## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): **บทที่ 1650 - ลากใครสักคนมา** ภายในพระราชวังน้ำแข็งหยกขาว ลั่วไห่นั่งอยู่บนบัลลังก์ สวมมงกุฎทองคำบนเศียร ลมหายใจสงบนิ่ง ทว่าแววตาฉายประกายตื่นเต้นระคนเฉียบคม “[ในที่สุด ข้าก็พบเจ้าจนได้!]” ลั่วไคเปล่งเสียงก้องในใจ โดยไม่แสดงอาการใดๆ ออกมาภายนอก น่าเหลือเชื่อนักที่เขา ผู้เป็นยอดฝีมือระดับ Second-Order Origin King Realm หนึ่งในผู้แข็งแกร่งที่สุดทั่วทั้ง Star Field ต้องไล่ล่า หยางไค ผู้เป็นเพียงเด็กน้อยไร้สาระมาเนิ่นนานเพียงนี้ ไม่เพียงเด็กหนุ่มผู้นี้จะแหวกวงล้อมการปิดล้อม ณ Green Mountains Star ได้แล้ว ยังหลบหนีการติดตามของเขาไปได้อย่างลอยนวลอีกด้วย หากไม่ใช่เพราะความอดทนอันเหลือคณานับของลั่วไค เด็กหนุ่มผู้นี้คงหนีรอดไปได้แล้ว “[บัดนี้ มาดูกันว่าเจ้าจะหนีไปที่ใดได้อีก!]” ลั่วไคเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นเต้น ด้วยพละกำลังของเขา มีน้อยสิ่งนักที่จะปลุกเร้าความตื่นเต้นให้เกิดขึ้นได้ แต่ Origin Essence Crystal ที่ตกทอดมาจาก Monster King ใน Blood Prison นั้น คือสิ่งที่เขาปรารถนาอย่างแรงกล้า Emperor Artifact ที่หยางไคครอบครองอยู่ ก็เป็นอีกสิ่งที่ลั่วไคหมายปอง สิ่งแรกจะทำให้เขาก้าวข้ามขีดจำกัดสู่ Third-Order Origin King Realm ขณะที่สิ่งหลังจะเพิ่มพูนพละกำลังของเขาได้โดยตรง! เมื่อสมบัติทั้งสองสิ่งนี้ตกอยู่ในมือ ลั่วไคมั่นใจว่าตนเองจะก้าวขึ้นเป็นยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดใน Star Field ทั้งปวง เมื่อถึงเวลานั้น จะไม่มีผู้ใดใน Star Field เทียบเทียมเขาได้อีกต่อไป! ทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นอยู่กับการลากหยางไคมาที่นี่ แม้ลั่วไคจะเก็บงำอารมณ์ได้แนบเนียนเพียงใด ชี่ฮั่วและลั่วลี่ก็เป็นถึง Origin King เช่นกัน ย่อมสามารถรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ในอารมณ์ของเขาได้ สีหน้าของชี่ฮั่วเปลี่ยนไปเล็กน้อย ขณะที่เขาสงสัยว่าเจ้าหนูชื่อหยางไคผู้นี้ซ่อนความลับอันใดไว้ หากมันมิได้ครอบครองสิ่งล้ำค่าถึงเพียงนั้น เหตุใดลั่วไคจึงให้ความสนใจมันมากถึงเพียงนี้เล่า? เมื่อกว่าหนึ่งปีก่อน ลั่วไคได้มาเยือน Scarlet Wave Star อย่างกะทันหัน สร้างความประหลาดใจให้กับชี่ฮั่ว จากนั้น ลั่วไคได้ขอให้ Brilliant Flame Sect สืบหาหยางไค ยิ่งทำให้ความสงสัยของชี่ฮั่วทวีคูณ หลายครั้งที่เขาพยายามสอบถามเหตุผลที่ลั่วไคตามหาหยางไค ทว่าลั่วไคไม่เคยให้คำตอบที่ชัดเจน ทำให้ชี่ฮั่วจนปัญญา ลั่วลี่เองก็อดสงสัยเรื่องนี้ไม่ได้ แต่สิ่งที่เธอรู้สึกยิ่งกว่านั้น คือความเศร้าและความสิ้นหวัง นางมิอาจทำสิ่งใดต่อลั่วไคและชี่ฮั่วได้ในสภาพอันเป็นอยู่นี้! ในไม่ช้า หยางไคก็ก้าวเข้ามาในพระราชวังน้ำแข็ง ภายในพระราชวังน้ำแข็ง นอกเหนือจากจอมยุทธ์ระดับ Origin King Realm ทั้งสามแล้ว ยังมีเหล่าผู้อาวุโสของ Ice Heart Valley ราวหนึ่งโหลยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังลั่วลี่ ยิ่งไปกว่านั้น เบื้องหลังลั่วไคและชี่ฮั่ว ยังมียุคชนผู้หนึ่งที่มีผิวซีดเซียวและพลังชีวิตค่อนข้างจาง เขาคือ เหวยเฟิง บุตรชายของเจ้าสำนัก Brilliant Flame Sect! ในขณะนั้น เขากวาดตามองไปรอบๆ ด้วยความตื่นเต้น ราวกับกำลังรอคอยผู้มาเยือน เมื่อได้เห็น ซูหยาน สีหน้าของเขาก็พลันสว่างวาบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ แววตาเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นสุดขีด ประดุจสุนัขป่าที่เพิ่งพบเจอของโอชะ น้ำลายแทบไหลย้อย ทว่า เมื่อเขาเห็น ซูหยาน กุมมือกับ หยางไค อย่างสนิทแนบชิด สีหน้าของเขาก็พลันหม่นหมองลง ดวงตาหรี่มองไปยังหยางไค ฉายประกายแห่งความเกลียดชังและความโกรธแค้น “[ไอ้สารเลวนี่มาจากไหนกัน!?]” เหวยเฟิงเดือดพล่านเมื่อเห็นใครหน้าไหนกล้ามาจับมือกับสตรีของเขา ในทันใด เหวยเฟิงมองหยางไคราวกับเป็นศพที่รอวันตาย และเริ่มเพ้อฝันถึงวิธีการทรมานหยางไคให้ตายอย่างทรมาน บังคับให้มันร้องขอความตาย สั่งสอนให้รู้ว่าสตรีบางนางไม่อาจแตะต้องได้ “ปิงหลงผู้น้อยคารวะ ท่านลั่วไค, ท่านชี่ฮั่ว” ปิงหลงโค้งคำนับอย่างสง่างาม ก่อนหันไปรายงานลั่วลี่ “ท่านผู้อาวุโสสูงสุด ข้าน้อยได้นำบุคคลที่ท่านต้องการตัวมาแล้ว” ลั่วลี่พยักหน้ารับเบาๆ ทว่ามิได้เอื้อนเอ่ยใดๆ ดวงตางดงามทั้งคู่จับจ้องไปยังหยางไค ขณะที่คิ้วของนางขมวดเข้าหากันเล็กน้อย รับรู้ถึงสายตาของนาง หยางไคก็จ้องตอบกลับไป นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นท่านผู้อาวุโสสูงสุดแห่ง Ice Heart Valley และจากออร่าที่แผ่ออกมา นางแทบจะทัดเทียมกับชายชราผมแดงที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ทั้งสองเป็น First-Order Origin Kings ซึ่งอ่อนแอกว่าลั่วไคมากนัก อย่างไรก็ตาม Origin King ก็ยังคงเป็น Origin King มหาบุรุษผู้สำเร็จ Domain แล้ว ไม่มี Origin King ใดที่ผู้ฝึกตนระดับ Origin Realm จะเทียบเคียงได้ อย่างน้อยที่สุด หยางไครู้สึกได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาลจากนาง! “พี่ลั่วไค เจ้ากำลังตามหาเด็กหนุ่มผู้นี้อยู่ใช่หรือไม่?” ชี่ฮั่ว ชายชราเงยหน้ามอง หยางไค จากบนลงล่าง พร้อมหัวเราะเบาๆ ลั่วไคพยักหน้า “ใช่แล้ว มันผู้นี้แหละ!” “สมแล้วที่เป็นชายหนุ่มผู้ทรงพลังและฉลาดเฉลียว พี่ลั่วไคมีสายตาที่เฉียบคมยิ่งนัก เมื่อพบเด็กหนุ่มผู้นี้แล้ว พี่ลั่วไคมีแผนจะทำสิ่งใดต่อไป?” ชี่ฮั่วเอ่ยถามอย่างสบายๆ “ข้าจะทำสิ่งใดน่ะหรือ? อืม แน่นอน ข้าจะนำเขากลับไปยัง Green Mountains Star กับข้า” ลั่วไคยิ้มขณะหันไปมองหยางไคด้วยสายตาเย้ยหยันระคนรอยยิ้มที่อ่อนโยน “เจ้าเด็กสารเลว เจ้าคนนี้มิได้จะกินเจ้า เหตุใดเจ้าจึงหลีกเลี่ยงข้าดุจหลบงูพิษเล่า? ข้าเพียงเห็นว่าพรสวรรค์ของเจ้ามันช่างยอดเยี่ยม และเราอาจมีวาสนาร่วมกัน ข้าจึงอยากจะมอบทายาทของข้าให้แก่เจ้า!” เขาพูดด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังรู้สึกหมดหนทางและผิดหวังเล็กน้อย ทำให้ผู้ฟังดูเหมือนว่าเขาเป็นคนตรงไปตรงมาและซื่อสัตย์ สีหน้าของเหล่าผู้อาวุโสแห่ง Ice Heart Valley ต่างสั่นคลอน พวกเขามองหยางไคด้วยสายตาอิจฉา การได้รับการชื่นชมจากยอดฝีมืออย่างลั่วไค ถือเป็นโอกาสอันประเสริฐที่สวรรค์ประทานแก่หยางไค นับแต่นั้นไป เขาจะกลายเป็นบุคคลเลื่องชื่อใน Star Field ทะยานสู่ฟ้า หยางไคเพียงแต่รักษาไว้ซึ่งรอยยิ้มบางๆ ดวงตาชราที่ดูขุ่นมัวของชี่ฮั่วหรี่ลงเล็กน้อย ประกายบางเบาแวบผ่านในส่วนลึก ลั่วลี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยและไม่เอ่ยสิ่งใด ภายในพระราชวังน้ำแข็ง อาจมีเพียงหยางไคและ Origin King อีกสองคนเท่านั้นที่ไม่เชื่อคำพูดของลั่วไค ผู้ที่รู้ความจริง ย่อมเข้าใจว่าลั่วไคกำลังพูดพล่ามเพราะต้องการตัวหยางไคไป! ส่วนเรื่องการรับเป็นศิษย์และถ่ายทอดมรดกนั้น เป็นเพียงคำลวงเท่านั้น! ลั่วไคเป็นคนเช่นไร? เหตุใดเขาจึงต้องลงแรงถึงเพียงนี้เพื่อรับศิษย์ธรรมดาเพียงคนเดียว? หากเขาต้องการรับศิษย์ เพียงแค่ส่งข่าวออกไป เหล่าอัจฉริยะจากทั่วทั้ง Star Field ก็คงจะหลั่งไหลมายัง Green Mountains Star และเข้าคิวเพื่อบูชายัญเขา ทว่า หยางไคไม่พยายามเปิดเผยความจริง เขาเพียงกล่าว “ผู้น้อยคงต้องขอปฏิเสธความกรุณาของท่านอย่างสุภาพ แม้ว่านี่จะเป็นโอกาสอันประเสริฐที่สวรรค์ประทานมา แต่ผู้น้อยเกรงว่าตนเองจะมิได้มีวาสนารับมันไว้ ท่านน่าจะลองมองหาผู้อื่นที่มีโชคชะตาดีกว่านี้” ความโกรธที่ซ่อนเร้นฉายวาบผ่านดวงตาของลั่วไค ขณะที่เขาคิดในใจว่าเจ้าเด็กนี่ช่างไม่รู้จักประมาณตนเสียเลย ทว่าเขายังคงรักษาไมตรีจิตด้วยรอยยิ้ม “อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธ จงตามข้ากลับไปยัง Green Mountains Star เสียก่อน เจ้าจะอยู่ที่นั่นสักสองสามปี และหากถึงตอนนั้นเจ้ายังคงยืนกรานที่จะปฏิเสธ ข้าก็จะไม่ทำให้เรื่องยุ่งยากสำหรับเจ้าอย่างแน่นอน” เขาพูดราวกับกำลังยอมประนีประนอมอย่างใหญ่หลวง ชี่ฮั่วก็เสริมขึ้นมา “เด็กน้อย เจ้าควรพิจารณาเรื่องนี้ให้รอบคอบ พี่ลั่วไคต้องการรับเจ้าเป็นศิษย์นั้น เป็นบุญวาสนาที่หาไม่ได้ในชั่วชีวิต เป็นโอกาสที่คนธรรมดาสามัญไม่อาจได้รับ เหตุใดจึงปฏิเสธเล่า?” “ท่านรุ่นพี่คิดว่ามันเป็นบุญวาสนาอันยิ่งใหญ่หรือ? ดีนัก ถ้าเช่นนั้น ท่านก็น่าจะบูชาลั่วไคเป็นอาจารย์ของท่านเสีย” หยางไคกล่าวพร้อมรอยยิ้ม สีหน้าของเหล่าผู้อาวุโสแห่ง Ice Heart Valley ทั้งหมดแข็งทื่อ พวกเขามองหยางไคราวกับเขาเป็นสัตว์ประหลาด หัวใจทุกดวงบีบรัดแน่น “เจ้าเด็กนี่... ช่างไม่รู้จักเกรงกลัวฟ้าดินเสียเลย! กล้าดูหมิ่นชี่ฮั่วอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ ไม่กลัวว่าจะประสบกับผลที่ทนไม่ได้หรือ?” ใบหน้าของชี่ฮั่วเย็นชาลง เขากู่ก้องอย่างเกรี้ยวกราด “บังอาจ!” ขณะที่เขากู่ก้อง ลำแสงหนึ่งก็วาบผ่านดวงตาของเขา และพุ่งเข้าใส่หยางไคราวกับมีตัวตน เขาตั้งใจจะลงโทษเจ้าเด็กที่บังอาจไม่เคารพผู้อาวุโส สีหน้าของหยางไคไม่เปลี่ยนแปลง เขายืนนิ่ง ขณะที่ซูหยานเองก็มองการโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวนี้เป็นสิ่งไร้ค่า ดวงตางดงามทั้งคู่ไม่เคยละไปจากใบหน้าของหยางไค มองเขาจากข้างๆ ด้วยใบหน้าที่เปี่ยมด้วยความสุข ลั่วไคโบกมืออย่างสบายๆ การโจมตีของชี่ฮั่วถูกคลี่คลายไปอย่างเงียบเชียบ ก่อนที่จะได้ในสิ่งที่ต้องการจากหยางไค ลั่วไคจะไม่ยอมให้เขาได้รับบาดเจ็บจากชี่ฮั่ว “พี่ชี่ฮั่ว ใจเย็นๆ เสียก่อน พวกหนุ่มสาวมักชอบพูดพล่าม เหตุใดต้องลดตัวลงไปเทียบกับพวกเขา พี่ชี่ฮั่วก็เป็นถึง Origin King เช่นกัน ดังนั้น แม้ข้าจะต้องการรับเขาเป็นศิษย์ ข้าก็เกรงว่าจะมิอาจทำได้” ชี่ฮั่วพ่นลมหายใจขณะจ้องมองหยางไคอย่างเย็นชา สายตาอันคมกริบของเขาดูราวกับจะเฉือนร่างหยางไคเป็นพันครั้ง ทว่ายังคงนิ่งเงียบ ลั่วลี่ ผู้ซึ่งยังมิได้เอ่ยสิ่งใดและเพียงแต่นั่งนิ่งๆ อยู่ตรงนั้น จู่ๆ ก็เอ่ยขึ้น “เมื่อชายหนุ่มผู้นี้ได้ถูกนำตัวมาที่นี่แล้ว หากท่านลั่วไคต้องการจะพาเขาไป กรุณาทำได้เลย” ส่วนลั่วไคจะทำสิ่งใดหลังจากพาหยางไคไปนั้น มิใช่สิ่งที่ลั่วลี่ต้องพิจารณา นางไม่มีมิตรภาพกับหยางไค ดังนั้น นางจึงไม่คิดจะขัดเคืองลั่วไคเพราะเขา ขณะนี้ นางเพียงแค่อยากจะส่งลั่วไคและชี่ฮั่วออกจาก Pure Ice Island โดยเร็วที่สุด นางมิได้แม้แต่จะคิดลงโทษหยางไคที่ทำร้ายรันหยุนถิง และก่อความวุ่นวายบน Pure Ice Island นางอดมิได้ที่จะรู้สึกวิตกกังวลในยามนี้ เมื่อความรู้สึกถึงวิกฤตที่อธิบายไม่ได้เข้าเกาะกุมหัวใจ ราวกับสิ่งเลวร้ายบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น หากหยางไคไม่ถูกส่งออกไปอย่างรวดเร็ว ลั่วไคพยักหน้าและยิ้มให้ลั่วลี่ “ข้ามาที่นี่โดยมิได้รับเชิญ หวังว่าน้องหญิงลั่วลี่จะไม่ถือสา หากท่านมีเวลาว่างในอนาคต โปรดเยี่ยมเยียน Green Mountains Star ของข้าในฐานะแขก ข้าจะให้การต้อนรับอย่างอบอุ่นแน่นอน” ลั่วลี่ตอบอย่างไม่แยแส “จะมีวันนั้นมาถึง ท่านลั่วไคได้พบศิษย์ที่ดีเช่นนี้แล้ว ท่านคงรีบร้อนที่จะกลับไปยัง Green Mountains Star เพื่อเริ่มฝึกฝนเขา ข้าลั่วลี่จะไม่ถ่วงเวลาท่านอีกต่อไป” นางกำลังพยายามไล่พวกเขาไปอย่างตรงไปตรงมา ทว่า ลั่วไคเพียงยิ้มบางๆ โดยไม่แสดงเจตนาจะลุกขึ้นและจากไป แต่กลับมองไปยังหยางไคและโบกมือ “ไม่รีบร้อนนัก ธุระของข้านั้นเสร็จสิ้นแล้ว แต่พี่ชี่ฮั่วมีเรื่องบางอย่างที่เขาต้องการจัดการที่นี่ในวันนี้ด้วย ซึ่งเป็นเหตุผลที่เขามาพร้อมกับข้า” ทันทีที่คำกล่าวนี้หลุดออกมา สีหน้าของลั่วลี่ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ความกังวลของนางได้ปรากฏเป็นจริงแล้วหรือ? แม้ลั่วไคจะไม่ได้กล่าวชัดเจนเกินไป วลีที่ว่า 'มาพร้อมกับข้า' ก็เพียงพอที่จะทำให้ลั่วลี่กังวล นั่นเทียบเท่ากับการกล่าวว่า ลั่วไคกำลังยืนอยู่ข้างเดียวกับชี่ฮั่วในขณะนี้ สีหน้าของปิงหลงและรันหยุนถิงก็ดูบิดเบี้ยวเช่นกัน ขณะที่พวกเขามองชี่ฮั่วด้วยความระแวง สองมหาอำนาจ Ice Heart Valley และ Brilliant Flame Sect ได้แข่งขันกันบน Scarlet Wave Star มานับพันปี แต่แม้จะผ่านไปหลายสหัสวรรษ ก็ยังไม่มีฝ่ายใดได้เปรียบอย่างเด็ดขาด ทว่าบัดนี้ ด้วยการเข้ามาแทรกแซงของลั่วไค Ice Heart Valley ก็ตกอยู่ในฐานะเสียเปรียบในทันที และข้อเสียเปรียบนี้ก็มหาศาลเสียด้วย แม้จะอาศัย Pure Ice Grand Array ของ Pure Ice Island พวกเขาก็อาจจะไม่สามารถพลิกสถานการณ์ได้ ชั่วขณะหนึ่ง ปิงหลงและเหล่าผู้อาวุโสต่างแสดงสีหน้าโกรธแค้น แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยสิ่งใด หยางไคเพียงแต่ยืนนิ่งอยู่กับที่ เฝ้าดูเหตุการณ์ด้วยรอยยิ้ม โดยไม่แสดงท่าทีรู้สำนึกถึงสถานการณ์ปัจจุบันของตน ซึ่งเปรียบประหนึ่งนักโทษ “แล้วท่านชี่ฮั่ว มีธุระอันใดที่มายัง Pure Ice Island ของข้าในครานี้?” ลั่วลี่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปลอบประโลมความคิดอันสับสนของตน และเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง ชี่ฮั่วหัวเราะเสียงดัง ขณะผมสีแดงเพลิงของเขากระเพื่อม และปลดปล่อยอำนาจกดดันออกมา เขาโบกศีรษะและกล่าว “เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ลั่วลี่ เจ้าไม่จำเป็นต้องประหม่าถึงเพียงนี้” เขารู้สึกดีอย่างเหลือเชื่อในขณะนี้ เขาต่อสู้กับลั่วลี่มาหลายปี และยังรู้ว่าเมื่อไม่นานมานี้ นางเพิ่งได้รับผลกระทบย้อนกลับจากการฝึกฝนที่ไม่ลงรอยกัน กระนั้น เขาก็ยังไม่สามารถได้เปรียบอย่างแท้จริง ในที่สุด เขาก็ได้สัมผัสกับความพึงพอใจจากการอยู่ในตำแหน่งที่เหนือกว่าอย่างแท้จริง แม้ว่าเขาจะยืมกำลังของผู้อื่นมาเพื่อให้บรรลุชัยชนะนี้ แต่ชี่ฮั่วก็มิได้เพลิดเพลินกับความรู้สึกนี้ลดน้อยลงไปเลย “พูดมา!” ลั่วลี่มองเขาอย่างไม่แยแส ชี่ฮั่วหัวเราะเบาๆ ขณะกล่าว “ข้ามายังสำนักของเจ้าในวันนี้เพื่อจะพาใครบางคนไป” ---