**บทที่ 779: รอยช้ำ** "อืมม... อ๊า..." เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดจากริมฝีปากของฉูหลิวเซียง เมื่อหยวนเริ่มลากไล้ปลายลิ้นและประทับจุมพิตไปตามเรือนร่างของนาง ตั้งแต่ยอดอกจวบจนถึงเบื้องล่างอย่างโหยหา เมื่อหยวนเคลื่อนลงมาถึงจุดกึ่งกลางระหว่างเรียวขา เขากุมขาของนางให้แยกออกกว้าง ก่อนจะซุกใบหน้าเข้าหาบุปผาที่ซ่อนเร้นอยู่อย่างมุทะลุ "อื้อ!" ดวงตาของฉูหลิวเซียงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ร่างกายของนางสั่นสะท้านไปทุกสัดส่วน นางปรารถนาจะกรีดร้องออกมาให้สุดเสียง ทว่ากลับต้องข่มใจไว้อย่างสุดกำลัง ด้วยเกรงว่าอาจจะมีใครบางคนล่วงรู้ถึงบทรักอันเร่าร้อนนี้ ทันใดนั้น นางสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่รุกล้ำเข้าไปในถ้ำเร้นลับของนาง มันขยับเขยื้อนและชอนไชอยู่ภายในราวกับหนอนตัวน้อยที่หิวกระหาย *'ช่าง... ดุดันเหลือเกิน!'* นางร่ำไห้ตะโกนก้องอยู่ในใจ เมื่อหยวนพึงพอใจแล้ว เขาจึงถอนริมฝีปากอันเปียกชื้นออกจากร่างของฉูหลิวเซียง แล้วหันไปจดจ่ออยู่กับการเล็ง 'กระบี่' ของตนเข้าสู่ร่องรอยแยกกึ่งกลางกายนาง "ร-รอเดี๋ยว หยวน... ให้เวลาข้าเตรีนมใจสั—" ทว่าก่อนที่ฉูหลิวเซียงจะทันสิ้นประโยค หยวนกลับขยับกายอย่างฉับพลัน เขาส่งแก่นกายรุกล้ำเข้าสู่ร่างกายของนางอย่างรุนแรงและลึกซึ้งจนสุดทาง "อื้อออ?!" ฉูหลิวเซียงเกือบจะกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว ความรู้สึกนั้นราวกับร่างกายส่วนล่างของนางถูกฉีกกระชากออกเป็นสองเสี่ยง ความเจ็บปวดแสนสาหัสโถมเข้าใส่จนน้ำตาเอ่อล้นคลอเบ้า และเกือบจะทำให้นางหมดสติลงในทันที ทว่าก่อนที่นางจะได้ทันฟื้นตัวจากความเจ็บปวดหรือปรับตัวให้ชินกับมัน หยวนก็เริ่มขยับกายอีกครั้ง เขาโหมกระแทกช่วงล่างเข้าใส่นางอย่างบ้าคลั่ง ดุจดั่งสัตว์ป่าที่ถูกสัญชาตญาณดิบเข้าครอบงำในฤดูผสมพันธุ์ *'เจ็บ... มันเจ็บเหลือเกิน!'* หยาดน้ำตาไหลรินออกจากดวงตาของฉูหลิวเซียงราวกับสายน้ำที่เขื่อนพังทลาย ทว่านางกลับยังคงนอนนิ่ง ยินยอมให้หยวนย่ำยีเรือนร่างของนางตามแต่ใจปรารถนา ความเจ็บปวดนี้รุนแรงพอๆ กับตอนที่นางต้องหลอมรวมกับเกล็ดมังกรวารี ทว่าสิ่งที่ต่างออกไปคือความเจ็บนี้มันช่างสมจริงและกัดกินลึกถึงจิตวิญญาณคนละรูปแบบ อีกทั้งหยวนยังพันธนาการแขนขาของนางเอาไว้แน่นจนไม่อาจขยับเขยื้อน โลหิตจำนวนมากไหลซึมออกจากกายของฉูหลิวเซียง ย้อมผ้าปูที่นอนสะอาดสะอ้านจนแดงฉาน ทว่าหยวนกลับเมินเฉยต่อสิ่งเหล่านั้น เขายังคงโหมแรงกระแทกต่อไปดุจดั่งเครื่องจักรที่มีเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียว ฉูหลิวเซียงไม่เคยคาดคิดเลยว่า 'ครั้งแรก' ของนางกับหยวนจะป่าเถื่อนและรุนแรงถึงเพียงนี้ นางเคยหวังว่ามันจะเป็นช่วงเวลาที่งดงาม เป็นความสุขสมที่เราสองจะได้ลิ้มรสร่วมกัน ทว่ายามนี้มันกลับดูเหมือนการทรมานเสียมากกว่า หลายนาทีผ่านไปในสมรภูมิรักอันดุเดือด ทันใดนั้นหยวนก็เอื้อมมือออกไป คว้าคอของฉูหลิวเซียงแล้วบีบแน่นจนนางเริ่มหายใจติดขัด ถึงกระนั้น ฉูหลิวเซียงก็ยอมรับทุกสิ่งที่หยวนมอบให้นางอดทนต่อความเจ็บปวด สลัดความคิดที่จะหลบหนี และพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่โทษหยวนสำหรับการกระทำอันป่าเถื่อนนี้ "หยวน..." ฉูหลิวเซียงพึมพำด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา ในขณะที่หยวนยังคงปิดกั้นลมหายใจของนางไว้ ร่างกายของหยวนชะงักงันทันทีที่ได้ยินเสียงนางเรียกชื่อเขา เขาค่อยๆ คลายมือออกจากคอของนาง ทิ้งไว้เพียงรอยช้ำจางๆ ที่ประทับอยู่บนผิวเนียน "ล-ลูลู่... ข้าทำอะไรลงไป...?" หยวนผู้ซึ่งเพิ่งจะได้สติกลับคืนมาพึมพำด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เขาใช้สัมผัสเทพตรวจสอบสภาพของนาง และภาพที่เห็นทำให้ใจของเขาแทบสลาย ร่องรอยเขียวช้ำปรากฏอยู่ทั่วเรือนร่างของนางจากการกระทำอันรุนแรงของเขา และผ้าปูที่นอนก็ชุ่มโชกไปด้วยโลหิตของนางเอง ทว่า แม้จะเพิ่งผ่านการทารุณมาอย่างหนัก ฉูหลิวเซียงกลับยังมีรอยยิ้มอันอ่อนโยนประดับอยู่บนใบหน้า "อย่าโทษตัวเองเลย หยวน... เจ้าเพียงแค่ไม่ได้อยู่ในภาวะที่มีสติสมบูรณ์ และข้าเองก็ยินยอมในเรื่องนี้" "ต-แต่นั่นมันไม่ได้ทำให้สถานการณ์ดีขึ้นเลย และมันก็ไม่ใช่ข้ออ้างสำหรับสิ่งที่ข้าทำลงไป... ข้าทำร้ายเจ้า... ทั้งที่ข้าสัญญาว่าจะปกป้องเจ้า..." "เ-เราต้องหยุดเพียงเท่านี้ ข้าจะไปตามหมอมาหาเจ้า—" เมื่อหยวนพยายามจะลุกขึ้น ฉูหลิวเซียงก็เอื้อมมือไปคว้าแขนของเขาไว้แล้วดึงเขากลับลงมา "ไม่! เราหยุดไม่ได้! เราต้องทำให้เรื่องนี้จบลงอย่างถูกต้อง! ข้าเองก็ปรารถนาที่จะทำสิ่งนี้กับเจ้ามาโดยตลอดเช่นกัน!" "แต่สภาพของเจ้า..." "อย่าได้ดูถูกข้าเชียวนะ หยวน ข้าเคยได้รับบาดเจ็บหนักกว่านี้ตอนฝึกกับท่านอาจารย์เสียอีก และมันเจ็บปวดกว่านี้มากยามที่ข้าหลอมรวมเกล็ดมังกรวารี ข้าทนได้" นางกล่าวด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยว นางกล่าวสืบไปว่า "อีกอย่าง ตอนนี้เจ้ากลับเป็นปกติแล้ว จากนี้ไปทุกอย่างมีแต่จะดีขึ้น" "แล้วถ้าข้าเสียสติไปอีกครั้งล่ะ?" "ถ้าเช่นนั้น ข้าก็จะปลุกเจ้าให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้งเอง" ฉูหลิวเซียงประคองแก้มของเขาไว้แล้วโน้มใบหน้าของเขาลงมาหา ประทับจุมพิตที่ริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบา "ข้ารักเจ้านะ หยวน" นางบอกกับเขาหลังจากนั้น "มาทำเรื่องนี้ให้จบกันเถอะ เพื่อที่เจ้าจะได้รู้สึกดีขึ้น" หยวนพยักหน้าอย่างช้าๆ ก่อนจะสอดแทรกแก่นกายเข้าไปในร่างของนางอีกครั้ง ทว่าคราวนี้ เมื่อหยวนได้สติกลับคืนมาแล้ว เขาไม่ได้เคลื่อนไหวราวกับสัตว์ป่าอีกต่อไป เขาเริ่มขยับกายอย่างอ่อนโยนและนุ่มนวล ปล่อยให้ทั้งสองได้ดื่มด่ำกับช่วงเวลาแห่งความสุขสมนี้ร่วมกัน ในที่สุด หยวนก็มาถึงขีดจำกัด ยามนั้นเขาพลันระลึกถึงคำพูดของเหมยซิ่ว เขาจึงถอนกายออกจากฉูหลิวเซียงก่อนจะปลดปล่อยหยาดธารสีขาวขุ่นราดรดไปทั่วร่างของนาง หยวนเอนกายลงนอนข้างๆ ฉูหลิวเซียง ทั้งสองพักผ่อนอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะพากันไปชำระล้างร่างกายให้แก่กัน "หยวน เมื่อครู่นี้มันวิเศษมาก ข้าไม่เคยคิดเลยว่าการได้โอบกอดคนที่เรารักจะสนุกและมีความสุขได้ถึงเพียงนี้— แม้ตอนเริ่มต้นเจ้าจะรุนแรงไปนิดก็เถอะ" ฉูหลิวเซียงกล่าวขึ้นมาทันควัน "ข้าขอโทษ..." "เจ้าจะขอโทษทำไมกัน? เจ้ารู้ไหมว่าบางคนเขาก็ชอบแบบรุนแรงนะ มันเหมือนเป็นรสนิยมอย่างหนึ่งน่ะ พอได้สัมผัสด้วยตัวเองแล้ว ข้าก็เริ่มจะเข้าใจพวกเขาขึ้นมาบ้างแล้วล่ะ" หยวนไม่รู้ว่าจะตอบโต้ข้อมูลเช่นนั้นอย่างไร จึงได้แต่เงียบงัน "ข้าจะไปบ่มเพาะพลังแล้ว เพื่อกำจัดพลังงานที่บ้าคลั่งในร่างกายให้หมดไป" หยวนบอกกับฉูหลิวเซียงหลังจากนั้น "โชคดีนะ ถ้าเมื่อไหร่ที่เจ้าต้องการจะ 'ปลดปล่อย' อีก ข้าจะรออยู่ตรงนี้เพื่อเจ้าเสมอ" "ขอบคุณ" หยวนพยักหน้า ฉูหลิวเซียงปล่อยให้หยวนอยู่เพียงลำพัง นางเหม่อมองปุยเมฆบนท้องฟ้าด้วยใบหน้าเลื่อนลอยจนกระทั่งเหมยซิ่วกลับมา "ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม?" เหมยซิ่วเอ่ยถามฉูหลิวเซียง เมื่อสังเกตเห็นบรรยากาศที่แปลกประหลาดรอบตัวนาง ราวกับว่ามีบางอย่างในตัวนางที่เปลี่ยนไป "ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้อีกแล้ว" ฉูหลิวเซียงพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม "ถึงตาข้าที่จะเฝ้าหยวนแล้วล่ะ" "ตกลง" ขณะที่ฉูหลิวเซียงกำลังจะเดินจากไป เหมยซิ่วก็พลันร้องเรียก "เดี๋ยวก่อน" "มีอะไรเหรอ?" ฉูหลิวเซียงชะงักเท้าแล้วหันกลับมามอง เหมยซิ่วยกแขนขึ้นชี้ไปที่ลำคอของนาง "คอเจ้ามีรอยช้ำ... มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นใช่ไหม? เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?" ฉูหลิวเซียงยกมือขึ้นปกปิดลำคอโดยสัญชาตญาณ นางลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท "ไม่ต้องห่วงหรอก มันไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไรจริงๆ" "แล้วหยวน... เขาโอเคไหม?" "อื้ม ข้าสัญญา..." ฉูหลิวเซียงส่งยิ้มให้เหมยซิ่ว ก่อนจะเดินจากไปจากที่แห่งนั้นทิ้งไว้เพียงปริศนาในรอยช้ำที่งดงาม