[ท่านสร้างความเสียหายแก่เป้าหมาย 205,000 หน่วย] [เป้าหมายจะได้รับความเสียหายไฟ 20,500 หน่วยต่อวินาที เป็นเวลา 13 วินาที] [เวทมนตร์ถูกปลดปล่อยในระยะประชิด ผลลัพธ์จากการระเบิดของ ‘ลูกไฟ’ (Fireball) จะพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด] [ท่านสร้างความเสียหายแก่เป้าหมาย 410,000 หน่วย] [การโจมตีสร้างสภาวะ ‘เลือดไหลรุนแรง’ ในบริเวณที่เป้าหมายถูกปะทะ] [เป้าหมายต้านทานได้] [เป้าหมายตกอยู่ในสภาวะ ‘มึนงง’] [เป้าหมายต้านทานได้] “...!!” การสวนกลับของเกริดส่งแรงปะทะเข้าใส่ลาติน่าอย่างจัง ทว่าความเจ็บปวดทางกายยังมิอาจเทียบได้กับความตื่นตระหนกที่เข้าจู่โจมจิตใจของนาง ‘อะไรกัน? เจ้ามนุษย์ที่มีพลังมานาต่ำเตี้ยเรี่ยดินคนนี้...!?‘ เหล่าผู้สืบสันดานโดยตรงของเบเรียเช่ล้วนถือกำเนิดมาพร้อมขุมพลังเวทอันมหาศาล โดยเฉพาะลาติน่าที่โดดเด่นเหนือใครในบรรดาพี่น้อง มนุษย์ที่ถูกขนานนามว่าจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ล้วนเป็นเพียงมดปลวกเมื่ออยู่ต่อหน้านาง แล้วเหตุใดมนุษย์ผู้นี้ถึงสามารถฟาดฟันนางด้วยมหาเวทได้? มันไม่มีทางเป็นไปได้เลยสักนิด! ทว่าเกริดกลับทำมันสำเร็จ... ทั้งที่เขามีค่าสติปัญญาเพียง 2,000 หน่วยเท่านั้น! เกริดมีเคล็ดลับอันใดกระนั้นหรือ? เปล่าเลย... ทั้งหมดเป็นเพราะพลังเวทอันบริสุทธิ์ของบราฮัมนั้นทรงพลานุภาพเกินพรรณนา สมกับนามเวทมนตร์ ‘เสริมพลัง’ อย่างแท้จริง เกริดในร่างผมสีขาวโพลน—หรือหากจะเรียกให้ถูกคือบราฮัม—กำลังสั่นสะท้านไปทั้งร่าง “เวทมนตร์ของข้าสร้างความเสียหายได้เพียงเท่านี้เชียวรึ... นี่คือขีดจำกัดของร่างกายอันโง่เขลานี่สินะ” “...!” นัยน์ตาของลาติน่าเบิกโพลงด้วยความตระหนก มนุษย์เบื้องหน้านางบัดนี้แผ่ซ่านกลิ่นอายที่เปลี่ยนไปจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง ‘น้ำเสียงแบบนี้...’ ทั้งท่าทางจองหองและสายตาที่ดูหมิ่นทุกสรรพสิ่ง แม้แต่กระแสมานาที่สัมผัสได้ยังทำให้นางรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ และเหนือสิ่งอื่นใดคือดวงตาสีโลหิตคู่นั้น “ไม่มีทาง... หรือว่าจะเป็นเจ้า?” ลาติน่ารีบถอยร่นพลางคาดเดาในใจ เกริดผมขาวคลี่ยิ้มเย็นเยียบส่งให้นาง “ไม่ได้เจอกันนานนะ” “บราฮัม!” เดิมทีผู้สืบสันดานสายเลือดบริสุทธิ์มีทั้งหมดสิบตน มิใช่เก้า ทว่าเหล่าแวมไพร์กลับเลือกที่จะไม่เอ่ยถึงตนที่สิบ... บราฮัม เอชวาลด์ พวกเขาไม่ปรารถนาจะจดจำไอ้คนเสียสติที่ถูกเนรเทศผู้นั้น “เจ้า... มาทำอะไรที่นี่?” บราฮัมตราหน้าเผ่าพันธุ์ตนเองว่าเป็น ‘พวกขี้เกียจและไร้ค่า’ และปรารถนาจะทำลายล้างพวกเดียวกันให้สิ้นซาก มีสมาชิกในตระกูลนับไม่ถ้วนต้องสังเวยชีวิตด้วยน้ำมือของเขา รวมถึงคู่หมั้นของเอลฟิน สโตน ลาติน่าทั้งรังเกียจและหวาดกลัวชายผูนี้จนจับใจ บราฮัมมองดูนางที่แผดเสียงกรีดร้องด้วยความสมเพช “จำใบหน้านี้ไม่ได้รึ? ตอนนี้ข้าเพียงหยิบยืมมันมาใช้ชั่วคราว นี่ไม่ใช่หน้าของข้า มิเช่นนั้นเจ้าคงไม่ลืมเลือนใบหน้าของพี่ชายตัวเองไปหรอกจริงไหม?” “หุบปาก! อย่ามาใช้ปากโสโครกนั่นพูดจาเหลวไหล!” ยิ่งสัตว์ร้ายขลาดกลัวเท่าใด เสียงเห่าหอนของมันก็ยิ่งดังระงมเพียงนั้น ลาติน่าระเบิดสัญชาตญาณเอาตัวรอดออกมาพร้อมอัญเชิญเหล่าอันเดดชุดใหม่ ซึ่งมีระดับพลังต่างจากโครงกระดูกและซอมบี้ทั่วไปอย่างลิบลับ นักรบโครงกระดูก จอมเวทโครงกระดูก และกูลนับสองร้อยตนพุ่งทะยานขึ้นมาจากผืนดินพร้อมกัน ที่น่าพรั่นพรึงที่สุดคือผู้นำทัพอันเดดเหล่านั้น... ‘เดธไนท์’ ในชุดเกราะทมิฬที่ถือครองดาบเพลิงลุกโชน ‘ดูท่าจะแย่แล้ว... จะอันตรายเกินไปไหมเนี่ย?’ เกริดเริ่มวิตกกังวล ขณะที่เซฮีและเยริมพากันถอยกรูดด้วยความหวาดหวั่น — พี่คะ หนูทำอะไรพวกอันเดดระดับสูงไม่ได้เลยเพราะเลเวลยังน้อยเกินไป หนูจะคอยสนับสนุนด้วยบัฟและฮีลให้เต็มที่นะคะ เซฮีส่งข้อความในช่องแชทปาร์ตี้ให้เกริดผมขาว “ข้าไม่ต้องการความช่วยเหลือ” “...” นี่ใช่พี่ชายของเธอจริงหรือ? ทั้งน้ำเสียงและรูปลักษณ์ช่างต่างไปจากเดิมราวกับเป็นคนละคน ใบหน้าหล่อเหลาเข้มแข็งกลายเป็นใบหน้าที่งดงามราวกับหลุดออกมาจากภาพวาด ข่าวลือที่ว่าเกริดผมขาวเป็นตัวตนที่ต่างออกไปดูท่าจะเป็นความจริง เกริดผมขาวชายตามองเซฮีที่กำลังสับสน ‘ข้ายังสัมผัสไม่ได้... นางยังอยู่ในจุดเริ่มต้น’ ในเวลาเช่นนี้ การแสดงแสนยานุภาพให้เห็นก่อนคงไม่ใช่อเรื่องแย่ ‘นักบุญหญิง’ ตัวตนพิเศษเพียงหนึ่งเดียวที่อาจทำลายเขาได้ในอนาคต หากไม่อยากลำบากภายหลัง สู้ผูกมิตรไว้ตอนนี้เสียยังดีกว่า บราฮัมตัดสินใจและสื่อสารกับเกริด ‘ควบคุมหัตถ์เทวะซะ... เคลื่อนไหวตามเจตจำนงของข้า’ บราฮัมขอความร่วมมือ? คงเป็นเพราะคู่ต่อสู้คือผู้สืบสันดานสายเลือดบริสุทธิ์ เกริดจึงตอบรับด้วยความจริงจัง ‘เชื่อมือผมได้เลย’ “...” บราฮัมจะเชื่อใจเขาได้จริงหรือ? ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกไม่มั่นใจในตัวเกริดเอาเสียเลย... และในวินาทีนั้นเอง “จงกรีธาทัพตามจังหวะบรรเลง!” ครืนนน! ตึง! ครืนนนน! พลังเวทของลาติน่าแผดคำรามกึกก้อง มันถูกขัดเกลาจนกลายเป็นทำนองเพลงที่ทรงอานุภาพ [ค่าสถานะของอันเดดที่ลาติน่าอัญเชิญพุ่งสูงขึ้น ความเร็วในการเคลื่อนที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล] [ค่าสถานะของสิ่งมีชีวิตทุกชนิดลดลง] [ท่านต้านทานได้] “คิฮิฮิ!” กองทัพอันเดดที่แข็งแกร่งขึ้นเริ่มยาตราทัพ พวกมันทลายจุดอ่อนเรื่องความเชื่องช้าและเข้าโอบล้อมปาร์ตี้ของเกริดอย่างรวดเร็ว “...” เกริดผมขาวไม่ได้หันกลับไปมองเซฮีหรือเยริม ไม่ใช่เพราะเขาไม่ใส่ใจ เขารู้ดีว่ามีหน้าที่ต้องปกป้องพวกนาง ทว่าเหตุผลที่ไม่หันกลับไปก็เพราะเขามุ่งมั่นที่จะคว้าชัยชนะให้ได้ก่อนที่ความตายจะคืบคลานไปถึงพวกนาง เกริดผมขาวชี้ไปยังเดธไนท์ที่อยู่แถวหน้าสุด “รุมถล่มมันในคราวเดียว!” ‘รับทราบ!’ เกริดตอบรับคำสั่งของบราฮัมพร้อมสั่งการนอยและแรนดี้ทันที นอย แรนดี้ และหัตถ์เทวะเข้าจู่โจมเดธไนท์ตนเดียวพร้อมกัน ผลลัพธ์ที่ตามมาช่างน่าสยดสยอง [สัตว์เลี้ยง ‘นอย’ โจมตีเดธไนท์ บูราตัน] [ทักษะข่วน (Scratch) สร้างความเสียหาย 8,300 หน่วย] [สัตว์เลี้ยง ‘แรนดี้’ โจมตีเดธไนท์ บูราตัน] [เพลงดาบแพ็กม่า ‘สังหารต่อเนื่อง’ (Linked Kill) สร้างความเสียหาย 36,000 หน่วย] [หัตถ์เทวะ (1) โจมตีเดธไนท์ บูราตัน] [ท่านสร้างความเสียหาย 2,500 หน่วย] [ผลจาก ‘สุดยอดมยอลเนียร์เสริมพลัง’ สร้างความเสียหายศักดิ์สิทธิ์ 3,800 หน่วย] [ผลจาก ‘อาวุธศักดิ์สิทธิ์’ (Holy Weapon) สร้างความเสียหายศักดิ์สิทธิ์ 500 หน่วย] [ผลจาก ‘แรงกระแทกศักดิ์สิทธิ์’ (Holy Impact) สร้างความเสียหายเพิ่มเติม 3,800 + 500 หน่วย แก่เป้าหมาย ‘ชั่วร้าย’ ทุกตัวในระยะ 5 เมตร] [หัตถ์เทวะ (2)...] [หัตถ์เทวะ (3)...] [หัตถ์เทวะ (4)...] [สัตว์เลี้ยง ‘นอย’ และ ‘แรนดี้’ ได้รับผลกระทบจากแรงกระแทกศักดิ์สิทธิ์ รับความเสียหาย 13,900 หน่วย] “เนี้ยวก! มันเจ็บนะ!” “จ... เจ็บ...” ‘...’ นอยและแรนดี้คือสิ่งมีชีวิตที่ถูกจัดอยู่ในประเภท ‘ชั่วร้าย’ จึงถูกทำร้ายด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ เกริดมองข้ามความจริงที่ว่าพวกมันอยู่ใกล้กับหัตถ์เทวะเกินไปจนโดนลูกหลงเข้าอย่างจัง เขาได้แต่รู้สึกผิดเมื่อเห็นนอยและแรนดี้ดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวด “ความโง่เขลานี่มันเป็นโรคที่รักษายากจริงๆ หรือ?” เกริดผมขาวเย้ยหยันพลางเริ่มร่ายเวท เขารวบรวมพลังระเบิดเข้าใส่จุดที่ผลจากแรงกระแทกศักดิ์สิทธิ์ปะทะกันอย่างแม่นยำ นั่นคือร่างของเดธไนท์ บูราตัน มันไม่ใช่เวทมนตร์พิเศษอะไร เพราะพลังเวทที่เกริดมีในตอนนี้จำกัดขอบเขตเวทของบราฮัมไว้มาก มันคือ ‘ลูกไฟ’ (Fireball) เสริมพลังอีกครั้ง ทว่าอานุภาพของมันกลับต่างจากเดิมราวฟ้ากับเหว ผลจากการระเบิดต่อเนื่องถูกผนวกเข้ากับเวทเสริมพลังของบราฮัมอย่างสมบูรณ์แบบ ตูมมมมม! ตูมมมมม! การระเบิดอันกึกก้องสร้างแรงสั่นสะเทือนมหาศาลตรงจุดปะทะ กองทัพอันเดดถูกชะลอความเร็วลงอย่างมาก แม้แต่ลาติน่าเองก็ยังสั่นคลอน เพียงชั่วพริบตา บราฮัมคำนวณทิศทางการล้มของร่างกายท่อนบนของนางได้อย่างเฉียบคม ก่อนจะระดมยิง ‘ศรเวท’ (Magic Missile) เสริมพลังตามไปติดๆ ยิงต่อไป! ต่อไป! และต่อไป! จนกว่ามานาจะเหือดแห้ง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! “อึก! กรี๊ดดดดดด!” ความน่ากลัวของเวทพื้นฐานระดับปรมาจารย์ของบราฮัมคือ ‘ไร้ซึ่งเวลาร่าย’ โล่ป้องกันของลาติน่าถูกทำลายลงอย่างรวดเร็วพร้อมกับพลังชีวิตที่ลดฮวบ บราฮัมเอ่ยบริภาษนางอย่างเย็นชา “นี่คือจุดจบของความขี้เกียจของพวกเจ้า” ผู้ที่หยุดนิ่งย่อมไร้ซึ่งการพัฒนา และท้ายที่สุดจะถูกทิ้งไว้เบื้องหลังจนกลายเป็นเพียงเหยื่อ “เส้นทางนี้มีแต่จะนำพาความเสื่อมถอยมาสู่เผ่าพันธุ์เรา” หากท้ายที่สุดต้องถูกทำลายล้างอยู่ดี... “ก็จงมาเป็นอาหารของข้าเสียเถิด” [ท่านไม่มีมานาเพียงพอ] [ล้มเหลวในการเปิดใช้งาน ‘ศรเวท’ (Magic Missile) เสริมพลัง] หน้าต่างแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาพร้อมกับที่เส้นผมและนวงตาของเกริดกลับคืนสู่สีดำสนิท เขาพุ่งเข้าถึงตัวลาติน่า อันเดดที่ควรจะปกป้องนางน่ะหรือ? พวกมันกระจัดกระจายไม่เป็นท่าจากแรงระเบิดและพลังศักดิ์สิทธิ์ก่อนหน้านี้ เดธไนท์และอันเดดที่เหลือพยายามพุ่งเข้ามาช่วยแต่มันสายไปเสียแล้ว เกริดซดมานายาที่ปรุงจากโรงเล่นแร่แปรธาตุแห่งเรย์ดันและเริ่มร่ายรำระบำดาบ “เปิดใช้งานรูนแห่งความมืด! สภาวะกลายเป็นมาร! โทสะช่างตีเหล็ก! เคลื่อนไหวพริบตา! เพลงดาบแพ็กม่า!” “เจ้า! บราฮัมมมมมม!” วิญญาณร้ายตนนี้ยังตามหลอกหลอนนางไม่เลิกรา! น้ำตาของลาติน่ารินไหลด้วยความคับแค้นใจ เมื่อ ‘อาวุธศักดิ์สิทธิ์’, ‘แรงกระแทกศักดิ์สิทธิ์’ และ ‘ปลิดชีพ’ (Pinnacle Kill) กระหน่ำเข้าใส่ร่างนาง ลาติน่าสวนกลับสุดชีวิต กรงเล็บที่อาบไปด้วยมนตราโลหิตแทงทะลุหน้าอกของเกริด [ท่านได้รับความเสียหาย 133,300 หน่วย] [ตำนานมิอาจตายได้โดยง่าย ท่านจะต้านทานการโจมตีทุกชนิดเป็นเวลา 5 วินาทีด้วยพลังชีวิตที่เหลือเพียงน้อยนิด] [เป้าหมายที่โจมตีเป็นสิ่งชั่วร้าย ‘ระเบิดศักดิ์สิทธิ์’ (Holy Explosion) จะสะท้อนความเสียหายกลับไปครึ่งหนึ่ง] การสวนกลับของลาติน่าที่เดิมพันด้วยชีวิตกลายเป็นดาบสองคมที่ย้อนกลับไปทำร้ายตัวนางเอง ทว่านางคือผู้สืบสันดานสายเลือดบริสุทธิ์ นางมิอาจมอดม้วยได้ง่ายๆ เช่นกัน “สูบพลังชีวิต (Life Drain)... เฮือก?” ลาติน่าพยายามพลิกสถานการณ์ด้วยการสูบพลังชีวิตจากเกริด แต่แล้วนางก็ต้องช็อกสุดขีด ‘เจ้าบ้านี่ไม่มีพลังชีวิตเหลือให้สูบเลยรึ?’ แล้วเขายังเคลื่อนไหวอยู่ได้อย่างไรกัน! “แก! แกเป็นซอมบี้หรือไง!” “สังหารต่อเนื่องคลื่นกระแทก (Linked Kill Wave), สังหารต่อเนื่อง, สังหารต่อเนื่องทะลวงฟ้า (Transcended Link Kill), สังหาร, เชื่อมสัมพันธ์, ปลิดชีพ, คลื่นกระแทก และ ทะลวงฟ้า!” เกริดระเบิดการโจมตีในช่วงเวลาอมตะ 5 วินาที เขาเพิกเฉยต่อทุกสิ่งและกระหน่ำเพลงดาบแพ็กม่าอย่างต่อเนื่อง พายุกระบวนท่าอันวิจิตรพันลึกโอบล้อมร่างของเกริดและลาติน่าไว้ใจกลาง บังคับให้เซฮีและเยริมได้แต่ยืนตะลึงมองการต่อสู้ที่อยู่คนละมิติ ก่อนที่ในเวลาต่อมา หน้าต่างแจ้งเตือนมากมายจะเข้ายึดครองการมองเห็นของพวกเขา [เจ้าเมืองลำดับที่ 8 ‘ไวเคานต์แวมไพร์ ลาติน่า’ ตกสู่สภาวะหลับใหลจากการสูญเสียพลังทั้งหมด] [เลเวลของหัวหน้าปาร์ตี้ ‘เกริด’ เพิ่มขึ้น!] [หัวหน้าปาร์ตี้ ‘เกริด’ ได้รับสร้อยคอของลาติน่า] [หัวหน้าปาร์ตี้ ‘เกริด’ ได้รับชุดนอนของแวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์] [หัวหน้าปาร์ตี้ ‘เกริด’ ได้รับหินตีบวกอาวุธระดับบารมี 3 ชิ้น] [หัวหน้าปาร์ตี้ ‘เกริด’ ได้รับหินตีบวกชุดเกราะระดับบารมี 5 ชิ้น] นี่คือข้อมูลที่เซฮีและเยริมมองเห็น ทว่าหน้าต่างแจ้งเตือนที่ตามมาหลังจากนั้นมีเพียงเกริดคนเดียวเท่านั้นที่ได้รับรู้ [พลังของลาติน่าถูกจารึกลงในรูนแห่งความมืด] [ท่านได้ผนึกผู้สืบสันดานโดยตรงของชิโซ เบเรียเช่ ครบ 3 ตน ได้รับฉายา ‘ผู้คู่ควรเป็นราชาแห่งโลหิต’] [ผู้คู่ควรเป็นราชาแห่งโลหิต] - นี่คือคุณสมบัติที่จะก้าวไปสู่การเป็นราชาเหนือเหล่าผู้สืบสันดานโดยตรงทั้งปวง - ท่านจะแผ่แรงกดดันใส่แวมไพร์ทั่วไป ความสามารถของแวมไพร์ทั่วไปที่ต่อสู้กับท่านจะลดลง 10% - ท่านจะสร้างความรู้สึกเป็นปรปักษ์ต่อแวมไพร์สายเลือดแท้ ความสามารถของแวมไพร์สายเลือดแท้ที่ต่อสู้กับท่านจะเพิ่มขึ้น 10% - แวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์จะเริ่มสนใจในตัวท่าน โอกาสในการพบปะผู้สืบสันดานโดยตรงจะเพิ่มขึ้น และการสร้างความสัมพันธ์จะทำได้ง่ายขึ้นค่อนข้างมาก “...??” ผู้คู่ควรเป็นราชาแห่งโลหิต... ชื่อมันก็เท่อยู่หรอก แต่ความสามารถนี่มันดีหรือร้ายกันแน่? เกริดบ่นอุบอิบพลางเอ่ยถามบราฮัม ‘นี่มันดีหรือเปล่าเนี่ย?’ ‘มันแย่แน่นอนอยู่แล้ว เจ้าจะอยากไปทำตัวสนิทสนมกับพวกขยะนั่นทำไม? แวมไพร์เพียงผู้เดียวที่คู่ควรจะเป็นสหายของเจ้าก็คือข้าคนนี้เท่านั้น’ ‘...??’ ทำไมต้องอารมณ์เสียขนาดนั้นด้วย? เกริดไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมบราฮัมถึงได้ทำตัวขี้งอนแบบนี้...