## บทที่ 1649 - การขออภัย **ผู้แปล:** Silavin & PewPewLaserGun **บรรณาธิการและพิสูจน์อักษร:** Leo of Zion Mountain & Dhael Ligerkeys โจว หยุน ซวน พยุงกายลุกขึ้นจากกองหิมะอย่างยากลำบาก มือข้างหนึ่งยกขึ้นปิดแก้มที่ชาจนใบหน้าซีดเผือด เธอมองหยาง ไค่ ด้วยสายตาเลื่อนลอย เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าหยาง ไค่ จะบังอาจตบหน้าเธอต่อหน้าท่านเจ้าสำนักและเหล่าอาวุโสมากมายถึงเพียงนี้ “ขออภัย!” หยาง ไค่ ยังคงจ้องเขม็งใส่เธอด้วยสายตาเย็นชา ร่างบอบบางของโจว หยุน ซวน สั่นสะท้าน การถูกเหยามเหยียดต่อหน้าเหล่าศิษย์ร่วมสำนักมากมายนัก ในฐานะยอดฝีมือแห่งแดนกำเนิด นางจะทนได้อย่างไร! ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ นางตะโกนก้อง “เจ้ากล้าตบข้าหรือ?” *เพียะ...* เสียงตบอันดังสนั่นดังขึ้นอีกครั้ง โจว หยุน ซวน กระเด็นออกไปอีกหน แก้มอีกข้างของนางชาหนึบไปอีกข้าง “ขออภัย!” เสียงของหยาง ไค่ ดังขึ้นอีกครั้ง เย็นชาไร้ความรู้สึก ราวกับจะทำให้ผู้ที่ได้ยินต้องสั่นสะท้าน โจว หยุน ซวน พยุงกายลุกขึ้นจากพื้นเป็นครั้งที่สอง ใบหน้าฉายแววตื่นตระหนก เมื่อนางหันไปมองรัน หยุน ทิง ราวกับจะวิงวอนให้นางช่วยเหลือ โจว หยุน ซวน รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกแล่นจากปลายเท้าจรดศีรษะ ความตกตะลึงนั้นรุนแรงเสียจนนางไม่อาจคิดสิ่งใดได้ชั่วขณะ ใบหน้าของมหาอาวุโสนิ่งสงบและเคร่งขรึม แม้จะจ้องหยาง ไค่ เขม็ง แต่นางก็มิได้เอื้อนเอ่ยคำใด เหล่าอาวุโสคนอื่นๆ ที่อยู่ในที่นั้นก็มีสีหน้าไม่ต่างกัน แม้แต่ท่านเจ้าสำนักก็ยังขมวดคิ้วด้วยความลำบากใจ ไม่มีใครจะออกมารับความยุติธรรมให้นางเลย! โจว หยุน ซวน ตกตะลึง! นางรู้ดีว่าตนเองทำผิด และไม่ควรถล่มหยามซู เหยียน แต่ทว่า... ต้องมีเหตุผลอื่นที่ทำให้นางถูกทอดทิ้งอยู่ที่นี่ ราวกับทุกคนที่อยู่ที่นี่ล้วนหวาดกลัวชายหนุ่มผู้นี้! “ขออภัย มิฉะนั้น... จงตาย!” หยาง ไค่ ยื่นคำขาด เจตนาฆ่าฟันพลุ่งพล่านอีกครั้ง จ้องจับไปที่โจว หยุน ซวน การที่เขาไม่สามารถสังหารรัน หยุน ทิง ได้ ทำให้เขาหงุดหงิดอย่างยิ่ง โจว หยุน ซวน จึงกลายเป็นเป้าหมายอันง่ายดายให้เขาได้ปลดปล่อยอารมณ์ ปิง หลง เอ่ยขึ้นในที่สุด พร้อมขมวดคิ้ว “หยาง ไค่ พอได้แล้ว เรายุติเรื่องนี้กันตรงนี้ แม้ศิษย์ผู้นี้จะล่วงเกินไปจริง แต่เจ้าก็ได้ลงโทษนางแล้ว ปล่อยนางไปเถอะ” โจว หยุน ซวน ก็เป็นศิษย์ของหุบเขาหัวใจน้ำแข็ง การที่หยาง ไค่ ตบหน้านางถึงสองครั้งต่อหน้าทุกคนนั้นเป็นขีดจำกัดที่ปิง หลง จะทนได้ หากหยาง ไค่ ยังคงยืนกรานในท่าทีแข็งกร้าว ปิง หลง ก็จะไม่ยืนมองเฉยอีกต่อไป หากนางยอมให้เขาทำตามอำเภอใจต่อไป ก็จะทำให้เหล่าศิษย์ที่อยู่ในที่นี้เสียความศรัทธาต่อสำนัก “น้องชาย หยุดเถอะ” ซู เหยียน ก็ร้องขอแทนโจว หยุน ซวน ด้วย สำหรับนาง การดูถูกเหยียดหยามของโจว หยุน ซวน นั้นมิได้สร้างความเจ็บช้ำอันใด และบัดนี้นางก็ได้ถูกหยาง ไค่ ตบถึงสองครั้ง ความขุ่นเคืองทั้งมวลจึงคลายลง ตรงกันข้าม การที่หยาง ไค่ ลงมือเพื่อนางโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย กลับทำให้ซู เหยียน รู้สึกถึงความอบอุ่นหวานซึ้งในหัวใจ “เมื่อพี่สาวใหญ่กล่าวเช่นนั้น... ข้าจะไม่สังหารนาง” สีหน้าของหยาง ไค่ อ่อนลง เขาหันไปกล่าวกับปิง หลง “จงทำให้นางกล่าวขออภัย แล้วข้าจะไว้ชีวิตนาง!” ปิง หลง พูดไม่ออก นางสงสัยว่านี่จะเรียกว่าการผ่อนปรนได้จริงหรือ ขณะที่ก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ณ เวลานี้ ผู้นำทั้งหลายของหุบเขาหัวใจน้ำแข็งต่างก้มศีรษะไปยังทิศทางหนึ่ง ราวกับว่าได้รับสารบางอย่างกะทันหัน สีหน้าของพวกเขาพลันเคร่งขรึมขึ้น หยาง ไค่ ขมวดคิ้ว เขาเองก็สัมผัสถึงการสั่นไหวของพลังจิต (Divine Sense) บางอย่างจากละแวกใกล้เคียงได้เลือนราง แต่ก็ไม่อาจระบุแหล่งที่มาได้ชัดเจน เขาเข้าใจได้ในทันที ว่ามหาประมุขแห่งหุบเขาหัวใจน้ำแข็งกำลังสื่อสารกับปิง หลง และเหล่าอาวุโสคนอื่นๆ เขาไม่ใส่ใจที่จะกระทำการใดๆ อย่างหุนหันพลันแล่นอีก เขาเพียงรอคอยอย่างเงียบงัน ใบหน้าของปิง หลง และคนอื่นๆ ดูมืดมนและไม่แน่นอน แต่หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็แลกเปลี่ยนสายตากันอย่างเคร่งขรึม ราวกับทุกคนต่างรู้สึกเลือนรางว่าพายุใหญ่กำลังจะมาถึง ดูเหมือนว่ามีบางสิ่งอันใหญ่หลวงได้อุบัติขึ้นในหุบเขาหัวใจน้ำแข็ง “กล่าวขออภัยต่อซู เหยียน แล้วเรื่องนี้จะจบสิ้น!” ปิง หลง หันไปหาโจว หยุน ซวน อย่างกะทันหัน พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย สีหน้าของโจว หยุน ซวน ว่างเปล่า นางไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าท่านเจ้าสำนักจะเข้าข้างหยาง ไค่ และซู เหยียน เช่นนี้ แม้จะเต็มไปด้วยความสับสน แต่เมื่อโอกาสสุดท้ายที่นางพึ่งพาได้หมดสิ้นลง นางก็ทำได้เพียงเอ่ยอย่างไม่เต็มใจว่า “น้องหญิงซู พี่หญิงได้เอ่ยวาจาพล่อยๆ ไปเมื่อครู่ โปรดอย่าถือสา!” หลังจากกล่าวจบ นางก็กัดฟันกรอด ดวงตาฉายแววเกลียดชังและความบ้าคลั่ง ดุจดังอสรพิษร้าย นางรู้ดีว่าในอนาคต นางจะต้องกลายเป็นตัวตลกของหุบเขาหัวใจน้ำแข็ง เป็นหัวข้อสนทนาของเหล่าพี่น้องตั้งแต่เช้าจรดค่ำ! นางไม่เคยอับอายขายหน้ามากถึงเพียงนี้มาก่อน “ถอยไป” ปิง หลง โบกมือให้โจว หยุน ซวน และไล่นางไป โจว หยุน ซวน ก้มศีรษะและเดินจากไป แต่ก่อนจะไป นางเหลือบมองหยาง ไค่ และซู เหยียน ด้วยสายตาอำมหิต ราวกับต้องการจะเผาภาพลักษณ์ของทั้งสองให้ติดตา “ส่วนคนอื่นๆ จงสลายตัวไปได้แล้ว!” ปิง หลง สั่งเสียงเบา เหล่าศิษย์หุบเขาหัวใจน้ำแข็งที่เฝ้ามองอยู่ก็ถอยร่นไปตามคำสั่ง ไม่นานนัก มีเพียงบรรดาผู้บริหารระดับสูงของหุบเขาหัวใจน้ำแข็ง หยาง ไค่ และซู เหยียน เท่านั้นที่ยังคงยืนอยู่บนพื้นที่โล่งกว้าง ชิงหยา ยืนอยู่ห่างออกไป สังเกตการณ์สิ่งที่เกิดขึ้นด้วยสีหน้าเป็นกังวล “หยาง ไค่ มากับข้า!” ปิง หลง มองหยาง ไค่ ด้วยสีหน้าอันซับซ้อน “ใครกันที่ต้องการพบข้า?” หยาง ไค่ ถาม เขามีรางสังหรณ์เลือนรางอยู่แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ปิง หลง ถอนหายใจ “มหาประมุขต้องการพบเจ้า... ไม่เพียงเท่านั้น ท่านลอร์ดลั่วไห่ เจ้าแห่งดาวกรีนเมาน์เทน และท่านชี่ ฮั่ว มหาอาวุโสแห่งสำนักเพลิงเจิดจ้า ก็ประสงค์จะพบเจ้าด้วยเช่นกัน!” “ลั่วไห่ มาที่นี่รึ?” หยาง ไค่ หรี่ตาลง “ถูกต้อง!” “แล้วหากข้าปฏิเสธเล่า?” หยาง ไค่ ยิ้มเยาะ “ข้าเกรงว่าเจ้าไม่มีทางเลือก เจ้าควรจะรู้ว่าจะเกิดอันใดขึ้นหากเจ้าปฏิเสธ” ปิง หลง ถอนหายใจ “แม้เจ้าจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็ยังไร้ความหมายเมื่อเทียบกับท่านลอร์ดลั่วไห่” หยาง ไค่ ลูบเครา พยักหน้าและกล่าว “ดูเหมือนว่าข้าต้องไปแล้ว ดี ข้าจะไปกับท่านอาวุโส ถึงเวลาสะสางเรื่องนี้ให้จบสิ้นเสียที” ปิง หลง ตกตะลึง แต่ก็ไม่ได้ซักถามอันใดมากนัก พลางเหลือบมองซู เหยียน ผู้ยังคงยืนเคียงข้างเขา และถอนหายใจ “ข้าจะนำทางเจ้าไป” เหล่าอาวุโสคนอื่นๆ เดินตามมาติดๆ รัน หยุน ทิง จ้องหยาง ไค่ ด้วยสายตาถมึงทึง สีหน้ายังคงแสดงออกถึงความดุร้าย แม้จะไม่ทราบว่าเหตุใดท่านลอร์ดลั่วไห่จึงต้องการพบหยาง ไค่อย่างเร่งรีบถึงเพียงนั้น แม้ต้องใช้สำนักเพลิงเจิดจ้าในการตามหาเขา ก็เห็นได้ชัดว่าความบาดหมางระหว่างทั้งสองนั้นไม่ธรรมดา เจ้าสัตว์น้อยนี่ช่างไม่รู้ประสีประสาถึงความยิ่งใหญ่ของฟ้าดิน บังอาจไปยั่วโมโหท่านลอร์ดลั่วไห่! [ทีนี้ก็อยู่ที่ว่าจะตายแบบไหน] รัน หยุน ทิง สาปแช่งในใจด้วยความเกลียดชัง ชั่วครู่ต่อมา นางเห็นซู เหยียน และหยาง ไค่ จูงมือกันกระซิบกระซาบถ้อยคำบางอย่างด้วยเสียงแผ่วเบา อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความโกรธพลุ่งพล่าน อยากจะพุ่งเข้าไปแยกทั้งสองออกจากกันในทันที เมื่อระลึกถึงวิธีการอันคาดเดาไม่ได้ของหยาง ไค่ รัน หยุน ทิง ก็จำต้องอดทนไว้ เพียงพ่นลมหายใจเย็นชาและรีบเร่งตามปิง หลง และเหล่าอาวุโสคนอื่นๆ ไป “พี่ใหญ่ ท่านควรรอข้าที่นี่ ข้าจะรีบกลับมา” “ไม่ ข้าจะไปด้วย!” ซู เหยียน ส่ายหน้า ดวงตาอันงดงามของนางแน่วแน่ เห็นได้ชัดว่านางกังวลว่าหยาง ไค่อาจประสบอุบัติเหตุ และปรารถนาจะร่วมแบกรับภาระนั้นกับเขาด้วยสุดหัวใจ “ก็ได้เช่นนั้น...” หยาง ไค่ ไม่ได้คะยั้นคะยออีกต่อไป เงยหน้ามองชิงหยา ชิงหยา รีบกล่าว “ข้าจะรอท่านที่นี่!” นางรู้ดีว่าตนเองไม่มีคุณสมบัติจะเข้าร่วมในเรื่องนี้ นางจึงตัดสินใจอย่างชาญฉลาดที่จะรออยู่ที่เดิม เสี่ยว เซียว ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ นาง หยาง ไค่ พยักหน้าเบาๆ และจากไปพร้อมซู เหยียน ปิง หลง รออยู่ไม่ไกลนัก แต่เมื่อเห็นคู่รักคู่นี้ ผู้ดูเหมือนไม่ใส่ใจสิ่งรอบข้างเลย กลับเดินตามนางมาอย่างใกล้ชิด ขมวดคิ้วไปเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม นางมิได้ใส่ใจกับการกระทำของพวกเขาในทันที ทว่ากลับจ้องมองหยาง ไค่ อย่างมีความหมายพร้อมถาม “เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้ เจ้าไม่ควรจะบอกเราอย่างตรงไปตรงมาเสียทีว่ามีความขัดแย้งอันใดกับท่านลอร์ดลั่วไห่?” “ท่านอาวุโสอยากรู้รึ?” หยาง ไค่ หัวเราะเบาๆ ปิง หลง พยักหน้า “เช่นนั้นก็ไปถามลั่วไห่สิ หากเขาเต็มใจจะบอก ท่านก็ย่อมจะรู้เอง” “เจ้า...” ปิง หลง โกรธจัด “เจ้ายังไม่เข้าใจสถานการณ์ของตนเองอีกหรือ? ท่านลอร์ดลั่วไห่ และท่านอาวุโสชี่ ฮั่ว มายังเกาะน้ำแข็งบริสุทธิ์ด้วยกัน และเรียกหาเจ้า พวกเขาต้องมาเพื่อเจ้า และผู้เดียวที่จะให้ที่พักพิงแก่เจ้าได้ คือมหาประมุขแห่งหุบเขาหัวใจน้ำแข็งของเรา เจ้ามุ่งมั่นที่จะซ่อนเร้นเรื่องราวเสียจนยอมแลกด้วยชีวิตเช่นนั้นรึ?” “มหาประมุขแห่งหุบเขาหัวใจน้ำแข็งของท่าน เป็นเพียงปฐมภาคแห่งราชันย์บรรพกาล มิใช่รึ? หากลั่วไค่ต้องการจะทำสิ่งใดกับข้าที่นี่จริงๆ นางจะสามารถหยุดยั้งเขาได้รึ?” หยาง ไค่ถ่มถุยอย่างดูแคลน ปิง หลง อึ้งกิมกี่ไปในทันที ในแดนราชันย์บรรพกาล แต่ละระดับย่อยถูกแบ่งแยกด้วยช่องว่างอันกว้างใหญ่ และความแตกต่างของพลังนั้นช่างน่าทึ่ง! ด้วยเหตุนี้เองที่ไม่มีผู้ใดสามารถหยุดยั้งลั่วไห่และชี่ ฮั่ว จากการบุกรุกเข้ามายังเกาะน้ำแข็งบริสุทธิ์ได้ และลั่วหลี่ก็มิอาจปฏิเสธได้เมื่อพวกเขาเรียกร้องให้พบหยาง ไค่ อันที่จริง หากมีเพียงชี่ ฮั่ว ลั่วหลี่ คงจะขับไล่เขาออกไปแล้ว “ยิ่งไปกว่านั้น ข้าไม่มีมิตรภาพอันใดกับหุบเขาหัวใจน้ำแข็งของพวกเจ้า ดังนั้น แม้ว่ามหาประมุขของพวกเจ้าจะมีขีดความสามารถที่จำเป็น เหตุใดนางจะต้องริเริ่มปกป้องข้าเล่า?” หยาง ไค่ เย้ยหยัน “หรือว่า? พวกเจ้าย่อมต้องการทราบว่าลั่วไค่ต้องการสิ่งใดจากข้า เพื่อที่พวกเจ้าจะได้ต่อรองเพื่อส่วนแบ่งจากเขา?” ปิง หลง ตกตะลึง ทว่าก็กล่าวด้วยรอยยิ้มขมขื่นทันที “เมื่อเจ้าเข้าใจแล้ว เหตุใดเจ้าจึงยังตกลงที่จะพบเขา? หากข้าเป็นเจ้า ข้าคงทำทุกวิถีทางเพื่ออันตรธานไปเสีย!” “แล้วจะไปที่ไหนเล่า?” หยาง ไค่ เย้ยหยัน “ข้าถูกเขาไล่ล่าผ่านอาณาจักรกาแล็กซีมาหลายวัน จนในที่สุดก็สามารถหลบซ่อนตัวบนดาราสการ์เล็ตเวฟได้ บัดนี้เมื่อเขาพบร่องรอยของข้าอีกครั้ง ข้าเกรงว่าคงหนีไม่พ้น” “กล่าวกันตามตรง ถึงเวลาที่ข้าจะต้องสะสางความแค้นนี้กับเขาเสียที มิฉะนั้นข้าจะต้องกังวลว่าเขาจะตามล่าข้าไปตลอดชีวิต หากเขาต้องการใช้กำลังรังแกข้า เขาก็ต้องมีความสามารถเพียงพอ!” ขณะที่เขากล่าว ใบหน้าของหยาง ไค่ ฉายแววโหดเหี้ยม และแสงสว่างเจิดจ้าก็วาบขึ้นในดวงตาของเขา แทนที่จะถอยหนีด้วยความหวาดกลัวในพละกำลังของลั่วไห่ เขากลับดูเหมือนกระหายที่จะต่อสู้ ปิง หลง จ้องมองหยาง ไค่ อย่างงุนงง หลังจากเงียบไปนานนางก็ส่ายหน้าพึมพำ “คนบ้า!” ด้วยการบ่มเพาะเพียงระดับทุติยภาคแห่งแดนกำเนิด ปิง หลง รู้สึกว่าสมองของหยาง ไค่ คงมีปัญหาที่กล้าพูดจาโอหังเช่นนี้ หยาง ไค่ เพียงหัวเราะอย่างสบายใจ ซู เหยียน ไม่ได้กล่าวสิ่งใดตั้งแต่ต้นจนจบ เพียงแต่ซบอยู่ข้างกายหยาง ไค่ จับมือเขาไว้ ราวกับไม่ต้องการพลัดพรากจากกัน รอยยิ้มแห่งความสงบและพึงพอใจปรากฏบนใบหน้าของนาง ปิง หลง ถอนหายใจด้วยความระอาอีกครั้ง ในยามปกติ ชายหนุ่มรูปงามและหญิงสาวผู้เลอโฉมเช่นนี้ ย่อมต้องเป็นคู่ที่ฟ้าลิขิตมาให้พบกันอย่างแน่นอน ทว่า ด้วยการที่หยาง ไค่ ตกเป็นเป้าสายตาของลั่วไห่ อนาคตของเขาจึงเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน ส่วนซู เหยียน ในฐานะศิษย์เอกของหุบเขาหัวใจน้ำแข็ง ผู้ฝึกฝนวิชาลับหยกน้ำแข็ง ย่อมต้องประสบกับความตกต่ำและต้องทนทุกข์ทรมาน หากนางไม่อาจหลุดพ้นจากพันธนาการทางอารมณ์นี้ได้ ปิง หลง ค่อยๆ สลัดความคิดนั้นออกไป กลุ่มคนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว และในไม่ช้าก็มาถึงหน้าวังน้ำแข็งอันงดงามบนเกาะชั้นใน วังน้ำแข็งราวกับถูกสลักเสลาจากผลึกน้ำแข็งบริสุทธิ์อันเดียว ให้ความรู้สึกสง่างามและทรงอำนาจอย่างล้ำลึก ภายในวังน้ำแข็ง มีออร่าอันทรงพลังหลายประการแผ่ซ่านออกมา เมื่อหยาง ไค่ เดินทางมาถึงหน้าวังหยกขาวแห่งนี้ พลังจิตอันทรงพลังสามสายพลันล็อกเป้ามาที่เขา หนึ่งในนั้นแผ่ขยายเหนือกว่าอีกสองสายอย่างมาก ลั่วไห่!