Chapter 638: การต่อสู้ของศิษย์อาจารย์คนเดียวกัน “เจ้า... เจ้าเปลี่ยน ‘เพลิงพิโรธ’ ของเจ้าแล้วงั้นหรือ?” ดวงตาของฮั่นเฟิงจ้องเขม็งไปยังเปลวเพลิงสีเขียวเข้มที่กำลังบิดเร้าอยู่บนร่างของเสี่ยวเหยียน แม้ว่าเปลวเพลิงชนิดนั้นจะไม่ได้แผ่ไอสังหารที่รุนแรงออกมาอย่างเปิดเผย แต่ด้วย ‘สัมผัสทางจิตวิญญาณ’ ที่เฉียบคมอย่างยิ่งของเขา ฮั่นเฟิงก็ยังสามารถสัมผัสได้เลือนลางว่าเปลวเพลิงสีเขียวเข้มนั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงใด เสี่ยวเหยียนยิ้มรับท่าทีตกตะลึงของฮั่นเฟิง เปลวเพลิงสีเขียวเข้มสายหนึ่งวิ่งวนไปมารอบปลายนิ้วของเขาอย่างซุกซนราวกับมีชีวิต บางครั้งห้วงอากาศรอบข้างก็บิดเบี้ยวไปเล็กน้อยเมื่อปลายหางของเปลวเพลิงนั้นลากผ่าน “ศิษย์พี่ ข้าจะช่วยอาจารย์ชำระแค้นที่ท่านได้รับในตอนนั้นเอง” เสี่ยวเหยียนกำมือขวาแน่น ‘กระบองเฮวี่ยนหนัก’ ปรากฏขึ้นในมือ เขาตวัดกระบองที่หนักอึ้งสร้างแรงกดดันมหาศาลปะทะกับสายลม ก่อนจะชี้ปลายกระบองไปยังฮั่นเฟิงที่อยู่ห่างออกไป สีหน้าของฮั่นเฟิงเคร่งขรึมขึ้น เขากำมือแน่น เพลิงสีน้ำเงินเข้มไหลเวียนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะแปรสภาพเป็นกระบี่เพลิงเล่มยาวที่เขายกชี้ไปทางเสี่ยวเหยียน เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอำมหิต “อย่าใช้โทนเสียงสั่งสอนแบบนั้นมาพูดกับข้า ข้าไม่มีความเสียใจแม้แต่น้อยกับสิ่งที่ข้าทำในตอนนั้น สิ่งเดียวที่ข้าเสียดายคือการที่ข้ายังไม่ได้ครอบครอง ‘คัมภีร์เพลิงเทพ’ เสียที แต่ช่างเถอะ เพราะในตอนนี้เจ้าเองก็มาส่งมันถึงมือข้าแล้ว” “เจ้ามันเป็นเดรัจฉานจริงๆ...” เสี่ยวเหยียนถอนหายใจและส่ายหัว เขาเลิกพูดจาไร้สาระกับเดรัจฉานที่มืดบอดเพราะ ‘คัมภีร์เพลิงเทพ’ ตนนี้เสียที แสงสีเงินสว่างวาบขึ้นใต้ฝ่าเท้า ตามมาด้วยเสียงฟ้าร้องคำรามแผ่วเบาดังก้องไปทั่วท้องฟ้า ร่างของเสี่ยวเหยียนสั่นสะท้านทันทีที่เสียงฟ้าร้องสิ้นสุดลง “ภาพติดตาอย่างนั้นหรือ? ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะแข็งแกร่งขึ้นมากในช่วงสองปีที่ผ่านมา ตอนนี้เจ้าถึงกับก้าวมาถึงระดับนี้ได้โดยไม่ต้องพึ่งพาพลังของตาแก่คนนั้นแล้วสินะ แต่เจ้าคิดว่านั่นจะมีประโยชน์อันใดกับข้าอย่างนั้นหรือ?” ฮั่นเฟิงหัวเราะอย่างเย็นชาขณะจ้องมอง ‘ร่างของเสี่ยวเหยียน’ ที่ยังคงลอยค้างอยู่ในอากาศ ปีกเพลิงสีน้ำเงินเข้มบนหลังของเขากระพือเบาๆ ร่างกายถอยร่นไปด้านหลังหลายเมตรในลักษณะการร่อน แต่ในจังหวะที่เขากำลังเคลื่อนไหวนั้น ร่างสีดำร่างหนึ่งก็โผล่ขึ้นมาตรงหน้าเขาทันที! กระบองยักษ์ที่แฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาลและเสียงแหวกอากาศอันน่าหวาดหวั่นฟาดฟันลงมาอย่างรุนแรงและโหดเหี้ยม! ร่างของฮั่นเฟิงบิดเบี้ยวเล็กน้อยขณะที่เขาสร้างท่าทางแปลกตาหลบหลีก กระบองหนักเฉียดผ่านด้านหน้าของเขาไป แรงปะทะที่แฝงอยู่กับกระบองไม่ได้สร้างความเสียหายให้แก่ฮั่นเฟิงมากนักภายใต้การปกป้องของ ‘เพลิงใจสมุทร’ “ศิษย์น้อง แม้ความแข็งแกร่งของเจ้าจะเพิ่มขึ้นมากในตอนนี้ แต่จำนวนการต่อสู้ที่ศิษย์พี่คนนี้ผ่านมาก็นับว่าเกินกว่าจำนวนมื้ออาหารที่เจ้าเคยกินมาเสียอีก!” ฮั่นเฟิงหลบการโจมตีของเสี่ยวเหยียนแล้วยิ้มเย็น แขนของเขาสั่นไหวอย่างกะทันหัน กระบี่เพลิงในมือวาดวิถีโค้งอันชั่วร้ายที่เลี่ยงกระบองเฮวี่ยนพุ่งตรงเข้าใส่หน้าอกของเสี่ยวเหยียน “เคร้ง!” สีหน้าของเสี่ยวเหยียนไม่เปลี่ยนไปเลยเมื่อเผชิญกับการโจมตีอันโหดเหี้ยมของฮั่นเฟิง เขาสะบัดข้อมือเล็กน้อย กระบองเฮวี่ยนหมุนคว้างและบินกลับมาอย่างรวดเร็ว ในที่สุดมันก็ทำหน้าที่เสมือนโล่ที่เข้ามาขวางเบื้องหน้าของเสี่ยวเหยียน ป้องกันกระบี่เพลิงไว้ได้ทั้งหมด “ฉี่! ฉี่!” ปฏิกิริยาที่คล่องแคล่วของเสี่ยวเหยียนทำให้ฮั่นเฟิงเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ แขนของเขาสั่นไหวทันที กระบี่เพลิงในมือแยกออกเป็นจำนวนนับไม่ถ้วน ภาพติดตามากมายสลับไปมาระหว่างความเป็นจริงและภาพลวงตา ขณะที่แผ่พุ่งไอความร้อนพุ่งกระจายไปทุกทิศทาง ล้อมกรอบเสี่ยวเหยียนไว้อย่างสมบูรณ์ การโจมตีนั้นทั้งรวดเร็วและร้ายกาจ เสี่ยวเหยียนไม่ตื่นตระหนกแม้จะเผชิญกับการโจมตีที่เฉียบคมของฮั่นเฟิง แม้เขาจะสูญเสียพลังสนับสนุนของเยาเหลาไปเมื่อเร็วๆ นี้ แต่พลังเดิมของเขาในตอนนี้ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าตัวเขาที่เคยยืมพลังของเยาเหลามาใช้ในตอนนั้นเลย ยิ่งไปกว่านั้น พลังนี้เป็นของเขาโดยสมบูรณ์ ทำให้ควบคุมได้อย่างราบรื่นอย่างยิ่ง แสงสีเงินวับแวมใต้ฝ่าเท้าของเสี่ยวเหยียนขณะที่เขาใช้ท่วงท่าเท้าประหลาด ร่างของเขาส่ายไปมาซ้ายขวาอย่างผิดปกติเพื่อหลบหลีกคมกระบี่ทั้งหมดที่มาจากทุกทิศทาง กระบองเฮวี่ยนของเขาถูกตวัดออกเป็นระยะเพื่อปัดป้องแสงกระบี่เหล่านั้น ประกายไฟที่กระเด็นออกมาทำให้เห็นใบหน้าของชายหนุ่มที่ดูนิ่งสงบอย่างถึงที่สุด ร่างของเสี่ยวเหยียนหยุดชะงักกะทันหันขณะที่กำลังพุ่งตัวไปมา แสงสว่างจ้าขึ้นในชั่วขณะนั้น เสียงตะโกนต่ำดังออกมาจากลำคอของเขา ทันใดนั้น กระบองเฮวี่ยนในมือที่แฝงด้วยเพลิงสีเขียวเข้มก็พุ่งทะยานออกไป ทันทีทันใดนั้นมันได้สร้างภาพติดตาของกระบี่ที่ดูราวกับเป็นจริงและเป็นเพียงภาพลวงตาขึ้นท่ามกลางภาพติดตามากมายบนท้องฟ้า “เคร้ง!” เสียงใสๆ ดังขึ้นอย่างช้าๆ ร่างของคมกระบี่ที่เต็มท้องฟ้าหายไปในทันที เหลือเพียงกระบี่เพลิงเล่มยาวที่ปะทะเข้ากับกระบองเฮวี่ยนอย่างรุนแรง! “เฮอะ!” เสี่ยวเหยียนแผดเสียงต่ำทันทีที่สัมผัสได้ถึงพลังอันป่าเถื่อนที่ซัดสาดมาจากปลายกระบี่ โต้วชี่อันทรงพลังพุ่งพล่านออกมาจากทุกส่วนในร่างกาย ก่อนจะไหลไปตามเส้นชีพจรและถ่ายเข้าสู่ฝ่ามืออย่างรวดเร็ว แขนของเสี่ยวเหยียนแข็งแกร่งขึ้นอย่างเงียบเชียบด้วยพลังของโต้วชี่มหาศาลนั้น แขนของเสี่ยวเหยียนสั่นสะท้านอย่างฉับพลัน พลังระเบิดที่ทรงอานุภาพพุ่งออกมาจาก ‘กระบองเฮวี่ยนหนัก’ ก่อนจะถาโถมเข้าสู่ภายในกระบี่เพลิงอย่างบ้าคลั่ง “ปัง!” พลังถูกอัดเข้าไปอย่างเผด็จการ เห็นได้ชัดว่ากระบี่เพลิงที่ถูกควบแน่นมาจาก ‘เพลิงใจสมุทร’ เริ่มมีรอยร้าวปรากฏขึ้น สีหน้าของฮั่นเฟิงหม่นลงเล็กน้อยเมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงนี้ เขาจึงรีบปล่อยมือจากด้ามกระบี่ทันที เมื่อมือของเขาหลุดออกจากด้าม กระบี่นั้นก็ระเบิดออกทันทีด้วยเสียงดังสนั่นหลังจากสูญเสียพลังที่คอยสนับสนุน “‘เพลิงพิโรธ’ ของเจ้าคนนี้แปลกประหลาดนัก!” ประกายตาของฮั่นเฟิงวูบไหวอย่างรวดเร็วเมื่อกระบี่เพลิงระเบิดออก เมื่อตอนที่พลังของอีกฝ่ายซัดเข้ามาในกระบี่เพลิงก่อนหน้านี้ เขาได้สัมผัสอย่างชัดเจนว่า ‘เพลิงพิโรธ’ ของอีกฝ่ายกำลัง... แยก ‘เพลิงใจสมุทร’ ออกจากกัน! เมื่อได้เปรียบจากการโจมตี เสี่ยวเหยียนก็ไม่ลังเล มือของเขาฟาดเข้าที่ด้ามกระบองอย่างแรง กระบองเฮวี่ยนถูกห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงสีเขียวหยกอีกครั้ง มันพุ่งเข้าหาฮั่นเฟิงที่อยู่ใกล้ๆ ราวกับสายฟ้าสีเขียวเข้ม! แม้ฮั่นเฟิงจะมีความเร็วสูง แต่การหลบในระยะประชิดเช่นนี้ก็นับว่ายากลำบาก เขาจึงทำได้เพียงห่อหุ้มฝ่ามือด้วย ‘เพลิงใจสมุทร’ และตบเข้าใส่กระบองยักษ์อย่างแรง “เคร้ง!” เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นทันทีเมื่อฝ่ามือของเขากระแทกเข้ากับกระบอง พลังซัดสาดไปทั่วก่อนจะส่งผลให้กระบองกระเด็นออกไป ทว่าในจังหวะที่มือของฮั่นเฟิงสัมผัสกับกระบองนั้น เปลวเพลิงสีเขียวเข้มก็เปรียบเสมือนของเหลวเหนียวหนืดที่เกาะติดมือของเขาอย่างรวดเร็ว ขณะที่ถูกเปลวเพลิงสีเขียวเผาไหม้ ‘เพลิงใจสมุทร’ นั้นกลับเริ่มเบาบางลงอย่างเห็นได้ชัด! ความกระวนกระวายใจเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของฮั่นเฟิงเมื่อเห็น ‘เพลิงใจสมุทร’ ของตนค่อยๆ เบาบางลง จากการสัมผัสระยะประชิดเช่นนี้ เขามั่นใจได้เลยว่า ‘เพลิงพิโรธ’ ที่เสี่ยวเหยียนใช้ในครั้งนี้ไม่ใช่ ‘เพลิงดอกบัวเขียวแก่นแท้’ จากเมื่อก่อนอย่างแน่นอน! โต้วชี่มหาศาลพุ่งออกมาจากฝ่ามือของฮั่นเฟิงอย่างกะทันหัน หลังจากการปะทะนั้น เปลวเพลิงสีเขียวเข้มที่เกาะติดร่างของเขาก็ดับลง ฮั่นเฟิงถอยหลังกลับไปทันที สีหน้าของเขาเคร่งขรึมขณะจ้องมองรอยยิ้มที่อบอุ่นของชายหนุ่มในชุดดำผู้นี้ เจ้าคนนี้แปลกประหลาดและรับมือยากขึ้นกว่าเดิมหลังจากไม่ได้พบกันสองปี ความประหลาดใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเสี่ยวเหยียนเมื่อเห็นว่าฮั่นเฟิงไม่เสียแรงเปล่าในการสลัดเปลวเพลิงสีเขียวเข้มออกไป เจ้าคนนี้เป็นดั่งที่เยาเหลากล่าวไว้จริงๆ เขามีพรสวรรค์ที่โดดเด่นทั้งในด้านการปรุงยาและการฝึกฝน แม้เสี่ยวเหยียนจะแข็งแกร่งขึ้นมากในช่วงสองปีนี้ แต่มันชัดเจนว่าความแข็งแกร่งของเจ้าคนนี้พุ่งทะยานขึ้นไปมากเช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้น มันอาจจะเป็นไปตามที่เขาพูดจริงๆ ฮั่นเฟิงในตอนนี้ได้แตะขอบเขตของยอดฝูมือระดับโต้วจงแล้ว บางทีเขาอาจจะสามารถก้าวเข้าสู่ชนชั้นที่ทรงพลังยิ่งใหญ่นั้นได้ในวันหนึ่ง “คนที่จะเข้าตาตาแก่คนนั้นจนได้รับเป็นลูกศิษย์ย่อมไม่ธรรมดาจริงๆ... ข้าประเมินเจ้าต่ำไปในตอนแรก” ฮั่นเฟิงก้มลงมองมือสีดำที่เกรียมเล็กน้อยของตน เขาถอนหายใจและส่ายหัวก่อนจะสูดลมหายใจเบาๆ เขาเงยหน้าขึ้นและจ้องเขม็งไปที่เสี่ยวเหยียนด้วยสายตาอำมหิต ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้มเย็นชาว่า “แม้ความแข็งแกร่งของเจ้าจะเติบโตขึ้นมากในช่วงสองปีนี้ แต่ข้าก็ไม่ได้ใช้เวลาไปอย่างเปล่าประโยชน์เช่นกัน...” อักขระในมือของฮั่นเฟิงเปลี่ยนไปตามเสียงของเขา ทันใดนั้น โต้วชี่อันยิ่งใหญ่ก็พุ่งระเบิดออกมาจากร่างของเขา พลังของโต้วชี่นี้เกินกว่าระดับจุดสูงสุดของโต้วหวงทั่วไปไปไกลมาก มันถึงขั้น... ก้าวไปถึงระดับที่มีเท้าข้างหนึ่งเหยียบเข้าสู่ชนชั้นโต้วจงแล้ว! การปรากฏขึ้นอย่างฉับพลันของโต้วชี่อันทรงพลังทำให้สนามรบที่โกลาหลไม่ไกลจากนั้นเงียบลงทันที สายตาที่ตกตะลึงจำนวนมากถูกส่งมา และสายตาเหล่านั้นก็เปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นทันทีเมื่อจับจ้องไปที่ร่างของฮั่นเฟิง “เจ้าคนนี้... ก้าวเข้าสู่ชนชั้นโต้วจงแล้วจริงๆ งั้นหรือ...” ไม่ว่าจะเป็นผู้เชี่ยวชาญจากสถาบันชั้นในหรือผู้เชี่ยวชาญจาก ‘ภูมิภาคแบล็กคอร์เนอร์’ ต่างก็รู้สึกตกตะลึงไปถึงจิตวิญญาณเมื่อเห็นฮั่นเฟิงปล่อยออร่าอันยิ่งใหญ่ออกมา แทบจะไม่มีใครเคยเห็นฮั่นเฟิงต่อสู้ในช่วงสองสามปีที่ผ่านมานี้เลย จึงไม่มีใครรู้เลยว่าเจ้าคนนี้ได้บรรลุถึงขั้นนี้โดยไม่รู้ตัว! โต้วชี่ที่สะเทือนเลื่อนลั่นซึ่งปะทุออกมาอย่างกะทันหันทำให้ซูเชียนรวมถึงพี่น้องทองเงินถึงกับชะงักไป ดวงตาสามคู่มองไปยังต้นตอของการปะทุของโต้วชี่นั้น และดวงตาของแต่ละคนก็เต็มไปด้วยอารมณ์ที่แตกต่างกัน “เจ้าคนนี้ช่างเจ้าเล่ห์นัก แม้แต่พวกเราก็ยังไม่รู้เลยว่าเขาไปถึงระดับนั้นแล้ว...” พี่น้องทองเงินหันมาสบตากันเอง ในแววตาของพวกเขาแฝงไปด้วยความอิจฉาอย่างช่วยไม่ได้ ทั้งสองติดอยู่ที่จุดสูงสุดของระดับโต้วหวงมาเกือบสิบปี แต่ก็ไม่ได้ก้าวหน้าขึ้นแม้แต่น้อย ในขณะที่ฮั่นเฟิงกลับแสดงสัญญาณของการก้าวไปสู่ระดับที่สูงขึ้นภายในเวลาไม่ถึงห้าปี ความเร็วเช่นนี้ทำให้พวกเขาอดรู้สึกอิจฉาในใจไม่ได้ หัวใจของซูเชียนค่อยๆ จมลงเมื่อค้นพบว่าต้นตอของโต้วชี่นั้นคือฮั่นเฟิง หากฮั่นเฟิงได้ก้าวเท้าครึ่งหนึ่งเข้าสู่ชนชั้นโต้วจงจริงๆ พลังการต่อสู้ของเขา... ก็น่าจะพุ่งทะยานขึ้นหลายเท่า หากเขาต้องใช้ ‘เพลิงพิโรธ’ ของเขา แม้แต่ซูเชียนก็ต้องยอมรับว่าเขาอาจจะรับมือได้ยาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเสี่ยวเหยียนเลย เดิมทีซูเชียนหวังว่าเสี่ยวเหยียนจะสามารถรั้งฮั่นเฟิงไว้ได้ แต่จากสถานการณ์ในปัจจุบัน ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะพังทลายลง หากฮั่นเฟิงสามารถปลีกตัวออกมาและเข้าร่วมกับพี่น้องทองเงินได้ แม้แต่เขาก็อาจจะพ่ายแพ้ ในกรณีนั้น สถาบันชั้นในอาจจะได้รับความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ในคราวนี้ ซูเชียนถอนหายใจออกมาอย่างสิ้นหวัง เขาบังคับตัวเองให้มีสติในทันที ตอนนี้เขาทําได้เพียงฝากความหวังไว้กับเจ้าหนุ่มคนนั้นที่มักจะสร้างปาฏิหาริย์อยู่เสมอ ความกังวลอื่นๆ ของเขาทั้งหมดคงไม่ช่วยอะไร... “เจ้าหนุ่ม เจ้าจะยังสามารถขวางฮั่นเฟิงในครั้งนี้ได้หรือไม่?” ซูเชียนเบนสายตาไปและพึมพำเบาๆ ขณะจ้องมองไปยังชายหนุ่มในชุดดำที่ไม่อาจเห็นสีหน้าได้ชัดเจน