บทที่ 2398 - ทุกสิ่งล้วนพรั่งพร้อม ฉือรื่อดูจะไม่แยแสต่อท่าทีอันเย็นชาของปิงอวิ๋นแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำมันกลับยิ่งสุมไฟแห่งความปรารถนาในตัวเขาให้ลุกโชนขึ้น เขายิ้มละไมพลางเอ่ยว่า “เช่นนั้น เปิ่นจั้ว* (ราชาผู้นี้) จะไม่รบกวนศิษย์น้องอีก อีกหนึ่งเดือนให้หลัง ข้าจะมาเยือนที่นี่อีกครั้ง ถึงเวลานั้น... ข้าจะไม่ทำให้เจ้าต้องผิดหวัง!” เขาระเบิดเสียงหัวเราะกึกก้องก่อนที่ร่างจะเลือนหายไปจากจุดที่ยืนอยู่ราวกับอากาศธาตุ ปิงอวิ๋นยังคงนั่งขัดสมาธิ ใบหน้าของนางบึ้งตึงแฝงไปด้วยความกังวล เนิ่นนานผ่านไป นางจึงยื่นมือออกไปเคาะที่ผนังลับแผ่วเบา “ออกมาได้แล้ว” สิ้นคำ หยางไค่รีบก้าวออกมาจากที่ซ่อนทันที เขากวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความฉงนฉายชัด ทั่วทั้งห้องยังคงอยู่ในสภาพสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน ราวกับว่ามิได้ผ่านการปะทะกันของยอดฝีมือขอบเขตจักรพรรดิระดับที่สามมาแม้แต่น้อย เรื่องนี้สร้างความตื่นตะลึงให้แก่เขายิ่งนัก เพราะก่อนหน้านี้เขาสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังมหาศาลที่ซัดสาดเข้าใส่กันระลอกแล้วระลอกเล่า ทว่ากลับไม่ทิ้งร่องรอยการต่อสู้ไว้เลยแม้แต่จุดเดียว ไม่ว่าจะเป็นปิงอวิ๋นหรือฉือรื่อ เห็นได้ชัดว่าการควบคุมพลังของทั้งคู่บรรลุถึงขั้นเหนือล้ำยากจะหยั่งถึง ทว่า บนโต๊ะไม้ใกล้ๆ นั้น มีถ้วยน้ำชาที่เดิมทีรินไว้จนปริ่มขอบ บัดนี้กลับมีหยดน้ำกระเซ็นออกมาหกเลอะพื้นโต๊ะอยู่บ้าง “อาวุโส... ฉือรื่อผู้นั้น...” หยางไค่อ้าปากจะเอ่ยบางอย่างแต่ก็ชะงักไป ปิงอวิ๋นทอดถอนใจยาว “เจ้าคงพอจะดูสถานการณ์ออกแล้วสินะ ฉือรื่อผู้นั้น... ดูเหมือนจะสนใจในตัวข้า” “ไอ้เฒ่าบัดซบนั่นมันก็แค่คางคกอยากกินเนื้อหงส์!” หยางไค่โพล่งออกมาด้วยความโกรธแค้นแทน เมื่อเห็นหยางไค่ปกป้องนาง ปิงอวิ๋นก็คลี่ยิ้มบางๆ “อาจจะไม่เป็นเช่นนั้นเสียทีเดียว ฉือรื่อเองก็มีฝีมือไม่ธรรมดา และในยามนี้... ข้ามิใช่คู่ต่อสู้ของเขา” หยางไค่สะดุ้งสุดตัว “ท่านอาวุโส หากต้องสู้กันแบบแลกด้วยชีวิต ท่านมีโอกาสชนะเท่าไหร่?” ปิงอวิ๋นขมวดคิ้วมุ่นจมลงสู่ห้วงความคิด “ไม่ถึงสามส่วน...” นางถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะกล่าวต่อ “เขาเป็นถึงเจ้าเกาะแห่งเกาะนภาใส (Clear Sky Island) ทรัพยากรการฝึกตนทั้งหมดที่นี่ล้วนอยู่ในกำมือของเขา แม้ตบะของเขาจะถดถอยลงบ้างในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แต่ตบะของข้ากลับเสื่อมถอยลงยิ่งกว่า หากอยู่ในช่วงรุ่งโรจน์ข้าคงไม่ต้องเกรงกลัวเขา แต่ในยามนี้... ช่องว่างระหว่างเรากลับยิ่งกว้างขึ้นเรื่อยๆ!” หยางไค่พลันตระหนักถึงความจริงข้อนี้ ในดินแดนลับสุญตาเอกา (Solitary Void Sealed World) แม้จะเต็มไปด้วยพลังงานสวรรค์ดินอันเข้มข้น ทว่าพลังงานเหล่านี้กลับไม่เอื้อต่อการฝึกตน หากผู้ใดพำนักอยู่นานเกินไป พลังฝีมือจะเริ่มเสื่อมถอยลงอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ทว่าด้วยฐานะเจ้าเกาะ ฉือรื่อจึงสามารถครอบครองทรัพยากรล้ำค่าได้มากกว่าปิงอวิ๋น ทำให้การเสื่อมถอยของพลังเขาช้ากว่านางมาก จนในที่สุดปิงอวิ๋นก็ไม่อาจต้านทานเขาได้อีก “แต่ถึงอย่างนั้น การจะสยบข้าลงก็มิใช่เรื่องง่ายสำหรับเขา ดังนั้นเมื่อร้อยปีก่อน เราจึงได้ทำข้อตกลงกันไว้” “ข้อตกลงอันใดหรือขอรับ?” หยางไค่ถามด้วยความอยากรู้ ปิงอวิ๋นชี้ไปยังถ้วยชาบนโต๊ะ “หากเขาสามารถชิงถ้วยน้ำชาใบนี้ไปจากต่อหน้าข้า และดื่มมันได้โดยไม่ทำน้ำหกแม้แต่หยดเดียว ข้าจะยอมตกเป็นของเขาตามแต่เขาจะปรารถนา ทว่าหากเขาทำพลาด เขาจะต้องไสหัวไปเสีย” หยางไค่มองไปที่ถ้วยชาและรอยน้ำที่หกบนโต๊ะ ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าเหตุใดปิงอวิ๋นจึงกล่าวถึงสิ่งที่หกเลอะเทอะก่อนหน้านี้ ยอดฝีมือทั้งสองต่างประลองกำลังกันเพียงเพื่อชิงน้ำชาถ้วยเดียว ทว่าในจังหวะสุดท้ายฉือรื่อกลับพลาดท่าจนพ่ายแพ้ไป ปิงอวิ๋นขมวดคิ้วแน่น “แต่เดิมเขาจะมาที่นี่เพียงไม่กี่ปีครั้ง แต่ช่วงหลังมานี้เขาเริ่มจะหมดความอดทน การมาเยือนครั้งล่าสุดห่างจากครั้งก่อนเพียงสามเดือน และครั้งนี้เขารับมือได้ยากเย็นยิ่งนัก หากเขากลับมาอีกในเดือนหน้า... ข้าก็ไม่มั่นใจว่าจะยังต้านทานเขาไว้ได้หรือไม่” เมื่อคิดได้ดังนั้น ร่องรอยแห่งความกังวลก็พาดผ่านดวงตาคู่สวย ในยามที่ทำข้อตกลงกับฉือรื่อ นางเองก็นับว่าถึงทางตันแล้ว ด้วยฐานะที่เป็นถึงจักรพรรดิระดับที่สามด้วยกันทั้งคู่ พวกเขาไม่อาจห้ำหั่นกันอย่างโจ่งแจ้งได้ เพราะหากต่างฝ่ายต่างซัดพลังใส่กันอย่างเต็มกำลัง ทั่วทั้งเกาะนภาใสคงต้องพินาศย่อยยับเป็นจลาจล ยิ่งไปกว่านั้น นางยังต้องคำนึงถึงบรรดาศิษย์ของนางด้วย นางไม่ได้เกรงกลัวที่จะล่วงเกินฉือรื่อ แต่หากเกิดศึกใหญ่ขึ้นมา ใครเล่าจะเป็นผู้คุ้มครองศิษย์เหล่านั้น? ข้อตกลงนี้ช่วยถ่วงเวลาให้นางได้ถึงร้อยปี แต่มันไม่อาจคงอยู่ไปได้ตลอดกาล “นอกจากนี้ ฉือรื่อยังเป็นพวกใจแคบ หากเขาเห็นเจ้ากับข้าอยู่ด้วยกัน เขาอาจจะเริ่มสร้างความลำบากให้แก่เจ้า” หยางไค่เข้าใจแจ่มแจ้งทันทีว่าเหตุใดปิงอวิ๋นถึงรีบยัดเขาเข้าไปในห้องลับ ฉือรื่อเป็นบุรุษขี้หึงหวง หากเขาเห็นปิงอวิ๋นอยู่กับชายหนุ่มเพียงลำพัง เขาต้องคิดเป็นอื่นแน่ ขนาดยังไม่สามารถชิงดวงใจของยอดพธูมาได้ เขาก็ปฏิบัติกับปิงอวิ๋นราวกับเป็นสมบัติส่วนตัวไปเสียแล้ว ดูท่าเจ้าเกาะนภาใสผู้นี้จะเป็นพวกไร้ยางอายที่สนใจแต่ตัณหาของตนโดยไม่สนความรู้สึกผู้อื่น “ท่านอาวุโส แล้วท่านวางแผนจะทำเช่นไรต่อไป?” เมื่อได้ยินว่านางไม่มั่นใจว่าจะรับมือฉือรื่อไหวในเดือนหน้า หยางไค่ก็เริ่มกระวนกระวายใจ “แผนของข้าคือการหาใครสักคนที่สามารถหลอม ‘โอสถจักรพรรดิหยวนร้อยวิถี’ (Hundred Revolutions Emperor Yuan Pill) ให้ข้า!” ปิงอวิ๋นเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “หากมีโอสถนั้นมากพอ ข้าจะสามารถหนีไปจากเกาะนภาใสและดินแดนลับสุญตาแห่งนี้ โดยไม่ต้องกังวลเรื่องฉือรื่ออีกต่อไป” “หนีไปจากดินแดนลับสุญตาหรือขอรับ?” ร่างของหยางไค่สั่นสะท้าน เขารู้สึกถึงบางอย่างจึงรีบถามว่า “ท่านอาวุโส... ท่านวางแผนจะบินออกไปจนกว่าจะถึงทางออกอย่างนั้นหรือ?” ซางเต๋อเคยกล่าวไว้ว่าทางออกนั้นอยู่ห่างไกลจากเกาะนภาใสยิ่งนัก แม้ยอดฝีมือขอบเขตจักรพรรดิระดับที่สามจะรู้ตำแหน่ง แต่มันก็ไม่มีอะไรการันตีว่าจะไปถึง ปัญหาใหญ่ที่สุดคือพวกเขาจะไม่มีพลังงานเพียงพอสำหรับการเดินทางที่ยาวไกลขนาดนั้น การทะยานร่างเหนือผืนทะเลต้องใช้พลังมหาศาล และหากไม่สามารถฟื้นฟูพลังระหว่างทางได้ สุดท้ายพลังก็จะเหือดแห้งจนสิ้นแรง ทว่า เหนือผืนทะเลคลั่งนั้นไม่อาจหยุดพักได้ และไม่อาจใช้ผลึกแหล่งพลัง (Source Crystals) เพื่อฟื้นฟูพลังงานได้เลย สิ่งที่ใช้ได้มีเพียง ‘โอสถ’ และโอสถจักรพรรดิหยวนร้อยวิถีก็คือตัวเลือกที่ดีที่สุด! หยางไค่เข้าใจในที่สุดว่าทำไมปิงอวิ๋นถึงต้องการโอสถนั้นอย่างยิ่งยวด มันคือสิ่งที่จะช่วยกู้คืนพลังของนางในช่วงเวลาวิกฤต! “เจ้ารู้ตำแหน่งของทางออกด้วยรึ?” คราวนี้กลับเป็นปิงอวิ๋นที่ต้องตกตะลึง หยางไค่ส่ายหัว “เปล่าขอรับ ข้าเพียงแต่ได้ยินข่าวลือมาบ้าง” “เจ้าได้ยินมาจากใคร? เท่าที่ข้ารู้ มีเพียงสามคนเท่านั้นที่รู้ตำแหน่ง คนหนึ่งคือข้า อีกคนคือฉือรื่อ และคนสุดท้าย... ได้หายสาบสูญไปนานแล้ว” หยางไค่แสยะยิ้ม “คนสุดท้ายที่ท่านอาวุโสกล่าวถึง คงจะเป็นอาจารย์ของซางเต๋อสินะ เมื่อไม่กี่วันก่อน...” จากนั้นเขาก็เริ่มเล่าเรื่องราวที่เขา ซางเต๋อ และคนอื่นๆ ได้เผชิญยามที่ออกสู่ท้องทะเล หลังจากได้ฟังเรื่องราว ดวงตาคู่สวยของปิงอวิ๋นก็ทอประกายเจิดจรัส นางมองหยางไค่ด้วยอาการอึ้งตะลึง “กระสวยเจ้าทะเล (Sea King Shuttle) อยู่ในมือเจ้าอย่างนั้นรึ?” “ขอรับ... การจะเอาออกมาที่นี่อาจจะไม่สะดวกนัก แต่ข้าเก็บมันไว้กับตัว” “นี่คือเจตจำนงแห่งสวรรค์งั้นหรือ?” ปิงอวิ๋นพึมพำกับตนเอง หากมิใช่สวรรค์ลิขิต นางและหยางไค่ สองผู้มาจากเขตดาวเหิงหลัว (Heng Luo Star Field) จะมาบรรจบพบกันที่นี่ได้อย่างไร? หากมิใช่โชคชะตา หยางไค่จะครอบครองกระสวยเจ้าทะเลในช่วงเวลาคับขันเช่นนี้ได้อย่างไร? คราแรกนางเพียงแค่ยินดีที่ได้พบคนจากบ้านเกิดเดียวกัน หยางไค่สร้างความประทับใจให้แก่นางไม่น้อย หากเขาเป็นสตรี นางคงรับเขาเข้าสู่หุบเขาเมฆาเหมันต์ (Ice Heart Valley) ไปนานแล้ว ทว่าตอนนี้ เขากลับมอบคุณประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น แม้แต่คนที่เยือกเย็นสุขุมเช่นปิงอวิ๋นก็เริ่มสั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้น หากมีกระสวยเจ้าทะเล นางก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาโอสถจักรพรรดิหยวนร้อยวิถีอีกต่อไป! นางสามารถนั่งกระสวยไปจนถึงทางออก ซึ่งปลอดภัยกว่าการบินไปเองหลายเท่าตัว ก่อนหน้านี้นางยังกังวลว่าจะพาบรรดาศิษย์หนีไปได้อย่างไร แต่บัดนี้ปัญหาเหล่านั้นกลับมลายหายไปสิ้น “อาจารย์ของซางเต๋อหายสาบสูญไปอย่างลึกลับเมื่อพันปีก่อน ทั้งข้าและฉือรื่อต่างพยายามสืบหาความจริงแต่กลับไม่พบร่องรอย เราต่างคิดว่าเขาตายไปแล้ว ใครจะคาดคิดว่าเขาจะหลบไปซ่อนตัวอยู่ข้างนอกเพื่อแอบหลอมกระสวยเจ้าทะเลขึ้นมา สุดท้ายกลับกลายเป็นว่าเขาลงแรงเพื่อให้ผู้อื่นได้ครอบครองสินะ” ปิงอวิ๋นถอนหายใจ นางรู้ดีว่าอาจารย์ของซางเต๋อต้องหลบซ่อนตัวเพราะเกรงกลัวว่าฉือรื่อจะจับเขาไปบังคับให้หลอมสมบัติเช่นกระสวยเจ้าทะเล แม้สุดท้ายเขาจะต้องหลอมมันขึ้นมาอยู่ดี แต่การหลอมด้วยเจตจำนงของตนเองย่อมต่างจากการถูกผู้อื่นกดหัวบังคับ ขณะเดียวกัน เหตุผลที่หอเหมันต์รวบรวมวัตถุดิบมากมายขนาดนี้ ก็เพราะปิงอวิ๋นต้องการฝึกฝนนักปรุงยาที่สามารถหลอมโอสถจักรพรรดิหยวนร้อยวิถีได้ หลายปีมานี้นางทุ่มเททรัพยากรไปมากมายเพื่อรวบรวมสมุนไพรที่จำเป็น แต่น่าเสียดายที่ไม่มีนักปรุงยาคนใดเข้าขั้นเลยสักคน จนในที่สุดนางได้พบหยางไค่และตัดสินใจเดิมพันทุกอย่างไว้ที่เขา ไม่ว่าจะสำเร็จหรือล้มเหลว แต่นั่น... ดูเหมือนจะไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว หยางไค่เกาหัวแก้เก้อ “ส่วนหนึ่งที่ข้ามาที่หอเหมันต์ก็เพื่อสอบถามเรื่องตำแหน่งทางออก ทว่าตบะของท่านอาวุโสนั้นสูงส่งเกินไป ข้าจึงมิกล้าเอ่ยเรื่องนี้ออกไปตรงๆ” ปิงอวิ๋นยิ้มอย่างอ่อนโยน “เป็นธรรมดาที่เจ้าจะระแวดระวัง อย่าได้ใส่ใจเลย” หยางไค่เป็นเพียงผู้ฝึกตนขอบเขตต้นกำเนิดเต๋าขั้นสาม การที่เขาจะหวาดหวั่นยามเข้าหาปิงอวิ๋นเพื่อขอร่วมมือนั้นย่อมเป็นเรื่องปกติ “ข้ามีกระสวยเจ้าทะเล และท่านอาวุโสรู้ตำแหน่งทางออก ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะพรั่งพร้อมแล้ว เราสามารถออกเดินทางได้ทุกเมื่อ” หยางไค่เอ่ยด้วยความตื่นเต้น เขาไม่คาดคิดว่าเรื่องราวจะราบรื่นถึงเพียงนี้ ทีแรกเขาตั้งใจจะปล่อยให้เป็นไปตามยถากรรม แต่หลังจากได้ล่วงรู้ถึงเบื้องหลังของปิงอวิ๋น เขาก็ไม่มีข้อกังขาใดๆ อีก “ข้าเกรงว่าการจะจากไป... มันคงไม่ง่ายดายขนาดนั้น!” ปิงอวิ๋นขมวดคิ้วเครียด “เพราะเหตุใดหรือขอรับ?” หยางไค่ฉงนใจ “หากข้าออกไปจากเกาะนภาใส ฉือรื่อต้องรู้ตัวแน่นอน และหากข้าต้องตัดขาดกับเขาด้วยกำลัง...” ปิงอวิ๋นมีสีหน้าหม่นหมองลง หากนางต้องปะทะกับฉือรื่อ นางไม่มั่นใจเลยว่าจะสามารถหนีออกมาได้โดยไร้บาดแผล หยางไค่จมลงสู่ห้วงความคิด “ท่านอาวุโส ท่านบอกว่าสาเหตุที่ท่านมิใช่คู่ต่อสู้ของฉือรื่อ เป็นเพราะตบะของท่านเสื่อมถอยเร็วกว่าเขาใช่หรือไม่?” “ใช่... หากเราทั้งคู่ยังอยู่ในช่วงพลังสูงสุด ข้าสามารถสู้เขาได้อย่างสูสี” มุมปากของหยางไค่ยกโค้งขึ้น “เช่นนั้น... หากข้าสามารถทำให้ท่านอาวุโสกลับคืนสู่ช่วงรุ่งโรจน์ได้ในเวลาอันสั้นล่ะขอรับ?” ร่างของปิงอวิ๋นสั่นสะท้าน “เจ้าจะทำได้อย่างไร? ข้าต้องใช้ทรัพยากรมหาศาลเพื่อกู้คืนพลังกลับมา ด้วยฐานะของเจ้าในตอนนี้...” “ท่านอาวุโส ลองดูสิ่งนี้ก่อนขอรับ” หยางไค่หยิบแหวนมิติวงหนึ่งออกมาแล้วโยนให้ปิงอวิ๋น ปิงอวิ๋นรับแหวนนั้นไว้ก่อนจะใช้สัมผัสศักดิ์สิทธิ์กวาดมองดู เพียงพริบตาเดียวใบหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวง นางอุทานออกมาด้วยความตกตะลึง “เจ้าไปหาผลึกแหล่งพลังมากมายขนาดนี้มาจากที่ใดกัน?!” ภายในแหวนมิตินั้นไม่มีสิ่งอื่นใด นอกจากผลึกแหล่งพลัง... ผลึกแหล่งพลังระดับสูงถึงสิบล้านชิ้น! แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่นางได้เห็นผลึกจำนวนมหาศาลเช่นนี้ แต่นี่คือปริมาณที่เพียงพอจะสั่นสะเทือนเกาะนภาใสได้ทั้งเกาะ แม้แต่ฉือรื่อเอง... ก็ไม่น่าจะมีผลึกมากมายขนาดนี้อยู่ในครอบครอง “ท่านอาวุโส ข้าขอกล่าวตามตรง ข้าเพิ่งหลงเข้ามาในดินแดนลับสุญตาแห่งนี้ได้เพียงไม่กี่เดือนเท่านั้น สิ่งเหล่านี้ข้าพกติดตัวมาจากโลกภายนอกขอรับ” “เจ้าเพิ่งมาที่นี่ได้แค่ไม่กี่เดือนงั้นรึ?!” ครานี้ปิงอวิ๋นถึงกับชะงักงันด้วยความเหลือเชื่อ ในระยะเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่เดือน หยางไค่กลับครอบครองกระสวยเจ้าทะเล สิ่งที่นางและฉือรื่อเฝ้าตามหามานับพันปี... เรื่องนี้มันช่างน่าเหลือเชื่อจนแทบจะทำให้คนคลุ้มคลั่งได้เลยทีเดียว!