บทที่ 45 คุกใต้ดินของปราสาทวินสตัน ผมเคยถูกขังอยู่ในห้องขังเดี่ยวบนชั้นใต้ดินที่สาม แต่ตอนนี้ได้รับการช่วยเหลือจากยูเฟมินาแล้ว และกำลังตามหาตัวฮูรอยอยู่ "พับผ่าสิ! ผมหาจนทั่วแล้วแต่ยังไม่เจอเลย ไอ้บ้าฮูรอยมันถูกขังอยู่ที่ไหนกันแน่เนี่ย?" "ข้าไม่คิดว่าเขาจะอยู่ชั้นนี้หรอกนะ บางทีเราควรจะลงไปลึกกว่านี้ไหม?" "อะไรนะ? ชั้นสามนี่ยังไม่ใช่ชั้นสุดท้ายอีกเหรอ?" "ตามข้อมูลที่ข้าได้รับมา คุกนี้มีทั้งหมดสี่ชั้นด้วยกัน" "ต้องลงไปถึงชั้นสี่เลยเหรอ..." เวลาจำกัดในการช่วยเหลือฮูรอยเหลือเพียง 1 ชั่วโมง 10 นาทีแล้ว ผมเริ่มรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อยๆ ถ้าผมใช้เวลาเกินกำหนดและช่วยฮูรอยออกมาไม่ได้ ผมจะได้รับบทลงโทษที่หนักหนาสาหัสมาก ผมต้องหาตัวและช่วยฮูรอยออกมาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่คุกใต้ดินของปราสาทวินสตันนั้นกว้างใหญ่มาก และทางเดินก็สลับซับซ้อนราวกับเขาวงกต ทำให้ยากต่อการหาทางไปต่อ ผมตัดสินใจเชื่อตามความเห็นของยูเฟมินา แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะหาบันไดทางลงไปสู่ชั้นที่สี่ "เฮ้ คุณ! แน่ใจนะว่าชั้นสี่มันมีอยู่จริงน่ะ? ชั้นสามนี่ไม่ใช่ชั้นสุดท้ายแน่นะ? บางทีฮูรอยอาจจะอยู่ชั้นสองหรือไม่ก็ชั้นหนึ่ง..." "ข้ากวาดสายตาดูทั่วชั้นหนึ่งกับชั้นสองตอนที่ตามหาเจ้านั่นแหละ แต่ไม่ยักกะเห็นนักโทษที่ชื่อฮูรอยเลย และชั้นสี่น่ะมีอยู่จริงแน่นอน ข้าได้รับข้อมูลมาจากคนที่เชื่อถือได้" "อูย... แต่ผมไม่เห็นทางลงไปชั้นสี่เลยนะ..." "เลิกบ่นพึมพัมสักที ข้าชักจะรำคาญแล้วนะ" "...ครับ ขอโทษครับ" เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ในขณะที่เรากำลังเดินวนเวียนหาทางอยู่ กว่าจะรู้ตัวเวลาก็เหลือเพียงแค่ 50 นาทีเท่านั้น ในขณะเดียวกัน การไล่ล่าของพวกทหารก็ยังไม่หยุดพัก แถมยังมีกับดักมากมายถูกติดตั้งไว้ตามทางเดินอีกด้วย 'แต่ก็ยังดีนะ กับดักพวกนี้มันดูออกง่ายมากจนผมไม่ต้องกังวลว่าจะพลาดท่าตกหลุมพรางเลย' คุกแห่งนี้สร้างขึ้นจากหิน ทั้งพื้น ผนัง และเพดาน ทุกอย่างล้วนทำจากหิน ยิ่งไปกว่านั้นมันยังอยู่ลึกใต้ดินจนแสงแดดส่องลงมาไม่ถึง พูดง่ายๆ ก็คือมันเป็นสถานที่ที่แม้แต่หญ้าสักต้นก็ยังขึ้นไม่ได้ แต่มันก็น่าขำนะ เพราะผมเห็นบางจุดบนพื้นที่มีดอกไม้และต้นหญ้าขึ้นอยู่ แถมยังมีผลไม้และขนมปังแขวนลงมาจากเพดานอีกด้วย ยิ่งไปกว่านั้น บนผนังยังมีไอเทมคุณภาพสูงที่มีมูลค่าซึ่งดูไม่เข้ากับบรรยากาศในคุกนี้แขวนอยู่เต็มไปหมด มันเป็นภาพที่ดูผิดธรรมชาติอย่างเห็นได้ชัดเลย! 'พวกนี้มันกับดักทั้งนั้นแหละ' ต่อให้เป็นคนที่มีสติปัญญาแค่เด็กประถมก็ยังมองออกว่ากับดักพวกนี้มันไร้สาระแค่ไหน "ข้าว่าเจ้าควรก้มหัวลงนะ ไม่อย่างนั้นเจ้าอาจจะตายได้" "เอ๊ะ?" ผมทำตามคำแนะนำของยูเฟมินาด้วยการรีบก้มตัวลงทันที ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ลูกธนูที่แหลมคมก็พุ่งพาดผ่านหลังผมไป ผมมองดูธนูที่ปักอยู่บนกำแพงแล้วอุทานออกมา "เฮือก...! อะ-อะไรกันเนี่ย จู่ๆ ก็โผล่มา? ผมเกือบโดนแล้วนะเนี่ย" ในขณะที่ผมกำลังปาดเหงื่อและถอนหายใจด้วยความโล่งอก ยูเฟมินาก็ผลักเข้าที่หลังผม ผลก็คือผมเสียการทรงตัวและล้มคะมำลงไป ในจังหวะนั้นเอง หอกก็พุ่งพรวดขึ้นมาจากจุดที่ผมเคยยืนอยู่พอดี ถ้าเจ้ายูเฟมินาไม่ผลักผมล่ะก็ ผมคงโดนหอกเสียบทะลุร่างไปแล้ว ผมถึงกับขนลุกซู่ "ฮึ่ย! เย้ยยยย! นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย?" "ขอโทษทีนะ ข้าเผลอไปเหยียบกับดักเข้าน่ะ" ยูเฟมินาหัวเราะคิกคักขณเดินต่อ ในมือของเธอมีดอกไม้สีสันสดใสอยู่หลายดอก ...ยัลนี่มันบ้าไปแล้วชัดๆ "มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอที่มีดอกไม้บานในที่แบบนี้? มันเห็นชัดๆ ว่าเป็นกับดัก! แล้วทำไมคุณถึงไปเด็ดดอกไม้นั่นมาล่ะ? เอ๊ะ?! คุณปล่อยให้ตัวเองหลงกลกับดักโง่ๆ แบบนั้นได้ยังไงกัน ยัยนั่นโง่เอ๊ย!? ผมเกือบจะไม่รอดแล้วนะ! แล้วทำไมคุณต้องมาเด็ดดอกไม้ในสถานการณ์แบบนี้ด้วยล่ะเนี่ย? พับผ่าสิ! ยัยคนไร้ประโยชน์ ถ้าผมต้องตายเพราะคุณล่ะก็ ผมจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุดเลย อย่าทำอะไรที่ไม่จำเป็นแล้วรีบหาทางไปต่อซะ!" ...นั่นคือสิ่งที่ผมอยากจะตะโกนใส่หน้าเธอใจจะขาด แต่ผมก็ไม่ได้ทำ 'อดทนไว้ อดทนไว้' ผมพยายามกดข่มความโกรธเอาไว้ ยูเฟมินามีทักษะที่ยอดเยี่ยมมากเมื่อเทียบกับรูปลักษณ์ที่ดูบอบบางของเธอ ทักษะการต่อสู้ของเธอทัดเทียมกับ 'แม่มดโลหิต ยูร่า' เลยทีเดียว ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังมีคลาสระดับมหากาพย์ที่มีเพียงสามคนในโลกเท่านั้นด้วย ผมไม่กล้าไปมีเรื่องกับคนที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้หรอก ที่สำคัญที่สุด ผมยังต้องพึ่งพาพลังของเธอในการไปช่วยฮูรอย ผมไม่สามารถช่วยเขาออกมาได้ด้วยลำพังตัวเองแน่ ไม่ว่าเธอจะทำผิดแค่ไหน ผมก็ต้องพยายามเอาใจเธอต่อไป "ระ-ระวังหน่อยนะ ผมไม่ได้มีเวทป้องกันตัวเหมือนคุณนะ" "จ้าๆ ขอโทษทีนะ" ยูเฟมินาเอ่ยขอโทษผมด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่จริงใจเอาเสียเลย ผมกลับมารู้สึกปรี๊ดแตกอีกครั้ง "ยัยผู้หญิงคนนี้! เกือบฆ่าคนตายแล้วยังจะมาทำตัวหน้าไม่อายแบบนี้อีกเหรอ!? คุกเข่าลงแล้วขอโทษผมเดี๋ยวนี้เลยนะ!" ...นั่นคือสิ่งที่ผมอยากจะตะคอกใส่ "ความอดทน... อึก... หือ?" ผมเริ่มรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาอีกรอบ เจ้ายูเฟมินากำลังจ้องมองกล้วยที่แขวนอยู่บนเพดานตาเป็นมัน 'คงไม่ได้คิดจะไปหยิบของที่น่าสงสัยแบบนั้นมากินหรอกนะ? อ๊ะ คงไม่หรอกมั้ง เธอไม่ใช่ลิงนี่นา...' ในจังหวะนั้นเอง! ยูเฟมินากระโดดตัวลอยขึ้นไปคว้ากล้วยนั่นมาทันที ไม่นะ ทำไมล่ะ? เปรี้ยง! ทันทีที่ยูเฟมินาคว้ากล้วยที่แขวนอยู่บนเพดานมาได้... พื้นตรงที่ผมยืนอยู่ก็เริ่มพังทลายลง "กรี๊ดดดด!" ผมแทบจะเอาตัวไม่รอดด้วยการรีบม้วนตัวหลบไปด้านข้าง และในที่สุดผมก็เหลืออดจนต้องตะคอกใส่ยูเฟมินา "คุณกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย? ทำไมถึงมานั่งกินกล้วยในสถานการณ์แบบนี้หะ?" ยูเฟมินาตอบกลับพร้อมกล้วยที่ยังเต็มปาก "เคี้ยวๆ... อึก... ก็ข้าแค่อยากกินกล้วยขึ้นมาน่ะสิ เห็นมันแขวนอยู่ตรงหน้าพอดี" "ดูสิ นี่มันสามัญสำนึกพื้นฐานเลยนะ! มันแปลกมากที่มีกล้วยมาแขวนอยู่ในคุกใต้ดินแบบนี้ มันเห็นชัดๆ ว่าเป็นกับดัก!" "มันแปลกตรงไหนที่เป็นกับดักล่ะ? กล้วยพวกนี้อาจจะแขวนไว้ให้ทหารที่เดินตรวจตรากินตอนหิวก็ได้นี่นา" ยูเฟมินาถอนหายใจ "เจ้านี่มันน่าสงสารจริงๆ เลยนะ ใช้ชีวิตโดยมองโลกในแง่ลบแบบนี้ ข้าพนันได้เลยว่าเจ้าคงไม่มีเพื่อนไว้ปรับทุกข์ด้วยแน่ๆ" "..." ผมมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์เลย ยูเฟมินากำลังโกรธอยู่แน่ๆ ดังนั้นเธอถึงตั้งใจกระตุ้นกับดักพวกนี้ 'ผมพอจะเข้าใจได้นะ' ยูเฟมินายอมมาช่วยผมก็เพราะคุณสมบัติของเควสต์ที่จะให้ประโยชน์แก่เธอ แต่การช่วยฮูรอยมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอเลยแม้แต่น้อย การกระทำของเธอในตอนนี้มันคือการแสดงออกว่าเธอไม่พอใจที่ต้องไปช่วยคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับเควสต์ของเธอ เธอถึงได้จงใจเหยียบกับดักไปทั่วน่ะสิ! 'ยัยนี่ร้ายไม่เบาเลย...' ก็นั่นแหละนะ มันหาได้ยากที่คนสวยจะมีนิสัยดี ส่วนใหญ่คนสวยๆ เขาก็ถูกตามใจเหมือนเจ้าหญิงกันทั้งนั้นแหละ 'แต่อายองน่ะทั้งสวยและนิสัยดีเลยนะ' หัวใจของผมรู้สึกเหมือนได้รับการเยียวยาเมื่อนึกถึงรักในอุดมคติของผมอย่างอายอง "อายอง... ผมอยากเจอคุณจังเลย..." "ทางนี้! พวกมันอยูี่แล้ว!" "...พวกแกกล้าดียังไงมาขัดจังหวะการทำสมาธิของผมฮะ?" ผมกำลังวาดภาพอายองแสนสวยอยู่ในหัวแท้ๆ แต่จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงดังมาจากทั้งสองฝั่งของทางเดิน และทหารก็นับสิบนายก็โผล่มาอย่างรวดเร็ว มีกันอยู่ประมาณ 50 คนเห็นจะได้ ผมถอนหายใจออกมา "ทำไมพวกทหารถึงโผล่มาไม่หยุดไม่หย่อนแบบนี้เนี่ย? น่ารำคาญชะมัด" ยูเฟมินาแค่นเสียงหึออกมา "เหอะ คนที่ต้องจัดการพวกนั้นน่ะมันข้าไม่ใช่หรือไง? เจ้าน่ะก็แค่ยืนดูเฉยๆ หรือไม่ก็วิ่งหนีไปไม่ใช่เหรอ? เจ้าไม่คิดว่ามันน่าอายไปหน่อยเหรอที่มาบ่นทั้งที่ตัวเองไม่ได้ทำอะไรเลยน่ะ? ข้าไม่เข้าใจจริงๆ ทั้งที่มีอาวุธนั่นอยู่ เจ้าก็น่าจะออกไปสู้บ้างสิ" "ออกไปสู้เหรอ? ผมน่ะเหรอ? ผมทำไม่ได้หรอก" ผมมีกริชระดับยูนิคที่ยูเฟมินาคืนมาให้ เห็นได้ชัดว่าพลังโจมตีของกริชเล่มนี้จัดการทหารพวกนั้นได้สบายๆ แต่ผมไม่สามารถเข้าร่วมการต่อสู้ได้ ทำไมเหรอน่ะเหรอ? มันง่ายมาก "ผมไม่มีชุดเกราะน่ะสิ" "..." เสื้อผ้าที่ผมใส่อยู่ตอนนี้มันไม่มีค่าพลังป้องกันเลยสักนิด ผมสู้กับทหารโดยไม่มีพลังป้องกันไม่ได้หรอก! สุดท้ายแล้ว ยูเฟมินาคือคนที่จะช่วยผม เพื่อให้ผมมีสมาธิกับการไปช่วยฮูรอยโดยไม่ต้องมาพะวงเรื่องการต่อสู้ "ต่อให้ไม่มีชุดเกราะ มันก็น่าจะจัดการทหารพวกนั้นได้ง่ายๆ สำหรับไม่ใช่หรือไง?" "ไม่ล่ะ ผมไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่คุณคิดหรอกนะ ถ้าอย่างนั้น... ผมฝากที่เหลือด้วยล่ะกัน" "หือ? หมายความว่าไงน่ะ...?" ผมตบหลังยูเฟมินาเบาๆ แล้วมุ่งหน้าไปทางหลุมที่เกิดจากกับดักที่เธอเผลอไปเหยียบเมื่อครู่นี้ "ผมจะล่วงหน้าไปหาฮูรอยก่อนนะ คุณช่วยดึงความสนใจพวกนั้นไว้จนกว่าผมจะกลับมาล่ะ!" "เฮ้-เฮ้!" ยูเฟมินาที่ยังมึนงงพยายามจะคว้าตัวผมไว้แต่ก็สายไปเสียแล้ว ผมเมินเธอแล้วกระโดดลงไปในหลุมนั่นทันที ตุบ ตุบ ตุบ! "ว้าว!" [คุณตกจากที่สูงและได้รับความเสียหาย 200 แต้ม] ผมทิ้งพวกทหารและยูเฟมินาไว้ข้างหลัง แล้วตกลงมาที่ชั้นสี่เพียงลำพัง "แค็ก! แค็ก! อูย... ยังดีนะที่ผมไม่ได้บาดเจ็บอะไรมาก" ผมพยุงร่างที่เต็มไปด้วยฝุ่นขึ้นมาแล้วมองย้ายสายตาไปที่เพดานด้านบน การต่อสู้ระหว่างยูเฟมินากับทหารได้เริ่มขึ้นแล้ว มีเสียงแสงไฟวูบวาบและเสียงตะโกนของทหารดังขึ้นมาถึงที่นี่ "เยี่ยมไปเลย ยูเฟมินา คุณทำได้ดีมาก~" ถ้าเธอยิ่งสู้เสียงดังเท่าไหร่ พวกศัตรูก็จะยิ่งปักใจเชื่อว่ายูเฟมินากับผมยังอยู่บนชั้นสาม และพวกมันก็จะแห่กันไปรวมตัวกันที่นั่นหมด ถ้าเป็นแบบนั้น การป้องกันบนชั้นสี่ก็จะหละหลวมลงอย่างมาก "ฮิฮิ ผมหาตัวและช่วยฮูรอยออกมาได้ในจังหวะนี้แหละ ผมนี่ฉลาดเกินคาดจริงๆ เลยนะเนี่ย" ผมรู้สึกผิดไหมที่ทิ้งให้ยูเฟมินาสู้คนเดียวในขณะที่ผมหนีไปช่วยฮูรอยน่ะเหรอ? ไม่หรอก มโนธรรมของผมน่ะมันไม่มีอยู่จริงแต่แรกแล้ว ผมเป็นประเภทที่ว่าถ้ามันให้ประโยชน์กับผม ผมก็จะใช้คนอื่นนั่นแหละ แล้วผมเป็นห่วงยูเฟมินาที่ต้องสู้คนเดียวไหม? แน่นอนว่าไม่เป็นห่วงเลยสักนิด เธอเป็นเจ้าของคลาสระดับมหากาพย์คนแรก แถมยังเทพขนาดที่ใช้เวทมนตร์ได้ทุกรูปแบบโดยไม่ต้องร่ายด้วยซ้ำ เธอเอาตัวรอดได้สบายๆ ต่อให้ต้องเจอกับทหารนับร้อยหรืออัศวินนับสิบก็เถอะ