บทที่ 48 นักคัดลอก (Duplicator) คือผู้ที่วิเคราะห์ทักษะของผู้อื่น คัดลอกมันมา และสามารถนำทักษะเหล่านั้นมาใช้ได้โดยไม่มีเงื่อนไข นักคัดลอกสามารถเพลิดเพลินกับสิทธิประโยชน์ทุกรูปแบบขึ้นอยู่กับสกิลที่คัดลอกมา พวกเขาสามารถเป็นอะไรก็ได้ที่ต้องการ และอาจเรียกได้ว่าเป็นคลาสที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดในซาทิสฟาย (Satisfy) นอกจากนี้พวกเขายังเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการต่อสู้ ขึ้นอยู่กับการผสมผสานทักษะ มันเป็นไปได้ที่จะลุยบอสเรดเพียงลำพัง กลายเป็นนักฆ่าที่แข็งแกร่งที่สุด หรือแม้แต่ต่อสู้กับกองทัพด้วยตัวคนเดียว นักคัดลอกจึงเป็นคลาสที่ใกล้เคียงกับคำว่า 'แข็งแกร่งที่สุด' มากที่สุด อย่างไรก็ตาม นักคัดลอกก็มีข้อเสียที่ร้ายแรงเช่นกัน ประการแรก เธอสามารถคัดลอกสกิลได้เพียงสามครั้งต่อวัน ประการที่สอง สกิลที่คัดลอกมาใช้ได้เพียงครั้งเดียว ประการที่สาม เธอมีสกิลพื้นฐานเพียงเก้าอย่าง ซึ่งไม่มีสกิลใดเป็นสกิลต่อสู้เลย และประการที่สี่ พลังกายพื้นฐานของนักเวทนั้นอ่อนแอมาก พูดอีกอย่างก็คือ ยูเฟมิน่าจะแข็งแกร่งที่สุดเมื่อเธอคัดลอกสกิลไว้เป็นจำนวนมาก แต่จะอ่อนแอที่สุดเมื่อเธอเหลือสกิลเพียงไม่กี่อย่าง และในตอนนี้ ยูเฟมิน่ากำลังอยู่ในโหมดที่อ่อนแอที่สุดของเธอ “พินาศแล้ว...” ยูเฟมิน่าเอ่ยด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว เกริดมุ่งหน้าไปยังชั้นสี่ ทิ้งเธอไว้ลำพังที่ชั้นสาม ในขณะที่เธอจัดการกับทหารหลายร้อยนายที่ปรากฏตัวออกมาอย่างต่อเนื่อง เธอก็ได้ใช้สกิลส่วนใหญ่แลกไปจนเกือบหมด หากจะพูดให้ชัดเจนคือเหลือเวทมนตร์ไฟเพียงสามบทเท่านั้น อย่างไรก็ตาม เธอไม่สามารถใช้มันได้ เพราะเวทมนตร์ไฟมีโอกาสที่จะทำให้เกิดการระเบิดครั้งใหญ่ ในสถานการณ์เช่นนี้ อัศวินสี่นายปรากฏตัวขึ้นราวกับรอจังหวะอยู่แล้ว และล้อมเธอเอาไว้ “ฉันซวยแล้ว...” ไม่มีวี่แววว่าเกริดจะกลับมา มีเสียงระเบิดดังสนั่นจากชั้นสี่ บางทีอาจเกิดเรื่องเลวร้ายที่สุดขึ้นและเกริดอาจจะตายไปแล้วก็ได้ ‘ถ้าเขารอดชีวิตและช่วยฮูรอยได้ ฉันจะแน่ใจได้อย่างไรว่าเขาจะกลับมาช่วยฉัน?’ บางทีเกริดอาจจะหนีออกจากคุกไปคนเดียวแล้วก็ได้? เหล่าอัศวินเล็งดาบไปที่ยูเฟมิน่าที่ยืนเหม่อลอยราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง “เจ้าเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ จัดการทหารกว่า 500 นายได้ด้วยตัวคนเดียว หรือว่าเจ้าจะมีฉายามหาจอมเวท?” โชคดีที่เหล่าอัศวินยังไม่กล้าบุกจู่โจมยูเฟมิน่าทันที เพราะเธอเพิ่งสังหารทหารไปหลายร้อยคน จึงเป็นธรรมดาที่พวกเขาจะรู้สึกยำเกรง แต่การคุมเชิงที่ไร้ประโยชน์นี้อยู่ได้ไม่นานนัก “ตอนนี้กองกำลังที่เหลืออยู่ในปราสาทมีเพียงองครักษ์ของท่านเจ้าเมือง ในเมื่อไม่มีกำลังพลเหลือไปขวางทางออกแล้ว เกริดอาจจะหนีไปได้ในขณะที่เราถูกตรึงไว้ที่นี่” “จะมีโอกาสนั้นเชียวหรือ? ลีโอก็ลงไปที่ชั้นสี่แล้วไม่ใช่รึ? ป่านนี้ลีโอคงตามทันและสังหารเกริดไปอย่างสนุกมือแล้วล่ะ” “ความปลอดภัยของท่านเจ้าเมืองเป็นเรื่องสำคัญ เราต้องคำนึงถึงและระวังกรณีที่เลวร้ายที่สุดไว้ก่อน” “นั่นสินะ... ถ้าอย่างนั้นก็รีบเถอะ แม้มันจะดูไม่สมศักดิ์ศรี แต่เกรงว่าเราคงต้องรุมแบบสี่ต่อหนึ่งแล้ว” อัศวินทั้งสี่ตัดสินใจและพุ่งเข้าหายูเฟมิน่าพร้อมกัน ทันใดนั้นยูเฟมิน่าก็ถูกบังคับให้ต้องตัดสินใจเช่นกัน ‘จะอยู่เฉยไม่ได้แล้ว’ ยูเฟมิน่าหยิบลูกเต๋าทองคำออกมา มันคือสกิล ‘ทอยลูกเต๋า’ (Rolling Dice) ที่เธอได้รับจากการเอาชนะเกมสร้างไอเทมกับเกริด [ทอยลูกเต๋า (Rolling Dice)] ทอยลูกเต๋าเพื่อให้เกิดปรากฏการณ์บางอย่างขึ้นอยู่กับแต้มที่ออก * หากเป้าหมายคือตัวเองหรือพันธมิตร: จะเกิดผลดีหากทอยได้แต้ม 4 ขึ้นไป และจะเกิดผลร้ายหากทอยได้แต้ม 3 หรือต่ำกว่า * หากเป้าหมายคือศัตรู: จะเกิดผลดีต่อเราหากทอยได้แต้ม 3 หรือต่ำกว่า และจะเกิดผลร้ายต่อศัตรูหากทอยได้แต้ม 4 ขึ้นไป มานาที่ใช้: 1,000 หน่วย ระยะเวลาคูลดาวน์: 3,000 วินาที ถ้าเธอทอยลูกเต๋าแล้วสถานการณ์แย่ลงล่ะ? ‘ถ้าสถานการณ์มันเลวร้ายเกินไป ฉันจะใช้เวทมนตร์ไฟระเบิดแม่ให้หมดเลย’ ยูเฟมิน่าไม่ได้ตั้งใจจะตายคนเดียว เธอบ่นพึมพำขณะที่ยังไร้วี่แววการกลับมาของเกริด เธอจินตนาการไม่ออกเลยว่าจะแก้แค้นเกริดอย่างสยดสยองได้อย่างไรในภายหลัง ในวินาทีนั้นเอง! “พวกอัศวินพวกนี้รุมผู้หญิงที่อ่อนแอ... เปล่า ยัยนี่ไม่อ่อนแอ แต่ก็นะ... พวกแกมันก็ไม่ต่างอะไรกับพวกนักเลงข้างถนนเลยว่ะ” “ก...เกริด?” ยูเฟมิน่าและเหล่าอัศวินหันไปมองตามเสียง เกริดและฮูรอยยืนเคียงข้างกันอยู่ตรงนั้น “อา...!” ใบหน้าของยูเฟมิน่าสว่างไสวขึ้นทันทีเมื่อเห็นเกริดปรากฏตัว เธอเคยคิดว่าเกริดเป็นไอ้สวะที่ไม่มีความซื่อสัตย์ แต่เขาก็ไม่ได้เลวร้ายถึงที่สุด เขากลับมาตามสัญญาจริงๆ ‘สวยชะมัด’ รอยยิ้มของยูเฟมิน่างดงามราวกับดอกไม้ที่บานสะพรั่ง จนหัวใจของเกริดอดไม่ได้ที่จะเต้นรัว ‘อย่าไปหลงกลกับรูปลักษณ์ภายนอกเชียว ยัยนี่ก็แค่มีเปลือกนอกที่สวยงามปกปิดความโสมมข้างในไว้เท่านั้น! เพราะงั้นอย่าเต้นสุ่มสี่สุ่มห้าสิวะ หัวใจเฮงซวยของฉัน!’ เหล่าอัศวินพยายามรักษาความเยือกเย็นขณะจ้องมองไปที่เกริด “ไอ้หมอนี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง...? ลีโอที่ได้ชื่อว่าเป็น ‘ดาราแห่งแดนเหนือ’ (Northern Nova) ถูกคนอย่างแกจัดการงั้นรึ?” “ฉันไม่รู้หรอกว่าดาราแห่งแดนเหนือคือใคร แต่ไอ้เด็กเวรที่ชื่อลีโอนั่นน่ะจัดการง่ายชะมัด ตัวต่อตัวเลยนะ... ตัว-ต่อ-ตัว ฉันฆ่ามันมากับมือ หึๆๆ!” “แก!” ใบหน้าของเหล่าอัศวินบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นเมื่อได้ยินว่าสหายของตนถูกฆ่า แต่เกริดไม่รู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อยขณะเผชิญหน้ากับพวกเขา นั่นเพราะเขามีความเชื่อมั่นบางอย่าง “เออ โกรธแล้วจะทำไม? พวกแกคิดว่าจะมีปัญญาแตะต้องตัวฉันได้งั้นเหรอ?” “อึก!” เหล่าอัศวินชะงักไป เมื่อได้ยินแบบนี้ หรือว่าเกริดจะเก่งกาจถึงขนาดทำลายลีโอได้จริงๆ? พวกเขาเผลอประมาทไปชั่วครู่เพราะเกริดดูเหมือนสวะ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ใช่คนที่รับมือได้ง่ายๆ ยูเฟมิน่ารู้สึกเลื่อมใสขณะเฝ้ามองเหล่าอัศวินถอยร่นจากการข่มขวัญของเกริด ‘ทำให้พวกอัศวินยอมถอยได้ด้วยคำพูดไม่กี่คำ... เลเวลของเขาจะสูงแค่ไหนกันแน่?’ พวกมอนสเตอร์และ NPC มักจะขยาดเมื่อเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่มีเลเวลสูงกว่าตนมากกว่า 30 เลเวล ดังนั้นยูเฟมิน่าจึงเข้าใจผิดไปว่าเลเวลของเกริดนั้นสูงกว่าพวกอัศวินมาก ในขณะเดียวกัน เกริดยังคงพูดจาข่มขวัญขณะเดินเข้าไปหาเหล่าอัศวิน “เฮ้ยพวกแก ถ้าไม่อยากตายเยี่ยงสุนัขเหมือนลีโอก็หลีกทางไปซะ นี่เป็นโอกาสเดียวที่พวกแกจะหนีไปได้” “ไอ้หมอนี่...!” อัศวินนายหนึ่งฟิวส์ขาดและพยายามจะพุ่งเข้าไป แต่เพื่อนอัศวินคนอื่นๆ ห้ามไว้ “อย่าไปหลงกลการยั่วยุของมัน ฉันรู้ว่าเจ้าเก่ง แต่เจ้าไม่ควรเผชิญหน้ากับมันคนเดียว นี่อาจจะเป็นกับดักก็ได้” “พวกเจ้าทำเกินไปหรือเปล่า? คิดดูให้ดีสิ อาชีพของไอ้สวะนั่นคือช่างตีเหล็กนะ! ช่างตีเหล็กจะไปเก่งกาจขนาดนั้นได้ยังไง!” “แต่ลีโอก็ยังไม่กลับมานะ ฉันดูไม่ออกว่ามันแสดงละครเก่งหรือเปล่า แต่มันเป็นคนที่น่าระแวงจริงๆ” “กึ๋ย...!” เหล่าอัศวินต่างพากันตึงเครียดเพราะคิดมากเกินไป ขณะที่เกริดยังคงเดินหน้าต่อไป ทุกก้าวที่เกริดขยับ เหล่าอัศวินจะถอยหลังไปหนึ่งก้าว ฮูรอยรู้สึกตื้นตันเมื่อได้เห็นภาพอันน่าทึ่งที่เกริดข่มขวัญอัศวินทั้งสี่คนได้ด้วยตัวคนเดียว ‘ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ... รูปลักษณ์ภายนอกของท่านเกริดอาจดูไม่สลักสำคัญ แต่แท้จริงแล้วเขาคือผู้เล่นระดับสูงที่ทำให้พวกอัศวินสั่นสะท่านด้วยความกลัว วันก่อนฉันเห็นเขาในโรงตีเหล็กและปฏิบัติ