“ไปกันเลย! เจ้าพวกโครงกระดูกโอเวอร์เกียร์!” *แกรก! แกรกๆๆ!* ท่ามกลางทะเลทรายอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาแห่งเรย์ดัน ชายหนุ่มผมดำขลับกำลังก้าวย่ำไปบนผืนทรายร้อนระอุ โดยมีโครงกระดูกสองตนเดินเตาะแตะตามหลังมาอย่างซื่อสัตย์ *หวีดหวิวววว~~~~~~~* “อ๊ะ!” ชายหนุ่มอุทานพร้อมกับถ่มทรายออกจากปาก ลมพายุทรายที่พัดกรรโชกมาอย่างกะทันหันหอบเอาเม็ดทรายสาดซัดเข้าใส่ดวงตาและใบหน้าของเขาจนต้องหยีตาด้วยความเจ็บแสบ ทว่าเจ้าโครงกระดูกสองตนที่ตามหลังมากลับดูเหมือนจะไม่รับรู้ถึงภยันตรายใดๆ *แกรก!* *กร๊อบ! แกรก!* เพียงแค่แรงปะทะของลมพายุที่พัดผ่าน ร่างกายอันบอบบางของพวกมันก็ไม่อาจทนทานได้ ข้อต่อตามร่างกายบิดเบี้ยวไปคนละทิศคนละทาง แขนขาที่หลุดรุ่ยโบกสะบัดไปตามแรงลมดูราวกับนักเต้นที่กำลังร่ายรำท่ามกลางความตาย ก่อนที่ร่างของพวกมันจะพังทลายลงในที่สุด [โครงกระดูกโอเวอร์เกียร์ได้รับความเสียหายอย่างหนัก!] [โครงกระดูกโอเวอร์เกียร์ (1) กลับสู่ความว่างเปล่า] [โครงกระดูกโอเวอร์เกียร์ (2) กลับสู่ความว่างเปล่า] [โครงกระดูกโอเวอร์เกียร์จะไม่สูญเสียค่าประสบการณ์] “...” หลังจากพิชิตเมืองลำดับที่ 8 ได้สำเร็จ เกริดตั้งใจจะพาพวกโครงกระดูกมาฝึกฝนฝีมือด้วยการล่า ‘แมงป่องอ่อน’ ในทะเลทราย ซึ่งพวกมันมีเลเวลเพียง 20-30 เท่านั้น และถูกจัดว่าเป็นเพียง ‘เหยื่อ’ มากกว่าจะเป็นมอนสเตอร์เสียด้วยซ้ำ เขาคาดหวังว่าหากเขาคอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง เจ้าโครงกระดูกพวกนี้ก็น่าจะเลเวลอัปได้ไม่ยาก แต่ความจริงที่ปรากฏตรงหน้ากลับช่างโหดร้าย... เจ้าโครงกระดูกโอเวอร์เกียร์กลับ ‘พินาศ’ ลงเพียงเพราะแรงลมพายุ ทั้งที่ยังไม่ทันได้เห็นแม้แต่เงาของแมงป่องด้วยซ้ำ! เกริดถึงกับยืนเซ่ออยู่กลางทะเลทราย “ว้าว... ขยะของจริงเลยนี่หว่า” เป็นที่รู้กันดีว่าพวกมอนสเตอร์อันเดดนั้นมีความทนทานต่ำ ร่างกายแตกหักง่ายซึ่งส่งผลโดยตรงต่อประสิทธิภาพในการต่อสู้ แต่เจ้าโครงกระดูกโอเวอร์เกียร์เหล่านี้กลับ ‘พิเศษ’ ยิ่งกว่า เพราะค่าสถานะพื้นฐานของพวกมันเข้าขั้นห่วยแตกเกินเยียวยา ร่างกายที่เปราะบางจึงแตกสลายและดับสูญไปอย่างง่ายดาย พวกมันคืออันเดดที่น่าเวทนาที่สุดเท่าที่เกริดเคยพบเจอมา “นี่น่ะเหรอ... พลังที่ได้จากการโค่นล้มผู้สืบเชื้อสายสายตรง...” เขารู้ดีว่าเจ้าโครงกระดูกพวกนี้อาจจะมีศักยภาพในการเติบโตที่สูงส่งในอนาคต แต่ต่อให้ฟูมฟักพวกมันดีแค่ไหน ก็เห็นได้ชัดว่าพวกมันไม่มีทางเทียบชั้นกับ ‘เดธไนท์’ ได้เลยแม้แต่น้อย มันคุ้มค่าจริงหรือที่จะเสียเวลาปั้นพวกขยะเหล่านี้? คำถามนี้ผุดขึ้นมาในใจของเกริดอย่างไม่อาจเลี่ยง ‘แต่อย่างน้อยก็ยังมีข้อดีอยู่บ้าง...’ นั่นคือพวกมันจะไม่สูญเสียค่าประสบการณ์เมื่อตาย หากเขาหมั่นอัญเชิญพวกมันออกมาล่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า สักวันหนึ่งเลเวลของพวกมันก็คงจะเพิ่มขึ้นมาเอง “กลับไปล่ากระต่ายแถวเรย์ดันดีกว่าแฮะ” เกริดเริ่มหมดไฟ เขาตัดสินใจล็อกเอาต์เพื่อพักผ่อน ร่างกายและสมองของเขาอ่อนล้าเต็มทีหลังจากที่ไม่ได้นอนหลับอย่างเต็มอิ่มมาตลอดสองวัน *** ในขณะที่เกริดกำลังหลับใหล เลาเอลยังคงรับหน้าที่แบกรับภาระงานทุกอย่างแทนเจ้านายอย่างขยันขันแข็ง ภาพลักษณ์ของเสนาธิการผู้ทุ่มเทแรงกายแรงใจกลายเป็นแรงบันดาลใจและสร้างความเวทนาให้แก่เหล่าสมาชิกโอเวอร์เกียร์ในเวลาเดียวกัน ณ อาณาจักรเกาส์ อาณาจักรที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือสุดของทวีป มีพรมแดนติดกับอาณาจักรเอเทอร์นัล ความสัมพันธ์ระหว่างสองอาณาจักรนี้เข้าขั้นย่ำแย่และพร้อมจะปะทุเป็นสงครามได้ทุกเมื่อ หากเกาส์ต้องการขยายอำนาจเข้าสู่ใจกลางทวีป พวกเขาต้องผ่านเอเทอร์นัล และหากเอเทอร์นัลต้องการออกสู่ทะเล พวกเขาก็ต้องผ่านเกาส์ การค้าขายระหว่างกันจึงเต็มไปด้วยกำแพงภาษีที่สูงลิ่ว และเกาส์เองก็ดูจะตกที่นั่งลำบากกว่าเอเทอร์นัลที่สามารถเข้าสู่ใจกลางทวีปได้ง่ายกว่า “ถ้าไม่มีเอิร์ลอาร์ชูร์ล่ะก็...!” มาร์ควิสวัลติน ขุนนางผู้สืบทอดสายเลือดรับใช้ราชวงศ์เกาส์มาหลายชั่วอายุคน ปัจจุบันเขาคือผู้บัญชาการปกป้องเมืองป้อมปราการ ‘บอร์เนียว’ ซึ่งเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญในการป้องกันพรมแดน เมืองแห่งนี้ตั้งอยู่เผชิญหน้ากับเมืองป้อมปราการ ‘แพทเรียน’ ของอาณาจักรเอเทอร์นัล และมีการกระทบกระทั่งกันอยู่บ่อยครั้ง ตามประวัติศาสตร์ สงครามระหว่างบอร์เนียวและแพทเรียนเกิดขึ้นมาแล้วนับร้อยครั้ง แต่ในปัจจุบัน สงครามกลับสงบนิ่งลง นั่นเป็นเพราะอิทธิพลของหนึ่งในสิบมหาจอมเวทแห่งทวีป... เอิร์ลอาร์ชูร์ นับตั้งแต่เขากลายเป็นเจ้าเมืองแพทเรียน มาร์ควิสวัลตินก็ไม่กล้าขยับเขยื้อนสุ่มสี่สุมห้า ต่อให้กองทัพของเขาจะฝึกฝนมาดีเพียงใด แต่จะมีความหมายอะไรเล่าหากต้องถูกเผาจนเป็นจลด้วยมหาเวทเพียงบทเดียว! “รู้อย่างนี้ ข้าควรเรียนเวทมนตร์ตั้งแต่ยังเด็ก...” มาร์ควิสวัลตินรำพึงพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง เขาเลือกวิถีแห่งดาบแทนที่จะเป็นเวทมนตร์ ในขณะนั้นเอง เสียงของนายทหารคนสนิทก็ดังขึ้นขัดจังหวะความคิด “ท่านครับ มีแขกจากอาณาจักรเอเทอร์นัลมาขอพบ” “หืม?” แม้เกาส์และเอเทอร์นัลจะเป็นศัตรูคู่แค้น แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีการติดต่อสื่อสารกันเลย ในฐานะเพื่อนบ้าน พวกเขายังคงมีนโยบายทางการทูตฉากหน้าอยู่บ้าง และใครก็ตามที่เดินทางจากเอเทอร์นัลเข้าสู่เกาส์ย่อมต้องผ่านเมืองบอร์เนียวแห่งนี้ มาร์ควิสวัลตินจึงมักจะได้ต้อนรับกษัตริย์หรือขุนนางจากเอเทอร์นัลอยู่เป็นประจำ “ให้เขาเข้ามา” มาร์ควิสวัลตินกล่าวต้อนรับด้วยความสุภาพตามมารยาทของนักการเมืองมืออาชีพ เขาไม่อาจแสดงความไร้สัมมาคารวะต่อแขกบ้านแขกเมืองได้ ครู่ต่อมา ชายหนุ่มผมสีเงินคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาในห้องทำงาน ‘ไม่สิ... นั่นมันยังเด็กอยู่เลยไม่ใช่หรือ?’ แขกผู้มาเยือนดูเยาว์วัยจนมาร์ควิสวัลตินแอบประหลาดใจอยู่ลึกๆ แต่เขาก็ยังคงประดับรอยยิ้มและเอ่ยถาม “ยินดีต้อนรับสู่บอร์เนียว ไม่ทราบว่าข้าควรจะเรียกท่านว่าอย่างไร?” เด็กหนุ่มผมสีเงินโค้งคำนับอย่างสง่างามและแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงเปี่ยมด้วยมารยาท “ข้าคือเอิร์ลเลาเอลแห่งเอเทอร์นัล มาในนามของดุ๊กเกริดแห่งเรย์ดันครับ” “หือ...” ดวงตาของมาร์ควิสวัลตินฉายแววเฉียบคมขึ้นมาทันที ชื่อของ ‘เลาเอล’ และ ‘เกริด’ นั้นช่างคุ้นหูยิ่งนัก ไม่มีทางที่เขาจะไม่รู้จักผู้ที่ได้รับยกย่องว่าเป็น ‘วีรบุรุษของอาณาจักร’ ผู้ช่วยปกป้องเมืองไรน์ฮาร์ดจากการบุกรุกของโกเลมเมื่อไม่กี่ปีก่อน มาร์ควิสวัลตินคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของคนเหล่านี้อยู่เสมอ ‘เกริดคือคนที่สังหารเจ้าชายเร็น รัชทายาทลำดับที่หนึ่ง...’ ข่าวนี้ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างราชวงศ์เอเทอร์นัลและเรย์ดันย่ำแย่ถึงขีดสุด เรย์ดันถูกโดดเดี่ยวจากอาณาจักร และการที่พวกเขาส่งคนมาถึงที่นี่... ‘หากเป็นความจริง เรื่องนี้คงจะสนุกพิลึก’ มาร์ควิสวัลตินเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง แต่เขายังคงท่าทีสงบนิ่งและเอ่ยชม “ท่านคือเอิร์ลเลาเอลผู้โด่งดังนี่เอง? หึหึ แม้แต่ในอาณาจักรเกาส์ ชื่อเสียงของท่านก็ยังขจรขจาย ช่างเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบ” เลาเอลสัมผัสมืออันหนาใหญ่ของมาร์ควิสวัลตินอย่างนอบน้อมที่สุด ก่อนจะตอบกลับด้วยวาทศิลป์ที่เหนือชั้น “เป็นเกียรติของข้าเช่นกันที่ได้พบมาร์ควิสวัลติน ‘ราชสีห์แห่งเกาส์’ ผู้ที่แม้แต่มหาจอมเวทอย่างเอิร์ลอาร์ชูร์ยังต้องยำเกรง” “ฮ่าๆๆ! ข้าก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น!” มาร์ควิสวัลตินที่แอบมีปมด้อยเรื่องเอิร์ลอาร์ชูร์ถึงกับหัวเราะร่าด้วยความพึงใจ คำประจบของเลาเอลนั้นช่างถูกจุด และมันก็ไม่ใช่คำโกหกเสียทีเดียว มาร์ควิสวัลตินคือยอดนักรบที่มีสไตล์การต่อสู้อันเป็นเอกลักษณ์ เขาคือปราการเหล็กที่เหมาะสมที่สุดในการพิทักษ์บอร์เนียว และเหตุผลที่เอิร์ลอาร์ชูร์ไม่กล้าบุกรุกบอร์เนียวส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะมาร์ควิสผู้นี้จริงๆ หลังจากหัวเราะอย่างสำราญใจ มาร์ควิสวัลตินก็เข้าสู่ประเด็น “แล้วท่านมาที่นี่ด้วยเหตุอันใด?” เลาเอลไม่อ้อมค้อม เขาตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา “ราชวงศ์เอเทอร์นัลกำลังบีบคั้นให้เรย์ดันต้องพบกับความหายนะ ดุ๊กเกริดไม่อาจทนทานได้อีกต่อไป ท่านตัดสินใจแล้วว่าจะแยกตัวเป็นเอกราชจากเอเทอร์นัล” เรื่องที่เกริดสาบานตนรับใช้กษัตริย์วีสบาเดนเฉพาะตอนดำรงตำแหน่งดุ๊กนั้นเป็นที่รู้กันดี ประกอบกับข้อหาลอบสังหารเจ้าชายเร็นที่เขาถูกใส่ร้าย ความขัดแย้งนี้จึงดูสมเหตุสมผลจนมาร์ควิสวัลตินไม่มีข้อสงสัย “ดุ๊กเกริดต้องการความช่วยเหลือจากมาร์ควิสสไตม์เพื่อประกาศเอกราชอย่างสมบูรณ์ และเพื่อให้พื้นที่ทางตอนเหนือและตะวันตกเชื่อมถึงกัน ดุ๊กเกริดจึงมีแผนที่จะเข้ายึดครองเมืองแพทเรียน” “...” มาร์ควิสวัลตินนิ่งฟัง เขาพยายามสะกดกลั้นรอยยิ้มที่กำลังจะพรายออกมาด้วยความสะใจ “อย่างที่ท่านทราบ เรย์ดันเป็นดินแดนที่รกร้าง มีประชากรไม่ถึงสองหมื่นคนและมีกำลังพลเพียงน้อยนิด คุณภาพของทหารก็เข้าขั้นย่ำแย่ เราไม่อาจยึดครองแพทเรียนได้ด้วยกำลังของตนเอง ดังนั้น มาร์ควิสวัลตินได้โปรดช่วยเราด้วยเถิด โปรดส่งยอดทหารแห่งบอร์เนียวมาเป็นกำลังเสริมเพื่อช่วยเรายึดแพทเรียนในครั้งนี้” เลาเอลก้มหัวขอร้องอย่างน่าเวทนา เขาแสดงอาการอ้อนวอนอย่างสุดความสามารถจนมาร์ควิสวัลตินปักใจเชื่ออย่างสนิทใจ “แล้วอาณาจักรเกาส์จะได้อะไรเป็นการตอบแทนหากช่วยดุ๊กเกริด?” “หากยึดแพทเรียนสำเร็จ พื้นที่ตอนเหนือและตะวันตกจะถูกรวมเข้าด้วยกันภายใต้การปกครองของดุ๊กเกริด” เลาเอลยื่นเอกสารที่เตรียมไว้ให้ “ดุ๊กเกริดสัญญาว่าจะยกเลิกภาษีศุลกากรทั้งหมด และจะส่งเครื่องราชบรรณาการให้แก่อาณาจักรเกาส์ทุกเดือน รายละเอียดทั้งหมดอยู่ในสัญญาฉบับนี้ครับ” “หืม...?” รอยยิ้มของมาร์ควิสวัลตินกว้างขึ้นเรื่อยๆ เมื่ออ่านข้อเสนอ เงื่อนไขมันดีเสียจนเขาเกือบจะเก็บอาการไม่อยู่ แต่เขาก็ยังคงแสร้งทำสีหน้าสงสัย “ข้ารู้ว่าดุ๊กเกริดเป็นบุตรเขยของมาร์ควิสสไตม์ ผู้ปกครองฝ่ายเหนือ เหตุใดท่านไม่ยืมกำลังของเขา แต่กลับมาหาข้าแทน?” “กษัตริย์อัสลานปิดกั้นการสื่อสารกับฝ่ายเหนือทุกทางครับ เราไม่มีทางติดต่อมาร์ควิสสไตม์ได้เลย ด้วยเหตุนี้ ดุ๊กเกริดจึงจำเป็นต้องยึดแพทเรียนให้ได้เพื่อเปิดทาง” เป็นคำตอบที่สมเหตุสมผล มาร์ควิสวัลตินพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ตกลง ข้าเข้าใจแล้ว ทว่าฝ่ายดุ๊กเกริดต้องเป็นคนจัดการเอิร์ลอาร์ชูร์เองนะ ข้าไม่ต้องการเสียไพร่พลโดยไม่จำเป็น” “แน่นอนครับ โปรดเชื่อมั่นในฝีมือของพวกเรา ท่านย่อมรู้ดีว่าพวกเราทำอะไรได้บ้าง” “วีรบุรุษของอาณาจักร... ก็น่าจะพอรับมือเอิร์ลอาร์ชูร์ได้ ตกลง! ข้าจะส่งกองทัพไปช่วย!” ทหารแห่งบอร์เนียวนั้นคือกลุ่มยอดฝีมือ พวกเขาถูกฝึกฝนให้พร้อมทำศึกอยู่ตลอดเวลา และกำลังกระหายสงครามอย่างยิ่ง ‘และแน่นอน ข้าเองก็ด้วย!’ มาร์ควิสวัลตินรีบส่งสารไปยังราชวงศ์เกาส์ทันที หลังจากแจ้งเรื่องการทำศึกให้ทางเบื้องบนทราบ เขาก็จัดแจงกองทัพและมุ่งหน้าสู่แพทเรียนพร้อมกับเลาเอล โดยมีกำลังพลรวมทั้งสิ้นถึง 10,000 นาย! *** ในขณะเดียวกัน ทางด้านเรย์ดันมีทหารทั้งหมด 4,000 นาย และ 3,000 นายในจำนวนนั้นถูกเกณฑ์มาเข้าร่วมการศึกครั้งนี้ หากล้มเหลว รากฐานของเรย์ดันย่อมสั่นคลอน ทว่าเหล่าสมาชิกโอเวอร์เกียร์กลับไม่มีความวิตกกังวลแม้แต่น้อย เพราะด้วยขุมกำลังของพวกเขาทุกคน (ยกเว้นเกริด) ที่เข้าร่วมสงครามนี้ โอกาสที่จะพ่ายแพ้นั้นช่างริบหรี่ โดยเฉพาะการมีอยู่ของ ‘คัตสึ’ นักรบโลหิตผู้เป็นดั่งฝันร้ายในสนามรบ ยิ่งสร้างความมั่นใจให้แก่ทุกคน “แต่ทำไมความเร็วในการเดินทัพมันถึงได้ไวขนาดนี้ล่ะ?” เหล่าสมาชิกโอเวอร์เกียร์ต่างพากันสงสัยขณะที่ทหาร 3,000 นายกำลังเคลื่อนพลข้ามทะเลทราย ความเร็วในการเดินทัพนั้นสูงกว่าที่คาดไว้มาก แม้ทหารแห่งเรย์ดันจะคุ้นเคยกับทะเลทราย แต่การเร่งรีบขนาดนี้ไม่ทำให้พวกเขาเหนื่อยล้าก่อนถึงสมรภูมิหรอกหรือ? โทบันเอ่ยปลอบเพื่อนร่วมทีมที่กำลังกังวล “ผู้บัญชาการอัสโมเฟลต้องมีเหตุผลแน่ๆ กลยุทธ์ของเขานั้นเหนือชั้นกว่าพวกเรามาก เชื่อใจเขาเถอะ” “อืม... นั่นสินะ” เหล่าสมาชิกโอเวอร์เกียร์รั้งท้ายขบวนเพื่อคุ้มกันรถเสบียงจากการโจมตีของหนอนยักษ์ พวกเขาเข้าใจไปเองว่าชายที่ควบม้าอยู่หน้าสุดของกองทัพคืออัสโมเฟล โดยหารู้ไม่ว่าอัสโมเฟลไม่ได้อยู่ในกองทัพ ณ ช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ด้วยซ้ำ “ไป. เป้าหมาย. แพทเรียน.” ด้วยค่าสติปัญญาเพียง 20 หน่วย... ผู้บัญชาการผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อย่าง ‘จูด’ กำลังสั่งการเดินทัพด้วยความเร็วสูงสุด มุ่งหน้าสู่แพทเรียนอย่างบ้าคลั่ง!