเมื่อไหร่ก็พร้อมจะเปิดศึกเข่นฆ่ากันทันที ข้าเกรงว่าเจ้าจะเข้าใกล้พวกมันไม่ได้เลยเสียด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับการไปขอสมบัติ” “คุณเรียกนั่นว่าปัญหาเล็กน้อยงั้นเหรอ?” หยวนเลิกคิ้วถาม จิ้งจอกเทพพยากรณ์ไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ “ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ต้องเดินทางไปยังวิหารมังกรเทพ (Divine Dragon Sanctuary) ซึ่งมันไกลจากที่นี่มาก แต่โชคดีที่มีอุโมงค์มิติมรณะอยู่ใกล้ๆ ซึ่งจะช่วยย่นระยะเวลาเดินทางจากสองร้อยปี... เหลือเพียงสองปีเท่านั้น” หยวนส่ายหัวอย่างหนักแน่น “ไม่ล่ะ ผมจะไปดินแดนเผ่าฟีนิกซ์ ผมมีธุระบางอย่างที่ต้องไปสะสางที่นั่น ไม่ว่าเรื่องสมบัตินั่นจะเป็นอย่างไรก็ตาม” “เจ้าแน่ใจนะ? แม้แต่ 'ผู้พำนักในเงา' (Shadow Dweller) ก็ปกป้องเจ้าที่นั่นไม่ได้หรอก” จิ้งจอกเทพพยากรณ์ชายตามองไปยังอิงจื่อ แม้ว่าอิงจื่อจะทรงพลังอย่างไม่ต้องสงสัย แต่นางก็ไม่ได้อยู่ในระดับสูงสุดของแดนปฐมกาล ยิ่งไปกว่านั้นนางยังห่างไกลจากจุดนั้นมาก หยวนหันไปมองอิงจื่อแล้วถามขึ้นว่า “ผมไม่เคยถามเลย แข็งแกร่งขนาดไหนกันแน่?” ด้วยรูปลักษณ์ที่พิเศษและลึกลับ มันเป็นเรื่องยากมากที่จะระบุระดับการบ่มเพาะของอิงจื่อได้ หากนางไม่ยอมเปิดเผยออกมาเอง “จักรพรรดิโกลาหลขั้นต้น (Early Chaotic Emperor)” นางตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “แค่จักรพรรดิโกลาหลขั้นต้นเองหรือ?” หยวนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่ได้ยินว่าระดับพลังของนางเหนือกว่ามังกรอัคคีดาราเพียงเล็กน้อย ทั้งที่นางดูมีความมั่นใจในตัวเองสูงมากตลอดการเดินทาง มังกรอัคคีดารามีระดับพลังเทียบเท่ากับระดับ 'จอมเทพ' (Divine Sovereign) ในเก้าชั้นฟ้า ดังนั้นอิงจื่อก็น่าจะแข็งแกร่งพอๆ กับระดับ 'บรรพชนเทพ' (Divine Ancestor) เท่านั้น “เจ้าอย่าได้ดูแคลนผู้พำนักในเงาเชียวล่ะ เพราะก็เหมือนกับเจ้านั่นแหละ พลังที่แท้จริงของพวกเขานั้นเหนือล้ำกว่าระดับบ่มเพาะไปมาก ด้วยความสามารถพิเศษในการควบคุมเงาที่ยากจะหยั่งถึง” จิ้งจอกเทพพยากรณ์เอ่ยเสริม “ในระดับของนาง นางสามารถโค่นล้ม 'จอมราชันโกลาหล' (Chaotic Overlord) ได้ด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับจักรพรรดิโกลาหลขั้นสมบูรณ์ ซึ่งความต่างระหว่างระดับจักรพรรดิกับจอมราชันนั้นมหาศาลมาก... อุปมาได้ดั่งความต่างระหว่างมนุษย์ปุถุชนกับเทพเซียนในโลกของเจ้านั่นแหละ” “อย่างไรก็ตาม ดินแดนเผ่าฟีนิกซ์ที่เจ้ากำลังจะไปนั้น คือดินแดนอันดับสอง (Rank Two Territory) โดยที่อันดับหนึ่งคือแข็งแกร่งที่สุด และอันดับสามคืออ่อนแอที่สุด ในดินแดนอันดับสองจะมีตัวตนระดับ 'เซียนโกลาหล' (Chaotic Immortal) อยู่มากมาย และเพียงแค่หนึ่งในนั้นพ่นลมหายใจออกมาเพียงครั้งเดียว พวกเขาก็สามารถลบเจ้าให้หายไปจากตัวตนได้ทันที” “แล้วหุบเขาลี้ลับล่ะ อยู่ในอันดับไหน?” หยวนถามด้วยความอยากรู้ จิ้งจอกเทพพยากรณ์ระเบิดเสียงหัวเราะลั่น “ฮ่าๆๆ! ดินแดนของข้าน่ะรึ? มันไม่ได้อยู่ในอันดับเลยเสียด้วยซ้ำ! มีเพียงชุมชนขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเหล่านักล่าผู้ทรงพลังเท่านั้นที่จะถูกจัดอันดับได้ สถานที่แห่งนี้หากเทียบกันแล้ว ก็เป็นเพียงบ้านหลังเล็กๆ บนเกาะร้างเท่านั้นเอง!”