บทที่ 2623 - ตัดสิ้นเยื่อใย “หรือว่าฮูหยินตงจะแอบมีชู้รักใหม่ นางเลยคิดจะตีจากเจ้าตระกูลตง? แต่ในเมื่อเขาไม่ยินยอม ก็เลยต้องยกพวกมาฉุดตัวนางกลับไปเช่นนี้?” “พี่ชาย ข้อสันนิษฐานของท่านช่างล้ำลึกและน่าเชื่อถือยิ่งนัก...” ยามนี้ สายตาของฝูงชนที่มองไปยังเจ้าตระกูลตงเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ ราวกับมองเห็นหมวกสีเขียวใบใหญ่สวมอยู่บนศีรษะของเขาไม่มีผิดเพี้ยน สิ่งนี้ทำให้ใบหน้าของตงไห่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาแผดคำรามออกมาอย่างเหลืออด “นังหญิงแพศยา ดูสิ่งที่เจ้าทำลงไปสิ!” สือเทียนเหอยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคง นางมองไปยังสามีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความร้าวราน “ตงไห่!” นางร้องเรียกชื่อเขาทั้งน้ำตา “ท่านจะไม่เห็นแก่เยื่อใยที่พวกเราเคยครองคู่เป็นสามีภรรยากันเลยหรือ?” ใบหน้าของตงไห่กระตุกวูบ แววตาแฝงไปด้วยความขัดแย้งครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจยาว “เทียนเหอ” เขาเอ่ยน้ำเสียงหม่นหมอง “หากเจ้ายังเห็นแก่ความสัมพันธ์ของเรา ก็จงกลับไปกับข้าแต่โดยดี ต่อจากนี้ไปเจ้าห้ามก้าวเท้าออกจากเมืองเซิ่งหนิงอีก แล้วพวกเราจะใช้ชีวิตฉันสามีภรรยากันไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่” หยาดน้ำตาไหลรินจากดวงตาของฮูหยินตง นางส่ายหน้าช้าๆ “ตงไห่ ท่านย่อมรู้ดีว่าเหตุใดข้าต้องไป และรู้ว่าข้ากำลังจะไปทำอะไร... โปรดอย่าทำให้เรื่องนี้มันยากลำบากไปกว่านี้เลย” “เจ้ากำลังบีบให้ตระกูลตงต้องสิ้นไร้ไม้ตอก!” ตงไห่ตวาดลั่นอย่างเกรี้ยวกราด “ข้าขอโทษ... ข้าขอโทษ...” น้ำตาของสือเทียนเหอพรั่งพรูราวกับทำนบแตก ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและโศกเศร้า ราวกับนางได้กระทำความผิดที่ไม่อาจให้อภัยได้จริงๆ ท่าทางนั้นทำให้ผู้คนรอบข้างยิ่งงุนงงสับสน เพราะพวกเขาไม่เข้าใจเลยว่าความจริงหลังม่านคือสิ่งใดกันแน่ “กลับไปกับข้า แล้วข้าจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเรื่องในวันนี้ ตระกูลตงเองก็จะมองข้ามมันไป เจ้าจะยังคงเป็นภรรยาของข้าเช่นเดิม!” ตงไห่ยื่นมือออกไปหาพลางส่งสัญญาณเป็นนัยให้นางยอมจำนน ทว่าสือเทียนเหอกลับส่ายหน้าทั้งน้ำตาที่ยังไม่ขาดสาย แววตาที่เคยแฝงความอ่อนโยนของตงไห่ค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยความเย็นชาและเด็ดขาด เขาลดมือลงก่อนจะเอ่ยประกาศออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยทว่าหนักแน่น “สือเทียนเหอ หญิงโง่เขลาผู้นี้ นับแต่แต่งเข้าตระกูลตงมาเป็นเวลาร้อยปี กลับไม่สามารถให้กำเนิดทายาทได้แม้แต่คนเดียว ลำพังความผิดฐานไร้ผู้สืบสกุลก็หนักหนาพออยู่แล้ว แต่นางยังเป็นหญิงมักมาก ขี้อิจฉา และเป็นตัวกาลกิณีที่นำความเสื่อมเสียมาสู่ตระกูลตง! ยิ่งไปกว่านั้น นางยังบังอาจก่อคดีลักทรัพย์ คิดจะฮุบสมบัติล้ำค่าที่สุดของตระกูลตงไว้เป็นของตนเอง นางได้พิสูจน์แล้วว่านางนั้นไร้ยางอายสิ้นดี!” “ในวันนี้ ข้า... ตงไห่ ในฐานะเจ้าตระกูลตง ขอประกาศขับสือเทียนเหอออกจากตระกูลตง! นับแต่นี้ไป วาสนาสามีภรรยาระหว่างเราถือเป็นอันขาดสะบั้น เราไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ ต่อกันอีก!” ถ้อยคำนั้นดังก้องกังวาน สั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจของผู้ที่ได้ยิน เหล่าผู้ฝึกตนในเมืองเซิ่งหนิงต่างพากันตกตะลึงพรึงเพริด พวกเขาเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหูตนเอง แม้ว่าส่วนใหญ่จะไม่เคยสนทนากับฮูหยินตงโดยตรง แต่ตามคำเล่าลือในเมือง นางคือสตรีใจบุญที่มีจิตเมตตา มักจะยื่นมือเข้าช่วยเหลือผู้ยากไร้และผู้ตกทุกข์ได้ยากอยู่เสมอ ทว่าในคำประกาศของเจ้าตระกูลตง นางกลับกลายเป็นสตรีไร้ยางอาย ทะเยอทะยาน และต่ำช้า แต่คำเล่าลือก็คือคำเล่าลือ ในเมื่อสามีของนางเป็นผู้ประจานออกมาด้วยตนเองเช่นนี้ จะเป็นเรื่องเท็จไปได้อย่างไร? มิหนำซ้ำ นางยังบังอาจขโมยสมบัติล้ำค่าของตระกูล! นี่ไม่ใช่แค่เรื่องนิสัยเสียธรรมดา แต่มันคือการล่มสลายทางศีลธรรมอย่างสิ้นเชิง ยามนั้น ฝูงชนเริ่มวิพากษ์วิจารณ์ไปต่างๆ นานา บ้างก็สงสัยว่าเหตุใดภรรยาเจ้าตระกูลถึงทิ้งชีวิตที่พรั่งพร้อมเพื่อทำเรื่องเช่นนี้ จึงไม่แปลกที่ตระกูลตงจะส่งเหล่าผู้อาวุโสมาล้อมจับนาง... ชายใดเล่าจะทนอยู่กับผู้หญิงแบบนี้ได้จริงไหม? *อั้ก...* เสียงกระอักเลือดเบาๆ ดังขึ้น สือเทียนเหอพ่นโลหิตสีชาดออกมาคำใหญ่ ใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เลือดสดๆ ย้อมเสื้อผ้าตรงหน้าอกจนดูน่าเวทนา นางโซเซไปมา มือเรียวบางกุมหน้าอกไว้แน่นราวกับหัวใจกำลังถูกฉีกกระชากด้วยความเจ็บปวดที่เกินจะแบกรับ นางมองไปยังตงไห่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง นางไม่เคยคิดเลยว่าตงไห่จะใจดำอำมหิตได้ถึงเพียงนี้ ร่วมเรียงเคียงหมอนเพียงวันเดียว วาสนาผูกพันชั่วชีวิต... ทว่านางกับตงไห่ครองคู่กันมาเนิ่นนานถึงหนึ่งร้อยปี! ในวันวาน นางยอมแม้กระทั่งล่วงเกินท่านอาจารย์ผู้มีพระคุณ ยอมถูกขับออกจากสำนักเพียงเพื่อจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับตงไห่ แม้นางจะได้ในสิ่งที่ปรารถนา แต่หนึ่งร้อยปีที่ผ่านมานางกลับไม่เคยได้เหยียบย่างกลับไปยังสำนักอีกเลย เหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องที่นางเฝ้าคิดถึงก็ไม่เคยได้พบหน้า นางทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับตระกูลตง เคียงข้างตงไห่เสมอมา นางเคยคิดว่าตนได้พบสามีที่ประเสริฐสุดในชีวิตแล้ว ไม่เคยเฉลียวใจเลยว่าเขาจะกรีดแทงหัวใจของนางได้ลึกซึ้งถึงเพียงนี้ บุรุษที่นางเคยมองว่าเป็นโลกทั้งใบ เป็นชายเพียงคนเดียวในชีวิต กลับทำร้ายนางได้อย่างโหดเหี้ยมที่สุด “ท่านอาจารย์ เรื่องนี้ดูท่าจะไม่ใช่เรื่องธรรมดาเสียแล้ว!” จีเหยาเอ่ยกระซิบกับหยางไค่ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา หลังจากลอบสังเกตการณ์มาครู่ใหญ่ ทว่าหยางไค่ยังคงมีท่าทีเพิกเฉย เขาเพียงแค่เอ่ยสั้นๆ “มันเป็นเรื่องของคนอื่น เหตุใดเราต้องใส่ใจด้วย?” แม้คำพูดจะดูเย็นชา แต่ในใจของเขาก็สั่นไหวอยู่ไม่น้อย แววตาที่สิ้นหวังของสือเทียนเหอราวกับกลุ่มเมฆมืดมิดที่บดบังแสงสว่างจนหมดสิ้น มันชัดเจนว่านางใจสลายอย่างไม่มีชิ้นดี หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง หยางไค่จึงถามขึ้นว่า “เหยาเอ๋อร์ เจ้าอยากช่วยนางอย่างนั้นหรือ?” “ข้าจะทำตามคำสั่งของท่านอาจารย์เจ้าค่ะ” จีเหยาตอบ “อืม...” หยางไค่ถอนหายใจยาว แม้เขาจะไม่ค่อยอยากสอดมือเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่มันชัดเจนว่าคนตระกูลตงทำเกินไป โดยเฉพาะตงไห่ผู้นี้ พวกเขาอยู่กินกันมาหนึ่งร้อยปี มีหรือจะไม่เข้าใจตัวตนของกันและกัน? แม้จะมีความขัดแย้งเล็กๆ น้อยๆ ก็ควรจะตกลงกันเป็นการภายใน แต่นี่เขากลับประจานนางต่อหน้าสาธารณชน ทำลายชื่อเสียงและเกียรติยศของนางจนย่อยยับ ต่อจากนี้ไป นางจะเหลือที่ยืนที่ไหนในใต้หล้า? [ช่างเป็นบุรุษที่พึ่งพาไม่ได้เสียเลย สือเทียนเหอคงจะตาบอดจริงๆ ที่แต่งงานกับคนเช่นนี้] “ฮะ... ฮ่าฮ่า... ฮ่าฮ่าฮ่า!” สือเทียนเหอที่ยืนอยู่กลางวงล้อมพลันระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง โลหิตยังคงไหลรินจากมุมปาก ทำให้ภาพที่เห็นดูสยดสยองยิ่งนัก เสียงหัวเราะของนางเต็มไปด้วยความขมขื่นและร้าวราน สั่นประสาทของผู้ที่ได้ยินจนขนลุกชัน “ตงไห่!” สือเทียนเหอกรีดร้องออกมา “ท่านยอมทำถึงขนาดนี้เพื่อตระกูลตงเชียวหรือ? ท่านมันช่าง... เหมาะสมกับตำแหน่งเจ้าตระกูลจริงๆ!” “ไม่ต้องพูดมากความ!” ตงไห่เอ่ยตัดบท เขาไม่อยากให้เรื่องนี้ยืดเยื้อไปมากกว่านี้ ท่ามกลางสายตาของผู้ฝึกตนมากมาย การยื้อเวลาออกไปมีแต่จะทำให้เขาและตระกูลตงเสียหน้ายิ่งกว่าเดิม เขาโบกมือเบาๆ ก่อนจะสั่งการ “ท่านผู้อาวุโส ลงมือได้!” เมื่อได้รับคำสั่ง เหล่าผู้อาวุโสต่างมีสีหน้าเคร่งขรึมและเอ่ยขึ้นว่า “ล่วงเกินแล้ว!” สิ้นคำ เหล่าผู้อาวุโสต่างโคจรพลังปราณต้นกำเนิดและพุ่งเข้าใส่สือเทียนเหอพร้อมกัน *เคร้ง...* เสียงกระบี่ดังเสียดหู กระบี่ยาวไอเย็นยะเยือกพลันปรากฏขึ้นในมือของสือเทียนเหอ ยามที่คมกระบี่วาดผ่าน อุณหภูมิโดยรอบพลันดิ่งฮวบ เขตแดนเหมันต์แผ่ซ่านออกไปในพริบตา ประกายกระบี่วาดผ่านนภา เกล็ดหิมะขนาดใหญ่พลันร่วงหล่นลงมาปกคลุมเหล่าผู้อาวุโสตระกูลตง เกล็ดหิมะแต่ละแผ่นเปี่ยมไปด้วยอานุภาพทำลายล้างราวกับอาวุธสังหาร ผู้อาวุโสตระกูลตงต่างพากันหน้าถอดสี ไม่กล้าจู่โจมอย่างผลีผลาม “หิมะตกหรือ?” “ไม่ใช่! นี่คือวิชาลับธาตุน้ำแข็งของนาง!” “ฮูหยินตงเก่งกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ!?” ฝูงชนต่างอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ ตงไห่เมื่อเห็นสือเทียนเหอใช้วิชาลับ ใบหน้าของเขาก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที เขาตะโกนลั่น “นังหญิงโง่ เจ้ายังจะขัดขืนไปเพื่ออะไร?” ผู้บัญชาการอวี๋ขมวดคิ้วพลันเอ่ยขึ้น “เจ้าตระกูลตง ภรรยาของท่าน... เอ้อ สตรีนางนี้ ท่าร่างจู่โจมของนางดูคล้ายกับวิชาลับของหุบเขาหัวใจน้ำแข็งยิ่งนัก?” ตงไห่ฝืนยิ้มและรีบปัดเรื่องนี้ทิ้งทันที “ท่านผู้บัญชาการอวี๋ล้อเล่นแล้ว หญิงโง่ผู้นี้ฝึกฝนวิชาน้ำแข็งมาตั้งแต่เยาว์วัย จึงพอจะมีวิชาลับที่ร้ายกาจติดตัวบ้าง แต่นางไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับหุบเขาหัวใจน้ำแข็งเลยแม้แต่น้อย” จากคำพูดของเขา ดูเหมือนว่าหากใครมีส่วนเกี่ยวข้องกับหุบเขาหัวใจน้ำแข็งในยามนี้ จะต้องเผชิญกับจุดจบที่เลวร้ายอย่างแน่นอน ผู้บัญชาการอวี๋ไม่ซักไซ้ต่อ เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ “เช่นนั้นก็ดี ท่านย่อมรู้ดีว่าสถานการณ์ของหุบเขาหัวใจน้ำแข็งในตอนนี้เป็นอย่างไร หากนางเป็นศิษย์ของที่นั่นจริงๆ ตระกูลตงของท่านคงได้ถึงกาลวิบัติ” เหงื่อกาฬไหลซึมจากหน้าผากของตงไห่ เขาหัวเราะแห้งๆ “นางก็คือนาง ยามนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับตระกูลตงอีกต่อไปแล้ว” “หิมะโปรยปรายนภาใส!” จีเหยาพลันอุทานออกมา คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น นางจ้องมองไปยังสือเทียนเหอที่กำลังดิ้นรนต่อสู้อย่างสุดกำลัง ในฐานะศิษย์ลำดับที่สามของปิงหยุน จีเหยาย่อมคุ้นเคยกับวิชาลับทั้งหมดของหุบเขาหัวใจน้ำแข็งเป็นอย่างดี ทันทีที่สือเทียนเหอขยับท่าร่าง จีเหยาก็จำได้ทันทีว่ามันคือ ‘หิมะโปรยปรายนภาใส’ ซึ่งเป็นวิชาลับที่ศิษย์สายตรงเท่านั้นที่จะได้รับอนุญาตให้ฝึกฝน บนฟากฟ้า สือเทียนเหอใช้ท่าเดียวต้านทานและผลักดันผู้อาวุโสตระกูลตงถอยไป ทว่าในขณะที่นางกำลังจะหาทางหลบหนี ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ก็พุ่งเข้ามาสกัดกั้นเส้นทางไว้ทุกทิศทาง นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตวัดกระบี่จู่โจมอีกครั้ง ท่วงท่าร่ายรำกระบี่ของนางดูราวกับมวลบุปผาลี่ที่เบ่งบานกลางนภา งดงามทว่าแฝงไปด้วยจิตสังหารที่ยากจะพรรณนา สือเทียนเหอพุ่งทะยานท่ามกลางกลีบบุปผาเหล่านั้น กายร่างผลุบโผล่เพื่อหาโอกาสหนีรอด “กระบี่เหมันต์พิรุณบุปผา!” จีเหยาอุทานออกมาอีกครั้ง หากก่อนหน้านี้นางยังไม่มั่นใจเต็มร้อยว่าสือเทียนเหอคือศิษย์ของสำนัก แต่เมื่อเห็นวิชากระบี่นี้ จีเหยาก็เชื่อมั่นอย่างที่สุด หากไม่ใช่ศิษย์หุบเขาหัวใจน้ำแข็ง จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะบรรลุวิชาลับอันเลิศล้ำถึงสองวิชาเช่นนี้? นางรู้สึกตกใจอย่างยิ่ง ไม่คิดเลยว่าจะได้พบศิษย์ร่วมสำนักในเมืองเซิ่งหนิง ทั้งที่นางเพิ่งจะเดินทางกลับมาถึงดินแดนเหนือและยังไปไม่ถึงสำนักด้วยซ้ำ ในจังหวะนั้นเอง ผู้อาวุโสตระกูลตงคนหนึ่งบุกฝ่าแนวป้องกันของสือเทียนเหอเข้าไปได้สำเร็จ เขาดึงดูดความสนใจของนางไว้ ในขณะที่ผู้อาวุโสอีกคนโผล่มาด้านหลังราวกับภูตผีและซัดฝ่ามือเข้าหาแผ่นหลังของนางอย่างรุนแรง แม้สือเทียนเหอจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่นางก็ไม่สามารถต้านทานการรุมจู่โจมจากรอบทิศทางได้อีกต่อไป นางมาถึงขีดจำกัดแล้ว แม้จะสัมผัสได้ถึงอันตรายจากเบื้องหลัง แต่ก็ทำได้เพียงรอรับชะตากรรมด้วยความรู้สึกอัดอั้นตันใจ “ตายซะ!” ในชั่วพริบตานั้น เสียงหนึ่งพลันดังก้อง ฝูงชนเห็นเพียงเงาสายหนึ่งวาดผ่าน สตรีผู้งดงามราวกับเทพธิดาเหมันต์ปรากฏกายขึ้นเบื้องหลังสือเทียนเหอ นางเพียงสะบัดมือเบาๆ ผู้อาวุโสตระกูลตงที่มีระดับถึงขอบเขตต้นกำเนิดเต๋าระดับที่สามก็ระเบิดกลายเป็นหมอกโลหิตในทันที แน่นอนว่าสตรีผู้นั้นคือจีเหยา ในฐานะศิษย์เอกของปิงหยุน จีเหยามีฐานะสูงส่งยิ่งนักในสำนัก ยามนี้เมื่อนางเห็นใครบางคนบังอาจมารังแกศิษย์ร่วมสำนักต่อหน้าต่อตา ทั้งยังรุมทำร้ายอย่างน่าไม่อาย จีเหยาจึงไม่มีความปรานีใดๆ และปลิดชีพผู้อาวุโสตระกูลตงด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว นางยื่นมือออกไปคว้าตัวสือเทียนเหอมาไว้ด้านหลังเพื่อปกป้อง ก่อนที่มือเรียวบางจะวาดผ่านอากาศจู่โจมสวนกลับไป *ตู้ม ตู้ม ตู้ม!* ทันใดนั้น หมอกโลหิตหลายกลุ่มพลันระเบิดออกกลางเวหา ผู้อาวุโสตระกูลตงทุกคนที่ล้อมสือเทียนเหออยู่ต่างร่างแหลกสลายกลายเป็นละอองเลือด โดยที่พวกเขายังไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น “ยอดฝีมือขอบเขตจักรพรรดิ!” ใครคนหนึ่งร้องลั่นด้วยความตกใจ ฝูงชนรอบข้างต่างพากันสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความหวาดหวั่น สถานการณ์ของสือเทียนเหอที่เคยสิ้นหวังจนทุกคนคิดว่านางไม่มีทางรอดชีวิตในวันนี้ กลับพลิกผันอย่างไม่คาดฝัน เมื่อยอดฝีมือขอบเขตจักรพรรดิผู้เลอโฉมและเย็นชาปรากฏตัวขึ้น สังหารเหล่าผู้อาวุโสตระกูลตงจนหมดสิ้นในชั่วพริบตา!