Chapter 421: ที่ตั้งของป่าไผ่ “ช่วยด้วย ช่วยด้วย!” ชายหนุ่มคนเดิมยังคงแผดเสียงร้องขณะวิ่งหน้าตั้งตรงมาทางเกรย์ ‘พิลึกดี แต่ก็ไม่ได้แย่อะไรนักหรอก’ เกรย์คิดในใจพลางมองชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะมีเสียงแหลมสูงราวกับผู้หญิง สิ่งที่ทำให้เกรย์รู้สึกขบขันมากกว่าคือ ชายหนุ่มคนนี้มีรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูแมนสุดๆ ทั้งเคราครึ้มและร่างกายที่กำยำสมส่วน แต่เสียงของเขากลับหวานหยดซึ่งขัดกับใบหน้าอย่างสิ้นเชิง เรื่องแบบนี้พบเห็นได้ยาก แต่มันก็ใช่ว่าจะไม่มีเสียทีเดียว ตอนแรกเขารู้สึกแปลกใจเพราะไม่เคยเจอคนแบบนี้มาก่อน แต่หลังจากได้ยินอยู่สองสามครั้งเขาก็แค่ยักไหล่ เพราะท้ายที่สุดแล้ว คนเราก็ไม่จำเป็นต้องเหมือนกันเสมอไป เขาลุกขึ้นยืน ก้าวเท้าไปข้างหน้าเพียงก้าวเดียว แล้วร่างก็นเลือนหายไป “ห๊ะ?!” ชายหนุ่มที่กำลังวิ่งมาทางเกรย์ถึงกับหน้าถอดสีทันทีเมื่อเห็นอีกฝ่ายหายวับไปกับตา เขาเกือบจะร้องไห้ออกมาแล้ว แต่ต้องเก็บเรี่ยวแรงไว้สำหรับวิ่งต่อ การร้องไห้ระหว่างวิ่งมีแต่จะทำให้เสียพลังงานเปล่าๆ อย่างน้อยเขาก็คิดแบบนั้น ตู้ม! ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงระเบิดดังสนั่นอยู่ด้านหลัง แต่เขาไม่ได้หันไปมองในทันที กลับเลือกที่จะวิ่งมุ่งหน้าต่อไป “เอ๊ะ? ยังวิ่งต่ออีกเรอะ?” เกรย์อดไม่ได้ที่จะพึมพำด้วยความประหลาดใจเมื่อมองดูแผ่นหลังของชายหนุ่มที่กำลังวิ่งอยู่ หลังจากวิ่งต่อไปได้อีกสองสามเมตรโดยไม่ได้ยินเสียงของสัตว์เวทตัวนั้นตามมาแล้ว ชายหนุ่มก็หยุดกึก หันกลับไปมองอย่างรวดเร็วเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น เขากลับต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าคนที่สวมเสื้อคลุมคนนั้นกำลังยืนอยู่ในจุดที่เขาเพิ่งวิ่งผ่านมา ส่วนหมีที่กำลังไล่ล่าเขาอยู่นั้นนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ห่างออกไปราวๆ ยี่สิบเมตร “คุณ... คุณจัดการมันแล้วงั้นเหรอ?” ชายหนุ่มถามด้วยความกังวล “ก็เห็นมีใครคนอื่นอยู่นี่อีกไหมล่ะ?” เกรย์ถามกลับก่อนจะเดินกลับไปที่ต้นไม้ที่เขาเคยนั่งพัก “อ่า... ขอโทษครับ” ชายหนุ่มเกาหัวอย่างเคอะเขิน “ขอบคุณที่ยื่นมือเข้ามาช่วยนะครับ” เขาโค้งคำนับเกรย์เพื่อแสดงความขอบคุณ “ไม่เป็นไร เสียงมันรบกวนเวลาพักผ่อนของฉันน่ะ” เกรย์โบกมืออย่างไม่ใส่ใจก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งใต้ต้นไม้อีกครั้ง “โอ้ ผมขอโทษด้วยจริงๆ ครับ” ชายหนุ่มกล่าวขอโทษที่รบกวน เกรย์ไม่ได้ตอบโต้และหลับตาลงเพื่อทำสมาธิต่อ เขาไม่ค่อยชอบสุงสิงกับผู้คนเท่าไรนัก โดยเฉพาะคนที่ไม่รู้จัก “เอ่อ... ผมขอนั่งพักกับคุณด้วยได้ไหมครับ?” ชายหนุ่มเอ่ยถาม เกรย์ไม่ตอบ ยังคงนั่งอยู่ในท่าเดิม ชายหนุ่มมองดูเกรย์แล้วรู้สึกราวกับว่าอีกฝ่ายเป็นยอดฝีมือเฒ่าผู้ไม่ชอบสุงสิงกับใคร อันที่จริง ยิ่งเขาได้คุยกับเกรย์ เขาก็ยิ่งรู้สึกเหมือนเกรย์เป็นยอดฝีมือที่อาวุโสกว่า ซึ่งไม่สนใจเรื่องราวทางโลกภายนอก สัตว์เวทที่ไล่ล่าเขาอยู่ตัวนั้นมีระดับพลังอยู่ในขั้นต้นของระดับต้นกำเนิด (Origin Plane) แต่เกรย์กลับจัดการมันได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว ไม่เพียงเท่านั้น ความเร็วของเกรย์ยังเหลือเชื่อสุดๆ ‘คนคนนี้ต้องเป็นยอดฝีมือระดับเหนือราชา (Overlord Plane) แน่ๆ!’ ชายหนุ่มคิดในใจ หลังจากยืนรออยู่ครู่หนึ่งและไม่ได้รับคำตอบใดๆ เขาก็ตัดสินใจนั่งลงใกล้ๆ กับเกรย์ เดิมทีเกรย์คิดว่าชายหนุ่มจะเดินจากไป แต่เขากลับประหลาดใจที่เห็นอีกฝ่ายมานั่งข้างๆ “ต้องการอะไร?” เขาอดไม่ได้ที่จะถามเมื่อชายหนุ่มหย่อนก้นลงนั่ง “สวัสดีครับ ผมชื่อเอลลิส ผมเดินทางเข้ามาในป่าสัตว์เวทเพื่อฝึกฝน...” เอลลิสเริ่มเล่าเหตุผลที่เข้ามาในป่าสัตว์เวทให้เกรย์ฟังทันที แถมยังไม่ลืมที่จะสาธยายถึงความยากลำบากที่เขาต้องเผชิญมา “เดี๋ยวๆๆๆ เรื่องนั้นมันเกี่ยวอะไรกับที่ฉันถามล่ะ?” เกรย์รีบขัดจังหวะเพื่อหยุดการพูดของอีกฝ่าย “โอ้ ขอโทษทีครับ” เอลลิสกล่าวขอโทษ “ตกลงว่าคุณมาทำอะไรที่นี่?” เขาถามซ้ำทันทีหลังจากอีกฝ่ายขอโทษ เกรย์มองเอลลิสด้วยความมึนงง ‘หมอนี่ไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่าฉันไม่อยากให้เขาอยู่ตรงนี้?’ เขาคิดขณะจ้องมองอีกฝ่าย เขาไม่ได้อยากจะไล่เอลลิสไปตรงๆ แต่จากพฤติกรรมที่พูดไม่หยุดแบบนี้ เขารู้สึกว่าการไล่ไปก็น่าจะไม่ใช่เรื่องแย่อะไร เมื่อเห็นว่าเกรย์ไม่ตอบคำถาม เอลลิสก็พูดต่อทันที เขาเล่าเรื่องราวที่ไปเผชิญหน้ากับหมีตัวที่ไล่ล่าเขามา ถึงแม้เกรย์จะมีเวลาว่างมากแค่ไหนในตอนนี้ แต่เขาก็ไม่มีเวลามานั่งฟังเรื่องราวของคนแปลกหน้าหรอก ต่อให้เขาอยากจะใช้เวลาให้เสียเปล่า ก็ไม่ใช่เรื่องนี้ที่เขาอยากจะเสียเวลาด้วย “ป่าไผ่นั่นค่อนข้างกว้างใหญ่ แล้วก็...” “คุณกำลังรบกวนฉันนะ” เสียงรำคาญของเกรย์ขัดจังหวะขึ้น “ขอโทษครับท่านอาวุโส” เอลลิสรีบขอโทษทันควัน “ท่านอาวุโส?” เกรย์ถามอย่างแปลกใจ ‘หืม ดูเหมือนท่านอาวุโสจะไม่ชอบให้ใครเรียกว่าท่านอาวุโสนะเนี่ย’ เอลลิสคิดในใจ “ไม่ๆ ที่ผมหมายถึงคือ ผมอยากจะขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือครับ” เอลลิสกล่าว เอลลิสลุกขึ้นยืนหลังจากพูดจบ ทำท่าจะเดินจากไป “เดี๋ยว” เกรย์ร้องเรียก “ครับ ท่านอาวุโส?” เอลลิสรีบหันกลับมาทันควันจนเกือบจะชนเกรย์ที่ยังนั่งอยู่ ท่าทีที่กระตือรือร้นของเขาทำให้เกรย์ถึงกับอึ้ง ‘นี่เขาเรียกใครว่าอาวุโส? ไอ้นี่อายุมากกว่าฉันอย่างน้อยห้าปีด้วยซ้ำ!’ เกรย์คิดอย่างหงุดหงิด “อย่างแรกเลยนะ ฉันไม่ใช่ท่านอาวุโส และอย่างที่สอง ไอ้ป่าไผ่ที่คุณว่านั่นมันคืออะไร?” เกรย์ถามเพื่อยุติความเข้าใจผิด เหตุผลเดียวที่เขาไม่ยอมบอกชื่อตัวเองกับเอลลิสก็เพราะเขากำลังถูกจักรพรรดิไล่ล่า และจากการที่ได้คุยกับเอลลิส เขาก็พอดูออกว่าหมอนี่เป็นพวกช่างพูด พูดเยอะสุดๆ มีความเป็นไปได้สูงมากที่เอลลิสจะเอาประสบการณ์นี้ไปเล่าต่อให้ใครที่ไหนก็ไม่รู้ฟัง ‘คนที่เป็นพวกช่างพูดขนาดนี้รอดชีวิตมาได้ยังไงในสถานที่ที่ผู้คนหักหลังกันเองแบบนี้?’ เกรย์อดไม่ได้ที่จะสงสัย “อ๋อ ป่าไผ่น่ะเหรอครับ มันอยู่ห่างจากตรงนี้ไปแค่ไม่กี่กิโลเมตรเอง ผมยังจำเส้นทางไปได้อยู่เลย” เอลลิสตอบอย่างกระตือรือร้น “ไม่ต้องไปหรอก แค่ชี้ตำแหน่งบนแผนที่ให้ฉันก็พอ” เกรย์กล่าว ก่อนจะหยิบแผนที่ป่าสัตว์เวทที่เขามีออกมา