Chapter 430: ข้อเสนอ ‘หรือว่าผมจะมองเขาผิดไป?’ เกรย์คิดขณะจ้องมองเอลลิส เขามีข้อสงสัยบางอย่างเกี่ยวกับเอลลิส โดยเฉพาะหลังจากเห็นว่าอีกฝ่ายหลบการโจมตีถึงตายในวินาทีสุดท้ายได้อย่างไร แต่ตอนที่เอลลิสถูกกลุ่มคนพวกนั้นผลักเข้าไปในอาคม เขาก็เฝ้าดูอยู่และรู้ว่าเขาหมดแรงจนขยับตัวไม่ไหวแล้วจริงๆ ถ้าเอลลิสซ่อนฝีมือไว้จริง เขาคงหลบพ้นไปตั้งแต่วินาทีสุดท้ายแล้ว แต่เขากลับไม่ทำ โชคดีของเอลลิสที่เกรย์เตรียมตัวจะเทเลพอร์ตไปอีกฝั่งของทางเดินไว้ก่อนแล้ว สิ่งที่เขาต้องทำก็แค่โผล่ออกมาจากอุโมงค์มิติในตอนที่ไปถึงจุดที่เอลลิสอยู่และลากอีกฝ่ายออกมาด้วย เขาตัดสินใจว่าบางทีเอลลิสอาจจะมีทักษะหรือสมบัติบางอย่างที่ช่วยให้รอดพ้นจากสถานการณ์เฉียดตายเหล่านั้น แต่ความสงสัยของเขาก็ไม่ได้หายไปไหน เขาเป็นคนระแวดระวังตัวอยู่เสมอ ดังนั้นความสงสัยจะไม่มีทางมลายหายไปง่ายๆ แบบนั้น “ฉันเดาว่านี่คงเป็นสิ่งที่พาคุณมาที่นี่ งั้นคุณก็เอาไปเถอะ” เกรย์กล่าวทิ้งท้ายก่อนจะเดินไปอีกทาง เขาต้องการสำรวจสถานที่แห่งนี้ วิธีการสร้างสถานที่เหล่านี้เป็นสิ่งที่ทำให้เขาฉงนใจมาตลอด ‘พวกเขามีวิธีสร้างสถานที่แบบนี้ขึ้นมา หรือว่ามันเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติกันนะ?’ เขาคิดขณะพิจารณาทิวเขาเล็กๆ ในหุบเขาแห่งนี้ ที่นี่ไม่มีบ้านพักเหมือนกับหุบเขาของอาจารย์เขา เอลลิสเฝ้ามองเกรย์สำรวจสถานที่ด้วยความตกตะลึง เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเกรย์จะปล่อยให้เขาเอาสมบัติไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามองมันด้วยซ้ำ “คนแบบรุ่นพี่นี่หายากจริงๆ” เขาพึมพำก่อนจะเดินไปยังสระน้ำ เมื่อไปถึง เขาก็ดำลงไปในน้ำ เคลื่อนที่ไปได้กว่าสามสิบเมตรในเวลาเพียงชั่วพริบตา ราวกับว่าเขาเป็นหนึ่งเดียวกับสายน้ำ หากเกรย์มาเห็นเข้าคงต้องตกตะลึงแน่ ถึงแม้เอลลิสจะเป็นผู้ใช้ธาตุน้ำ แต่การเคลื่อนที่ด้วยความเร็วและความคล่องตัวขนาดนี้เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้หากเขาไม่บรรลุถึงระดับโอเวอร์ลอร์ด หลังจากผ่านไปเกือบยี่สิบวินาที เอลลิสก็ถึงจุดหมาย เขายืนตัวตรงพลางจ้องมองลูกแก้วสีฟ้าเรืองแสงที่ก้นสระ เขายื่นมือซ้ายออกไปคว้าลูกแก้วนั้นไว้ เอลลิสเหลียวมองไปรอบๆ สระน้ำราวกับกำลังมองหาบางอย่าง เมื่อไม่พบอะไรเขาก็นั่งขัดสมาธิลงตรงก้นสระนั่นเอง เกรย์ที่อยู่ในหุบเขายังคงสำรวจพื้นที่ต่อไป โดยหวังว่าจะพบสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่อย่างน้อยก็พอจะให้เบาะแสเกี่ยวกับสถานที่เหล่านี้ได้บ้าง เขาเดินสำรวจอยู่ประมาณห้านาที แต่ก็ไม่พบอะไรเลย ‘หือ? ทำไมเขายังไม่ออกมาอีก?’ เขานึกขึ้นได้ว่าเอลลิสลงไปในสระน้ำได้พักใหญ่แล้ว เขาจำได้ว่าเห็นเอลลิสกระโดดลงสระไป แต่เขายังไม่รู้สึกถึงแรงกระเพื่อมใดๆ จากสระน้ำเลย ซึ่งทำให้สถานการณ์ดูแปลกพิกล ‘มีโอกาสไหมว่าจะมีสัตว์อสูรอยู่ในสระ?’ หลังจากความคิดนั้นวาบผ่านเข้ามาในหัว เขาก็รีบปัดตกไปทันที เพราะหากมีสัตว์อสูรจู่โจมเขาคงสัมผัสได้ อีกอย่างเขาสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าเอลลิสยังคงอยู่ในสระน้ำ ออร่าของเขายังอยู่ใกล้กับสิ่งที่แผ่ไอพลังธาตุน้ำออกมา เขาเดินตรงไปยังสระน้ำแต่กลับหยุดลงเมื่อห่างออกไปประมาณห้าเมตร เหตุผลก็คือเขาสัมผัสได้ว่ามีบางคนกำลังมุ่งหน้ามายังหุบเขา พร้อมด้วยเจตนาสังหารอันรุนแรง “โอ้ รอดมาได้สี่คนเลยงั้นหรือ คาดไม่ถึงเลยแฮะ!” เขาหันหลังกลับไปมองทางเข้าหุบเขา เขาคิดว่าอย่างมากคงรอดมาได้แค่สองคน แต่การที่รอดมาได้ถึงสี่คนหมายความว่าพวกเขาต้องแข็งแกร่งทีเดียว “เจ้าเด็กน้อยนั่นอยู่ไหน! ฉันจะฆ่ามัน!” เสียงตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยวของหัวหน้ากลุ่มดังมาจากนอกหุบเขา เกรย์เตรียมพร้อมที่จะจู่โจมขณะรอพวกเขาอยู่ ในเมื่อยังไงก็ต้องสู้กันอยู่แล้ว ทำไมไม่จัดการพวกมันสักคนทันทีที่ก้าวเข้ามาในหุบเขาล่ะ? อาคมที่โจมตีเขาตอนก้าวเข้ามาในหุบเขายังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องลงมือเอง “หัวหน้า ไม่ต้องห่วง ไม่มีทางที่...” ตู้ม! ปัง! เกรย์ระเบิดพลังจู่โจมอย่างน่าสะพรึงกลัวทันทีที่คนซึ่งเดินนำหน้ากลุ่มก้าวเท้าเข้ามาในหุบเขา ร่างนั้นกระเด็นถอยหลังไป แต่เกรย์กลับขมวดคิ้วเมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น การโจมตีของเขาถูกสกัดไว้ “ช่างเป็นการกระทำที่ไร้ยางอายอะไรเช่นนี้ ฉันนึกว่าแกจะมีระดับกว่านี้เสียอีก” เสียงของหัวหน้ากลุ่มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้น กลุ่มคนทั้งสี่เดินเข้ามาในหุบเขาด้วยย่างก้าวที่มั่นใจ ทั้งสี่คนนี้คือคนที่แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่มเจ็ดคน ผู้รอดชีวิตกลุ่มนี้ประกอบไปด้วยชายสองคนและหญิงสองคน ทั้งสี่คนอยู่ในระดับที่เก้าของขอบเขตต้นกำเนิด และเมื่อดูจากการที่คนนำหน้าสามารถสกัดการโจมตีของเกรย์ได้ ก็แสดงให้เห็นว่าพวกเขาไม่ใช่คนกระจอกเลย “ฉันก็แค่ทำตามหน้าที่ของสถานที่แห่งนี้ ตอนที่ฉันเดินเข้ามาก็โดนโจมตีเหมือนกัน ในเมื่อฉันเป็นคนยุติธรรม ฉันก็เลยคิดว่าพวกเราทุกคนควรได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกัน” เกรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “นั่น... เป็นคำอธิบายที่ดีมาก ฉันชอบแกนะ ทำไมไม่มาร่วมกลุ่มกับเราล่ะ?” หัวหน้ากลุ่มหัวเราะก่อนจะเอ่ยชวนอย่างกะทันหัน “หัวหน้า?” ผู้รอดชีวิตทั้งสามคนมองไปที่หัวหน้ากลุ่มพร้อมกัน “ว่าไงล่ะ? ด้วยฝีมือของแกและกลเม็ดอะไรก็ตามที่แกใช้ผ่านทางเดินมาได้ แกจะมีประโยชน์กับพวกเรามาก ฉันไม่รังเกียจที่จะให้แกเป็นรองหัวหน้ากลุ่มเลยด้วยซ้ำ” หัวหน้ากลุ่มกล่าวต่อ ราวกับว่าเขาไม่ได้ยินสิ่งที่คนในกลุ่มพูดเลยสักนิด “ฉันคงต้องปฏิเสธ ฉันไม่สนใจที่จะเดินทางไปกับคนอื่น” เกรย์ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ “น่าเสียดาย ฉันไม่อยากให้คนอย่างแกต้องมาตายอย่างไร้ค่าแบบนี้จริงๆ ฉันรู้ว่าแกเพิ่งรู้จักกับเจ้าโง่นั่นเมื่อไม่นานมานี้ แต่การสู้เพื่อเขามันออกจะมากเกินไปหน่อย ไม่คิดงั้นเหรอ? ลองคิดทบทวนข้อเสนอของฉันอีกสักครั้งดูไหม?” หัวหน้ากลุ่มถาม “อย่างที่บอกไปครั้งแรก ฉันไม่ชอบเดินทางกับคนอื่น” เกรย์กล่าวพลางไพล่มือทั้งสองไว้ข้างหลัง “เฮ้อ น่าเสียดาย น่าเสียดายจริงๆ งั้นแกก็คงต้องตายที่นี่แล้วล่ะ” หัวหน้ากลุ่มส่ายหน้าด้วยสีหน้าเสียดาย