## บทที่ 5664: โด่งดังจากการสังหารล้างผลาญ **ผู้แปล:** Silavin & VictorN **ผู้ตรวจสอบคำแปล:** PewPewLazerGun **บรรณาธิการและผู้พิสูจน์อักษร:** Leo of Zion Mountain & Dhael Ligerkeys “ใต้เท้า ท่านยังจำเรื่องมังกรเทวะขาวเมื่อหนึ่งพันปีก่อนได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?” โม่น่าเย่เอ่ยขึ้น จอมราชันย์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะฉุกคิดขึ้นได้อย่างกะทันหัน “เจ้าหมายถึง…” โม่น่าเย่กล่าว “หากข้าคาดเดาไม่ผิด เป้าหมายของพวกมันน่าจะเป็น ‘แดนต้นกำเนิด’!” “บังอาจนัก!” จอมราชันย์เดือดดาล ตบลงบนที่เท้าแขนของบัลลังก์กระดูกอย่างฉุนเฉียว พลังหมึกดำแผ่พุ่งออกมาราวกับคลื่นสึนามิถาโถมไปทั่วทั้งโถง เมื่อหนึ่งพันปีก่อน มีมังกรเทวะสีขาวตนหนึ่งได้เดินทางผ่านประตูอาณาเขต ทะลวงผ่านด่านไร้หวน แล้วทะยานเข้าสู่สมรภูมิหมึกดำ และนับจากนั้นก็ไม่มีผู้ใดได้ยินข่าวคราวของมันอีก ในตอนนั้น จอมราชันย์สัมผัสได้ถึงอำนาจกดดันแห่งมังกรอันเข้มข้น และไม่ต้องการที่จะสร้างความขัดแย้งใดๆ กับมังกรเทวะตนนั้น ดังนั้น เขาจึงได้แต่เฝ้ามองมันทะยานผ่านด่านไร้หวนไปอย่างจนปัญญา นับเป็นโชคดีที่มังกรเทวะตนนั้นไม่ได้สนใจในเผ่าหมึกดำและเป็นเพียงผู้เดินทางผ่านไปเท่านั้น ในเวลานั้น เขาไม่รู้ว่ามังกรเทวะสีขาวกำลังจะทำสิ่งใด แต่ต่อมา เขาก็ตระหนักได้ว่าสิ่งเดียวในสมรภูมิหมึกดำที่มังกรเทวะจะให้ความสนใจก็คืออภิมหาค่ายกลต้นกำเนิดบรรพกาล เป็นไปได้ว่ามังกรเทวะตนนั้นกำลังมุ่งหน้าไปยังอภิมหาค่ายกลต้นกำเนิดบรรพกาลเพื่อเฝ้าจับตามองสถานการณ์ ณ ที่แห่งนั้น เกี่ยวกับเรื่องนี้ เผ่าหมึกดำไม่สามารถทำอะไรได้เลย บัดนี้ หลังจากเวลาผ่านไปกว่าหนึ่งพันปี หยางไค่ได้นำพายอดฝีมือระดับแปดหลายร้อยนายขึ้นเรือรบชำระล้างหมึกดำมุ่งหน้ามายังด่านไร้หวน จอมราชันย์เคยคิดว่าหยางไค่กำลังจะมาสร้างปัญหาที่ด่านไร้หวน แต่โม่น่าเย่กลับมองเห็นเป้าหมายที่แท้จริงของเขาได้ในพริบตา กองกำลังของเผ่าพันธุ์มนุษย์นี้ มีแนวโน้มสูงว่าจะมุ่งหน้าไปยังอภิมหาค่ายกลต้นกำเนิดบรรพกาล รังมารดาคือรากเหง้าของเผ่าหมึกดำ และยังเป็นสถานที่ที่เผ่าพันธุ์มนุษย์หวาดกลัวที่สุด แล้วพวกเขาจะไม่ให้ความสนใจเป็นพิเศษได้อย่างไร? หากมังกรเทวะต้องการไปยังอภิมหาค่ายกลต้นกำเนิดบรรพกาล ก็ไม่มีผู้ใดในเผ่าหมึกดำ ณ ปัจจุบันที่สามารถหยุดยั้งมันได้ แต่หากเป็นหยางไค่และยอดฝีมือระดับแปดเหล่านี้ที่ต้องการจะตามไป จอมราชันย์จะยอมให้พวกเขาทำเช่นนั้นได้อย่างไร? หากพวกมันมีเจตนาร้ายต่อรังมารดา มันจะส่งผลกระทบใหญ่หลวงต่อเผ่าหมึกดำทั้งมวล เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็ตะโกนสั่งในทันที “โม่น่าเย่ รีบเรียกตัวเจ้าครองอาณาเขตที่สามารถต่อสู้กลับมา! มนุษย์พวกนั้นต้องไม่มีชีวิตรอดกลับไปจากที่นี่!” ทว่า โม่น่าเย่กลับส่ายหน้า “ใต้เท้า มันสายเกินไปแล้วที่จะเรียกตัวเหล่าเจ้าครองอาณาเขตกลับมาพ่ะย่ะค่ะ” ป่านนี้เรือรบชำระล้างหมึกดำคงไปถึงดินแดนรกร้างแล้ว และอีกไม่นานก็จะมาถึงด่านไร้หวน ไม่มีเวลาพอที่จะเรียกตัวเจ้าครองอาณาเขตคนอื่นๆ กลับมาได้ทัน จอมราชันย์ลุกขึ้นยืนและเดินไปมาสองสามก้าวก่อนจะประกาศด้วยความมุ่งมั่น “ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็รวบรวมกำลังทั้งหมดของเราแล้วเข้าปะทะ” โม่น่าเย่ร้องอุทาน “มิได้พ่ะย่ะค่ะ!” จอมราชันย์หันมาจ้องมองโม่น่าเย่ด้วยความโกรธเกรี้ยว เพราะเขาไม่พอใจที่อีกฝ่ายขัดคำสั่งของตน เขาใช้แรงกดดันบีบอัดโม่น่าเย่อย่างรุนแรงจนอีกฝ่ายต้องรีบก้มศีรษะลงและอธิบายว่า “ใต้เท้า หากสงครามปะทุขึ้นที่ด่านไร้หวน รังหมึกดำนับไม่ถ้วนจะถูกทำลาย ไม่ว่าฝ่ายใดจะเป็นผู้ชนะก็ตามพ่ะย่ะค่ะ” ที่นี่มีเจ้าครองอาณาเขตประจำการอยู่หลายร้อยนาย หลายคนกำลังรักษาตัวอยู่ในรังหมึกดำที่ด่านไร้หวน เมื่อรวมกับจอมราชันย์ที่แท้จริงหนึ่งองค์ กึ่งราชันย์อีกหนึ่งตน ภูมิประเทศที่ได้เปรียบ และกองทัพเผ่าหมึกดำขนาดมหึมา พวกเขาสามารถต่อสู้กับมนุษย์ที่กำลังมาถึงได้อย่างแน่นอน ทว่า ดังที่โม่น่าเย่กล่าวไว้ เมื่อการต่อสู้เริ่มขึ้น เผ่าหมึกดำจะต้อง تكبدความสูญเสียมหาศาล ยิ่งไปกว่านั้น รังหมึกดำจำนวนมากก็จะถูกทำลายไปด้วย รังหมึกดำมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อเผ่าหมึกดำ หากปราศจากพวกมัน พวกเขาก็ไม่สามารถดำรงอยู่ได้ คำพูดของโม่น่าเย่ทำให้โทสะของจอมราชันย์บรรเทาลงในทันที เขาหายใจเข้าลึกๆ ถอนหายใจ และขมวดคิ้วอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะนั่งลงบนบัลลังก์กระดูกอีกครั้ง จากนั้นจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เจือความจนใจ “ใช่แล้ว มีความจำเป็นต้องปกป้องรังหมึกดำ โม่น่าเย่ เจ้าพูดถูก!” โม่น่าเย่เข้าใจความคับข้องใจของจอมราชันย์เป็นอย่างดี ในแง่หนึ่ง สำหรับผู้ทรงพลังอย่างจอมราชันย์ การที่ต้องติดแหง็กอยู่ที่ด่านไร้หวนมานานนับพันปีโดยทำอะไรไม่ได้เลยนั้น ไม่ต่างอะไรกับการทรมาน รังหมึกดำคือรากฐานของเผ่าหมึกดำ แต่พวกมันก็เป็นพันธนาการที่มองไม่เห็นซึ่งผูกมัดจอมราชันย์เพียงหนึ่งเดียวไว้ที่นี่ ในสมรภูมิ ณ ดินแดนรกร้าง ยอดฝีมือระดับเก้าขอบเขตเปิดสวรรค์เกือบทั้งหมดถูกสังหาร รวมถึงผู้นำเผ่ามังกรและหงสา การต่อสู้ครั้งสุดท้ายนั้นเป็นชัยชนะอันยิ่งใหญ่สำหรับมนุษย์ เพราะพวกเขาสังหารจอมราชันย์เกือบทั้งหมดและยังสามารถทำร้ายเทพยักษ์หมึกดำได้อย่างสาหัส… การต่อสู้ที่เกิดขึ้นเมื่อกว่าสามพันปีก่อนได้ส่งผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่อทั้งสองฝ่ายมาจนถึงทุกวันนี้ ในความเป็นจริง ผลกระทบของสมรภูมินั้นจะยังคงดำเนินต่อไปอีกหลายปีในอนาคต บางที อาจจะต้องรอจนกว่าจำนวนของยอดฝีมือระดับเก้าขอบเขตเปิดสวรรค์และจอมราชันย์จะฟื้นฟูขึ้นมาอีกครั้ง ยุคสมัยใหม่จึงจะเริ่มต้นขึ้น หลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง โม่น่าเย่ก็เอ่ยถาม “ใต้เท้า มีข่าวคราวจากรังมารดาบ้างหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?” จอมราชันย์ส่ายศีรษะอย่างช้าๆ แล้วตอบว่า “ไม่มีข่าวใดๆ เลยนับตั้งแต่ที่องค์สูงสุดได้เข้าสู่ห้วงนิทราอันล้ำลึก เห็นได้ชัดว่ายังไม่ถึงเวลาที่องค์สูงสุดจะตื่นขึ้น” โม่น่าเย่พยักหน้าและกล่าวว่า “ใต้เท้า ไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับรังมารดาและสถานการณ์ขององค์สูงสุดมากเกินไป ในเมื่อมันเป็นเช่นนี้มานานหลายปีแล้ว ก็ย่อมไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ ในระยะสั้น ไม่ว่ามนุษย์จะพยายามทำสิ่งใดก็ตาม เพียงแค่มังกรเทวะตัวเดียวจะทำอะไรองค์สูงสุดได้นอกจากการเฝ้าจับตามอง?” จอมราชันย์พลันแค่นเสียงเย็นชา “เพียงมังกรเทวะตัวเดียวรึ? หากมันกล้าบุกทะลวงเข้าไปในอภิมหาค่ายกลต้นกำเนิดบรรพกาล ข้าคงต้องขอบคุณมันที่ช่วยสร้างคุณูปการแก่สงคราม!” แม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถทำอะไรกับมังกรเทวะได้ แต่องค์สูงสุดนั้นแตกต่างออกไป หากองค์สูงสุดถูกปลุกให้ตื่นขึ้น แม้แต่มังกรเทวะก็อาจถูกพลังหมึกดำกัดกร่อนได้ หากมังกรตนนั้นกล้าที่จะล่วงล้ำเข้าไปในอภิมหาค่ายกลต้นกำเนิดบรรพกาลลึกกว่านี้ มันจะต้องได้รับบทเรียนราคาแพงอย่างแน่นอน “ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ!” โม่น่าเย่เห็นด้วย “หากเป็นเช่นนั้นกับมังกรเทวะ มันก็ย่อมเป็นเช่นเดียวกันกับหยางไค่และคนอื่นๆ!” จอมราชันย์เข้าใจความหมายของโม่น่าเย่ในทันที เขามองไปที่อีกฝ่ายและถามว่า “เจ้าเสนอให้เราปล่อยพวกมันไปเฉยๆ รึ?” โม่น่าเย่สงบสติอารมณ์และโล่งใจอย่างลับๆ ที่จอมราชันย์ยอมเชื่อฟังเขา อย่างน้อยความพยายามของเขาก็ไม่สูญเปล่า ด้วยเหตุนี้ เขาจึงพยักหน้าและกล่าวว่า “หากพวกเขาเพียงแค่ต้องการผ่านด่านไร้หวนไป เช่นนั้นเราก็ควรปล่อยพวกเขาไป การทำเช่นนี้ยังเป็นการลดแรงกดดันในสนามรบได้อีกด้วย” ข่าวกรองระบุว่าจำนวนยอดฝีมือระดับแปดที่มาพร้อมกับหยางไค่มีมากถึงหลายร้อยนาย หากยอดฝีมือระดับแปดขอบเขตเปิดสวรรค์จำนวนมากถึงเพียงนี้มุ่งหน้าไปยังอภิมหาค่ายกลต้นกำเนิดบรรพกาล นั่นหมายความว่าสมรภูมิในอาณาเขตใหญ่ต่างๆ จะมียอดฝีมือเหล่านี้น้อยลง และแรงกดดันต่อเผ่าหมึกดำก็จะลดลงอย่างมาก “แต่เราจะประมาทไม่ได้!” โม่น่าเย่เสริม “เรายังคงต้องเตรียมการบางอย่างไว้เผื่อในกรณีที่หยางไค่ตัดสินใจโจมตีด่านไร้หวน หากเกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น เราจำเป็นต้องให้ใต้เท้าจัดการกับเขาด้วยตนเอง!” จอมราชันย์พยักหน้าและกล่าวว่า “หากเป็นเช่นนั้น มันจะไม่มีทางรอดไปได้” “ใต้เท้าคือราชันย์องค์สุดท้ายที่เหลือรอดและเป็นหน้าเป็นตาของเผ่าหมึกดำ…” ก่อนที่โม่น่าเย่จะพูดจบ จอมราชันย์ก็ตอบกลับมาว่า “ข้ารู้ ข้าจะเข้าไปในรังหมึกดำเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บเก่าในภายหลัง” โม่น่าเย่ร้องตะโกน “ใต้เท้าช่างปรีชายิ่งนัก!” ….. เรือรบชำระล้างหมึกดำทะยานผ่านดินแดนรกร้างอย่างรวดเร็ว สัมผัสเทวะอันทรงพลังแผ่กระจายออกจากภายในเรือ พวกเขาสามารถมองเห็นเทพยักษ์สองตนจากระยะไกล ยังคงต่อสู้กันอย่างต่อเนื่องยาวนานกว่าสามพันปี ในอีกทิศทางหนึ่งของห้วงมิติ เทพยักษ์หมึกดำอีกตนหนึ่งกำลังนั่งขัดสมาธิโดยมีแขนข้างหนึ่งสอดทะลุผ่านกำแพงขอบเขต... ดาวรุ่งดวงใหม่ที่ได้เห็นเหล่าเทพยักษ์เป็นครั้งแรกต่างตะลึงงันกับขนาดมหึมาของพวกมัน แม้แต่ผู้ที่เคยพบเห็นเทพยักษ์มาก่อนก็ยังรู้สึกสั่นสะท้านไม่ต่างจากครั้งแรกที่ได้เห็น ไม่มีใครอดสงสัยได้ว่าเหตุใดจึงมีสิ่งมีชีวิตที่ใหญ่โตมโหฬารเช่นนี้อยู่ในจักรวาลนี้ได้ หากสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาเช่นนี้จามใส่พวกเขา เรือที่เต็มไปด้วยยอดฝีมือระดับแปดขอบเขตเปิดสวรรค์คงจะถูกบดขยี้และไม่ต้องสงสัยเลยว่าหลายคนจะต้องตายอย่างแน่นอน บรรพบุรุษและปรมาจารย์บรรพกาลระดับเก้าของพวกเขาที่เสียชีวิตในดินแดนรกร้างเมื่อหลายพันปีก่อนต้องเผชิญหน้ากับร่างที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ แต่กลับกล้าหาญที่จะเปิดฉากโจมตีศัตรูที่ทรงพลังถึงเพียงนั้นและสามารถทำร้ายมันได้อย่างสาหัส! หากเทพยักษ์หมึกดำทรงพลังถึงเพียงนี้ แล้ว ‘โม่’ ผู้สร้างพวกมันเล่า? นี่คือศัตรูที่สามารถเอาชนะได้จริงหรือ? ความรู้สึกน่าสะพรึงกลัวแผ่ปกคลุมไปทั่ว หยางไค่ยังคงนิ่งเงียบและไม่มีเจตนาที่จะปลุกใจยอดฝีมือระดับแปดขอบเขตเปิดสวรรค์ที่อยู่เต็มลำเรือ หลังจากบ่มเพาะพลังมานานหลายปี หากพวกเขาละทิ้งเจตจำนงในการต่อสู้เพียงแค่ได้เห็นศัตรู เผ่าพันธุ์มนุษย์ก็ถึงคราวอวสานไม่ว่าเขาจะพูดอะไรก็ตาม โดยธรรมชาติแล้ว ผู้ที่บรรลุถึงระดับแปดล้วนมีจิตใจที่แข็งแกร่ง ในความเป็นจริง หากหยางไค่ต้องการ เขาก็สามารถเปิดใช้งานค่ายกลป้องกันของเรือรบชำระล้างหมึกดำเพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขามองออกไปข้างนอก เพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่ถูกข่มขวัญโดยเทพยักษ์หมึกดำ ทว่า เขากลับไม่ได้ทำเช่นนั้น เขาต้องการให้พวกเขาตระหนักว่าศัตรูนั้นทรงพลังเพียงใด และเพื่อให้พวกเขารู้ว่าเส้นทางข้างหน้านั้นยังอีกยาวไกลและเต็มไปด้วยภยันตราย! พลังบ่มเพาะระดับแปดของพวกเขานั้นยังห่างไกลจากคำว่าเพียงพอ หากเผ่าพันธุ์มนุษย์ต้องการเอาชนะเผ่าหมึกดำและกำจัดโม่ให้สิ้นซาก หนทางเดียวคือต้องแข็งแกร่งขึ้น! แข็งแกร่งขึ้นอีกมาก! พวกเขาเดินทางผ่านดินแดนรกร้างอันกว้างใหญ่อย่างเงียบงัน และในไม่ช้าก็มาถึงประตูอาณาเขต หยางไค่ได้วางแผนที่จะไปยังด่านไร้หวนก่อนเพื่อตรวจสอบว่าเผ่าหมึกดำได้ตั้งซุ่มโจมตีอยู่ฝั่งตรงข้ามหรือไม่ เขาคิดว่าหากเผ่าหมึกดำมีความฉลาดอยู่บ้าง พวกเขาก็คงไม่ทำเรื่องโง่ๆ เช่นนั้น ท้ายที่สุดแล้ว การต่อสู้ที่ด่านไร้หวนไม่ได้ส่งผลดีต่อเผ่าหมึกดำเลย อย่างไรก็ตาม เขาต้องมีการป้องกันไว้ก่อน ทว่าก่อนที่เรือรบชำระล้างหมึกดำจะไปถึงประตูอาณาเขต เสียงหนึ่งก็ตะโกนมาจากระยะไกล “นั่นใช่ท่านหยางไค่หรือไม่?” หยางไค่เงยหน้าขึ้นและเห็นร่างกำยำร่างหนึ่งกำลังรออยู่ไกลๆ และสัมผัสได้ถึงออร่าของเจ้าครองอาณาเขตโดยกำเนิด… *น่าสนใจ เผ่าหมึกดำถึงกับส่งคนมาต้อนรับพวกเราเลยรึ?* บนเรือรบ กลุ่มยอดฝีมือระดับแปดต่างมีสีหน้าเปลี่ยนไป ส่วนใหญ่เคยต่อสู้กับเจ้าครองอาณาเขตในสนามรบมาแล้ว แต่พวกเขาแทบจะไม่เคยพูดคุยกัน มีแต่เพียงการต่อสู้จนตัวตายเท่านั้น นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้ยินเจ้าครองอาณาเขตเรียกมนุษย์ว่า ‘ท่าน’ หยางเซียวพึมพำกับหยางเสวี่ย “ท่านป้าเล็ก ท่านพ่อนี่ช่างทรงพลังนัก! เรายังมาไม่ถึงเลยด้วยซ้ำ แต่เจ้าครองอาณาเขตกลับมารอต้อนรับแต่ไกลแล้ว ชื่อเสียงที่ได้มาจากการสังหารล้างผลาญของท่านพ่อนี่มันช่างน่าเกรงขามโดยแท้!” หยางเสวี่ยเม้มริมฝีปากเบาๆ และยิ้ม “ไม่จำเป็นต้องอิจฉาเขาหรอก เผ่ามังกรของเราก็ไม่เลวเช่นกัน” หยางเซียวถอนหายใจและกล่าวว่า “มันไม่เหมือนกัน ข้าเกรงว่าชั่วชีวิตนี้ข้าคงทำได้เพียงแหงนหน้ามองตามหลังท่านพ่อบุญธรรมเท่านั้น แต่ว่า... ผู้เฒ่าฟางยังพอมีความหวังอยู่บ้าง” ผู้เฒ่าฟางเองก็ได้สร้างชื่อเสียงในหมู่เผ่าหมึกดำในช่วงหลายปีที่ผ่านมาและเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางในนาม ‘หยางไค่น้อย’ ไม่เพียงแต่เขาจะเชี่ยวชาญในวิถีแห่งห้วงมิติเท่านั้น แต่เขายังทรงพลังอย่างยิ่งยวดและมีรากฐานที่ล้ำลึก เขาแข็งแกร่งกว่ายอดฝีมือระดับแปดทั่วไปมาก แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังคงสงบนิ่งและซื่อตรงเสมอมา