บทที่ 88 ห้องบันทึกเอกสารของสำนักตรวจสอบแห่งจักรวรรดิ พนักงานบัญชีและพนักงานสอบสวนหลายสิบชีวิตกำลังง่วนอยู่กับการวิเคราะห์กองเอกสารพะเนินเทินทึก เพื่อขุดคุ้ยหาข้อกล่าวหาการเลี่ยงภาษีที่อาจเกี่ยวข้องกับโรงงานอาเทอร์นัมและเหมืองโลมิลตัน แกรก— แกรก— เสียงพลิกหน้ากระดาษดังระงมไปทั่วห้อง ศิลามานาคือวัสดุหลักที่ขับเคลื่อนไปทั่วทั้งโลก ในฐานะแร่ธาตุที่ค้ำจุนอารยธรรมมนุษย์ จึงไม่เป็นการกล่าวเกินจริงเลยหากจะเรียกมันว่าทรัพยากรที่สำคัญที่สุด อย่างไรก็ตาม ศิลามานาก็มีการแบ่งเกรดเช่นกัน หอคอยเวทมนตร์จะใช้ศิลามานาเกรดสูงเพื่อการวิจัยและพัฒนาเวทมนตร์ ศิลามานาเกรดสูงยังจำเป็นต่อเทคโนโลยีเวทมนตร์ (Magi-tech) ที่ซับซ้อนต่างๆ และหากก้าวไปไกลกว่านั้น "ออร่าสเฟียร์" ที่กำลังเป็นที่นิยมในปัจจุบัน รวมถึงอาร์ติแฟกต์ระดับสูง ล้วนต้องการศิลามานาที่มีความบริสุทธิ์สูงสุดอย่างยิ่งยวด ในทางกลับกัน สิ่งที่ใช้เป็นแหล่งพลังงานสำหรับรถไฟหรือโรงงาน ก็คือเศษศิลามานาความบริสุทธิ์ต่ำที่มีสิ่งเจือปนปะปนอยู่ แกรก— แกรก— ด้วยเหตุนี้ ภายใต้กฎหมายภาษี อัตราภาษีระหว่างศิลามานาความบริสุทธิ์สูงและศิลามานาความบริสุทธิ์ต่ำจึงแตกต่างกัน ตระกูลที่เป็นเจ้าของเหมืองศิลามานาหลายแห่งมักเลี่ยงภาษีด้วยการรายงานยอดศิลามานาความบริสุทธิ์สูงให้เป็นความบริสุทธิ์ต่ำ หรือรายงานว่าพวกมันเสียหายในระหว่างกระบวนการขุดเพื่อตีเป็นผลขาดทุน ในหมู่ขุนนางแห่งจักรวรรดิ นี่ถือเป็นความลับที่รู้กันโดยทั่วไป แม้แต่ราชวงศ์เองก็ยังยอมผ่อนปรนให้กับการประหยัดภาษีในระดับนี้ ในแง่นั้น การตรวจสอบครั้งนี้ความจริงแล้วมีต้นตอมาจากการล็อบบี้ของตระกูลศิลามานาอื่นๆ ที่พยายามจะสกัดกั้นแม็กซิมิเลียน แต่ทว่า... “......ผู้อำนวยการครับ” มือของผู้ตรวจสอบที่กำลังทบทวนสมุดบัญชีชะงักลง “มันสะอาดจนน่าตกใจเลยครับ” “......หึ” ผู้อำวยการดีทมาร์หัวเราะออกมาอย่างแห้งแล้ง “นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันเห็นสมุดบัญชีแบบนี้” ผู้ตรวจสอบทำท่าเขย่าสมุดบัญชี ซึ่งพูดได้ว่าไม่มีแม้แต่เศษฝุ่นผงเพียงนิดเดียวที่หลุดรอดออกมาได้ มันสะอาดเสียจนน่าขัน “คุณคิดยังไง?” ดีทมาร์มองไปยังมุมหนึ่งของห้องบันทึกเอกสาร หญิงสาวสวมแว่นสายตาทรงกลมกำลังอ่านเอกสารอย่างละเอียดถี่ถ้วน “คุณหนูคานเดล” ซอนเน็ต แห่งตระกูลคานเดล เธอนิ่งและเงยหน้าขึ้น “......ฉันไม่มีข้อโต้แย้งค่ะ” ตึบ เธอกอดอกถอดแว่นวางลงบนโต๊ะ “แม็กซิมิเลียน ฟอน เอเบนโฮลทซ์ คือ......” หยับๆ ซอนเน็ตเคี้ยวหมากฝรั่งที่เธอมักจะใช้เวลาต้องการสมาธิ ก่อนจะสรุปผล “เขาคือผู้จงรักภักดีต่อจักรวรรดิที่คำพูดและการกระทำสอดประสานกันอย่างสมบูรณ์” “ใช่ เอกสารพวกนี้ยืนยันชัดเจน และสำหรับการหายตัวไปของหัวหน้าแผนก ลุตซ์ โรเซน สถานการณ์บ่งชี้ว่าเป็นฝีมือของรอยเทิร์นที่ 2” “ค่ะ ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้น” ซอนเน็ตพับทิชชู่อย่างเรียบร้อยแล้วคายหมากฝรั่งออกมา “รอยเทิร์นวู่วามเกินไปที่เข้ามาแทรกแซงหน่วยงาน” หน่วยงานโดยตรงคือแขนขาของจักรพรรดิ ซึ่งมีระบบอิสระเป็นของตัวเอง การที่หัวหน้าแผนกตัวเล็กๆ ขุดคุ้ยภูมิหลังของเอเบนโฮลทซ์นั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ตราบใดที่พวกเขามีเหตุผลอันสมควร พวกเขาก็มีอำนาจที่จะสร้างรอยแผลให้กับตระกูลใหญ่ได้ “ต่อให้รอยเทิร์นจะเป็นผู้ถือครองอำนาจหลักของวังหลวงแค่ไหน แต่ถ้าเขาสังหารผู้บริหารของหน่วยงานโดยไม่มีเหตุผลอันสมควร เขาก็ถือว่าล้ำเส้น” ตอนนี้หน่วยงานจะเฝ้าดูรอยเทิร์นเหมือนฝูงไฮยีน่า จุดสนใจเปลี่ยนจากแม็กซิมิเลียนไปที่รอยเทิร์นแทน รอยเทิร์นที่ 2 จะถูกฉีกทึ้งในยามที่เขาอ่อนแอที่สุด 'แม็กซิมิเลียน...... เขาคาดการณ์ไว้ถึงขนาดนี้เลยงั้นเหรอ?' มุมปากของซอนเน็ตบิดเบี้ยวเล็กน้อย “......หือ?” การทำให้รอยเทิร์นกลายเป็นพันธมิตรเพื่อกำจัดลุตซ์ จากนั้นก็ทำให้เขากลายเป็นศัตรูของหน่วยงานและโดดเดี่ยวเขา ใช้คนหนึ่งเพื่อฆ่าอีกคน กำจัดคนสองคนที่ขวางทางเขาไปพร้อมๆ กัน มันช่างสะอาดหมดจดจนดูเหมือนถูกจัดฉาก สร้างความรู้สึกไม่สบายใจอย่างประหลาด “เปล่าค่ะ” ซอนเน็ตจัดระเบียบเครื่องแต่งกายแล้วเดินออกจากห้องบันทึกเอกสาร ในความคิดของเธอ เงาร่างของชายที่ชื่อแม็กซิมิเลียนดูเข้มข้นขึ้นอีกระดับหนึ่ง *** ในช่วงปลายเดือนกุมภาพันธ์ ระหว่างรอคอยฤดูใบไม้ผลิ ในเพนต์เฮาส์แห่งหนึ่งในรัฐอิสระคานิลัน ผมตั้งสำนักงานใหม่ที่นั่น ดูเหมือนว่าจากนี้ไปผมคงต้องเดินทางไปกลับบ่อยๆ — อ่า ใช่ครับ ท่าน~ นี่รัสเซล รองประธานของ KNSE เองครับ จำผมได้ใช่ไหม? ช่วงนี้ผมได้เจอแต่ตัวแทนของคุณตลอดเลย เป็นสายเรียกเข้าจากรัสเซล “จำได้” — โล่งอกไปทีครับ~ ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง? คานิลันกำลังทำผลงานได้! น่าประทับใจ! วันต่อวันเลยนะครับ เสียงของเขาฟังดูรื่นหูพอสมควร เขาไม่มีมารยาท แต่มันเป็นความไร้มารยาทในระดับที่ทำให้ผมอยากจะให้โอกาสเขาสักครั้ง “สนใจมาทำงานกับผมไหม?” — เอเฮะๆ~ ผมโอเคครับ ผมขอปฏิเสธ! อย่างสุภาพ! อ้อ แต่ผมได้ยินมาว่าครั้งนี้คุณจะเข้าร่วมการสาธิตแลนด์โปรโตคอลด้วยเหรอครับ? ได้ยินว่าตัวแทนของคุณไปรับจดหมายเชิญมาแล้ว รัสเซลยังคงคิดว่าผมคือ "เอเบิร์ต" แห่งจักรวรรดิ เนื่องจากการส่งออกภาพถ่ายของขุนนางจักรวรรดิออกไปต่างประเทศถือเป็นความผิดร้ายแรง และเนื่องจากผมมีชื่อเสียงเรื่องผมบลอนด์และดวงตาสีทอง หากผมเพียงแค่เปลี่ยนสีผมและสีม่านตา มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะจดจำผมได้ “ผมค่อนข้างกังขาในเทคโนโลยีนั่น ก็เลยว่าจะทำการขายชอร์ต (Short sell) น่ะ” — ขายชอร์ต พรืดดด ฮ่าๆๆๆๆ! เสียงหัวใจเราะของเขาดังสนั่นอย่างจริงใจ ฟังดูดี ฟังดูดีมาก — อ่า ขอโทษทีครับ ความคิดของคุณมันดูสิ้นโลกจริงๆ ฮ่าๆ นักคิดแบบวันสิ้นโลกงั้นเหรอ...... คนในวงการการเงินนี่สัมผัสไวกันจริงๆ “ใช่ ผมเองก็กำลังคิดเรื่องจุดจบของโลกอยู่เหมือนกัน” ขอบคุณรัสเซลที่ทำให้ผมนึกถึงสิ่งที่ต้องทำขึ้นมาได้ ผมหยิบกระดาษและปากกาหมึกซึมออกมาจากกระเป๋าแล้ววางลงบนโต๊ะ หนึ่งในงานที่จำเป็นอย่างยิ่งสำหรับจุดประสงค์ของผม ผมยุ่งมากในช่วงปลายปีจนหาเวลาไม่ได้เลย แต่ช่วงนี้พอจะมีเวลาหายใจหายคอได้บ้าง ผมเลยตั้งใจจะลอง "เขียน" อย่างจริงจัง มันคือร่างแรกของอัตชีวประวัติที่จะเผยแพร่เจตนารมณ์ของผมไปทั่วทั้งจักรวรรดิ สิ่งที่ผมคิดมาตลอดแต่ไม่เคยได้ลงมือทำอย่างจริงจังเสียที — ว้าว~ น่าประทับใจครับ ถ้าคุณขายชอร์ตทั้งทวีป คุณคงรวยเละแน่ๆ แกรก แกรก หัวปากกาหมึกซึมขูดไปตามเนื้อกระดาษ — แต่ถ้าคุณมีความมั่นใจขนาดนั้น...... ตกลงครับ! ผมขอเดิมพันด้วยเงิน 100 ดอลลาร์! “อัตราจ่ายเท่าไหร่ล่ะ?” — อืม สัก 1,000 เท่าละกันครับ ยังไงไว้เจอกันวันที่ 3 มีนาคมนะครับ ผมจะเอาเงิน 100 ดอลลาร์นั่นไปให้ตอนนั้น “ตกลง” — ครับ~ แค่นี้ก่อนนะครับ! รัสเซลวางสายไป และผมก็ขีดเขียนประโยคสุ่มๆ ลงบนหน้ากระดาษที่ว่างเปล่า [ ข้าเกิดในปราสาทเอเบนโฮลทซ์หลัก ณ ใจกลางจักรวรรดิ บิดาของข้าคือเซบาสเตียน และมารดาของข้าคือเซซิเลีย...... ] — หยุด ผมชะงักตั้งแต่น้าแรก เซซิเลีย แม่ที่ผมรักที่สุดในโลก ผู้ที่ผมต้องสูญเสียไปเร็วเกินไปเพราะผมรักท่านมากเหลือเกิน การคิดถึงท่านเป็นเรื่องที่เจ็บปวดเสมอ ความตายของท่านทิ้งรอยแผลฉกรรจ์ไว้ในใจผม และบางทีอาจรวมถึงเซบาสเตียนด้วย “.......” ผมหลับตาลงครู่หนึ่ง แล้วขยับปากกาอีกครั้ง ผมลดความอ่อนไหวลงและเรียงร้อยถ้อยคำอย่างเรียบง่าย ยังไงเสีย ต้นฉบับนี้ก็เป็นเพียงร่างแรก ผมวางแผนจะหาคนมาเขียนให้ภายหลัง ผมรู้จักใครบางคนที่จะมีชื่อเสียงโด่งดังในฐานะอาชญากรสงครามในเวลาต่อมา แต่ฝีมือการเขียนของเขานั้นหาตัวจับยาก สิ่งที่สำคัญคือเนื้อหา [ ......เผ่าอารันคือเผ่าพันธุ์ชั้นสูงที่บริสุทธิ์ที่สุดและเป็นแรงขับเคลื่อนหลักของอารยธรรม ดังนั้น เราจึงมีหน้าที่ที่จะระงับความวุ่นวายของทวีปและสถาปนาระเบียบใหม่ขึ้นมา ] อารัน เผ่าพันธุ์ที่เหนือกว่าที่สุดตามที่จักรพรรดิและจักรวรรดิประกาศไว้ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากจักรวรรดิล้มเหลวในการกำหนด "ลำดับชั้น" ที่ชัดเจนหลังจากนั้น มันจึงสร้างศัตรูขึ้นมามากเกินไป [ ประชาชนแห่งเกเนนตามประวัติศาสตร์แล้วคือสหายที่ปฏิเสธไม่ได้ของอารัน พวกเขามีคุณสมบัติที่จะก้าวสู่สนามรบไปพร้อมกับเรา....... ] [ นอกจากนี้ นานาประเทศทางตะวันตกสามารถถือได้ว่าเป็นสาขาย่อยของอารัน ดังนั้นวันหนึ่งพวกเขาจะต้องกลับมารวมตัวกันภายใต้ธงผืนเดียวอีกครั้ง ] ประโยคที่บอกใบ้ถึงการรวมชาติทางตะวันตก ซึ่งจักรพรรดิสนับสนุนอย่างแรงกล้าและปรารถนาอย่างยิ่งยวด [ ในทางกลับกัน ตะวันออกนั้นต่ำต้อย พวกเขาคือคนเถื่อนที่ไม่ยอมผสมผสาน และเป็นเป้าหมายที่จักรวรรดิต้องเข้าครอบครองอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้....... ] สหภาพตะวันออกที่ผมต้องเผชิญหน้าในสักวันหนึ่ง คงจะเป็นฐานที่มั่นหลักของเผ่าเอเซนไฮม์ ผมอาจจะเจอเอเซนไฮม์นับไม่ถ้วนเพียงแค่เดินไปตามท้องถนน [ และ เผ่าพันธุ์ย่อย ] ความคิดของผมต่อเผ่าพันธุ์ย่อยนั้นมั่นคง [ เผ่าพันธุ์ย่อยอาจเป็นสิ่งเจือปนของทวีป อย่างไรก็ตาม ลักษณะเฉพาะของแต่ละเผ่าพันธุ์นั้นแตกต่างกันเกินกว่าจะเหมารวมทั้งหมดว่าเป็นเผ่าพันธุ์ย่อยประเภทเดียวกัน ] เราไม่ควรสร้างศัตรูกับเผ่าพันธุ์ย่อยทั้งหมด ต้องมี "ข้อยกเว้น" ตามความจำเป็น [ โดยเฉพาะพวกยาเคน ที่เหมือนกับสัตว์ร้ายที่ดุร้าย แต่หากใครถือสายจูงและกำราบพวกมันได้ พวกมันก็จะกลายเป็นสุนัขล่าเนื้อที่ซื่อสัตย์ที่สุดของอารัน....... ] แกรก แกรก ถ้อยคำเติมเต็มหน้ากระดาษอย่างหนาแน่น ประโยคของผมมันดูหยาบกระด้าง ผมเพียงแค่ระบายความคิดในหัวออกมา แต่เมื่อพวกมันผ่านมือนักเขียนอาชีพ พวกมันจะถูกขัดเกลาให้ใกล้เคียงกับสิ่งที่ผมตั้งใจไว้ แกรก— [ เอเซนไฮม์ ] เมื่อถึงชื่อศัตรูของมนุษยชาติอย่างเอเซนไฮม์ มือของผมก็ชะงักไปครู่หนึ่ง น่าเสียดายที่ผมไม่สามารถเขียนความจริงที่ว่าพวกมันเป็นเผ่าพันธุ์จากต่างโลกที่จะนำมาซึ่งความพินาศของโลกได้ ผมคงจะถูกมองว่าเป็นคนบ้าแทน ดังนั้น ผมจึงต้องสวมทับพวกมันด้วยตรรกะแห่งความเกลียดชังที่สอดรับกับรสนิยมของจักรพรรดิและจักรวรรดิอย่างสมบูรณ์แบบ [ ......พวกเอเซนไฮม์นั้นต่ำช้า พวกมันคือปรสิตที่อันตรายที่สุดในทวีปนี้ พวกมันสวมรูปลักษณ์ของมนุษย์ แต่แก่นแท้ของพวกมันสัมผัสได้ถึงความว่างเปล่าและการทำลายล้าง ] [ คาซิม อาชญากรทางอุดมการณ์ ผู้สร้างความวุ่นวายในเกเนนและพยายามจะเผาเขตปกครองตนเองทั้งหมด...... ] ด้วยการยกกรณีตัวอย่างจริง ผมจึงสละพื้นที่จำนวนมากที่สุดให้กับพวกเอเซนไฮม์ กรณีเหล่านี้จะสะสมมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเวลาผ่านไป [ พวกมันปนเปื้อนความบริสุทธิ์ของทวีป ไม่สามารถผสมผสานได้ และการประนีประนอมหมายถึงการทำลายตัวเอง ] “......ปนเปื้อนความบริสุทธิ์งั้นเหรอ” ผมรู้สึกทึ่งกับประโยคที่ผมเขียนออกมาโดยไม่รู้ตัว ในเมื่อเอเซนไฮม์เป็นสิ่งมีชีวิตจากโลกอื่น พวกมันก็กำลังปนเปื้อนความบริสุทธิ์ของพวกเรามนุษย์อย่างแน่นอน ....... ค่ำคืนของคานิลันไม่สามารถนำมาเปรียบเทียบกับจักรวรรดิได้เลย ในรัฐอิสระแห่งนี้ กลางคืนคือของ "จริง" คำพูดเหล่านั้นโด่งดังมากแม้แต่ในหมู่ขุนนางจักรวรรดิ จนผมต้องออกมาเพื่อคลายเครียดบ้าง มีเรื่องที่น่าปวดหัวเกิดขึ้นมากมาย ตั้งแต่กิกันเทสในฤดูใบไม้ร่วง ไปจนถึงเกเนนในฤดูหนาว...... ผมเองก็อยากจะปล่อยตัวปล่อยใจสักครั้งเหมือนกัน — อ่า แน่นอนครับ~ วันนี้บังเอิญมีปาร์ตี้ระดับ VVIP พอดีเลยครับ ผมถามรัสเซล ว่าเขาพอจะแนะนำปาร์ตี้ดีๆ ให้ได้ไหม — มันเป็นสถานที่ที่มีเพียง VVIP ระดับเดียวกันเท่านั้นที่เข้าได้ พวกเศรษฐีผู้มีอิทธิพลแบบคุณน่ะครับ เดี๋ยวผมส่งจดหมายเชิญไปให้เดี๋ยวนี้เลย ที่อยู่คือที่ไหนครับ? รัสเซลส่งจดหมายเชิญระดับ VVIP มาให้ผมอย่างเต็มใจ 「ลูมินัส ฮอลล์」 (Luminous Hall) มันเป็นอาคารที่มีรูปลักษณ์บิดเบี้ยวแปลกตา เหมือนขนมปังถักเกลียว ชั้นใต้ดินดูเหมือนจะเป็นคลับที่เปิดเพลงประหลาดเสียงดังสนั่น และที่ทางเข้ามีผู้คนนับไม่ถ้วนเข้าแถวรอเพื่อจะเข้าไปข้างใน “เฮ้ย อย่าแซงคิวสิวะ!” “เฮ้! พวกแกไม่ได้จัดการเรื่องนี้เหรอ? ไอ้หมอนี่มันใครกัน!” ผมเดินผ่านพวกเขาไปและยื่นจดหมายเชิญ VVIP ให้กับยาม ในตอนนั้น ยามตะโกนใส่คนที่บ่นเรื่องแซงคิว “หุบปาก! แกกล้าดียังไงมาพูดจาพล่อยๆ แบบนี้!” จากนั้นเขาก็หันมาหาผมด้วยรอยยิ้มสดใส “เชิญตามผมมาครับ” เขาว่ากันว่าคานิลันคือสถานที่แห่งทุนนิยมที่สถานะคือเงินทอง และมันเป็นเช่นนั้นจริงๆ “คุณสามารถขึ้นลิฟต์ตัวนี้ได้เลยครับ ขอให้มีความสุขกับค่ำคืนนี้นะครับ” ดาดฟ้าที่ขึ้นมาถึงได้โดยลิฟต์สำหรับ VVIP เท่านั้นคือ── ความหรูหราตระการตา โคมระย้าศิลามานานับพันดวงทอดตัวผ่านเพดานเหมือนทางช้างเผือก และพื้นเป็นคริสตัลใส ชายหญิงในชุดลำลองระเบิดเสียงหัวเราะขณะถือแก้วแชมเปญ เมื่อชายและหญิงสบตากัน พวกเขาก็เดินเข้าห้องไปด้วยกัน บางคนเล่นการพนันด้วยไพ่ บางคนเต้นรำอยู่บนเวที เสียงรินเหล้าดังไม่ขาดสาย แก้วถูกเติมซ้ำแล้วซ้ำเล่า บางครั้งมีฟองอากาศแปลกๆ ลอยขึ้นไปในอากาศ ทุกคนกำลังเพลิดเพลินกับปาร์ตี้แบบนั้น ราวกับว่าไม่มีวันพรุ่งนี้ หรือราวกับว่าวันนี้จะคงอยู่ตลอดไป “.......” ผมไม่ได้รู้สึกว่ามันน่าขำ ผมไม่มีสิทธิ์ไปขำใครทั้งนั้น ครั้งหนึ่งผมเองก็เคยเป็นเหมือนพวกเขา— ไม่สิ ผมเคยจมปลักอยู่กับกิเลสตัณหายิ่งกว่าพวกเขาเสียอีก อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ดูเหมือนจะมีน้ำหนักที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นกดทับไปทั่วทั้งร่างของผม ความพินาศของโลก "ความจริง" นั้นที่มีเพียงผมเท่านั้นที่รู้ในฐานะผู้ย้อนอดีต ความจริงที่ไม่มีใครในโลกนี้จะเชื่อได้....... “หืม? คุณดูเหมือนคนที่ฉันเคยเห็นที่ไหนสักแห่งเลยนะ” ในตอนนั้น มีใครบางคนเดินโซเซเข้ามาข้างกายผม กลิ่นแอลกอฮอล์โชยเข้าปะทะหน้า ผมหันไปมอง ผมสีแดงเพลิง หญิงสาวร่างกำยำสวมเสื้อแจ็กเก็ตหนัง ในมือถือแก้วแชมเปญ เธอสำรวจผมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยดวงตาที่เริ่มพร่ามัวเล็กน้อย ถ้าเป็นเธอ เธออาจจะจำใบหน้าของผมได้แม้ว่าผมจะปลอมตัวด้วยผมสีดำและตาสีน้ำตาล ผมกำลังลังเลว่าจะย้ายไปที่อื่นดีไหม ตอนที่... “โอ้~ หล่อเหมือนกันนี่?” ความกังวลของผมนั้นไร้เหตุผล “......ยินดีที่ได้รู้จักครับ” “อืมม~ ฉันรู้จักคุณหรือเปล่านะ?” “ครับ หัวหน้ากองทหารรับจ้างอัคคาริอุส เรน” “ฉันดังขนาดนั้นเลยเหรอ?” “ผมค่อนข้างจำหน้าคนเก่งน่ะครับ” เมื่อผมเห็นใบหน้าใครครั้งหนึ่ง ผมก็ไม่สามารถลืมได้ต่อให้ต้องการก็ตาม เพราะผลจากไวรัส “งั้นเหรอ แล้วคุณชื่ออะไรล่ะ?” เสียงของเธออ้อแอ้เพราะฤทธิ์สุรา ดูเหมือนช่วงนี้เธอจะอารมณ์ดีมากทีเดียว ก็นะ ผลตอบแทนที่ได้เห็นๆ อยู่ตอนนี้คงจะมหาศาล “เอเบิร์ต” ผมได้ยินข่าวจากดีเทอร์แล้ว ว่าสัญญาและสิทธิในผลกำไรทั้งหมดของกองทหารรับจ้างอัคคาริอุสถูกธนาคารของผมยึดไว้เป็นหลักประกัน จากมุมมองของผม ผมรู้สึกเสียใจ ความสูญเสียนั้นเกิดขึ้นจากความโลภของตัวเรนเอง แต่ก่อนการย้อนอดีต ไม่เคยมีกรณีที่กองทหารรับจ้างอัคคาริอุสถูกนำมาวางเป็นหลักประกันเลย “ผมทำกองทุนเล็กๆ น่ะครับ” “เอเบิร์ต...... หือ? เอเบิร์ต?” เธอจำหน้าผมไม่ได้ แต่ดูเหมือนเธอจะรู้จักชื่อเอเบิร์ต “ฉันเคยได้ยินชื่อคุณจากรัสเซล! เฮ้~ ดีเลย! ยินดีที่ได้รู้จักจริงๆ ฉันอยากเจอคุณสักครั้งอยู่พอดี” ไม่ว่าอย่างไร เราก็ได้มาเกี่ยวพันกันด้วยวิธีที่แปลกประหลาดพอสมควร “......ผมรู้สึกเป็นเกียรติครับ” “ก็นะ ฉันได้ยินมาว่าคุณพนันข้างคานิลันจะล่มสลาย” “ครับ คุณสนใจจะมาร่วมกับผมไหม?” เมื่อได้ยินคำพูดของผม เธอพ่นลมหายใจหัวเราะและส่ายหัว ราวกับว่าสร่างเมาในทันที เธอจัดระเบียบร่างกายและกวาดตามองผมด้วยสายตาคมกริบ “แต่คุณน่ะ คุณแผ่กลิ่นอายของพวกขุนนางออกมาจริงๆ เลยนะ” เสียงที่ชุ่มไปด้วยเหล้าของเธอปรับเข้าสู่โหมดปกติอย่างรวดเร็ว “ใครๆ ก็ดูออกว่าคุณเป็นขุนนางแห่งจักรวรรดิ แถมไม่ใช่พวกปลายแถวด้วย” ในความเป็นจริง สิ่งเดียวกันนี้ก็ใช้กับเธอได้เช่นกัน ต่อให้เธอจะพยายามทำตัวหยาบกระด้างแค่ไหน แต่ศักดิ์ศรีของขุนนางจักรวรรดิก็ยังคงไหลซึมออกมาจากคำพูดและพฤติกรรมของเธอในที่นั่นที่นี่ ตั้งแต่การออกเสียงภาษาจักรวรรดิไปจนถึงลักษณะการพูด มันเป็นเช่นนั้น แต่ทว่า....... “งั้นเหรอครับ?” ผมยิ้มอย่างขมขื่น ตระกูลของเธอถูกกวาดล้างโดยเซบาสเตียน และผมกำลังจะทำลายทุกอย่างที่เธอสร้างขึ้นมาด้วยตัวเองให้ย่อยยับ *** ในขณะเดียวกัน ที่เขต 42 ของจักรวรรดิ ยูเกียไปเยี่ยมสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าของเอนทิกกัน “......เปลี่ยนไปเยอะเลยนะ” พื้นห้องที่ครั้งหนึ่งเคยเย็นเฉียบเพราะขาดงบค่าทำความร้อน ตอนนี้กลับมีความอบอุ่น และเพดานที่เคยเป็นรอยด่างดวงจากน้ำฝนรั่วก็ได้รับการซ่อมแซมจนเรียบร้อย เสื้อผ้าของเด็กๆ หนาขึ้น และเหนือสิ่งอื่นใด กลิ่นเนื้อที่โชยมาจากโรงอาหารให้ความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย เอนทิกกันมองดูเธอและพูดประโยคเดียวกันเป๊ะ “เจ้าเองก็เปลี่ยนไปเยอะเหมือนกัน” “.......” “.......” ในห้องทำงานของผู้อำนวยการ ทั้งสองต่างแลกเปลี่ยนเพียงสายตาที่เงียบงันเป็นเวลานาน เอนทิกกันคือน้องชายของเอริก และยูเกียคือลูกสาวของเอริก พวกเขาเป็นครอบครัวที่ผูกพันกันด้วยสายเลือด แต่กลับไม่มีบทสนทนาที่อบอุ่นเกิดขึ้นระหว่างกันเลย นั่นคือวิถีของชาวเผ่ายาเคน “อะแฮ่ม ลมอะไรหอบเจ้ามาที่นี่ล่ะ?” เอนทิกกันถามด้วยอาการไอแห้งๆ “......เงินเดือนของฉัน” มันเป็นเงินที่เธอเก็บออมไว้โดยไม่ใช้เลยแม้แต่เหรียญเดียว จากค่าจ้างและโบนัสที่เธอได้รับจากแม็กซิมิเลียนจนถึงตอนนี้ “เก็บไว้ใช้ทำอะไรที่เจ้าอยากทำเถอะ ข้ากับเด็กๆ ตอนนี้มีพอแล้ว” “ฉันไม่มีอะไรต้องใช้ ลุงก็รู้” ยูเกียตอบอย่างไม่แยแส มันเป็นเรื่องจริง เธอทานอาหารเช้าและกลางวันจากโรงอาหารของกองอัศวิน และอาหารเย็นก็มีคนมาส่งให้ที่ห้องพัก สำหรับเสื้อผ้า ชุดเลขานุการผู้ช่วยไม่กี่ชุดกับแว่นกันแดดก็เพียงพอแล้ว และเธอก็นอนในที่พักที่จัดไว้ให้ “งั้นก็ไปสร้างเครื่องจักรที่เจ้าชอบสิ ใช้ความสามารถของเจ้าบ้าง อย่าหยุดอยู่แค่นี้” “......บ่นตลอดเลยนะ” “เจ้าน่ะ พูดจาเป็นกันเองแบบนี้กับอัศวินแม็กซิมิเลียนด้วยหรือเปล่า?” “นิดหน่อย” “เหอะ” เอนทิกกันเดาะลิ้นอย่างเอือมระอา ดูเหมือนคำบ่นชุดใหญ่กำลังจะพรั่งพรูออกมา ก่อนที่มันจะเกิดขึ้น ยูเกียลูบหูของเธอลงและลดเสียงลงก่อน “เขาแปลกนะ คนๆ นั้นน่ะ” “หมายความว่ายังไง” “เขามีงานแกะสลักของยาเคน สร้อยคอไม้” ยูเกียขมวดคิ้วขณะพยายามนึกถึงรูปทรงของมัน “ฉันไม่รู้ว่าเป็นของใคร แต่ว่า.......” เธอเห็นมันเพียงแวบเดียวจึงไม่แน่ใจนัก แต่มันเป็นสไตล์ของยาเคนที่เธอรู้จักแน่นอน และที่แปลกยิ่งกว่านั้นก็คือ “แล้วเขาก็บอกว่า เขามีหนี้ที่ต้องชดใช้ให้ฉัน” ในวินาทีนั้น สีหน้าของเอนทิกกันก็แข็งค้าง “.......” เขาเม้มริมฝีปากล่างเงียบไปพักใหญ่ เขาลดมือที่สั่นเทาลงไปซ่อนไว้ใต้โต๊ะ คำพูดที่แม็กซิมิเลียนเคยพูดกับเขาดังก้องอยู่ในหู 'ยาเคนมักจะทำของพวกนี้อยู่เสมอใช่ไหม' 'เคยมีใครให้มันเป็นของขวัญบ้างไหม?' ของขวัญ....... การอุปถัมภ์ของแม็กซิมิเลียน เหตุผลที่เขาจงใจให้ยูเกียอยู่ข้างกาย ความปรารถนาดีของเขาที่มีต่อยาเคน และเอริก ทาริก เมื่อคำพูดเหล่านั้นเชื่อมโยงกันเอง ความเป็นไปได้หนึ่งเดียวก็ถูกประกอบขึ้นในใจของเอนทิกกัน หลังจากครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง ในที่สุดเขาก็โน้มศีรษะลง เขาถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง “......อย่างที่คิดไว้จริงๆ สินะ เป็นแบบนี้เองสินะ” ความสงสัยของเขากลายเป็นความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม “ยูเกีย” เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหลานสาว “เจ้ายังมีความเกลียดชังอยู่ในหัวใจหรือเปล่า?” “......ลุงจะบ่นอีกแล้วล่ะสิ—” “ขุนนางไม่ได้เหมือนกันทุกคนหรอกนะ คนที่ทำให้พ่อของเจ้าตาย กับอัศวินที่ชื่อแม็กซิมิเลียนน่ะ ไม่เหมือนกัน” ยูเกียลุกขึ้นยืนราวกับไม่อยากฟังอะไรอีกต่อไป ขณะที่เธอเอื้อมมือไปคว้าลูกบิดประตู เอนทิกกันก็คว้าตัวเธอไว้ “ยูเกีย ฟังให้ดีนะ” น้ำเสียงของเขามีน้ำหนักอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “อัศวินที่ชื่อแม็กซิมิเลียนคนนั้นน่ะ......” เขาค่อยๆ เลือกถ้อยคำและเปิดปากพูด “ดูเหมือนว่าเขาจะมี...... ความรู้สึกที่พิเศษบางอย่าง ต่อพ่อของเจ้า”