บทที่ 434: ข้อมูลสุดช็อก เกรย์กวาดสายตามองไปรอบ ๆ แต่กลับไม่พบที่มาของเสียง เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นก็เห็นร่างคุ้นตาที่กำลังลอยตัวอยู่กลางอากาศ “นึกแล้วว่าสิ่งที่ผมสงสัยคงจะเป็นเรื่องจริง” เขาพูดขณะมองไปยังเอลลิสที่กำลังลอยตัวอยู่ สีหน้าของเขาไม่มีความประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย เป็นที่รู้กันทั่วไปว่ามีเพียงจอมเวทระดับโอเวอร์ลอร์ดขึ้นไปเท่านั้นถึงจะสามารถบินหรือลอยตัวกลางอากาศได้ ดังนั้นเมื่อเขาสัมผัสได้ก่อนหน้านี้ว่าเอลลิสกำลังปกปิดพลังของตนเอง สิ่งที่เขาสงสัยก็ถือว่าถูกต้องแล้ว สิ่งเดียวที่ทำให้เขาประหลาดใจคือการที่เอลลิสรับรู้เรื่องธาตุมิติ และดูจากวิธีการพูดของอีกฝ่าย ดูเหมือนว่าเขาจะเคยเห็นคนอื่นที่ใช้ธาตุนี้มาก่อน ‘งั้นก็แสดงว่ามีคนอื่นสินะ’ เกรย์คิดในใจ เขาเคยคิดมาตลอดว่าน่าจะมีจอมเวทธาตุมิติคนอื่นอยู่อีก แต่เพราะไม่เคยได้ยินหรือพบเห็นใครเลย เขาจึงรู้สึกกังขาเล็กน้อย “นายเฉียบคมมาก ถ้าฉันไม่อยู่ในค่ายกลนั้นนานกว่านี้อีกสักหน่อย นายคงจะจับได้ไปตั้งนานแล้ว” เอลลิสพูดอย่างสบาย ๆ พลางร่อนตัวลงสู่พื้นช้า ๆ “นายจะปิดบังพลังของตัวเองไปทำไม?” เกรย์ถามด้วยความไม่เข้าใจว่าทำไมใครบางคนถึงต้องยอมลำบากขนาดนี้ “สนุกน่ะ ก็แค่อยากทำอะไรสนุก ๆ บ้าง” เอลลิสยักไหล่หลังจากลงมายืนฝั่งตรงข้ามกับเกรย์ เกรย์มองเขาอยู่ครู่หนึ่งแต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะเขารู้จักบางคนที่ไม่มีปัญหาเลยที่จะทำเรื่องพรรค์นี้เพียงเพราะความสนุก แถมไม่ใช่แค่คนเดียว แต่ถึงสองคนเลยด้วยซ้ำ “แล้วจะเอายังไงต่อ?” เกรย์ถาม “ไม่เอายังไงหรอก ฉันได้สิ่งที่ต้องการแล้ว ต้องขอบคุณนายด้วยนะ” เอลลิสตอบพร้อมรอยยิ้ม “นายก็หยิบมันเองได้ง่าย ๆ อยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องให้เครดิตผมหรอก” เกรย์กล่าว “นั่นก็จริง แต่ถือซะว่ามันเป็นอย่างที่มันเป็นเถอะ ตกลงไหม?” เอลลิสเดินเข้ามาใกล้เกรย์แล้วยื่นมือขวาออกไป “ก็ได้” เกรย์ตอบ เขาไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืดกับอีกฝ่าย “ฉันไม่เคยคิดเลยนะว่านายจะอายุน้อยขนาดนี้” เอลลิสชักมือกลับหลังจากเห็นว่าเกรย์ไม่ได้ยื่นมือมาตอบรับการจับมือของเขา “ผมก็บอกแล้วไงว่าผมไม่ใช่ผู้อาวุโส” เกรย์พูดขณะเดินออกจากหุบเขา สิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้คือการออกไปจากที่นี่ หากไม่ใช่เพราะว่าเขาไม่สัมผัสได้ถึงจิตสังหารจากเอลลิส เขาคงหนีไปตั้งแต่แรกแล้ว แต่เขาก็ยังรู้สึกไม่ปลอดภัยเมื่ออยู่ใกล้คนคนนี้ เพราะเขาสัมผัสระดับพลังที่แท้จริงของอีกฝ่ายไม่ได้ ซึ่งนั่นหมายความว่าต่อให้เขาใช้สภาวะหลอมรวม (Fusion State) ก็คงไม่ใช่คู่มือของเอลลิสอยู่ดี “ใช่ แต่ในสถานที่แห่งนี้ คนที่เก่งระดับนายมักจะเป็นคนแก่ แล้วนายนั่นก็ดันใส่ผ้าคลุมปิดหน้าไว้อีก โทษฉันไม่ได้หรอกนะที่ประเมินนายผิดไป” เอลลิสอธิบาย หลังจากเดินไปได้สักพัก เกรย์ก็หยุดลงที่หน้าทางเดินซึ่งค่ายกลถูกฟื้นฟูจนสมบูรณ์เรียบร้อยแล้ว “นายเป็นใคร?” เขาหันไปถามเอลลิส “ฉันชื่อเอลลิส” เอลลิสตอบ “อืม... ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าจะมีใครเป็นจอมเวทระดับโอเวอร์ลอร์ดทั้งที่อายุยังน้อยขนาดนี้” เกรย์กล่าว เขาไม่แน่ใจว่าเอลลิสอายุน้อยจริง ๆ หรือเป็นเพียงชายแก่ที่ไม่อยากแก่กันแน่ แต่จากท่าทางของเขา เกรย์รู้สึกว่าเขาอาจจะยังอายุน้อยจริง ๆ “ด้วยความที่พลังงานเวทที่นี่เบาบางมาก จึงไม่น่าแปลกใจหรอกที่ไม่มีใครอายุรุ่นราวคราวเดียวกับฉันที่อยู่ในระดับโอเวอร์ลอร์ด” เอลลิสตอบ “แต่นายเองก็น่าจะอยู่ใกล้ระดับนี้แล้วไม่ใช่เหรอ?” เกรย์ถาม เกรย์ยักไหล่ กะพริบตาสองครั้งก่อนจะหายตัวไป เอลลิสหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปในทางเดิน แต่คราวนี้ต่างจากครั้งแรก เพราะค่ายกลไม่มีการตอบสนองใด ๆ เขาสามารถเดินไปถึงอีกฝั่งของทางเดินได้อย่างสบาย ๆ ภายในเวลาเพียงสองวินาที เกรย์ซึ่งเฝ้ามองดูอยู่จากอีกฟากหนึ่งถึงกับตกตะลึงที่เห็นเขาก้าวข้ามทางเดินไปอย่างไม่สะทกสะท้าน เขาจำได้แม่นว่าเห็นเอลลิสก้าวเพียงแค่สามก้าวเท่านั้น แต่กลับไปโผล่อยู่ที่อีกฝั่งของทางเดินเสียแล้ว “นายมาจากที่ไหน?” เขาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น จากบทสนทนาสั้น ๆ ที่เพิ่งผ่านไป บอกได้อย่างชัดเจนว่าเอลลิสไม่น่าจะมาจากจักรวรรดิฉีหลิน “ที่ที่ห่างไกลออกไปน่ะ” เอลลิสตอบ “ดินแดนแห่งการทดสอบเหรอ?” เกรย์ถามอย่างสงสัย นั่นเป็นสถานที่เดียวที่เขารู้จักซึ่งมีพลังงานเวทหนาแน่นกว่าจักรวรรดิฉีหลิน “ดินแดนแห่งการทดสอบ? นั่นมันที่ไหนกัน?” เอลลิสถามด้วยความสับสน “มันเป็นสถานที่แปลกประหลาดน่ะ ถ้าไม่ได้มาจากที่นั่น แล้วนายมาจากไหน?” เกรย์ถามต่อ “ฉันมาจาก... เอ่อ... จะพูดยังไงดีล่ะ เอาเป็นว่ามาจากทวีปหลักก็แล้วกัน นายคงไม่รู้จักหรอกเพราะพวกนายติดแหง็กกันอยู่ในที่เล็ก ๆ แห่งนี้” เอลลิสตอบ “ที่เล็ก ๆ? ทวีปหลัก?” เกรย์ถาม สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสนอย่างเห็นได้ชัด “ใช่ ประมาณนั้นแหละ ฉันบังเอิญถูกส่งตัวมาที่นี่ระหว่างออกสำรวจเมื่อสองปีก่อน การได้พบสถานที่ที่เหล่าผู้ทรงอำนาจสูงสุดอยู่แค่ระดับโอเวอร์ลอร์ดแบบนี้ทำเอาฉันประหลาดใจมาก บอกตามตรงนะ สิ่งเดียวที่น่าสนใจในที่แห่งนี้ก็มีแค่ป่าสัตว์อสูรนี่แหละ” เอลลิสอธิบาย “บอกไว้ก่อนนะ อย่าพยายามบุกเข้าไปลึกในป่านั่นเด็ดขาด มีบางสิ่งที่น่ากลัวอยู่ในนั้นที่ทำให้ฉันรู้สึกขนลุก ฉันรู้สึกว่ามันสามารถกวาดล้างทวีปของพวกนายให้หายไปได้ง่าย ๆ เพียงแค่จามเท่านั้นแหละ” เอลลิสกล่าวเสริม น้ำเสียงของเขาสั่นเล็กน้อยเมื่อพูดถึงสิ่งที่เขาสัมผัสได้ในป่าสัตว์อสูร “เดี๋ยวนะ ว่าไงนะ?” เกรย์ซึ่งยังย่อยข้อมูลที่เอลลิสบอกไม่ทันถึงกับไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เขาพูดเกี่ยวกับตัวตนที่น่ากลัวซึ่งสามารถล้างบางทวีปอาซูร์ได้เพียงแค่การจาม สิ่งมีชีวิตหรือบุคคลนั้นจะต้องแข็งแกร่งขนาดไหนกันถึงสามารถทำลายทวีปอาซูร์ทั้งทวีปได้ด้วยการจามเพียงครั้งเดียว? “ที่นี่มีความลับซ่อนอยู่มากมาย ฉันไม่คิดว่าคนส่วนใหญ่ในทวีปของฉันจะรู้เรื่องนี้ ไม่อย่างนั้นมันคงถูกพวกผู้ทรงอำนาจระดับสูงสุดเข้าไปตรวจสอบไปนานแล้ว” เอลลิสกล่าว เกรย์นิ่งเงียบไปหลายนาที พยายามเรียบเรียงข้อมูลที่เพิ่งได้รับมา เขาไม่เคยอ่านพบมาก่อนเลยว่ามีทวีปอื่นอยู่นอกเหนือจากทวีปอาซูร์ เขาไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับการมีอยู่ของทวีปหลัก สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือการที่เอลลิสมองว่าพวกเขาอ่อนแอเพียงใด เขาดูเหมือนจะไม่ได้ให้ราคาเหล่าผู้เชี่ยวชาญระดับโอเวอร์ลอร์ดที่นี่เลยแม้แต่น้อย แถมยังมีเรื่องของพลังงานเวทที่เบาบางในทวีปของพวกเขาอีก เกรย์เคยคิดถึงความเป็นไปได้ที่จะมีสถานที่อื่นอยู่อีกหลังจากได้ไปเยือนดินแดนแห่งการทดสอบ แต่เมื่อไม่พบข้อมูลใด ๆ เขาก็เลิกคิดเรื่องนั้นไป “ว้าว!” นั่นคือคำเดียวที่หลุดออกมาจากปากของเกรย์หลังจากครุ่นคิดอยู่นานหลายนาที