บทที่ 2022: ยังคงรอคอย “แค่ค่าธรรมเนียมจะเป็นไรไป จัดมาให้ครบคนเลย!” จางตัวพานสะบัดมืออย่างใจป้ำ ท่าทางราวกับเศรษฐีผู้มั่งคั่ง ในใจเขานั้นขบคิดเพียงว่าจะแบ่งแก้วใบเดียวนี้ให้ทุกคนได้อย่างไร การตัดปัญหาด้วยการจ่ายเงินจึงเป็นทางออกที่ง่ายที่สุด “รับทราบครับกรุณารอสักครู่...” พนักงานรับคำอย่างนอบน้อมก่อนจะปลีกตัวไปจัดการตามคำสั่ง “ไหนๆ ขอดูหน่อยสิ!” เฉินอวี่ซูปรี่เข้าไปฉกแก้วในมือจางตัวพานมาเชยชม “ว้าววว พี่ชายโล่ ภาพนี้พี่หล่อระเบิดไปเลย! ในบรรดาทุกคน พี่นี่แหละเท่ที่สุดแล้ว!” อวี่ซูอุทานออกมาด้วยนัยน์ตาเป็นประกาย “เสี่ยวซู! สำรวมกิริยาหน่อยสิ!” ฉู่เมิ่งเหยาปรามเพื่อนสนิทอย่างอ่อนใจ ย้อนกลับไปตอนถ่ายรูป ยัยตัวแสบอวี่ซูยืนกรานอย่างหนักแน่นว่าจะต้องให้หลินอี้ยืนคั่นกลางระหว่างพวกเธอ จนทำให้ถังซินเหยียนไม่มีโอกาสเข้าใกล้เขาเลยแม้แต่นิดเดียว ซินเหยียนจึงทำได้เพียงยืนอยู่ข้างๆ ขณะที่อวี่ซูแอบยิ้มกริ่มด้วยความพึงพอใจในแผนการของตน เพียงชั่วอึดใจ พนักงานก็นำแก้วคริสตัลที่จัดทำเสร็จสิ้นมามอบให้ คราวนี้ทุกคนได้รับกันถ้วนหน้า ครบจำนวนพอดีเป๊ะไม่มีขาดไม่มีเกิน เมื่อมื้ออาหารสิ้นสุดลงและทุกคนอิ่มหนำสำราญ จางตัวพานจึงเรียกพนักงานมาเพื่อปิดยอด “พนักงาน เช็กบิล!” “ยอดรวมทั้งหมดคือ 200,900 หยวนครับ ลดเศษให้เหลือเพียง 200,000 หยวนถ้วนครับผม!” พนักงานกล่าวด้วยรอยยิ้ม “อ้อ รูดบัตร...” จางตัวพานส่งบัตรให้ด้วยท่าทีสบายๆ แต่แล้วเขาก็พลันสะดุดกึกเมื่อสมองประมวลผลตัวเลข “เดี๋ยวนะ! ทำไมมันถึงเป็นสองแสน? เมื่อกี้คำนวณดูแล้วมันน่าจะแค่แสนสามแสนสี่ไม่ใช่หรือไง?” จางตัวพานแอบดีดลูกคิดในใจมาตลอด อาหารพวกนี้อย่างมากก็แสนสาม รวมเหล้าเข้าไปด้วยก็ไม่น่าเกินแสนสี่ แล้วไอ้ส่วนต่างอีกหลายหมื่นมันงอกมาจากไหน! “ถูกต้องแล้วครับท่าน นี่คือรายการค่าใช้จ่ายทั้งหมด โปรดตรวจสอบดูครับ” พนักงานไม่ได้แสดงท่าทีดูแคลน แต่กลับยื่นใบเสร็จให้จางตัวพานอย่างสุภาพ “นี่มัน... หา? กรอบรูปคริสตัล ใบละห้าพันหยวน?!” ดวงตาของจางตัวพานเบิกโพลงจนแทบถลนออกมา พวกเขามีกันตั้งสิบกว่าคน เฉพาะค่ากรอบรูปอย่างเดียวก็ปาเข้าไปหกหมื่นหยวนแล้ว! มิน่าเล่า ยอดรวมถึงได้ทะยานไปแตะสองแสนหยวนเช่นนี้ “ครับท่าน กรอบรูปคริสตัลของทางเราทำจากคริสตัลแท้ ไม่ใช่แก้วธรรมดา ทุกชิ้นมีคุณค่าแก่การสะสม และนี่คือใบรับรองจากผู้เชี่ยวชาญครับ!” พนักงานอธิบายอย่างฉะฉาน “อย่างนั้นหรอกหรือ...” จางตัวพานจ้องมองกองแก้วคริสตัลตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่พูดไม่ออกบอกไม่ถูก จะปฏิเสธก็ไม่ได้ในเมื่อมีรูปพวกเขาสกรีนหราอยู่บนนั้น เขาได้แต่ทำหน้าเหมือนคนอยากจะหลั่งน้ำตาแต่ไม่มีน้ำตาให้ไหล ก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อย “ตกลง... รูดบัตร...” ทว่า เงินที่เขาแบ่งไว้ให้เฉิงอี้อี้นั้นร่อยหรอลงไปมาก ในบัตรเหลือเงินเพียงไม่กี่แสนหยวน จางตัวพานเริ่มกุมขมับ คิดหาข้ออ้างสารพัดเพื่อจะไปขอเงินจากพ่อเพิ่ม... หลังจบมื้ออาหาร หลินอี้ทำหน้าที่สารถีขับรถไปส่งซินเหยียน, เหอเหม่ยเยว่ และไฉเสี่ยวหลิงที่มหาวิทยาลัย เขาเตรียมตัวจะกลับวิลล่าพร้อมกับเฝิงซานหวง แต่ทว่าในลานจอดรถที่มืดสลัว เขากลับเห็นร่างของคนสองคนยืนเงียบเชียบดูน่าสงสารจับใจ! เมื่อเพ่งมองให้ชัดเจน จะเป็นใครไปได้อีกถ้าไม่ใช่ หานจิ้งจิ่ง และ หานเสี่ยวเชา? “หานจิ้งจิ่ง?” หลินอี้เหยียบเบรกจนรถนิ่งสนิทพลางมองหญิงสาวด้วยความฉงน “พวกเธอมาทำอะไรในลานจอดรถมืดๆ แบบนี้?” “พี่หลินอี้ พวกเรากำลังรอพี่มารับกลับบ้านอยู่ค่ะ...” หานจิ้งจิ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือน่าเวทนา “ฉันนึกว่าพี่ลืมพวกเราไปเสียแล้ว ยังดีที่ในที่สุดพี่ก็จำได้และย้อนกลับมา...” “หือ? หมายความว่า พวกเธอยืนรอให้ผมไปส่งที่บ้านตลอดเวลาเลยงั้นเหรอ?” หลินอี้เบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ “ค่ะ!” หานจิ้งจิ่งพยักหน้าหงึกๆ “แล้วรถ X5M ของเธอก็จอดอยู่นั่นไม่ใช่เหรอ? ขับกลับเองไม่ได้หรือไง?” หลินอี้มองไปที่รถหรูที่จอดอยู่ไม่ไกลด้วยความงุนงง “ฉันไม่ได้พกกุญแจมาค่ะ สองวันที่ผ่านมาฉันนั่งรถพี่ตลอด แล้วฉันก็รู้สึกว่ากุญแจมันหนักเกินไป ก็เลยไม่ได้หยิบติดมือมาด้วย” หานจิ่งจิ่งตอบตามตรง “เพราะกุญแจมันหนักเนี่ยนะ?” หลินอี้รู้สึกพ่ายแพ้ให้กับตรรกะของเธออย่างสิ้นเชิง “แล้วทำไมไม่โทรหาผม?” “โทรแล้วค่ะ แต่ปิดเครื่องตลอดเลย...” หานจิ้งจิ่งทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ หลินอี้เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขาปิดมือถือตอนที่ขึ้นแสดงโชว์ เพราะกลัวว่าจะมีใครโทรมาขัดจังหวะ “เอาละๆ ขึ้นรถเถอะ...” หลินอี้ยิ้มขื่น “คราวหน้าถ้าหาผมไม่เจอ ก็นั่งแท็กซี่กลับไปก่อนเลย บ้านก็อยู่ไม่ไกล เดินกลับยังได้เลยมั้ง...” “ฉันกลัวว่าถ้าพี่กลับมารับแล้วไม่เจอพวกเรา พี่จะเสียใจแล้วก็เป็นห่วงนี่คะ” หานจิ้งจิ่งเอ่ยเสียงเบา “สรุปคือจะรอจนกว่าผมจะมางั้นสิ? เอาเถอะ ขึ้นรถได้แล้ว” หลินอี้ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ “หลินอี้ คุณลืมหานจิ้งจิ่งไปได้ยังไงตอนมื้อค่ำ? ดูสิ เธอน่าสงสารขนาดไหน ป่านนี้คงยังไม่ได้กินอะไรเลยใช่ไหม?” ฉู่เมิ่งเหยาไม่ได้มีความรู้สึกแง่ลบต่อจิ้งจิ่ง หลังจากสัมผัสกันมาสองสามวัน เธอรู้สึกว่าเด็กสาวคนนี้ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม ออกจะซื่อๆ บื้อๆ และเข้าหากันได้ง่าย “ไม่เป็นไรค่ะคุณเมิ่งเหยา เดี๋ยวฉันกลับไปต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกินที่บ้านก็ได้” หานจิ้งจิ่งรีบบอก “พี่ชายโล่ กลับไปพี่ก็ทำอะไรให้พวกเขากินหน่อยสิ น่าสงสารออก ต้องยืนหิวโหยอยู่ท่ามกลางลมฤดูใบไม้ร่วงตั้งนาน” เฉินอวี่ซูก็พลอยรู้สึกสงสารไปด้วย ภาพที่จิ้งจิ่งยืนตากลมเย็นจัดตลอดทั้งคืนมันดูอนาถใจจริงๆ “ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะเสี่ยวซู พวกเรากินบะหมี่จนชินแล้ว นี่ก็ดึกมากแล้ว ไม่อยากกวนพี่หลินอี้เลย” หานจิ้งจิ่งรีบปฏิเสธ “ไม่รบกวนหรอก ที่บ้านมีวัตถุดิบพร้อมอยู่แล้ว เดี๋ยวผมจะทำกับข้าวง่ายๆ ให้ทานเอง” หลินอี้เอ่ยด้วยความรู้สึกผิดลึกๆ ความสะเพร่าของเขาในวันนี้ทำให้คนสองคนต้องมายืนหิวโหยตากลมอยู่ทั้งคืน “ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณมากค่ะ พี่หลินอี้!” หานจิ้งจิ่งฉีกยิ้มกว้างอย่างดีใจ เมื่อรถแล่นกลับมาถึงวิลล่า หลินอี้และสวี่สื่อหานลงจากรถ เฝิงซานหวงเตรียมจะไปส่งเฉิงอี้อี้ที่โรงแรม แต่ทว่าดาราสาวกลับมีท่าทีลังเลและไม่ยากกลับไปเพียงลำพัง “ศิษย์พี่ ช่วยคุยกับหลินอี้ให้หน่อยได้ไหม? คืนนี้ฉันขอพักที่นี่ด้วยคนได้หรือเปล่า?” เฉิงอี้อี้เอ่ยอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร “ตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อคืน พอหลับตาทีไร ภาพพวกโจรนั่นก็ลอยมาจนฉันนอนไม่หลับเลย... ฉันกลัวจริงๆ นะ ไม่กล้าอยู่คนเดียวแล้ว...” “ไม่เป็นไรหรอกพี่อี้อี้ ถ้าพี่กลัวก็นอนที่นี่แหละ!” เมิ่งเหยากล่าวอย่างใจกว้าง เธอชื่นชอบเฉิงอี้อี้อยู่แล้ว แถมอีกฝ่ายยังเป็นรุ่นน้องของสวี่สื่อหาน มีหรือที่เธอจะไม่ต้อนรับ แต่พอพูดจบ เมิ่งเหยาก็เพิ่งนึกได้ว่าเจ้าของวิลล่าในตอนนี้ไม่ใช่เธอเพียงผู้เดียวอีกต่อไป แต่เป็นหลินอี้! เธอจึงหันไปหาเขาด้วยสีหน้าเก้อเขิน “หลินอี้... จะได้ไหม?” หลินอี้มองออกว่าคุณหนูผู้เอาแต่ใจกำลังคิดอะไรอยู่ เขาจึงยิ้มละมุน “วิลล่าแห่งนี้ก็เหมือนที่ซงซาน คุณมีส่วนเป็นเจ้าของเหมือนกัน เพราะฉะนั้นตัดสินใจได้ตามใจชอบเลย” “อืม!” เมิ่งเหยารู้สึกตื้นตันกับคำพูดของเขา “ขอบคุณนะ” “อา... ไม่เป็นไร พวกคุณคุยกันไปก่อนนะ เดี๋ยวผมจะไปทำอาหารให้หานจิ้งจิ่งกับเสี่ยวเชาก่อน” หลินอี้กล่าว หานจิ้งจิ่งและหานเสี่ยวเชาดูจะไม่ค่อยสนใจเรื่องดาราชื่อดังเท่าไหร่นัก เสี่ยวเชานั้นเป็นคนขี้อายและไม่ค่อยพูด ส่วนหานจิ้งจิ่งดูเหมือนจะหลุดเข้าไปในโลกส่วนตัวของเธออีกครั้ง ทันทีที่นั่งลงเธอก็คว้าแท็บเล็ตคู่ใจขึ้นมาขีดเขียนและจดบันทึกบางอย่างอย่างขะมักเขม้น... (โปรดติดตามตอนต่อไป)