Chapter 646: แผนการ ไม่มีผู้คนแม้แต่คนเดียวในโถงใหญ่ตอนที่เซียวเหยียนเดินออกมาจากห้องลับ เขาประหลาดใจเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มขมขื่น เขามองหาเก้าอี้แล้วทิ้งตัวลงนั่งอย่างอ่อนแรงก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก การต้องเร่งรีบทำโน่นทำนี่ตลอดช่วงเวลานี้ทำให้เขารู้สึกเหนื่อยล้าอยู่ไม่น้อย “เอี๊ยด...” ประตูโถงถูกผลักเปิดออกเบาๆ ในขณะที่เซียวเหยียนกำลังพักฟื้นโดยหลับตาอยู่ ทันใดนั้นเงาร่างยาวก็ทอดตัวลงมาเมื่อแสงอาทิตย์ส่องกระทบเข้ากับร่างสูงโปร่ง ความดีใจฉายชัดขึ้นในดวงตาคู่สวยของหญิงสาวผู้ผลักประตูเข้ามา เมื่อเห็นเซียวเหยียนนั่งพักอยู่บนเก้าอี้โดยหลับตาลง ทันใดนั้นเธอก็เกิดเกรงว่าจะไปรบกวนการพักผ่อนของเขา หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เริ่มถอยกลับออกไป “ฮิฮิ เข้ามาแล้วจะรีบจากไปทำไม?” เสียงอันอบอุ่นดังขึ้นกะทันหัน ทำเอาหญิงสาวผู้กำลังถอยฝีเท้าหยุดชะงัก ดวงตาคู่สวยเหลือบมองและเห็นว่าเซียวเหยียนที่กำลังหลับตาพักผ่อนได้ลืมตาขึ้นโดยไม่รู้ตัว บัดนี้เขากำลังมองมาที่เธอพร้อมรอยยิ้ม “บาดแอมเป็นอย่างไรบ้าง?” เซียวอวี้หยุดยืนอยู่ที่ประตู สายตาของเธอกวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะถามเบาๆ “ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เธออ่อนโยนถึงเพียงนี้?” เซียวเหยียนประหลาดใจขณะมองไปที่เซียวอวี้ ผู้หญิงคนนี้ดุร้ายกับเขามาตั้งแต่ยังเด็ก แล้วเธอจะมาพูดจาอ่อนหวานเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? เซียวอวี้รู้สึกโกรธขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำพูดประหลาดใจของเซียวเหยียน เจ้าเด็กนี่ปากหวานไม่เปลี่ยนทั้งที่ไม่ได้เจอกันตั้งสองปี อย่างไรก็ตาม ก็เพราะคำพูดที่คุ้นเคยเหล่านี้ของเซียวเหยียนนั่นแหละ ที่ทำให้ความห่างเหินค่อยๆ จางหายไป และความสนิทสนมในอดีตก็เริ่มหวนคืนมา เซียวอวี้กลายเป็นคนพูดตรงไปตรงมาหลังจากละทิ้งความห่างเหินในใจ เธอสาวเท้าก้าวเดินด้วยเรียวขายาวอันเซ็กซี่—เรียวขาที่เซียวเหยียนเคยหมายปองในตอนนั้น—เดินเข้ามาในโถง จากนั้นเธอก็นั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ เซียวเหยียน ถึงตอนนั้นเองที่เธอหันหน้าไปมองใบหน้าที่คุ้นเคยซึ่งกำลังยิ้มอยู่ หลังจากไม่ได้เจอกันสองปี หมอนี่ที่เคยสร้างความปวดหัวอย่างหนักให้เธอในตอนนั้น กลับดูเติบโตขึ้นมาก ใบหน้าที่ยังดูอ่อนเยาว์และหมดจดดูสว่างไสวและกระจ่างตาเมื่อเขายิ้ม มันมอบความรู้สึกอบอุ่นที่อธิบายไม่ถูกให้กับผู้คน “พวกเธอสบายดีกันไหมตลอดสองปีที่ผ่านมา?” เซียวเหยียนชิงทำลายความเงียบก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาอยู่กับเซียวอวี้ตามลำพังหลังจากขึ้นมาจากใต้ดิน แม้ว่าครั้งล่าสุดเขาจะแวะมาที่ ‘ประตูพาน’ แต่เขาก็ไม่ได้สนทนากับเซียวอวี้และคนอื่นๆ มากนักเพราะติดเรื่องเวลา “อืม เสี่ยวหนิงกับเสี่ยวเม่ยก็เข้าสู่สถาบันชั้นในแล้ว พวกเขาสบายดีมากภายใต้การคุ้มครองของ ‘ประตูพาน’” เซียวอวี้พยักหน้าและถอนหายใจ เธอรีบกวาดสายตามองเซียวเหยียนก่อนจะพูดอย่างโมโหเล็กน้อย “คราวหลังทำอะไรควรระวังให้มากกว่านี้ เธอรู้ไหมว่าพวกเรารู้สึกสิ้นหวังแค่ไหนตอนที่เธอถูก ‘เปลวเพลิงสวรรค์’ กลืนกินไป? ตอนนี้เธอเป็นคนเดียวที่สามารถกอบกู้ตระกูลเซียวให้กลับมารุ่งเรืองได้ หากเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นกับเธอ คาดว่าคงไม่มีใครแก้แค้นให้คนในตระกูลเราได้อีกแล้ว!” เซียวเหยียนหัวเราะขมขื่นขณะมองเซียวอวี้ที่คิ้วขมวดมุ่นจนแทบจะตั้งตรง หลังจากเธอพูดจบเขาก็ถอนหายใจ “คนเราถ้าอยากจะแก้แค้นก็ต้องมีพลังเสียก่อน แล้วการจะไขว่คว้าพลังมาได้ จะไม่มีความเสี่ยงได้อย่างไรกัน?” เซียวเหยียนรู้สึกผิดต่อคนรุ่นหลังของตระกูลเซียว สาเหตุที่ตระกูลเซียวต้องเผชิญกับหายนะเช่นนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา คนในตระกูลได้รับบาดเจ็บสาหัสและล้มตายไปไม่น้อย พ่อแม่ของคนรุ่นหลังบางคนถึงกับต้องสละชีวิต แม้เขาจะไม่ใช่ต้นเหตุทั้งหมด แต่ความรู้สึกผิดนั้นยังคงอยู่ เซียวอวี้พูดไม่ออกเมื่อมองใบหน้าที่ค่อนข้างตอบซูบของเซียวเหยียน แม้คนผู้นี้จะไม่เคยแสดงความกังวลในใจออกมาทางสีหน้าเลย แต่เป็นไปได้สูงว่าความกดดันที่เขาแบกรับไว้นั้นมหาศาลมาก เขาย่อมเข้าใจดีถึงความสำคัญของตนเองที่มีต่อตระกูลเซียว ยิ่งไปกว่านั้นยังมีเรื่องของท่านอาเซียวที่หายตัวไป... “เอาเถอะ เรื่องนี้เราอย่าเพิ่งพูดถึงเลย” เซียวเหยียนยิ้มเมื่อรู้สึกว่าบรรยากาศเริ่มหนักอึ้ง เขาเปลี่ยนหัวข้อและหยอกล้อ “สองปีแล้วนะ มีหนุ่มโชคดีคนไหนมาจีบเธอหรือยัง?” “ชิ ใครจะไปจีบติดกันง่ายๆ ล่ะย่ะ” เซียวอวี้หน้าแดงซ่านขณะทำปากขมุบขมิบ ทันใดนั้นเธอก็นำบัตรสองสามใบออกจากแหวนเก็บของแล้วยื่นให้เซียวเหยียน “นี่คือ ‘บัตรพลังเพลิง’ ของ ‘ประตูพาน’ ในปัจจุบัน อู๋เฮ่าและหูเจียฝากให้เอามาให้เธอตอนที่เธอหายจากอาการบาดเจ็บสนิทแล้ว อย่างไรเสีย เธอก็เป็นผู้นำที่แท้จริงของ ‘ประตูพาน’” เซียวเหยียนสะดุ้งเล็กน้อย เขาไม่ได้หยิบบัตรเหล่านั้นแต่เพียงยิ้มและส่ายหน้า เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “ฉันไม่ใช่คนเดียวที่มีส่วนทำให้ ‘ประตูพาน’ มาถึงจุดนี้ได้ ฉันอาจจะไม่ได้อยู่ที่สถาบันเจียหนานนานนัก ให้พวกเธอเป็นคนดูแลเรื่องพวกนี้ไปดีกว่า” “เธอจะไปงั้นเหรอ? จะไปที่ไหน?” สีหน้าของเซียวอวี้เปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น น้ำเสียงของเธอรีบร้อนขณะเอ่ยถาม “ฉันก็ต้องกลับจักรวรรดิเจียหม่าสิ” เซียวเหยียนยิ้ม ทว่าประกายเย็นเยียบวูบไหวขึ้นในดวงตาสีดำสนิทของเขา “ฉันต้องสะสางหนี้แค้นตั้งแต่สมัยก่อนใช่ไหมล่ะ?” “เธอจะไปตามหาสำนักเมฆาครามงั้นเหรอ? ฉันไปด้วยนะ ฉันอยากจะไปดูคนในตระกูลที่รอดชีวิตมาได้บ้าง” “ใจเย็นก่อน ไม่จำเป็นต้องรีบ อีกพักใหญ่กว่าฉันจะกลับไป ครั้งนี้ที่กลับไปจะต้องเกิดการต่อสู้ที่ดุเดือดแน่ ดังนั้นฉันต้องเตรียมทุกอย่างให้พร้อม ตอนนั้นฉันเคยถูกไล่ออกจากจักรวรรดิมาครั้งหนึ่งแล้ว ฉันไม่อยากถูกไล่ออกเป็นครั้งที่สอง” เซียวเหยียนโบกมือพลางกล่าว “ส่วนพวกเธอ อยู่ที่สถาบันเจียหนานต่อไปดีที่สุด ที่นี่ปลอดภัยที่สุดแล้ว ไม่ต้องขัดหรอก ครั้งนี้ฉันไม่ได้ไปเยี่ยมญาติ แต่เป็นการต่อสู้ถึงตายจริงๆ เธอควรเข้าใจดีว่าสำนักเมฆาครามในจักรวรรดิเจียหม่านั้นแข็งแกร่งเพียงใด ดังนั้นฉันจะประมาทไม่ได้” เซียวอวี้ทำได้เพียงพยักหน้าอย่างหดหู่เมื่อเห็นสีหน้าที่จริงจังและริมฝีปากที่เม้มแน่นของเซียวเหยียน ปัจจุบันตระกูลเซียวอยู่ในสภาพบอบช้ำ ในฐานะคนรุ่นหลัง พวกเขาทำได้เพียงเชื่อฟังการตัดสินใจทั้งหมดของเซียวเหยียน ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากผ่านไปไม่กี่ปี เซียวเหยียนก็ไม่ใช่เด็กหนุ่มที่เอาแต่ใจคนเดิมอีกต่อไป บ่าของเขาในปัจจุบันมีความสามารถมากพอที่จะแบกรับภาระทุกอย่างไว้ได้ และความกล้าหาญนั้นก็ทำให้พวกเขาแทบไม่มีทางเลือกนอกจากต้องยอมทำตาม “วางใจเถอะ พวกเธอทุกคนจะได้กลับจักรวรรดิเจียหม่าแน่เมื่อฉันสะสางทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว” เซียวเหยียนตบไหล่เซียวอวี้แล้วหัวเราะ เซียวอวี้พยักหน้าอย่างหมดทางเลือก ทันใดนั้นเธอก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ “อ้อ จริงสิ ท่านพี่เซียวลี่เหมือนจะตามหาเธออยู่นะ เธอควรไปพบเขาหน่อยจะดีกว่า” “งั้นเหรอ?” เซียวเหยียนเลิกคิ้วก่อนจะพยักหน้าเบาๆ เขาพูดคุยและยิ้มแย้มกับเซียวอวี้อีกครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็เป็นฝ่ายลุกขึ้นเพื่อไปตามหาเซียวลี่ “พี่รอง ท่านตามหาผมมีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ?” เซียวเหยียนบังเอิญเจอเซียวลี่ในห้องของอีกฝ่ายพอดี จึงรีบถามพร้อมรอยยิ้ม “บาดแผลหายดีหรือยัง?” เซียวลี่ดีใจมากเมื่อเห็นเซียวเหยียน พี่ชายดึงเขาเข้ามาในห้องแล้วถามด้วยความเป็นห่วง เซียวเหยียนยิ้มและพยักหน้า สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ร่างของเซียวลี่เพื่อรอให้อีกฝ่ายพูด เซียวลี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งขณะถูกเซียวเหยียนจ้องมอง จากนั้นเขาก็พูดช้าๆ “ปัจจุบัน ‘เขตมุมมืด’ กำลังวุ่นวายเพราะการล่มสลายของ ‘พันธมิตรทมิฬ’ นี่ถือเป็นโอกาสที่ดีเลย แม้ ‘เขตมุมมืด’ จะวุ่นวาย แต่ก็มีผู้แข็งแกร่งอยู่ไม่น้อย หากเราสามารถรวบรวมพวกเขามาได้ นั่นน่าจะเป็นกำลังเสริมที่ดีเมื่อเราต้องไปแก้แค้นสำนักเมฆาครามในอนาคต” “ท่านจะตั้งกลุ่มใน ‘เขตมุมมืด’ งั้นเหรอ?” เซียวเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางพูดเสียงเบา “คนที่นั่นล้วนเป็นคนชั่วร้ายที่ควบคุมไม่ได้ พวกที่เลียเลือดจากคมดาบ การจะรวบรวมคนพวกนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ” “ฮ่าๆ คนพวกนั้นร้ายกาจจริงๆ นั่นแหละ แต่ถ้าจะควบคุมพวกเขาให้อยู่หมัด เราต้องร้ายกาจยิ่งกว่า ลูกน้องของข้าตอนนี้ก็เคยเป็นพวกหยิ่งยโสมาก่อนเหมือนกัน แต่สุดท้ายก็ยังยอมก้มหัวเชื่อฟังคำสั่งข้าอยู่ดี” เซียวลี่หัวเราะ “ถ้าเจ้าเต็มใจจะช่วยข้าคราวนี้ เรื่องก็น่าจะไม่ยากจนเกินไป แม้ ‘ประตูพาน’ จะมีศักยภาพสูงแต่ก็เป็นเพียงแค่นักเรียนเท่านั้น อีกอย่างด้วยปัจจัยเรื่องสภาพแวดล้อม เจ้าไม่อาจบังคับให้พวกเขาเชื่อฟังคำสั่งอย่างเข้มงวดเกินไปได้ แต่ ‘เขตมุมมืด’ นั้นต่างออกไป ใครไม่เชื่อฟังก็แค่ฆ่าทิ้ง มันจึงควบคุมได้ง่ายกว่าแน่นอนว่าเงื่อนไขคือเจ้าต้องมีพลังมากพอ เจ้าว่าอย่างไร?” เซียวเหยียนพยักหน้าเล็กน้อยพลางกล่าวความคิดเห็น “คนใน ‘เขตมุมมืด’ มีความสามารถในการต่อสู้ที่แข็งแกร่งจริงๆ หากเราสามารถควบคุมพวกเขาได้ย่อมส่งผลดีต่อเราไม่น้อย อย่างไรเสียสำนักเมฆาครามก็มีผู้แข็งแกร่งมากมาย การจะทำอะไรบางอย่างคนเดียวมันยากเกินไป” “ถ้าเจ้าพูดแบบนี้ แสดงว่าไม่มีข้อโต้แย้งแล้วใช่ไหม?” เซียวลี่ดีใจจนปรบมือแล้วพูด “ถ้าพี่รองมีความสามารถก็ลงมือทำได้เลยครับ หากท่านพบปัญหาที่จัดการไม่ได้ค่อยมาบอกผม สำหรับพวกที่กล้าขัดขวาง... ก็แค่ตาย!” เซียวเหยียนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพร้อมโบกมือด้วยจิตสังหารที่จริงจัง “ฮ่าๆ ดี ใจถึงดี” เซียวลี่หัวเราะลั่น เขาตบไหล่เซียวเหยียนแล้วรีบพูดต่อ “แต่ว่ายังมีปัญหาใหญ่อีกอย่างหนึ่ง” “เรื่องอะไรครับ?” เซียวเหยียนถามด้วยความประหลาดใจ “สถาบันชั้นใน” เซียวลี่พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “สถาบันชั้นใน?” เซียวเหยียนขมวดคิ้ว “สถาบันชั้นในมีความหวาดระแวงต่อกลุ่มที่แข็งแกร่งเกินไปใน ‘เขตมุมมืด’ มาโดยตลอด ‘พันธมิตรทมิฬ’ คือตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุด หากเราตั้งกลุ่มใน ‘เขตมุมมืด’ ได้สำเร็จ คาดว่าคงจะดึงดูดความสนใจของสถาบันชั้นในเข้าให้ ถึงตอนนั้น...” เซียวลี่ทำปากจือแล้วพูดกับเซียวเหยียน “ดังนั้น เจ้าต้องโน้มน้าวซูเชียนก่อนตัดสินใจทำอะไรลงไป ไม่อย่างนั้นไม่ช้าก็เร็วต้องมีปัญหาแน่ อาจจะถึงขั้นต้องชักดาบเข้าใส่กันเลยทีเดียว” เซียวเหยียนหรี่ตาลง ครู่หนึ่งต่อมาเขาก็หัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “ท่านไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ สถาบันชั้นในจับตาดูกลุ่มที่แข็งแกร่งใน ‘เขตมุมมืด’ ก็เพราะกลัวว่าพวกเขาจะก่อเรื่องต่อสถาบันเท่านั้น เจตนาของเราไม่ได้อยู่ที่นั่น และไม่จำเป็นต้องขัดแย้งกับพวกเขา ยิ่งไปกว่านั้น เรายังช่วยสถาบันเฝ้าระวังกลุ่มอื่นๆ แทนได้ด้วย แบบนี้ไม่ส่งผลเสียต่อสถาบันชั้นในหรอกครับ” “ก็จริงอย่างที่เจ้าว่า แต่ข้ายังคิดว่าบอกพวกเขาไว้ก่อนดีกว่า จะได้เลี่ยงปัญหาในอนาคต” เซียวลี่พูดตามความคิดของเขา นิสัยของเขาคือร้ายกาจและรอบคอบ โดยพื้นฐานแล้วเขาไม่ไว้ใจใครนอกจากญาติพี่น้องไม่กี่คน เซียวเหยียนยิ้มและพยักหน้า เขาลุกขึ้นแล้วพูดว่า “ตกลงครับ ผมจะไปหาผู้อาวุโสสูงสุดเพื่อปรึกษาเรื่องนี้ ถ้าเขาเห็นด้วย ท่านก็มุ่งหน้าไป ‘เขตมุมมืด’ ได้เลย” “ถ้าเรื่องนี้สำเร็จ เราก็ไม่จำเป็นต้องหวั่นเกรงสำนักเมฆาคราม แม้ว่าพวกมันจะขนกำลังคนมาทั้งสำนักก็ตาม!”