บทที่ 594 - เสียงคร่ำครวญของปีศาจ “รีบบอกมาเสียว่าวันนี้เจ้าสังหารมนุษย์ไปกี่คนแล้ว ข้าไม่ใช่คนที่มีความอดทนสูงนัก” หยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะบดขยี้ร่างของปีศาจตนนั้นจนกลายเป็นเศษเนื้อเละเทะอีกครา เมื่อร่างกายของมันฟื้นฟูขึ้นมาใหม่ ปีศาจตนนั้นก็พึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครืออย่างเสียขวัญ “ขะ...ข้าจำไม่ได้...” “จำไม่ได้งั้นหรือ? บางทีเจ้านี่อาจจะช่วยกระตุ้นความจำของเจ้าได้บ้าง” โพล๊ะ! ร่างของปีศาจถูกฟาดกระแทกเข้ากับพื้นอย่างรุนแรงจนกลายเป็นแอ่งเลือดในพริบตา “ตอนนี้จำได้หรือยัง?” หยวนถามซ้ำหลังจากที่มันฟื้นคืนร่างกลับมาอีกครั้ง “ข้า—” ทว่าก่อนที่มันจะได้ทันปริปาก หยวนก็บดขยี้มันจนแบนราบไปกับพื้นอีกรอบ “อ๊าคคคคค!” โพล๊ะ! “อ๊ากกกกกกกก!” โพล๊ะ! หลังจากบดร่างของปีศาจซ้ำแล้วซ้ำเล่านับสิบครั้งโดยไม่เปิดโอกาสให้มันได้เอ่ยคำ ในที่สุดหยวนก็หยุดมือลง “จำได้หรือยัง?” “จำได้แล้ว! ข้าจำได้แล้ว! ได้โปรดเถอะ! ข้าจำได้ทุกอย่างแล้ว!” ปีศาจรีบละล่ำละลักตอบด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เพราะเกรงว่าหยวนจะบดขยี้มันจนเละอีกรอบก่อนที่จะทันได้พูดจบ “ว่ามา” “ขะ...ข้าฆ่าไป—” โพล๊ะ! ร่างของปีศาจถูกบดขยี้อีกครั้งก่อนที่คำตอบจะหลุดจากปาก เมื่อมันฟื้นฟูร่างกลับมา หยวนก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “โอ้ ข้าขออภัย พอดีมือมันลั่นไปเองตามสัญชาตญาณน่ะ” ปีศาจตนนั้นอยากจะสบถด่าออกมาดังๆ แต่ก็ได้แต่สะกดกลั้นความโกรธแค้นเอาไว้แล้วรีบกล่าว “138 คน! วันนี้ข้าฆ่ามนุษย์ไป 138 คน!” “138 คนงั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้นข้าคงต้องบดขยี้เจ้า 13,800 ครั้งเพื่อเป็นการลงทัณฑ์” หยวนเอ่ยออกมาอย่างเรียบเฉยราวกับพูดเรื่องลมฟ้าอากาศ “อะไรนะ?! 13,800 ครั้ง?! ท่านบอกว่าสิบครั้งต่อมนุษย์หนึ่งคนไม่ใช่หรือ! มันต้องเป็น 1,380 ครั้งสิ!” ปีศาจโพล่งออกมาอย่างลนลาน “หืม? เจ้าคำนวณเลขเป็นด้วยหรือ? น่าแปลกใจจริงๆ แต่เอาเถอะ ข้าเองก็ไม่มีเวลาว่างมานั่งทรมานเจ้าซ้ำซากขนาดนั้น ดังนั้นข้าจะเปลี่ยนมาใช้วิธีอื่นแทนแล้วกัน” หยวนดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว กระบี่สีทองอีกสามเล่มก็พลันปรากฏขึ้นก่อนจะพุ่งเข้าปักตรึงมือและเท้าที่เหลือของปีศาจไว้กับพื้นอย่างแน่นหนา จากนั้นเขาได้เรียกกระบี่ออกมาอีกเล่มหนึ่ง ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าเล่มอื่นๆ ถึงสองเท่า ทันทีที่กระบี่ยักษ์สีทองถูกสร้างขึ้น มันก็พุ่งเข้าทิ่มแทงกลางแผ่นหลังของปีศาจอย่างโหดเหี้ยม “อ๊าคคคคค!” ปีศาจแผดคำรามด้วยความเจ็บปวดที่ยากจะพรรณนา มันรุนแรงยิ่งกว่าตอนถูกบดเป็นเศษเนื้อหลายเท่าตัวนัก และเมื่อกระบี่สีทองทั้งห้าเล่มปักตรึงร่างของมันไว้จนมิด หยวนก็เพียงแค่โบกมือเบาๆ พริบตาต่อมา— “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!” ปีศาจแผดร้องโหยหวนที่สุดเท่าที่เคยมีมา เมื่อกระบี่สีทองขนาดจิ๋วนับพันเล่มพุ่งระเบิดออกมาจากภายในร่างกายของมัน เปลี่ยนร่างของปีศาจให้กลายเป็นสภาพไม่ต่างจากเม่นที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคม ทั้งดวงตา ปาก และใบหู... ทุกอณูขุมขนบนร่างของมันล้วนถูกทิ่มแทงด้วยกระบี่สีทองขนาดเล็กเหล่านั้น ความเจ็บปวดนั้นเกินกว่าจะทานทนจนปีศาจหมดสติไป ทว่าช่างโชคร้ายที่ความสามารถในการฟื้นฟูของมันเริ่มทำงานในอึดใจต่อมา พรากเอาความสงบสุขอันแสนสั้นนั้นไปจากมันอย่างไร้เยื่อใย “ได้โปรด... หยุดเถอะ...” ปีศาจอ้อนวอนพร้อมน้ำตาสายเลือดที่ไหลนองอาบดวงหน้า “หืม? เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอะไรนะ? ข้าไม่ได้ยินเลย งั้นข้าจะทึกทักเอาเองว่าเจ้าอยากจะลิ้มรสความรู้สึกนั้นอีกรอบแล้วกัน” โดยไม่รอให้มันได้ทันตอบโต้ หยวนก็สั่งให้กระบี่สีทองนับพันระเบิดออกมาจากภายในร่างของมันอีกครั้ง! “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก!” เสียงโหยหวนของปีศาจดังระงมไปทั่วสวนหยกที่บัดนี้ไร้ซึ่งผู้คน ขณะเดียวกัน อาวุโสหงและอาวุโสสูงสุดอีกสองท่านที่รั้งรออยู่เบื้องหลังก็ได้เดินทางกลับมาถึงสวนหยกในที่สุด พวกเขาทั้งหมดต้องตกตะลึงกับความพินาศที่ปีศาจเหลือทิ้งไว้ แต่ก่อนที่จะได้พินิจสถานการณ์ เสียงร้องที่ดูไม่เหมือนมนุษย์ก็ดังแว่วมาจากทิศทางของถ้ำเซียน เหล่านักพรตอาวุโสต่างเข้าใจผิดว่านั่นเป็นเสียงร้องขอความช่วยเหลือของมนุษย์ จึงรีบรุดไปยังที่เกิดเหตุทันที ทว่าสิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้พวกเขาแข็งค้าง... ภาพของหยวนที่ยืนเด่นตระหง่านอยู่เบื้องหน้าปีศาจที่นอนทรุดโทรม มีกระบี่สีทองนับไม่ถ้วนปักพราวดอยู่ตามร่างกาย เหล่าอาวุโสขยี้ตาตัวเองด้วยความไม่อยากเชื่อ แต่สุดท้ายพวกเขาก็ตระหนักได้ว่า เสียงโหยหวนอ้อนวอนขอชีวิตที่ได้ยินนั้น... แท้จริงแล้วออกมาจากปากของปีศาจตนนั้นเอง! ถึงกระนั้น พวกเขาก็ไม่กล้าก้าวเข้าไปแทรกแซง เพราะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่เปลี่ยนไป... จิตสังหารที่แผ่ออกมาจากตัวหยวนนั้นดูประหลาดและน่าเกรงขามจนต้องถอยห่างออกมาเฝ้าดูอยู่ไกลๆ “เฮ้ เมื่อกี้เจ้าพูดว่าอะไรนะ? ช่วยพูดซ้ำให้ข้าฟังอีกรอบได้หรือไม่?” หยวนเอ่ยถามปีศาจที่ใกล้ขาดใจ “ได้โปรด... หยุดเถอะ...” ปีศาจวิงวอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง หยวนก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่บาดลึกถึงกระดูก “ข้าปฏิเสธ” คมกระบี่สีทองระเบิดออกจากร่างของปีศาจอีกครา และครั้งนี้หยวนไม่ได้หยุดมือ เขายังคงกระหน่ำสร้างกระบี่จากภายในร่างของมันอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งร่างของปีศาจถูกปกคลุมไปด้วยสีทองอร่ามจนจำเค้าเดิมไม่ได้ เนิ่นนานผ่านไป หยวนจึงยอมถอนกระบี่ทั้งหมดออกจากร่างของปีศาจ แม้ว่ามันจะจวนเจียนจะเสียสติอยู่รำไร แต่มันก็จำกัดโอกาสสุดท้ายในการหนีไปจากขุมนรกนี้ได้ ทันทีที่ร่างกายกลับมาเคลื่อนไหวได้อีกครั้ง มันก็กระเสือกกระสนลุกขึ้นและวิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต หยวนไม่ได้ขยับตัวขัดขวางแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ยืนมองดูมันวิ่งหนีไปอย่างเงียบเชียบ ปีศาจพุ่งเข้าชนกำแพงที่มองไม่เห็น แต่มันไม่สนใจสิ่งใดอีกแล้ว มันพยายามเค้นเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีเพื่อแทรกตัวออกไปจากเขตผนึกปีศาจ “ข้ายอมถูกผนึกอีกครั้ง ดีกว่าต้องปล่อยให้เจ้าปั่นหัวข้าไปมากกว่านี้ เทพดารา (Divine Paragon)!” ปีศาจหัวเราะร่าอย่างคุ้มคลั่งเมื่อพาร่างหลุดพ้นจากเขตผนึกปีศาจได้สำเร็จ มันรู้สึกโล่งใจอย่างที่สุดที่เรื่องราวอันแสนโหดร้ายนี้กำลังจะจบสิ้นลงเสียที ทันทีที่มันพ้นจากเขตอาคม ร่างกายทั้งหมดก็พลันแข็งกลายเป็นหินและกลับคืนสู่สถานะถูกผนึกอีกครั้ง “ใช่แล้ว! เขาทำสำเร็จ! เขาปราบปีศาจได้จริงๆ!” เหล่าอาวุโสสูงสุดต่างโห่ร้องด้วยความดีใจที่เห็นปีศาจถูกสะกดไว้อีกครา หยวนจ้องมองปีศาจที่ผนึกตัวเองด้วยรอยยิ้ม แล้วค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาอย่างสงบนิ่ง เมื่ออยู่ในระยะที่เอื้อมถึง เขาก็เพียงแค่ใช้นิ้วเคาะลงบนร่างศิลาของมันเบาๆ อึดใจต่อมา รอยปริร้าวก็เริ่มปรากฏขึ้นทั่วร่างที่ถูกผนึก สร้างความตกตะลึงให้กับเหล่าอาวุโสยิ่งนัก “อะ...อะไรกัน...?” ปีศาจที่เพิ่งหมดสติไปหลังจากถูกผนึกพลันลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง มันยืนนิ่งค้างอย่างโง่งม สงสัยว่าตนเองกำลังฝันไปหรือไม่ เมื่อเห็นความฉงนในแววตาของปีศาจ หยวนก็แสยะยิ้มกว้าง “เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการผนึกตัวเองจะหนีพ้นจากการลงทัณฑ์ของข้าไปได้? ในเมื่อข้าผนึกเจ้าได้... ข้าก็ย่อมสลายผนึกของเจ้าได้เช่นกัน!” เมื่อได้ยินคำพูดของหยวนและตระหนักว่านี่ไม่ใช่ความฝัน ปีศาจตนนั้นก็เสียสติไปโดยสมบูรณ์ด้วยความช็อกและหวาดกลัวสุดขีด บัดนี้มันเข้าใจอย่างซึ้งถึงทรวงแล้วว่า เหตุใดแม้แต่ปีศาจที่แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้ายังต้องสั่นสะท้านและหนีตายทุกครั้งที่ได้ยินสมญานามของ... ‘เทพดารา’ (Divine Paragon)