บทที่ 581 - พิณเรียบง่าย “อืม...” เสียงครางแผ่วพลิ้วดังแว่วอยู่ข้างกายยามที่หยวนลืมตาตื่นขึ้นจากห้วงนิทรา ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาต้องชะงักงันด้วยความตกใจ คือฝ่ามือทั้งสองที่กำลังโอบกุมปทุมถันนวลนุ่มของฉู่หลิวเซียงเอาไว้มั่น เขาผละมือออกอย่างรวดเร็ว แต่ขณะที่กำลังจะเอ่ยคำขอโทษ เขาก็พบว่าฉู่หลิวเซียงยังคงจมดิ่งอยู่ในห้วงความฝันอันลึกซึ้ง ในขณะเดียวกัน เม่ยซิ่วกำลังบ่มเพาะพลังอยู่ข้างเตียง นับตั้งแต่เริ่มฝึกฝน ณ ถ้ำเซียนแห่งนี้ ตบะของนางก็รุดหน้าขึ้นจนบรรลุสู่ระดับ **นักรบวิญญาณขั้นที่สอง** หยวนก้าวออกจากห้องนอนอย่างเงียบเชียบเพื่อตรวจสอบเวลา และก็เป็นอีกครั้งที่เขาตื่นเช้ากว่าปกติ หลังจากล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น เขาก็มุ่งหน้าออกไปข้างนอก กลับไปยังจุดเดิมที่เขาได้พบกับอาซูร์เมื่อวานนี้ ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาต้องประหลาดใจ คือร่างอรชรของหญิงสาวที่นั่งตระหง่านอยู่บนโขดหินใหญ่ โดยมีพิณวางเรียงรายอยู่ข้างกาย นางกำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งการบ่มเพาะพลังอย่างสงบนิ่ง หยวนไม่อยากเข้าไปรบกวนจังหวะของนาง จึงทรุดตัวลงนั่งห่างออกไปไม่กี่เมตรพลางลอบมองความสง่างามของอาซูร์ด้วยความชื่นชม “เจ้ามาถึงเร็วนะ” จู่ๆ อาซูร์ก็เอ่ยขึ้นหลังจากนั้นไม่กี่นาที ทำเอาหยวนสะดุ้งเล็กน้อย “ข้าตื่นเช้าอีกแล้วน่ะครับ” เขาตอบ “ช่างบังเอิญเสียนี่กะไร วันนี้ข้าเองก็ตื่นเช้ากว่าปกติ บางทีอาจเป็นเพราะข้าเฝ้ารอที่จะได้บรรเลงพิณร่วมกับเจ้าจนใจจดใจจ่อ” นางหัวเราะเบาๆ อย่างมีจริตอันงดงาม “อย่างไรเสีย ในเมื่อเราทั้งคู่ก็อยู่ที่นี่แล้ว เหตุใดเราไม่มาบรรเลงร่วมกันเสียตอนนี้เลยเล่า?” นางกล่าวต่อ “ได้ครับ... อา แต่ข้าไม่มีพิณติดตัวมาด้วยเลย” “ไม่เป็นไร ตามข้ามาสิ ในห้องของข้ามีพิณสำรองอยู่ตัวหนึ่ง” หยวนเดินตามอาซูร์กลับไปยังเขตถ้ำเซียน *ติ๊ง~* ทุกๆ สองสามก้าว อาซูร์จะกรีดสายพิณเบาๆ ก่อเกิดเป็นท่วงทำนองหนึ่งที่ดังกังวานไปทั่วบริเวณ “หากเจ้าสงสัยว่าเหตุใดข้าจึงทำเช่นนี้ นั่นเพราะข้าใช้เสียงเป็นเครื่องนำทาง แม้ดวงตาของข้าจะมืดบอด แต่มองเห็นทุกสิ่งได้ผ่านเสียงพิณ” “มันทำงานอย่างไรหรือครับ?” “แม้เจ้าจะมองไม่เห็นมัน แต่ทุกครั้งที่เสียงอุบัติขึ้น มันจะสร้างคลื่นเสียงล่องหนที่แผ่ซ่านออกไปไกลเท่าที่มันจะไปถึงก่อนจะเลือนหาย และเมื่อคลื่นนี้ถูกบางสิ่งขวางกั้น มันจะสะท้อนกลับมา ข้าสามารถได้ยินคลื่นเหล่านี้ได้อย่างชัดเจน ทำให้ข้าสามารถจินตภาพสิ่งรอบตัวผ่านเสียงได้” “ว้าว... นั่นมัน... ช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก...” หยวนถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้รับรู้ถึงพรสวรรค์อันเหนือชั้นของนาง “หากไร้ซึ่งความสามารถนี้ ชีวิตของข้าคงจะยากลำบากกว่านี้มาก” ไม่กี่นาทีต่อมา ทั้งคู่ก็มาถึงยังถ้ำเซียน *‘ที่แท้นางก็พักอยู่ฝั่งตรงข้ามกับถ้ำเซียนของข้านี่เอง... น่าแปลกที่เราไม่เคยพบกันเลยจนกระทั่งเมื่อวาน’* หยวนคิดในใจ “ยินดีต้อนรับสู่ที่พำนักอันต่ำต้อยของข้า” อาซูร์เชื้อเชิญเขาเข้าสู่ภายใน หยวนกวาดสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ออกไปสำรวจรอบๆ สถานที่แห่งนี้ดูเงียบเหงาและว่างเปล่ากว่าถ้ำเซียนของเขานัก อาซูร์หายเข้าไปในห้องครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาพร้อมกับพิณที่มีรูปลักษณ์เรียบง่ายธรรมดาในอ้อมแขน “ข้ารู้ว่ามันอาจจะดูจืดชืดไปเสียหน่อย แต่มันบรรเลงได้อย่างไร้ที่ติ ที่สำคัญ... ข้าเป็นคนสร้างมันขึ้นมากับมือ” นางกล่าวพลางยื่นมันให้แก่เขา “เอ๊ะ? ท่านสร้างมันขึ้นมาเองหรือครับ? สุดยอดไปเลย” “ก็นะ การจะหาซื้อพิณสักตัวนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะส่วนใหญ่พวกมันถูกทำลายไปหมดแล้ว และไม่มีใครเต็มใจจะสร้างพวกมันขึ้นมาใหม่เพราะเกรงกลัวต่อคำสาป ข้าจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องลงมือทำเอง” “นั่นหมายความว่าพิณที่ท่านใช้อยู่ ก็เป็นฝีมือของท่านเองด้วยอย่างนั้นหรือ?” หยวนถาม “ใช่แล้ว และข้าเพิ่งจะสร้างมันเสร็จเมื่อไม่นานมานี้เอง—ราวๆ หนึ่งเดือนก่อนได้” “เอาเถอะ ในเมื่อเจ้ามีพิณแล้ว เราไปบรรเลงเพลงกันเถอะ” “ครับ” ทั้งสองกลับไปยังโขดหินใหญ่อีกครั้ง เมื่อไปถึง พวกเขาก็นั่งลงเคียงข้างกันโดยมีพิณวางพาดอยู่บนตัก “เจ้าอยากเริ่มก่อนไหม? เราจะผลัดกันเล่นคนละเพลง และเมื่อเราพบเพลงที่สามารถบรรเลงร่วมกันได้ เราค่อยมาเล่นประสานกัน” อาซูร์เสนอ “ได้ครับ” หลังจากเตรียมใจให้พร้อม หยวนก็เริ่มบรรเลงบทเพลงที่เขาเคยเรียนรู้มาจากเฟยยวี่เยี่ยน ครู่ต่อมา เมื่อหยวนจบเพลงลง อาซูร์ก็เริ่มปรบมือด้วยความตื่นเต้น “ว้าว! เจ้าไปเรียนรู้บทเพลงอันงดงามเช่นนี้มาจากที่ใดกัน?” “ข้าเรียนมาจากเพื่อนที่พบข้างในคัลทิเวชันออนไลน์น่ะครับ” เขาตอบ “การบรรเลงครั้งแรกของเจ้ายังยอดเยี่ยมเพียงนี้ นี่เจ้าตั้งใจจะรังแกข้าหรืออย่างไร?” อาซูร์ถอนหายใจยาว “เอ๊ะ? ข้า—” “ข้าเย้าเจ้าเล่นน่ะ” อาซูร์หัวเราะคิกคักก่อนจะกล่าวต่อ “แต่ในเมื่อการบรรเลงของเจ้ายอดเยี่ยมถึงเพียงนี้ ข้าคงต้องทุ่มเทสุดฝีมือเพื่อไม่ให้ตัวเองต้องอับอายแล้วล่ะ” จากนั้นอาซูร์ก็ใช้เวลาครู่หนึ่งเพื่อเตรียมความพร้อม เมื่อนางพร้อมแล้ว นิ้วเรียวงามก็เริ่มกรีดกรายลงบนสายพิณ *ติ๊ง~* หยวนเฝ้ามองการบรรเลงของอาซูร์อย่างเงียบงัน *‘ว้าว... นางบรรเลงได้ยอดเยี่ยมกว่าเมื่อวานเสียอีก นอกจากเทพธิดาแห่งพิณแล้ว ข้าไม่คิดว่าจะมีใครเทียบชั้นกับนางได้เลย...’* หยวนรำพึงในใจหลังจากได้ประจักษ์ถึงศักยภาพที่แท้จริงของอาซูร์ อาซูร์จบเพลงลงในอีกสองนาทีต่อมา “เจ้าคิดว่าเป็นอย่างไรบ้าง?” “สมบูรณ์แบบที่สุดเลยครับ” หยวนยิ้มกว้าง “ตาเจ้าแล้ว!” หยวนพยักหน้าและเริ่มบรรเลงอีกบทเพลงหนึ่ง ทั้งคู่ต่างจมดิ่งอยู่กับการบรรเลงพิณโต้ตอบกัน แม้กระทั่งดวงตะวันจะลาลับขอบฟ้าไปแล้วก็ตาม “เอาล่ะ ข้าว่าวันนี้เราเล่นกันพอหอมปากหอมคอแล้วล่ะ” อาซูร์กล่าวหลังจากจบเพลงของนาง “แล้วพบกันใหม่พรุ่งนี้นะครับ?” หยวนเอ่ยถาม “แน่นอน!” อาซูร์พยักหน้าอย่างกระตือรือร้น นางกล่าวเสริมว่า “โอ้ เจ้าเก็บพิณตัวนั้นไว้เถอะ” “จริงหรือครับ?” “ใช่ ข้าเองก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์จากมันอยู่แล้ว” “ขอบคุณมากครับ!” หยวนกลับมายังถ้ำเซียนหลังจากนั้นไม่นานเพื่อร่วมรับประทานมื้อเช้ากับคนอื่นๆ หลังมื้ออาหาร พวกเขามุ่งหน้าไปยังลานฝึกซ้อม ที่ซึ่งหยวนจะใช้เวลาทั้งวันที่เหลือในการประลองฝีมือกับหวังหมิงและหลี่จินซี “สวรรค์... นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ข้าได้เห็นหลี่จินซีมาปรากฏตัวที่ลานฝึกแห่งนี้” บรรดาศิษย์ที่นั่นต่างตกตะลึงเมื่อได้เห็นศิษย์ผู้มีพรสวรรค์ที่สุดของพวกเขามาปะปนอยู่ในเขตฝึกซ้อมทั่วไป เมื่อสิ้นสุดวัน หยวนและคนอื่นๆ ก็เดินทางกลับไปยังถ้ำเซียน “หยวน ตอนที่เราไปเยี่ยมผู้อาวุโสหงเมื่อวันก่อน ท่านบอกกับฉันว่าธนูของฉันจะเสร็จในวันพรุ่งนี้ ฉันเลยว่าจะเดินทางไปรับมันน่ะจ๊ะ” เม่ยซิ่วกล่าว “ได้สิ เดี๋ยวผมไปเป็นเพื่อนนะ” เช้าวันรุ่งขึ้น หยวนไปพบกับอาซูร์ ณ จุดนัดพบเดิม และก็เป็นไปตามคาด นางมารออยู่ที่นั่นก่อนแล้วเช่นเคย หลังจากใช้เวลาอยู่กับอาซูร์หลายชั่วโมง หยวนก็กลับมาทานมื้อเช้าที่ถ้ำเซียน ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังตระกูลหงเพื่อรับธนูสั่งทำพิเศษของเม่ยซิ่ว “ยินดีต้อนรับกลับมา เจ้าได้ใช้ยาที่ข้าให้ไปหรือยัง? ผลเป็นอย่างไรบ้าง?” ผู้อาวุโสหงเอ่ยถามหยวนด้วยรอยยิ้ม “ยอดเยี่ยมมากครับ ขอบคุณสำหรับยาตัวนั้นอีกครั้งนะครับ” หยวนกล่าว “ดีแล้ว เอาละ ตามข้ามาสิ ธนูสร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว” ไม่กี่นาทีต่อมา พวกเขาก็มาถึงยังเขตพื้นที่สำหรับรังสรรค์อาวุธ...