**บทที่ 2024: การเข้ามาแทนที่** ทว่าเรื่องราวเหล่านี้หาใช่สิ่งที่สามารถอธิบายให้แจ้งชัดได้โดยง่าย—ข้อได้เปรียบของหลินอี้นั้นคล้ายคลึงกับจางหน่ายพ่าว มันล้วนถือกำเนิดมาจากเคล็ดวิชาที่เขาฝึกฝน พรสวรรค์ของเขาหาได้เลิศเลอเสียดฟ้า หากแต่เป็นความประจวบเหมาะที่ลงตัวพอดีเสียมากกว่า ณ ชั้นบนของวิลล่า ฉู่เมิ่งเหยาและเฉินอวี่ซูกำลังแช่น้ำอยู่ในอ่างอาบน้ำด้วยกัน “พี่เหยาเหยา พี่คิดว่าหวังซินเหยียนคนนั้นจะกลายเป็นภรรยาหลวงของพี่ชายบอดี้การ์ดได้หรือเปล่า?” เฉินอวี่ซูเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางไอน้ำอุ่นที่อบอวล “ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ?” ฉู่เมิ่งเหยาส่ายหน้าเบาๆ หยดน้ำพราวระยับเกาะตามผิวพรรณ “ถ้าเธอได้เป็นภรรยาหลวงขึ้นมาจริงๆ พวกเราจะไม่โดนเธอรังแกแย่เหรอ? พี่เหยาเหยา เราต้องหาทางทำอะไรสักอย่างแล้วนะ!” อวี่ซูเอ่ยด้วยน้ำเสียงลนลานเล็กน้อย “แล้วเธอจะให้ฉันทำยังไง?” ฉู่เมิ่งเหยาขมวดคิ้วมุ่น “ปัญหาในตอนนี้คือในใจของหลินอี้ไม่มีถังอวิ๋นอยู่อีกต่อไปแล้ว ที่เขาคบกับเฟิงเสี่ยวเสี่ยวก็เพราะความสงสารในคราแรก แต่พอเวลาผ่านไป ความผูกพันก็ยิ่งลึกซึ้ง แถมเฟิงเสี่ยวเสี่ยวก็ยังอนุญาตให้เขาหาผู้หญิงคนอื่นได้อีก หลินอี้เลยไม่มีความรู้สึกผิดหลงเหลืออยู่เลย แล้วเราจะไปขวางอะไรได้? ต่อให้เราห้ามเขาไม่ให้ยุ่งกับซินเหยียน เขาก็ต้องไปมีคนอื่นอยู่ดี อีกอย่าง... พวกเราจะขวางได้จริงๆ น่ะเหรอ? ขนาดตอนนั้นเรายังขวางถังอวิ๋นไม่ได้เลยไม่ใช่หรือไง?” “เรื่องนั้น...” เฉินอวี่ซูนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง “มันก็จริง แต่คู่แข่งมันเยอะเกินไปแล้วนะ ฉันว่าฮั่นจิ้งจิงกับพี่ซือหานก็ดูไม่เลว หรือแม้แต่พี่อี้อี้ก็ยังพอไหว ยังไงเธอก็เป็นดารา แถมอายุมากกว่าพวกเรานิดหน่อย ก็น่าจะพอเป็นพี่สาวที่ดีได้...” “ฮั่นจิ้งจิงน่ะเหรอ? ยัยเด็กนั่นดูท่าทางจะหัวดีแต่บางทีก็ซื่อจนบื้อ ส่วนซินเหยียนเองก็นิสัยดี เธอเป็นผู้หญิงเงียบๆ ไม่ค่อยชอบแก่งแย่งกับใคร” ฉู่เมิ่งเหยากล่าวต่อ “ส่วนสองดาราสาวนั่นน่ะ เลิกคิดไปได้เลย พวกเธอจะยอมแชร์ความรักกับคนอื่นได้ยังไง? ที่ฉันเคยล้อเล่นน่ะมันก็แค่เรื่องขำๆ จะให้ย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันจริงๆ น่ะเหรอ เป็นไปไม่ได้หรอก” “นั่นสินะ...” เฉินอวี่ซูพยักหน้าเห็นพ้อง “หรือว่าพวกเราจะคิดมากกันไปเอง?” “เราก็แค่คิดเผื่อไปไกลเท่านั้นแหละ สุดท้ายอำนาจการตัดสินใจก็อยู่ที่หลินอี้ พวกเราทำได้เพียงคอยช่วยดูอยู่ห่างๆ ตราบใดที่เราไม่ได้ทำสิ่งที่ทรยศต่อถังอวิ๋น...” เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ ในใจของฉู่เมิ่งเหยาก็พลันเกิดความรู้สึกขัดแย้งขึ้นมา ในบางครา เมิ่งเหยาก็แอบตั้งคำถามกับตัวเองว่า เธออยากจะเข้าไปแทนที่ตำแหน่งของถังอวิ๋นหรือไม่? ถังอวิ๋นเคยฝากฝังเรื่องนี้ไว้ก่อนที่เธอจะจากไป ทว่าเมิ่งเหยากลับรู้สึกว่าหากเธอทำเช่นนั้น มันจะดูเป็นการฉวยโอกาสในยามที่เพื่อนกำลังลำบากจนเกินไป ด้วยความที่เป็นคน ‘หน้าบาง’ และถือศักดิ์ศรีในฐานะคุณหนูผู้สูงศักดิ์ เธอจึงไม่อาจหักใจทำเรื่องเช่นนั้นลงได้... ทางด้านหลินอี้เอง หากเขารู้ว่าพวกเธอกำลังคุยเรื่องนี้กันอยู่ ก็คงได้แต่นิ่งอึ้งจนพูดไม่ออกเป็นแน่ เช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งคุณหนูฉู่, เสี่ยวซู, สวี่ซือหาน และเฉินอี้อี้ ต่างก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับรอยคล้ำใต้ตา เห็นได้ชัดว่าพวกเธอแทบไม่ได้นอนเลยหลังจากที่คุยกันยาวตลอดทั้งคืน อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ระหว่างเฉิงอี้อี้กับสองสาวเจ้าบ้านก็ดูจะสนิทสนมกลมเกลียวกันมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “ไฟล์ทบินของพวกคุณกี่โมงเหรอครับ? ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมคงไม่ได้ไปส่งนะ พอดีวันนี้ผมมีเรียน” หลินอี้เอ่ยขึ้นขณะเตรียมตัว “อื้อ ไม่ต้องไปส่งหรอก เดี๋ยวพี่เฟิงจะมารับพวกเราเอง” เฉิงอี้อี้กล่าวเสริม “พวกโจรนั่นเห็นฝีมือคุณไปแล้ว คงไม่กล้าโผล่มาสุ่มสี่สุ่มห้าอีกแน่” “ใช่ค่ะ สองวันที่ผ่านมาก็เงียบสงบดี ดูเหมือนพวกนั้นจะถอดใจไปแล้ว” สวี่ซือหานพยักหน้าเห็นด้วย “จริงสิ เรื่องเมื่อวานน่ะ...” หลินอี้เอ่ยถามพลางคีบอาหารเข้าปาก “ผมสังเกตว่าอาการปวดหัวของคุณเริ่มกำเริบหลังจากที่เห็นผู้หญิงในชุดโค้ทกันฝนสีดำคนนั้นใช่ไหม?” “ใช่เลย! เมื่อคืนเรามัวแต่คุยเรื่องอื่นกันจนเกือบลืมไปเลย ถ้าหลินอี้ไม่เตือนขึ้นมา!” คุณหนูฉู่พยักหน้าสำทับ “พี่ซือหาน สรุปว่าเมื่อวานมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” “จริงๆ มันก็ไม่มีอะไรหรอก อาการปวดหัวของฉัน... หลินอี้พูดถูก มันน่าจะมาจากปมในใจบางอย่างตั้งแต่สมัยเด็กๆ...” สวี่ซือหานยิ้มขื่น “แต่ฉันไม่อยากพูดถึงมันเท่าไหร่ และก็ไม่เคยบอกใครด้วย... เรื่องเมื่อวานน่าจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญมากกว่า...” หลินอี้พยักหน้าตอบรับ—เขาเคยตรวจอาการปวดหัวของเธอมาแล้ว และรู้ดีว่ามันไม่ใช่โรคทางกาย แต่มันคือปัญหาสภาวะจิตใจที่ส่งผลกระทบต่อระบบประสาท ทว่าแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้สาเหตุที่แน่ชัด แล้วคนอื่นจะล่วงรู้ได้อย่างไร? “นั่นสิ ฉันเองก็งงเหมือนกัน ขนาดฉันที่เป็นเพื่อนสนิทที่สุดของพี่หาน ยังรู้แค่ว่าพี่เขามีปมตอนเด็กๆ ที่ทำให้ปวดหัวไมเกรนบ่อยๆ แต่ไม่เคยรู้เลยว่ามันเกี่ยวกับผู้หญิงชุดดำด้วย...” เฉิงอี้อี้เอ่ยเสริม “ดูเหมือนเหตุการณ์เมื่อวานจะเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ สินะ...” ทว่าในใจของหลินอี้นั้นไม่ได้คิดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ ผู้หญิงชุดดำคนนั้นปรากฏตัวได้ประจวบเหมาะเกินไป เธอโผล่มาในจังหวะที่สวี่ซือหานกำลังแสดงพอดี มิหนำซ้ำเธอยังเป็นหนึ่งในนักแสดง ซึ่งหลินอี้ไม่เห็นใครใส่ชุดแบบนั้นอีกเลยจนกระทั่งจบงาน ราวกับว่าเธอจงใจจะปรากฏตัวออกมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ แต่มันก็ยังเป็นปริศนา ในเมื่อสวี่ซือหานบอกว่าเป็นเรื่องฝังใจในวัยเด็กที่เป็นความลับ ขนาดเฉิงอี้อี้ยังรู้เพียงเลือนลาง และเขาก็ไม่เคยปริปากบอกใคร แล้วจางตัวพานไปล่วงรู้จุดอ่อนนี้ได้อย่างไร? ความลึกลับยังคงปกคลุม ทว่าหลินอี้ก็ไม่ได้คิดจะซักไซ้ไล่เลียงให้ลึกซึ้งไปกว่านี้ หลังมื้อเช้าจบลง เฟิงซานหวงก็ขับรถตู้ธุรกิจมารับสวี่ซือหานและเฉิงอี้อี้ไปส่งที่สนามบิน ภารกิจคุ้มกันที่นี่เป็นอันเสร็จสิ้นลง ฮั่นจิ้งจิงและฮั่นเสี่ยวเชามายืนรออยู่ที่หน้าประตูบ้านตั้งแต่เช้าตรู่ ราวกับกังวลว่าหลินอี้จะลืมพวกเขาไปอีกหลังจากเรื่องวุ่นวายเมื่อคืน “พวกคุณไม่เห็นต้องมารอแบบนี้เลย เดี๋ยวพอผมจะไปผมก็โทรหาเองแหละ...” หลินอี้มองสองพี่น้องที่ยืนทำหน้าตาน่าสงสารแล้วก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย ใครจะไปเชื่อว่าพวกเขาสองคนคือเศรษฐีที่มีวิลล่าหรูและขับรถ BMW? คนไม่รู้คงคิดว่าสองพี่น้องนี่ไม่มีตังค์ค่ารถเมล์เลยมายืนชะเง้อรอขออาศัยคนอื่นไปเรียนเสียมากกว่า หลินอี้เองก็อดสงสัยในพฤติกรรมนี้ไม่ได้ อย่างไรก็ตาม เมื่อนึกถึงระดับสติปัญญาที่คาดเดายากของฮั่นจิ้งจิง หลินอี้ก็เลือกที่จะไม่ถามออกไป เพราะถ้าเขาไม่ได้คำตอบ เขานั่นแหละที่จะถูกฮั่นจิ้งจิงย้อนถามจนปวดหัวเสียเอง หลังจากหลินอี้แยกทางกับคุณหนูฉู่และคนอื่นๆ เขาก็เดินมุ่งหน้าไปยังตึกคณะชีววิทยาพร้อมกับฮั่นจิ้งจิง ระหว่างที่เดิน ฮั่นจิ้งจิงยังคงก้มหน้าก้มตาจิ้มแท็บเล็ตในมืออย่างขะมักเขม้นราวกับติดลมบน ตอนเดินบนถนนใหญ่ก็ยังพอว่า แต่พอเข้าสู่เส้นทางเดินเล็กๆ เธอกลับไม่ทันระวังจนก้าวพลาดเหยียบลงบนขอบฝาท่อระบายน้ำ ส่งผลให้ร่างบางถลาไปข้างหน้าและจวนเจียนจะล้มคะมำลงกับพื้น! “อ๊ะ!” จิ้งจิงอุทานออกมาด้วยความตกใจโดยสัญชาตญาณ หลินอี้ถึงกับอ่อนใจพลางส่ายหน้า แต่เขาก็ไม่อาจปล่อยให้เธอล้มลงไปในสภาพดูไม่จืดเช่นนั้นได้ เพราะนอกจากแท็บเล็ตจะพังแล้ว ตัวเธอเองก็คงจะได้แผลไม่น้อยเลยทีเดียว... *(โปรดติดตามตอนต่อไป)*