Chapter 145: กระต่ายผิดปกติ! ‘ฉันรู้อยู่แล้วว่ามันจะต้องยังคงสภาพเดิม’ เกรย์คิดพลางจ้องมองไปยังสวนตรงหน้า มันแทบไม่ต่างไปจากตอนที่เขาจากมา เพียงแต่มีผลไม้และพืชพรรณเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น ‘ว้าว! ผลไม้เยอะใช้ได้เลยนะเนี่ย’ วอยด์กล่าวพลางกวาดสายตามองไปรอบสวน แม้เขาจะไม่ได้สนใจมันมากนักเพราะแก่นพลังที่มีอยู่ไม่ได้มากมายอะไร แต่การได้หยิบติดมือไปสักสองสามผลก็คงไม่เลว พวกมันดูน่าอร่อยออก! “นั่นสินะ” เกรย์พยักหน้า ‘แล้วอะไรที่คอยปกป้องที่นี่อยู่ล่ะ?’ วอยด์อดไม่ได้ที่จะถาม จากการที่เกรย์ดูมั่นใจมากตอนพูดถึงผู้พกป้องสวนแห่งนี้ มันหมายความว่าเขารู้ดีว่ามันคืออะไร และรู้ว่ามันแข็งแกร่งแค่ไหน สีหน้าของเกรย์ดูประดักประเดิดขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงประสบการณ์ในอดีตที่เคยมีกับพวกกระต่าย “กระต่าย” เกรย์เอ่ยเสียงเบา ‘กระต่ายเนี่ยนะ?’ วอยด์ถามเพื่อความแน่ใจว่าตนเองฟังไม่ผิด “ใช่ กระต่ายนั่นแหละ” เกรย์พยักหน้าอย่างจริงจัง หากเป็นตอนที่เขายังอยู่ในระดับ Arcane Plane เขาคงไม่กล้าเหยียบย่างมาที่นี่ แม้ว่าพวกกระต่ายจะฆ่าเขาไม่ได้ แต่พวกมันก็สามารถทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสได้ ด้วยความที่คุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้ เขาจึงไม่ได้บุกเข้าไปอย่างบุ่มบ่าม แต่เลือกที่จะส่งการโจมตีเบาๆ ลงไปบนพื้นดินแทน ตู้ม! เสียงระเบิดดังก้องไปทั่วสวน ไม่นานนัก สิ่งที่เกรย์เฝ้ารอก็เริ่มปรากฏขึ้น ป๊อป! ป๊อป! ป๊อป! กระต่ายกว่ายี่สิบตัวโผล่พ้นดินออกมาภายในเวลาไม่กี่วินาทีหลังแรงระเบิด และยังมีอีกหลายตัวที่ผุดขึ้นมาเรื่อยๆ อย่างต่อเนื่องตามเวลาที่ผ่านไป ‘บ้าจริง! กระต่ายเยอะชะมัด’ วอยด์ถึงกับอึ้งเมื่อเห็นจำนวนอันมหาศาลของพวกมัน แม้พลังโจมตีของเขาจะสูงลิ่ว แต่เขาก็ไม่อยากมาเสียเวลาต่อกรกับศัตรูจำนวนมากขนาดนี้ แถมดูเหมือนพวกมันจะยังโผล่ออกมาไม่หยุดหย่อน ตอนนี้เขารู้แล้วว่าทำไมเกรย์ถึงมั่นใจนักว่าสวนแห่งนี้จะยังปลอดภัยดี ใครเล่าจะเอาชนะพวกตัวพวกนี้ได้? ในบรรดาคนที่เคยมาที่นี่ มีเพียงควินน์และกลุ่มของเขาเท่านั้นที่มีโอกาสเล็กน้อย และนั่นก็ต้องอยู่บนเงื่อนไขที่ว่าพวกเขาต้องร่วมมือกัน “โอ้! ระดับเฉลี่ยของพวกมันเพิ่มขึ้น แถมจำนวนก็เพิ่มขึ้นด้วย” เกรย์ตระหนักได้ในทันทีว่าไม่เพียงแค่ความแข็งแกร่งเท่านั้นที่เพิ่มขึ้น แต่จำนวนโดยรวมของพวกมันก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน ครั้งแรกที่เขาเจอพวกมัน เขามั่นใจว่าจำนวนไม่ได้เยอะขนาดนี้ และระดับเฉลี่ยของพวกกระต่ายอยู่ที่ขั้นที่ 7 ของ Arcane Plane แต่ตอนนี้ระดับเฉลี่ยอยู่ที่ขั้นที่ 8 ของ Arcane Plane แล้ว และในบรรดากระต่ายสามตัวที่เคยอยู่ขั้นที่ 9 ของ Arcane Plane สองตัวได้ทะลวงเข้าสู่ระดับ Origin Plane เป็นที่เรียบร้อย ที่น่าตกใจที่สุดคือ ผู้นำของพวกกระต่ายยังคงอยู่ที่ขั้นที่ 9 ของ Arcane Plane เกรย์อดสงสัยไม่ได้ว่ามันยังรักษาตำแหน่งผู้นำไว้ได้อย่างไรในเมื่อมีลูกน้องสองตัวที่แข็งแกร่งกว่ามันไปแล้ว ไม่เหมือนกับครั้งแรก เกรย์ระวังตัวไม่ให้ถูกพวกกระต่ายล้อมไว้ได้ เขาจ้องมองไปยังผู้นำฝูงและเห็นมันกระโดดออกมาจากกลุ่ม เมื่อมันมาถึงแนวหน้า มันก็จ้องมองเกรย์ และแววตาประหลาดใจก็ฉายชัดขึ้นบนใบหน้าของมัน เห็นได้ชัดว่ามันยังจำมนุษย์ที่เคยเข้ามาทำลายความสงบสุขของพวกมันได้ดี รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นบนใบหน้าของมัน จี๊ด, จี๊ด ผู้นำกระต่ายส่งเสียงร้อง “เดี๋ยวนะ มันกำลังพยายามจะคุยกับฉันอยู่หรือเปล่า?” เกรย์ตกตะลึงกับพฤติกรรมแปลกๆ ของมัน ตามนิสัยเย่อหยิ่งของมันแล้ว มันน่าจะสั่งให้กองทัพบุกโจมตีทันที “อืม บางทีมันอาจจะกลัวหลังจากที่รู้ว่าพลังของฉันเพิ่มขึ้นมากแค่ไหน” เขาเสริม ‘ไม่หรอก ถ้าฉันเดาไม่ผิด มันกำลังด่าทอแกอยู่’ วอยด์กล่าวหลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง “นายฟังพวกมันรู้เรื่องด้วยเหรอ?” เกรย์ถามด้วยความทึ่งในสิ่งที่วอยด์พูด ‘ใช่ แกควรจะรู้นะว่าสัตว์น่ะสื่อสารกันเข้าใจ เรามีภาษาที่เป็นสากล รวมถึงภาษาเฉพาะของแต่ละสายพันธุ์ด้วย แล้วก็นะ เจ้ากระต่ายนั่นกำลังด่าตระกูลของแกอยู่’ วอยด์กล่าวพลางมองเกรย์ “อ้อ! ลืมไปเลย” เกรย์เกาศีรษะอย่างเขินอาย เขาลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลย ‘*ถอนหายใจ* ฉันควรจะคิดให้รอบคอบกว่านี้ก่อนจะถามอะไรโง่ๆ ออกไป’ เขาคิด เรื่องที่สัตว์สื่อสารกันเข้าใจเป็นความรู้พื้นฐาน ดังนั้นเขาย่อมรู้อยู่แล้ว แต่เพราะสถานการณ์ที่ผ่านมาทำให้เขาลืมไปสนิท เนื่องจากวอยด์พูดกับเขามาตั้งแต่ฟักออกจากไข่ บางครั้งเขาก็ลืมความจริงที่ว่าวอยด์เองก็เป็นสัตว์เช่นกัน “เดี๋ยวนะ! มันด่าตระกูลฉันงั้นเหรอ?” เกรย์เพิ่งจะนึกถึงครึ่งหลังของคำพูดวอยด์ได้ ‘ใช่ แถมด่าเก่งเสียด้วย ถ้าให้ฉันพูดนะ น่าจะระดับเดียวกับเพื่อนของแกนั่นแหละ’ วอยด์กล่าว เมื่อเกรย์ได้ยินเช่นนี้ เขาก็รู้ได้ทันทีว่าวอยด์หมายถึงใคร นอกจากเคลาส์แล้ว เขาก็ไม่มีเพื่อนคนไหนที่ด่าเก่งเท่านี้อีกแล้ว “แม่งเอ๊ย! รู้อยู่แล้วเชียว เจ้ากระต่ายเวรนั่นมันไม่น่าคบจริงๆ” เกรย์สบถ ‘เฮ้ย! พอเลย! ฉันพอทนได้นะเวลาแกด่าเพื่อนแก แต่นั่นมันเรื่องของแกนะ เกี่ยวอะไรกับฉัน?’ วอยด์ตะโกนอย่างโกรธเคืองก่อนจะหายวับไปจากไหล่ของเกรย์ ตู้ม! ภาพตรงหน้าทำให้เกรย์ตกตะลึงจนพูดไม่ออก วอยด์ที่จู่ๆ ก็โผล่ออกมาโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัวกลับไม่อาจสัมผัสเป้าหมายได้ เจ้ากระต่ายตัวนั้นมุดลงดินไปในจังหวะที่วอยด์โจมตีพอดีอย่างน่าประหลาด “มันรับรู้ตัววอยด์ได้ยังไง?” เกรย์ทึ่งจัด จากความรวดเร็วในการหลบหนีของกระต่าย ทำให้รู้ได้ง่ายเลยว่ามันสัมผัสถึงตัววอยด์ได้ เกรย์เคยพยายามสัมผัสตำแหน่งของวอยด์มาก่อนหน้านี้ แต่เขาก็ช้าไปก้าวหนึ่งเสมอ ทว่ากระต่ายขั้นที่ 9 ของ Arcane Plane กลับสัมผัสถึงวอยด์ได้อย่างง่ายดาย แถมยังหลบหนีได้รวดเร็วขนาดนั้น ‘กระต่ายตัวนี้ไม่ปกติ!’ นี่เป็นความคิดเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวของทั้งเกรย์และวอยด์ กระต่ายปกติที่ไหนจะมีสัมผัสไวขนาดนี้? เพื่อยืนยันความคิดของเขา เขาจึงหายตัวไปอีกครั้งแล้วส่งการโจมตีออกไปใส่กระต่ายอีกตัว ปัง! การโจมตีนั้นกระทบพื้นดินเช่นเดิม และเช่นเดียวกับตัวแรก กระต่ายตัวนี้ก็สัมผัสถึงวอยด์ได้และมุดลงดินหนีไปทันควัน “ซวยละ! พวกมันทั้งหมดไม่ได้ปกติ!” เกรย์อุทาน ‘เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย!’ วอยด์เองก็ตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น ‘นี่มันกระต่ายแน่เหรอ?’ ด้วยความเร็วและความยากต่อการคาดเดาของการโจมตีของวอยด์ เกรย์รู้สึกว่าแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่ใครสักคนในขั้นที่ 5 หรือแม้แต่ขั้นที่ 6 ของ Origin Plane จะป้องกันได้ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องหลบหลีกเลย แต่กระต่ายในระดับ Arcane Plane พวกนี้กลับหลบหลีกได้อย่างสบายๆ ในขณะที่วอยด์กำลังจะปล่อยการโจมตีระลอกใหม่ เกรย์ก็รีบห้ามเขาไว้ “อย่าทำลายสวน! ฉันมาที่นี่เพื่อเก็บผลไม้พวกนั้น” เขารีบพูดห้ามวอยด์ไม่ให้โจมตีต่อ ‘แล้วแกจะไปเก็บมันยังไงจากฝูงกระต่ายพวกนี้?’ วอยด์ถาม นอกจากจะโจมตีพวกมันแล้ว ก็ไม่มีวิธีอื่นที่จะเอาผลไม้และพืชพรรณพวกนั้นมาได้เลย “ไม่ต้องห่วง เราจะจัดการพวกมัน แต่นั่นไม่ใช่ที่นี่” เกรย์ยิ้ม ผู้นำกระต่ายที่มุดดินหนีไปก่อนหน้านี้โผล่หัวออกมาอีกครั้ง แล้วมองดูทั้งมนุษย์และแมวด้วยสายตาดูแคลน ‘แม่ง! ฉันสาบานเลยว่าจะฆ่าเจ้ากระต่ายตัวนั้นให้ได้!’ วอยด์ประกาศกร้าว “เออ มันน่ารำคาญจริงๆ นั่นแหละ” เกรย์เสริม ตอนนี้เขารู้แล้วว่าทำไมศัตรูส่วนใหญ่ถึงอยากฆ่าเคลาส์ทิ้งเป็นคนแรก จี๊ด! กระต่ายร้องเสียงแหลม พลางยืดอุ้งเท้าขวาออกมาเหมือนครั้งแรกที่เกรย์มาที่นี่ ฝูงกระต่ายมหาศาลทำตามคำสั่งของผู้นำและพุ่งเข้าใส่เกรย์กับวอยด์ แม้ว่าเกรย์จะอยู่ในขั้นที่ 2 ของ Origin Plane แล้ว แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนาวสันหลังวาบ เขายังไม่เก่งถึงขนาดที่จะไม่สะทกสะท้านกับจำนวนศัตรูได้ในตอนนี้ โดยไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว เขาหันหลังกลับแล้วออกวิ่ง ก่อนจะมาที่นี่เขาได้จัดเตรียมสถานที่สำหรับดักพวกกระต่ายไว้แล้ว เมื่อผู้นำกระต่ายเห็นเกรย์วิ่งหนีไป แววตาดูถูกเหยียดหยามก็ปรากฏขึ้นบนหน้าของมัน