ภายหลังจากที่หยวนได้กลืนกินแกนอสูรลงไปเพียงชั่วครู่ ความเจ็บปวดอันแสนสาหัสก็เริ่มแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ผิวหนังของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานประหนึ่งเปลวเพลิง ดูราวกับว่าร่างของเขากำลังจะแปรเปลี่ยนเป็นอสูรร้ายไปเสียเอง ฉีฟางซึ่งยังคงอยู่ในบริเวณนั้น เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานของหยวน นางก็รีบหันหลังกลับและพุ่งตรงไปยังอาคารของเขาในทันที “นี่! เกิดอะไรขึ้นน่ะ?! ทำไมเจ้าถึงร้องโวยวายเช่นนั้น?! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!” ฉีฟางตะโกนพลางรัวทุบประตูอย่างบ้าคลั่ง ทว่าหยวนนั้นกำลังตกอยู่ในสภาวะที่ยากจะตอบโต้ ความเจ็บปวดท่วมท้นจนเขาไม่อาจแม้แต่จะได้ยินเสียงเรียกของนาง “ข้าบอกให้ตอบอย่างไรเล่า!” ฉีฟางที่สิ้นความอดทนตัดสินใจถีบประตูจนพังทลายลง “นี่! เจ้าเป็นอะไรไป?! เจ้าทำอะไรลงไปกันแน่?!” ฉีฟางถึงกับชะงักด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นหยวนนอนดิ้นรนทุรนทุรายอยู่บนพื้น ร่ายกายของเขาแดงฉานประหนึ่งถูกแผดเผาด้วยไฟนรก ฉีฟางพยายามจะเข้าไปประคองเขาขึ้นมา แต่ก็ไม่รู้ว่าควรจะจัดการกับสถานการณ์นี้อย่างไร นางจึงตัดสินใจวางเขาลงและรีบออกไปตามหมอในทันที “ร-รออยู่ที่นี่นะ! ข้าจะไปตามหมอมาช่วย! เจ้าห้ามตายเป็นอันขาดนะ!” นางกล่าวทิ้งท้ายด้วยความร้อนรนก่อนจะวิ่งออกไปขอความช่วยเหลืออย่างสุดกำลัง ในขณะเดียวกัน หยวนกำลังต่อสู้กับมวลพลังบางอย่างที่อาละวาดอยู่ภายในร่างอย่างหนักหน่วง “เจ้าเด็กโง่... ร่างกายในระดับของเจ้ากลับหาญกล้ากลืนกินแกนอสูรของ ‘จอมอสูรระดับสูง’ (Elite Demon) ลงไปได้อย่างไร? เจ้าช่างเหมือนกับทารกที่หยิบฉวยทุกอย่างที่ขวางหน้าเข้าปาก นี่มันรนหาที่ตายชัดๆ” เสียงของปราชญ์เทวะดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของหยวน “จอมอสูรระดับสูงงั้นหรือ?! มันต่างกันตรงไหนกันเล่า?!” หยวนร่ำร้องอยู่ในใจด้วยความทรมาน “เช่นเดียวกับเผ่าพันธุ์มังกรที่มีลำดับชั้นตามความบริสุทธิ์ของสายเลือดมังกร เหล่าอสูรเองก็มีลำดับชั้นตามความบริสุทธิ์ของสายเลือดอสูรเช่นกัน เหล่าอสูรที่เจ้าเคยต่อสู้ด้วยก่อนหน้านี้เป็นเพียงอสูรสามัญที่มีสายเลือดธรรมดา แต่เจ้านี่คือจอมอสูรระดับสูงที่มีสายเลือดอสูรบริสุทธิ์ยิ่งกว่า และยิ่งสายเลือดบริสุทธิ์มากเพียงใด ‘พลังงานโกลาหล’ ของพวกมันก็ยิ่งทรงพลังมากขึ้นเท่านั้น” “ล-แล้วจะเกิดอะไรขึ้นถ้าข้ากินมันเข้าไปล่ะ?!” “หากเจ้าแข็งแกร่งพอ ก็คงไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในเมื่อเจ้ายังไม่ถึงขั้น พลังงานโกลาหลเหล่านั้นจึงกำลังพยายามบดขยี้ทำลายร่างของเจ้าจากภายใน” “ฟังนะ หากเจ้าไม่รีบควบคุมพลังงานโกลาหลนี้ ร่างกายของเจ้าจะระเบิดเป็นเศษเนื้ออย่างสยดสยอง” “แล้วข้าจะไปทำแบบนั้นได้ยังไงกันเล่า?!” หยวนแผดตะโกนออกมา เขารู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่กำลังขยายตัวขึ้นภายในร่างอย่างรุนแรง “เฮ้อ...” ปราชญ์เทวะถอนหายใจยาว “ครั้งนี้ข้าจะช่วยเจ้าควบคุมพลังงานโกลาหลเอง แต่หากมีคราวหน้าอีก เจ้าคงต้องจัดการกับมันด้วยตัวเองแล้วล่ะ” สิ้นเสียงนั้น ร่างที่เคยดิ้นรนของหยวนก็พลันนิ่งสงบลง เขากลับมานั่งขัดสมาธิในท่าดอกบัวอีกครั้ง เขาผ่อนลมหายใจลึกและเริ่มโคจรพลังเพื่อสะกดกลั้นพลังงานโกลาหลภายในร่าง ในเวลาอันรวดเร็ว หยวนรู้สึกได้ว่าสภาพร่างกายเริ่มกลับคืนสู่สภาวะปกติ พลังวิญญาณกลับมาอยู่ภายใต้การควบคุมอีกครั้ง ทว่าเขายังคงสัมผัสได้ถึงเศษเสี้ยวแห่งความโกลาหลที่ยังหลงเหลืออยู่ภายใน เมื่อฉีฟางกลับมาพร้อมกับหมอ หยวนก็สามารถควบคุมพลังงานส่วนใหญ่ไว้ได้แล้ว แต่ทว่าการฝืนทำเช่นนั้นกลับสูบกินพลังกายของเขาไปจนหมดสิ้น ส่งผลให้เขาสลบไสลไปในทันที ท่านหมอรีบตรวจดูอาการของหยวนหลังจากนั้น “เขาเป็นอย่างไรบ้าง?” ฉีฟางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล แม้ว่านางจะแสดงท่าทีเย็นชากับหยวนมาตลอด แต่นางก็ใส่ใจในความปลอดภัยของเขาจริงๆ เพราะเขาคือความหวังเพียงหนึ่งเดียวในการกำจัดเหล่าอสูรให้สิ้นซาก “ตอนนี้เขาดูเหมือนจะพ้นขีดอันตรายแล้ว ร่างกายเริ่มคงที่ แต่ข้ายังต้องตรวจสอบอย่างละเอียดอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ” ท่านหมอกล่าว “ข้าเข้าใจแล้ว” เมื่อแน่ใจว่าหยวนปลอดภัยแล้ว ฉีฟางจึงรีบไปแจ้งสถานการณ์ให้ครอบครัวและผู้จัดการทราบ ทันทีที่คนในครอบครัวของนางได้ยินข่าว ต่างก็ตกอยู่ในอาการลนลานด้วยเหตุผลเดียวกับฉีฟาง หากหยวนเป็นอะไรไป โลกใบนี้และทุกคนที่อาศัยอยู่ก็จะต้องพินาศด้วยน้ำมือของเหล่าอสูร “เกิดอะไรขึ้น? ทำไมจู่ๆ เขาถึงล้มพับไปเช่นนั้น?” ฉีม่านถามนาง “ข้าก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ ข้าไปส่งเขาที่ห้องแล้วปล่อยให้เขาพักผ่อนเพียงครู่เดียว จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเขาร้องตะโกน พอกลับไปดูเขาก็นอนอยู่บนพื้น ผิวหนังแดงฉานราวกับถูกเผา แต่พอข้าพาหมอมาถึง เขาก็กลับสู่สภาพปกติแล้ว” “ดูท่าคงต้องรอถามเจ้าตัวหลังจากฟื้นขึ้นมาเท่านั้น” ฉีฮวนถอนหายใจยาว หลังจากนั้นไม่นาน ผู้จัดการก็ได้โทรศัพท์ไปแจ้งข่าวให้เม่ยซิ่วทราบ “อะไรนะ?! หยวนล้มพับไปและยังไม่ฟื้นงั้นหรือ?! เกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่?!” “ข้าก็หวังว่าเจ้าจะบอกข้าได้เหมือนกัน เขามีโรคประจำตัวอะไรที่ทำให้เป็นแบบนี้หรือเปล่า?” ผู้จัดการถาม “ไม่ค่ะ เท่าที่ฉันทราบเขาไม่มีโรคประจำตัวอะไรเลย” “แปลว่าเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลยงั้นหรือ?” “ไม่เลยค่ะ” “ฉันขอไปเยี่ยมเขาได้ไหมคะ? ฉันอยากเห็นอาการของเขาด้วยตาตัวเอง” “ข้าต้องขออนุญาตตระกูลฉีก่อน รอข้าประเดี๋ยว” จากนั้นผู้จัดการจึงหันไปถามคู่สามีภรรยาชรา “เพื่อนของหยวนงั้นหรือ? ได้สิ เพื่อนของหยวนก็คือเพื่อนของเรา” ฉีม่านตอบตกลงอย่างรวดเร็ว “ตกลง ข้าจะไปรับเจ้า น่าจะถึงที่นั่นก่อนเที่ยงคืน เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ” ผู้จัดการกล่าวกับเม่ยซิ่วก่อนจะวางสายไป ‘ช่างน่ารำคาญเสียจริง...’ ผู้จัดการถอนหายใจอยู่ในใจ นางไม่คิดเลยว่าตัวเองจะต้องเดินทางไปกลับหลายรอบเช่นนี้ ในขณะที่ผู้จัดการกำลังเดินทางกลับไปที่ภูเขาวงมังกรเพื่อรับเม่ยซิ่ว สมาชิกตระกูลฉีต่างก็ช่วยกันเฝ้าดูแลหยวนซึ่งยังคงสลบไสลไปตลอดทั้งวัน เมื่อกลับมาถึงภูเขาวงมังกร ผู้จัดการได้รายงานสถานการณ์ให้ท่านลอร์ดทราบก่อนจะไปรับเม่ยซิ่ว “เรื่องมันเป็นอย่างนี้เองรึ... ถ้าให้ข้าเดา เขาคงพยายามดูดซับพลังจากแกนอสูรแน่ๆ เพราะอาการที่เจ้าเล่ามามันเหมือนกับคนที่พยายามจะหลอมรวมแกนอสูรราวกับมันเป็นแกนสัตว์อสูรไม่มีผิด” ท่านลอร์ดวิเคราะห์ “หากใครสักคนพยายามดูดซับพลังจากแกนอสูร จะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาหรือคะ?” ผู้จัดการถามด้วยความอยากรู้ “อืม... ถ้าจะพูดให้เข้าใจง่ายๆ พวกเขาจะตายอย่างทุกข์ทรมานและสยดสยองยิ่ง... แต่จากที่เจ้าเล่ามา เขายังมีชีวิตอยู่ ข้าจึงไม่แน่ใจนักว่านั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นจริงหรือไม่”