# บทที่ 595 - ลมหายใจสุดท้าย "เมื่อใดที่ปีศาจบังอาจตั้งตนเป็นปฏิปักษ์ต่อข้า ไม่ว่าพวกมันจะอยู่หรือตาย... ล้วนมิใช่สิ่งที่พวกมันจะกำหนดได้อีกต่อไป..." หยวนยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าปีศาจตนนั้น กลิ่นอายกดขี่อันทรงพลังแผ่ซ่านออกมาจากร่างประหนึ่งจักรพรรดิผู้เหนือโลกที่มองลงมายังมดปลวก ปีศาจร้ายที่สูญสิ้นสติสัมปชัญญะแผดคำรามกึกก้องเยี่ยงสัตว์ป่าดุร้าย ดวงตาสีแดงฉานของมันเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มจนเกือบดำ เส้นเลือดทั่วกายปูดโป่งสั่นระริก ร่างกายขยายพองใหญ่ขึ้นกว่าเดิมถึงสามส่วน หยวนเหยียดรอยยิ้มบางเมื่อเห็นภาพตรงหน้า เขากระซิบด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ดูเหมือนจะถึงเวลาที่ข้าควรเลิกเล่นกับอาหารเสียที" "ตายยยยยยยยย!!!" ปีศาจเหวี่ยงกรงเล็บแหลมคมเข้าใส่หยวนด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี ทว่าหยวนกลับยกแขนเปล่าขึ้นต้านรับการโจมตีนั้นไว้อย่างง่ายดาย เขาสามารถหยุดยั้งการเคลื่อนไหวของมันได้อย่างเบ็ดเสร็จ ทั้งที่ขอบเขตพลังของเขาในยามนี้ด้อยกว่ามันถึงหนึ่งช่วงชั้นใหญ่ ทันทีที่สกัดกั้นการโจมตีได้ หยวนก็ยื่นมืออีกข้างออกไปข้างหน้า ปลายนิ้วเล็งตรงไปยังผลึกสีแดงกลางทรวงอกของปีศาจ *ฉัวะ!* มือของหยวนทะลวงผ่านร่างกายของปีศาจไปอย่างง่ายดาย ประหนึ่งตอนที่เขาทะลวงร่างของอาซูร์ ก่อนจะกระชากผลึกสีแดงออกมาจากอกของมัน ตามปกติแล้ว แม้ผลึกสีแดงจะถูกดึงออกมา แต่มันควรจะสลายกลายเป็นเลือดเพื่อไหลกลับคืนสู่ร่างปีศาจ ทว่าในครานี้ ผลึกสีแดงกลับยังคงรูปเป็นอัญมณีแข็งแกร่งอยู่ภายในอุ้งมือของหยวน "จงหายไปจากสายตาข้า... เจ้าปีศาจชั้นต่ำ" หยวนออกแรงบีบมือเพียงครั้งเดียว บดขยี้ผลึกสีแดงจนแตกละเอียดกลายเป็นเศษซากไร้ค่า ร่างของปีศาจหยุดชะงักลงทันที เพียงชั่วอึดใจ ร่างกายของมันก็เริ่มละลายหายไปประหนึ่งน้ำแข็งที่ต้องแสงตะวันอันร้อนระอุ จนกระทั่งเหลือทิ้งไว้เพียง 'แกนปีศาจ' เท่านั้น เมื่อแกนปีศาจปรากฏขึ้น หยวนก็หยิบมันขึ้นมาแล้วส่งเข้าปากเคี้ยวกลืนอย่างไม่ลังเล สร้างความตกตะลึงให้แก่เหล่าผู้อาวุโสสูงสุดที่เฝ้ามองอยู่ แกนปีศาจนั้นละลายหายไปในปากของเขาในทันที 'สมเป็นปีศาจชั้นต่ำ รสชาติของแกนปีศาจช่างไร้ค่าเยี่ยงขยะ แม้ว่ามันจะตายไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีดแล้วก็ตาม ดูเหมือนว่าไม่ว่าข้าจะข่มขวัญปีศาจชั้นต่ำเพียงใด รสชาติของมันก็คงไม่ดีขึ้นไปกว่านี้เท่าไหร่นัก' หยวนคิดในใจ บางทีเขาอาจเป็นเพียงผู้เดียวในจักรวาลที่มีความรู้เช่นนี้... ความลับที่ว่าแกนปีศาจจะมีรสชาติดีขึ้นหากปีศาจตนนั้นตกอยู่ในความหวาดกลัวก่อนตาย นั่นคือเหตุผลว่าทำไม 'เทพพารากอน' จึงมักจะเล่นสนุกกับเหยื่อก่อนจะลงมือสังหารเสมอ หากโลกใบนี้ได้รับรู้ว่าเทพพารากอนทรมานเหล่าปีศาจเพียงเพื่อต้องการให้แกนปีศาจในปากของเขามีรสชาติกลมกล่อมขึ้น พวกเขาคงต้องเริ่มตั้งคำถามแล้วว่า... แท้จริงแล้วใครกันแน่ที่เป็น 'ปีศาจ' ที่น่ากลัวที่สุด หลังจากสังหารปีศาจและกลืนกินแกนของมัน ฐานการบ่มเพาะของหยวนก็พุ่งทะยานจาก 'จอมยุทธ์จิต' ขั้นที่หนึ่ง ขึ้นไปจนถึงขั้นสูงสุดในพริบตา! ทว่าหยวนกลับเมินเฉยต่อการเลื่อนระดับอันน่าอัศจรรย์นั้น เขาหันไปมองอาซูร์ที่นอนไร้วิญญาณอยู่บนพื้น หยวนก้าวเข้าไปหาและทรุดเข่าลงข้างกายหญิงสาว "ข้าขอโทษ... ข้าไม่มีพลังพอจะช่วยเจ้าได้" เขาถอนหายใจยาวด้วยความร้าวราน ในขณะเดียวกัน ภายในห้วงจิตใต้สำนึก หยวนได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ ชายหนุ่มรูปงามในชุดคลุมสีดำดิ้นทองปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าเขาอีกครั้งและเอ่ยว่า "นางยังไม่ตาย... แต่เวลาก็เหลือไม่มากแล้ว ข้าจะให้โอกาสเจ้าได้เติมเต็มความปรารถนาของนาง ก่อนที่นางจะต้องจากโลกนี้ไปตลอดกาล" ชายรูปงามผู้ควบคุมร่างของหยวนมาตลอดเริ่มแผ่ซ่านกลิ่นอายสีทองเข้าสู่ร่างของอาซูร์ เพื่อสะกดความเจ็บปวดทั้งหมดและปลุกนางให้ตื่นขึ้นชั่วคราว เมื่อเสร็จสิ้น เขาจึงคืนการควบคุมร่างให้แก่หยวน "อาซูร์!" หยวนร้องเรียกนาง "หยวน...? เพราะเหตุใด... ข้าถึงรู้สึกเหนื่อยล้า... และหนาวสั่นเพียงนี้..." อาซูร์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น เผยให้หยวนได้เห็นดวงตาสีฟ้าครามอันงดงามเป็นครั้งแรก และนั่นคือที่มาของชื่อนาง "ไม่เป็นไร... เจ้าเพียงแค่ต้องการการพักผ่อนเท่านั้น..." หยวนเอ่ย พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะไม่ให้น้ำตาไหลออกมา "นั่นสินะ... ข้าไม่ได้นอนหลับอย่างเต็มอิ่มมาหลายวันแล้ว... ตั้งแต่ที่ข้าได้พบท่าน..." นางพึมพำด้วยเสียงแผ่วเบา โดยที่ยังไม่รู้ตัวถึงสถานะของตนเอง "หยวน... ข้าขอโทษ..." "เจ้าขอโทษเรื่องอะไร? ข้าต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษเจ้า..." "ข้าขอโทษ... ที่ทำให้เรื่องระหว่างเราอึดอัดขึ้นมาอย่างกะทันหัน... หากข้าเพียงแต่อดทนรออีกสักนิด..." "ไม่ อย่าได้ขอโทษเลย... ข้ามีความสุขมากตอนที่เจ้าบอกข้า" "จริงหรือ? ถ้าเช่นนั้น... ท่านจะตกลงรับข้าเป็นคนรักได้หรือไม่?" อาซูร์ถามพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้า "ได้... ข้ายอมรับเจ้าเป็นคนรักของข้า..." "ขอบคุณสวรรค์... ข้ากังวลแทบตาย... ว่าท่านจะปฏิเสธข้า..." หลังความเงียบงันผ่านไปครู่หนึ่ง อาซูร์ก็เอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงลงเรื่อยๆ "นี่... หยวน... ท่านช่วยทำอะไรให้ข้าสักอย่างก่อนที่ข้าจะหลับไปได้ไหม?" "แน่นอน ไม่ว่าอะไรก็ตามที่เจ้าต้องการ" "ช่วยจูบข้าที... เพื่อให้ความสัมพันธ์ของเราเป็นทางการ..." หยวนไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขาโน้มตัวลงประทับจูบอย่างแผ่วเบาบนริมฝีปากนุ่มของอาซูร์ ทว่ารสสัมผัสนั้นกลับคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือด "ข้ารักท่านนะ หยวน..." อาซูร์ผ่อนลมหายใจสุดท้ายออกมาพร้อมคำบอกรักนั้น ก่อนจะหลับใหลไปตลอดกาลด้วยรอยยิ้มอันเปี่ยมสุขบนใบหน้าที่งดงาม เมื่ออาซูร์จากโลกนี้ไป ร่างของหยวนก็ทรุดฮวบลงเช่นกัน เนื่องจากภาระที่ร่างกายต้องแบกรับเกินขีดจำกัดได้มาถึงจุดสิ้นสุด ส่งให้เขาจมดิ่งสู่ภาวะโคม่าลึกทันที เมื่อเห็นดังนั้น เหล่าผู้อาวุโสสูงสุดจึงตัดสินใจก้าวเข้าไปหาคนทั้งคู่ "พวกเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่?" ผู้อาวุโสหลี่เอ่ยถาม ผู้อาวุโสฮงรีบเข้าไปตรวจชีพจรของหยวนก่อนจะพยักหน้า "เขายังมีชีวิตอยู่" "ส่วนอาซูร์... ข้าเกรงว่านางจะไม่ได้อยู่กับเราอีกต่อไปแล้ว..." ผู้อาวุโสฮงถอนหายใจยาวหลังจากตรวจชีพจรของนาง "ช่างเป็นโศกนาฏกรรมเสียจริง..." ผู้อาวุโสซือส่ายหัวด้วยความสลดใจ "รีบพาจอมยุทธ์หยวนออกไปจากที่นี่แล้วส่งโรงพยาบาลเถอะ อาการของเขาอาจอยู่ในขั้นกริกฤต" ผู้อาวุโสหลี่กล่าว "ข้าจะดูแลจอมยุทธ์หยวนเอง พวกเจ้าจัดการส่วนที่เหลือเถอะ" จากนั้นผู้อาวุโสฮงก็อุ้มร่างของหยวนขึ้นและหายวับไปจากที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกัน ผู้อาวุโสซือและผู้อาวุโสหลี่ได้ติดต่อไปยังผู้อาวุโสหวังและผู้อาวุโสท่านอื่นๆ เพื่อแจ้งข่าวว่าปีศาจถูกกำจัดแล้ว และพวกเขาสามารถกลับมายังสวนหยกได้อย่างปลอดภัย "อะไรนะ?! ปีศาจพ่ายแพ้แล้วรึ?! พวกเจ้าแน่ใจนะ?!" ผู้อาวุโสหวังลุกพรวดขึ้นจากที่นั่งพร้อมอุทานด้วยความไม่อยากเชื่อ "ใช่ พวกเราเห็นกับตาว่าหยวนเป็นผู้สยบปีศาจตนนั้น" ผู้อาวุโสหลี่กล่าวยืนยัน "พวกเรากำลังจะกลับไป! เมื่อไปถึงแล้ว... เล่าให้ข้าฟังทุกอย่าง อย่าให้ตกหล่นแม้แต่นิดเดียว!" จากนั้นผู้อาวุโสหวังก็สั่งให้นักบินหันเครื่องบินกลับ เพื่อมุ่งหน้าสู่สวนหยกทันที