บทที่ 42: แผนการ หลังจากก้าวออกมาจากจวนตระกูลหลิง หม่าหลางก็พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่ได้ยิน “เจ้าเด็กนั่นอยู่ในขอบเขตรวบรวมธาตุ แถมยังมีอายุเพียงสิบหกปีเท่านั้น!” “เมืองเมฆาเทาเล็กๆ แห่งนี้ กลับมีนักยุทธ์ที่เข้าสู่ขอบเขตรวบรวมธาตุได้ก่อนอายุยี่สิบปี! ไม่มันกินผลไม้เทพบางอย่างเข้าไป ก็ต้องได้รับสมบัติลับบางประการมาแน่ ข้าต้องไปสืบดูให้รู้ความ” การจะรู้จักใครสักคน วิธีที่เร็วที่สุดคือการหาข้อมูลจากศัตรูของเขา เพราะเป็นไปได้ว่าศัตรูอาจจะรู้จักตัวคุณดีกว่าที่คุณรู้จักตัวเองเสียอีก หม่าหลางนำคนของเขาไปยังจวนตระกูลเฉิง และเพียงครึ่งชั่วโมงต่อมา ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ดวงตาสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น “เมื่อสองเดือนก่อน เจ้าเด็กนั่นยังเป็นขยะที่ผู้คนต่างตราหน้า แต่จู่ๆ เขาก็ระเบิดพลังออกมา ตามข่าวจากตระกูลหลิง เจ้าเด็กนั่นแค่ทำตัวเก็บงำประกายในอดีต แต่ต่อให้เขาจะเก็บตัวแค่ไหน มันจะเป็นไปได้หรือที่จะถึงขั้นยอมให้คู่หมั้นถอนหมั้นกับตัวเอง?” “เหอะ คนของเมืองเมฆาเทามองเรื่องนี้ไม่กระจ่างเพราะพวกเขาอยู่ใกล้ชิดเกินไป! เจ้าเด็กนี่ต้องได้ครอบครองสมบัติล้ำค่าบางอย่างมาแน่ๆ พลังฝึกตนของเขาถึงได้ก้าวหน้าไปไกลถึงเพียงนี้ในระยะเวลาสั้นๆ!” “ไม่อย่างนั้นขยะที่มีรากฐานวิญญาณห้าธาตุปั่นป่วน จะสามารถระเบิดพลังฝึกตนจนถึงขอบเขตรวบรวมธาตุได้อย่างกะทันหันได้อย่างไร?” “และมันยังลามไปถึงขั้นที่แม้แต่อาวุโสเก้ายังถูกเจ้าเด็กนี่ปั่นหัวจนเชื่อสนิท!” “ขนาดขยะเช่นนี้ยังสามารถก้าวจากขอบเขตขัดเกลากายาขั้นที่สองเข้าสู่ขอบเขตรวบรวมธาตุได้ภายในเวลาเพียงสองเดือน หากข้าสามารถครอบครองมันได้...” หัวใจของหม่าหลางเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เขาถูกนับว่าเป็นอัจฉริยะในรุ่นนี้ของสำนักหมาป่าศิลา ในขณะเดียวกันเขายังเป็นศิษย์ของอาวุโสเจ็ด และหากวัดกันที่ความแข็งแกร่ง เขาก็ติดอันดับหนึ่งในสามศิษย์เอกของสำนัก เหล่าอาวุโสในสำนักต่างฝากความหวังไว้ที่เขา เพราะเขามีโอกาสที่จะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตน้าพุพุ่งพล่าน แต่หากเขาก้าวหน้าในระดับปกติ นั่นอาจต้องใช้เวลาอย่างน้อยอีกยี่สิบปี “ทันทีที่ข้าได้สมบัตินั่นมา ภายในสามปี... ไม่สิ อาจจะแค่ปีเดียว ข้าก็จะสามารถทะลวงเข้าสู่ขอบเขตน้าพุพุ่งพล่านได้ เพราะข้ามีรากฐานวิญญาณระดับปฐพีขั้นกลาง พรสวรรค์ตามธรรมชาติของข้าเหนือกว่าขยะนั่นไม่รู้กี่เท่า!” “อย่างไรก็ตาม ขุมพลังของตระกูลหลิงก็ไม่ใช่ขี้ๆ ข้าจะวู่วามไม่ได้ ไม่อย่างนั้นหากตระกูลหลิงถูกบีบจนถึงทางตัน พวกเขาอาจเลือกที่จะทำลายสมบัตินั่นทิ้งแทนที่จะส่งมอบมันให้ข้า ในกรณีนั้น ข้าก็จะไม่ได้อะไรเลย” “นอกจากนี้ หากข้าสร้างเรื่องเอิกเกริกที่นี่ มันอาจไปเข้าหูพวกยอดฝีมือคนอื่นๆ ในสำนัก เมื่อนั้นข้าคงไม่มีโอกาสได้ครอบครองสมบัตินั่นเพียงผู้เดียว” “ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าเด็กนั่นดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์บางอย่างกับอาวุโสเก้า แม้ว่าฐานะของอาวุโสเก้ากับอาจารย์ของข้าจะห่างชั้นกันมาก แต่หากเขาออกตัวปกป้อง ข้าก็คงไม่อาจขัดคำสั่งเขาได้อย่างเปิดเผย” “ดังนั้น เรื่องนี้ต้องทำอย่างแนบเนียน...” “...จริงด้วย ข้ามีความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างดีกับจ้าวพิษน้อย อวี่เจิ้ง คนผู้นี้เชี่ยวชาญการใช้พิษ และมีฉายาว่า ‘หัตถ์พิษไร้เงา’ หากข้าให้เขาช่วยลงมือ ข้าจะสามารถจัดการหลิงฮันได้อย่างง่ายดายแน่นอน หลังจากที่ข้าเค้นให้มันส่งมอบสมบัติลับออกมาแล้ว ข้าก็จะสังหารอวี่เจิ้งทิ้งเสีย แล้วประกาศต่อสาธารณชนว่ามันคือฆาตกรที่ฆ่าหางจ้าน” “ส่วนคนอื่นๆ ในตระกูลหลิง... ข้าจะฆ่าทิ้งให้หมดเพื่อกันเหนียว เพื่อเลี่ยงไม่ให้ข้อมูลรั่วไหลออกไปได้” “ข้าจะรีบส่งคนไปส่งจดหมายถึงจ้าวพิษน้อยทันที ข้าจะรั้งอยู่ที่นี่และทำเป็นผูกมิตรกับเจ้าเด็กนั่นไปก่อน พร้อมกับสืบหาต้นตอของสมบัติลับนั่นไปพร้อมๆ กัน” “ไม่เกินหนึ่งเดือน สมบัติลับชิ้นนี้จะต้องตกเป็นของข้า!” *** หลังจากหม่าหลางมาถึงเมืองเมฆาเทา เขายังคงปักหลักอยู่ที่นี่ และทุกๆ สองสามวัน เขาจะไปที่จวนตระกูลหลิงเพื่อดื่มสุราและสนทนากับหลิงฮัน ราวกับว่าเขาถูกชะตากับหลิงฮันตั้งแต่แรกพบ แต่อีกด้านหนึ่ง ชายผู้นี้กลับโลภมากอย่างยิ่ง เขามักจะหาข้ออ้างไปเรียกรับผลประโยชน์จากตระกูลย่อยอื่นๆ อยู่เสมอ ด้วยความเกรงกลัวต่ออำนาจของสำนักหมาป่าศิลา ประกอบกับหวาดกลัวทีมบังคับกฎที่เขานำมาด้วย ทำให้เขาทำสำเร็จทุกครั้ง เกือบหนึ่งเดือนแล้วนับตั้งแต่เขามาถึงครั้งแรก และเริ่มมีเสียงก่นด่าด้วยความโกรธแค้นจากตระกูลต่างๆ ในเมืองเมฆาเทา พวกเขาแทบอยากจะไล่เจ้าตัวดูดเลือดตนนี้ออกไปจากเมืองใจจะขาด แต่หลิงฮันกลับทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขายังคงมุ่งมั่นฝึกฝนอย่างหนักทุกวัน เพราะเขาต้องการบรรลุถึงช่วงสูงสุดของขอบเขตรวบรวมธาตุขั้นที่หนึ่งให้เร็วที่สุด เพื่อที่เขาจะได้มีความมั่นใจเพียงพอที่จะเข้าไปในเทือกเขาวายุทั้งเจ็ดเพื่อตามหาหญ้ามังกรปฐพีและกลับมาอย่างปลอดภัย ในระหว่างหนึ่งเดือนแห่งการฝึกฝนอย่างหนักนี้ เขาเกือบจะถึงช่วงสูงสุดของขั้นนี้แล้ว นิวเคลียสต้นกำเนิดทั้งห้าธาตุของเขาก็ใกล้จะถึงรูปแบบที่สมบูรณ์ที่สุด ความเร็วในการหมุนวนไม่สามารถเพิ่มขึ้นได้อีกแม้เพียงนิดเดียว มิเช่นนั้นเขาจะกระอักเลือดออกมาทันที อย่างไรก็ตาม ความเร็วในการหมุนนี้ยังคงเร็วกว่าในชาติที่แล้วมาก เนื่องจากนิวเคลียสทั้งห้าบรรลุความสมดุลที่สมบูรณ์แบบ ซึ่งช่วยเพิ่มความจุของเขาขึ้นอย่างมหาศาล เขายังได้ปรุงโอสถที่แตกต่างกันหลายชนิดในช่วงเวลานี้ รวมถึงยาคืนต้นกำเนิดระดับกลางบางส่วน และยาแก้พิษบางชนิด นี่คือการเตรียมพร้อมสำหรับการรับมือกับงูมังกรเกล็ดแดง เขาได้รับวัตถุดิบสำหรับโอสถเหล่านี้จากศาลาโอสถสวรรค์ เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน เขาได้ส่งมอบโอสถที่ปรุงเสร็จแล้วบางส่วนเป็นการตอบแทน ทำให้จูเหอซินตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง เนื่องจากโอสถเหล่านี้ปรุงโดยระดับปรมาจารย์ จึงมีคุณค่าทางการศึกษาวิจัยอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ‘ระดับพลังในปัจจุบันของข้าเทียบเท่ากับนักยุทธ์ทั่วไปในขอบเขตรวบรวมธาตุขั้นที่ห้า’ หลิงฮันครุ่นคิด ใบหน้าของเขาปรากฏร่องรอยของการชื่นชม รากฐานวิญญาณระดับเทพอมตะก็คือระดับเทพอมตะจริงๆ เจ้าของมันได้ครอบครองความได้เปรียบอย่างเด็ดขาดเมื่อต้องต่อสู้กับคู่ต่อสู้ในระดับพลังฝึกตนเดียวกัน แทบไม่มีโอกาสพ่ายแพ้เลย ‘การใช้เวลาหนึ่งเดือนเพื่อฝึกฝนหนึ่งขั้นให้สมบูรณ์... นี่ช้ากว่าที่ข้าคาดไว้มาก อย่างไรก็ตาม มันยังเร็วกว่าอวี่ถงมากนัก ถึงอย่างนั้น เมื่อเทียบกับขอบเขตขัดเกลากายา ความได้เปรียบตามธรรมชาติของรากฐานวิญญาณระดับเทพอมตะกลับดูลดลงไปไม่น้อย’ ‘หากข้ากินโอสถช่วยด้วย อัตราความเร็วก็คงเพิ่มขึ้นได้อีกหน่อย’ หลิงฮันคิด ทว่าเมืองเมฆาเทานั้นเล็กเกินไป โอสถที่จะช่วยให้นักยุทธ์ในขอบเขตรวบรวมธาตุเร่งความเร็วในการฝึกฝนนั้นมีขายน้อยมาก แม้แต่วัตถุดิบสำหรับโอสถเช่นนั้นก็ยังหาได้ยาก “ก๊อก ก๊อก ก๊อก” เสียงเคาะประตูดังขึ้น หลิวอวี่ถงเดินเข้ามาแล้วกล่าวว่า “หม่าหลางมาหาอีกแล้ว” หลิงฮันเผยรอยยิ้มดูแคลนและกล่าวว่า “เขาคงคิดว่าข้าได้รับสมบัติลับบางอย่างมา พลังฝึกตนของข้าถึงได้ก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว เขาพยายามจะสืบหาข้อมูลจากข้ามาหลายครั้งแล้ว” “ต้องการให้ข้าไล่เขาไปไหม?” หลิวอวี่ถงถาม นางอยู่ในขอบเขตรวบรวมธาตุขั้นที่เก้า และยิ่งไปกว่านั้นยังใกล้จะถึงช่วงสูงสุดของขั้นที่เก้าแล้ว การจะจัดการกับนักยุทธ์ในขอบเขตรวบรวมธาตุขั้นที่สี่นั้นง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ “ไม่จำเป็น ดูเหมือนว่าความอดทนของเขาใกล้จะหมดลงเต็มทีแล้ว ถึงเวลาที่เขาจะหงายไพ่ในมือออกมาเสียที” หลิงฮันส่ายหัว ดวงตาของเขาเป็นประกาย หม่าหลางอยู่ในช่วงสูงสุดของขอบเขตรวบรวมธาตุขั้นที่สี่ และนี่จะเป็นโอกาสดีที่เขาจะได้ทดสอบอานุภาพการต่อสู้ของตัวเอง เขาเดินไปยังห้องโถงใหญ่โดยมีหลิวอวี่ถงเดินตามหลัง หลิงตงซิงนั่งรออยู่ในห้องโถงแล้ว ทั้งหลิงจงควานและหลานชายของมันต่างก็อยู่ด้วยเช่นกัน แม้ว่าพวกเขาจะยืนอยู่ด้านข้าง แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มกว้าง ใครจะรู้ว่าพวกมันกำลังครุ่นคิดแผนการชั่วร้ายอะไรอยู่ ‘ถึงเวลาที่จะกำจัดหลิงจงควานและพวกของมันให้สิ้นซากแล้ว’ หลิงฮันคิด อย่างไรก็ตาม นอกจากหม่าหลางแล้ว ยังมีชายหนุ่มอีกคนสวมชุดสีดำสนิท เขามีลักษณะเหมือนคนตายเดินได้ เพราะไม่มีการแสดงออกทางสีหน้าเลยแม้แต่น้อย “น้องหลิง เราไม่ได้เจอกันสองสามวัน เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” หม่าหลางลุกขึ้นยืน ดวงตาของเขากวาดมองไปยังเรือนร่างที่งดงามและได้รูปของหลิวอวี่ถง เผยให้เห็นความกระหายใคร่อยู่ในแววตา ความงามที่หาได้ยากเช่นนี้ทำให้แม้แต่หัวใจของเขาถึงกับเต้นผิดจังหวะ เขาสาบานว่าหลังจากที่เขาฆ่าหลิงฮันและชิงสมบัติลับมาได้แล้ว เขาจะต้องครอบครองสตรีที่หาได้ยากนางนี้ให้ได้ หลิงฮันยิ้มบางๆ และกล่าวว่า “ข้าสบายดีมาก” ขณะที่หลิงตงซิงสั่งให้คนยกน้ำชามาเสิร์ฟ หม่าหลางก็เสนอคำเชิญให้หลิงฮันไปเที่ยวเล่นที่สำนักหมาป่าศิลาอย่างกระตือรือร้น เมื่อหลิงฮันยกถ้วยน้ำชาขึ้น และเปิดฝาถ้วยออก สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยทันที มีพิษอยู่ในถ้วย! เขาเป็นนักปรุงยา และนักปรุงยามักจะมีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับยาพิษและสารพิษอยู่เสมอ เนื่องจากโอสถบางชนิดต้องใช้ส่วนผสมที่เป็นพิษในการปรุง เพื่อใช้พิษสยบพิษ “เพล้ง!” เขาสะบัดฝ่ามือออกไป พลังต้นกำเนิดของเขาสร้างแรงสั่นสะเทือนจนถ้วยน้ำชาที่หลิงตงซิงกำลังจะยกขึ้นดื่มแตกกระจายทันที น้ำชาในถ้วยสาดกระจายไปทั่วทุกทิศทาง “ฮันเอ๋อ!” หลิงตงซิงตกใจมาก เขาไม่เข้าใจเลยว่าลูกชายของเขากำลังทำอะไร “มีพิษอยู่ในน้ำชา!” หลิงฮันกล่าว “อะไรนะ?” แววตาที่ดุดันวาบผ่านดวงตาของหลิงตงซิง ปฏิกิริยาแรกของเขาไม่ใช่การสงสัยในการตัดสินใจของลูกชาย แต่เขาหันไปจ้องเขม็งที่หลิงจงควานและหลานชายของมัน คนเดียวในที่แห่งนี้ที่มีทั้งแรงจูงใจและความสามารถในการวางยาพิษพวกเขา ย่อมต้องเป็นหลิงจงควานอย่างแน่นอน