บทที่ 265: ฟอร์จมาสเตอร์ เกรย์เฝ้ามองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินออกมาจากโรงตีเหล็ก ตอนนี้เขาอยากไปดูห้องเรียนเกี่ยวกับการตีเหล็กบ้าง สำหรับคนที่ตื่นเช้ามาฝึกร่างกายก่อนจะไปฝึกพลังธาตุตามปกติ และปิดท้ายด้วยการบ่มเพาะพลังในแต่ละวันแล้ว เขาไม่รู้สึกว่ากระบวนการตีเหล็กจะเป็นเรื่องที่หนักหนาสาหัสอะไรเลย ในทางกลับกัน เขากลับมองว่ามันเป็นวิธีฝึกฝนอีกรูปแบบหนึ่งเสียด้วยซ้ำ ชายคนนั้นเฝ้ามองเกรย์ที่เดินออกไปโดยไม่ได้กล่าวอะไรตลอดช่วงสองปีที่ผ่านมา มีนักเรียนเพียงห้าคนเท่านั้นที่อยู่ในโรงตีเหล็กได้นานเกินหนึ่งสัปดาห์ พวกเขาทุกคนต่างก็มีข้ออ้างเดียวกันว่า 'ยอดฝีมือระดับสูงจะมาเป็นช่างตีเหล็กกันทำไม?' _______ อาคารที่ใช้สอนวิชาการตีเหล็กตั้งอยู่ใกล้กับโรงตีเหล็ก เกรย์เดินเข้าไปและรู้สึกประหลาดใจที่มีคนเข้าเรียนน้อยกว่าที่คิด เมื่อกวาดสายตานับดูแล้วมีคนอยู่เพียงสามสิบกว่าคนเท่านั้น และส่วนใหญ่ก็ดูไม่ค่อยสนใจจะเรียนเท่าไรนัก 'ถ้าไม่สนใจ แล้วจะถ่อสังขารมาทำไมกัน?' เขาอดที่จะถามตัวเองไม่ได้ ผู้สอนเป็นชายวัยกลางคนที่มีผมสีบลอนด์ยาวประบ่า เขาสูงประมาณหกฟุตสองนิ้วและมีรูปร่างกำยำ เขามีหนวดสีเดียวกับเส้นผมและสวมชุดผ้าเนื้อหยาบสีน้ำตาล "เข้ามาสิ การเรียนกำลังจะเริ่มพอดี" ชายคนนั้นกล่าวเมื่อเห็นเกรย์ยืนอยู่ตรงประตู เขาคิดว่าสาเหตุที่เกรย์ไม่ยอมเดินเข้ามาเป็นเพราะเห็นว่าเริ่มสอนไปแล้ว และการบุกเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญถือเป็นเรื่องเสียมารยาท เกรย์รู้สึกประหลาดใจเพราะเดิมทีเขาไม่ได้วางแผนจะเข้าเรียนในวันนี้ เขาเพียงแค่ต้องการแอบดูว่าการเรียนการสอนเป็นอย่างไรแล้วค่อยกลับไปขบคิดที่บ้าน 'ช่างเถอะ อย่างน้อยฉันก็ไม่มีอะไรต้องทำอยู่แล้ว' เขาไหวไหล่เบาๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องเรียนไปอย่างใจเย็นท่ามกลางสายตาของนักเรียนกว่าสามสิบคน เขาไม่ได้ใส่ใจสายตาเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย เขาเลือกที่นั่งว่างแถวหน้าสุดแล้วนั่งลงโดยไม่ลังเล เนื่องจากเขามาที่นี่เพื่อเรียนรู้ ดังนั้นการนั่งหน้าสุดย่อมดีที่สุดเพื่อให้ได้ยินทุกคำพูดของผู้สอน ชายวัยกลางคนเริ่มพูดเมื่อเห็นเกรย์นั่งประจำที่ "สวัสดีนักเรียนทุกคน ครูชื่อสก็อตต์ ดันสแตน ครูจะเป็นคนสอนทุกอย่างที่พวกเธอจำเป็นต้องรู้เกี่ยวกับการตีเหล็กก่อนจะไปฝึกปฏิบัติจริง โดยปกติแล้ววิชาการตีเหล็กจะเป็นการลงมือปฏิบัติเสียส่วนใหญ่ แต่ก็มีบางสิ่งที่พวกเธอควรทราบไว้ก่อนจะเริ่มลงมือ" "ประการแรก การตีเหล็กแบ่งออกเป็นสองสายหลัก คือ ช่างตีเหล็กทั่วไป และฟอร์จมาสเตอร์ ความแตกต่างระหว่างสองสายนี้เรียบง่ายมาก นั่นคือ 'อาคม' ช่างตีเหล็กทั่วไปสามารถสร้างอาวุธสำหรับผู้ที่อยู่ในระดับคอลเลกชันและฟิวชั่นเพลน รวมถึงสร้างเครื่องมือที่ใช้ในชีวิตประจำวัน" "ในทางกลับกัน ฟอร์จมาสเตอร์จะสร้างอาวุธธาตุ ต่างจากการตีเหล็กทั่วไปตรงที่ฟอร์จมาสเตอร์จะต้องจารึกอาคมลงไปในวัตถุในขณะที่กำลังตีขึ้นรูปด้วย" "ครูคาดว่าพวกเธอส่วนใหญ่น่าจะรู้เรื่องนี้กันบ้างแล้ว นอกจากนี้ วิชาคลาสนี้จะรับเฉพาะผู้ใช้พลังธาตุดินและธาตุไฟเท่านั้น เนื่องจากบางคนยังอยู่ในระดับฟิวชั่นเพลน คลาสนี้จึงจะถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม สำหรับคนที่อยู่ในระดับอาร์เคนเพลนขึ้นไปจะต้องเน้นการฝึกปฏิบัติจริง แต่ตอนนี้ ครูจะแจกหนังสือพวกนี้ให้ทุกคนไปอ่านก่อน พวกเธอมีเวลาสามสิบนาทีในการศึกษาเนื้อหาในสามบทแรก" หนังสือเล่มนี้บางกว่าที่เกรย์คาดไว้มาก ในฐานะคนที่ชอบเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ เขาจึงรีบดำดิ่งลงไปในโลกแห่งการตีเหล็กที่เขาเพิ่งได้รู้จัก โชคดีที่เขาฝากวอยด์ไว้กับอลิซ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มีสมาธิแน่ๆ หากเจ้าตัวเล็กนั่นอยู่ด้วย การได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับฟอร์จมาสเตอร์ทำให้นักเรียนบางคนตื่นเต้น ทุกคนที่นี่ล้วนเป็นผู้ใช้พลังธาตุดินหรือธาตุไฟ และบางคนก็เป็นทั้งสองธาตุ พวกเขาทุกคนต่างรับหนังสือมาศึกษาเนื้อหาอย่างกระตือรือร้น สามบทแรกประกอบไปด้วยพื้นฐานการตีเหล็กและประเภทของการตีเหล็กเพียงเท่านั้น มันกล่าวถึงฟอร์จมาสเตอร์เพียงผิวเผินและระบุถึงข้อผิดพลาดที่ควรหลีกเลี่ยง อาคมสามารถจารึกลงบนอาวุธได้เพียงช่วงเวลาก่อนเริ่มขั้นตอนการอบชุบเท่านั้น มันเป็นกระบวนการที่รวดเร็วมากซึ่งมีเพียงผู้ที่เชี่ยวชาญเรื่องอาคมเท่านั้นที่ทำได้ เนื่องจากมีกรอบเวลาที่จำกัดมาก สามสิบนาทีต่อมา ครูดันสแตนยืนขึ้น "นักเรียนที่อยู่ระดับสูงกว่าฟิวชั่นเพลนก้าวออกมาข้างหน้า" เกรย์และเหล่านักเรียนอีกประมาณยี่สิบคนก้าวออกมา ในจำนวนยี่สิบคนที่ว่านั้น มีแปดคนเป็นผู้หญิง "อืม ตามครูมา ส่วนคนอื่นๆ ให้ศึกษาหนังสือต่อไป ครูจะส่งคนมาดูแล" ครูดันสแตนนำทางเกรย์และนักเรียนอีกยี่สิบคนไปยังห้องอีกห้องหนึ่งที่อยู่ทางด้านซ้ายบนของชั้นเรียน ห้องนี้ใหญ่กว่าห้องก่อนหน้า และทันทีที่เกรย์ก้าวเข้าไป เขาก็นึกถึงโรงตีเหล็กที่เห็นก่อนหน้านี้ เพียงแต่ว่าห้องนี้มีแต่เตาหลอมเท่านั้น มีเตาหลอมอยู่ไม่ต่ำกว่าห้าสิบเตาในห้องนี้ "การตีเหล็กคือการปฏิบัติจริง หากขาดการฝึกฝนที่เพียงพอ พวกเธอก็ทำอะไรไม่ได้เลย" ครูดันสแตนกล่าวขณะที่กลุ่มนักเรียนเดินเข้ามาในโรงตีเหล็ก "ที่นี่ พวกเธอทุกคนจะได้รับมอบหมายงานปฏิบัติที่แตกต่างกันออกไป แน่นอนว่าวัสดุที่พวกเธอใช้จะเป็นแค่โลหะราคาถูกซึ่งทางสถาบันมีสำรองไว้เป็นตันๆ" "การตีเหล็กมีหลายขั้นตอน แต่ตอนนี้เราจะเน้นไปที่ขั้นตอนการให้ความร้อน ที่นี่พวกเธอทุกคนจะต้องฝึกควบคุมอุณหภูมิของเตาหลอมให้อยู่ในระดับที่กำหนดเพื่อที่จะหลอมวัตถุภายในเตาได้" "เนื่องจากคุณสมบัติของวัสดุแต่ละชนิดไม่เหมือนกัน พวกมันจึงต้องการอุณหภูมิที่แตกต่างกัน และเนื่องจากพวกเธอทุกคนยังเป็นแค่นักเรียน เราจึงยังไม่สามารถใช้วัสดุเกรดสูงจริงๆ ได้ในตอนนี้" ครูดันสแตนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม เกรย์ตั้งใจฟังอย่างจดจ่อขณะที่ครูดันสแตนยังคงอธิบายเกี่ยวกับอุณหภูมิที่จำเป็นในการหลอมละลาย ครูดันสแตนยังยกตัวอย่างให้ดูเพิ่มเติม ซึ่งน่าแปลกใจมากที่เขาเป็นผู้ใช้พลังธาตุคู่ ทั้งธาตุไฟและธาตุดิน หลังจากที่เขาอธิบายตัวอย่างเสร็จสิ้น เขาก็พูดต่อว่า "กระบวนการนี้จะง่ายกว่าสำหรับผู้ใช้ธาตุไฟเพราะพวกเขาสามารถควบคุมเปลวไฟได้ง่ายกว่า แน่นอนว่าคนอื่นๆ ก็สามารถลองทำได้เช่นกัน"