จ้าวฟ่านกระโดดลงจากหลังอีกาสามหัวพร้อมกับกูซานทงในอ้อมแขน เขาลูบขนนุ่มอุ่นของเจ้านกยักษ์เบาๆ ราวกับกำลังปลอบประโลมสัตว์เลี้ยงที่แสนรู้ "ขอบใจที่มาส่ง ถึงตรงนี้เจ้าก็ไปได้แล้ว" "อุ๊ก!" รอยยิ้มของคุนเผิงแข็งค้าง ใบหน้ากระตุกเกร็ง ดวงตาเย็นเยียบจ้องมองเจ้านกยักษ์ด้วยโทสะ อีกาสามหัวคือบริวารมือขวาของมัน เห็นได้ชัดจาก 'เพลิงโกลาหล' ที่มันเป็นคนหยิบยืมให้ไปใช้ ในยามนี้ แม้แต่คนสนิทที่ไว้ใจที่สุดยังทรยศหันไปรับใช้คนนอกโดยไม่ผ่านความเห็นชอบ หากนี่ไม่ใช่การทรยศ แล้วจะเรียกอะไรได้อีก? จ้าวฟ่านทำเช่นนี้ก็เพื่อสั่นคลอนอำนาจของมัน เพื่อแย่งชิงมือขวาของมันไปเห็นๆ ในฐานะเจ้าแห่งสัตว์อสูร ความโกรธเคืองย่อมพุ่งพล่าน แต่จ้าวฟ่านยังถือเป็นแขกต่างถิ่นที่ยังไม่ล้ำเส้นจนถึงขั้นต้องเปิดฉากปะทะ ทว่ากับอีกาสามหัวนั้น... ย่อมไม่จบง่ายๆ แน่ มันส่งจิตสังหารเข้ากดดันอีกาสามหัวจนตัวสั่นเทา ดวงตาทั้งสามคู่เอ่อคลอด้วยน้ำตาแห่งความหวาดกลัว [นายท่าน ไม่ใช่ข้า! เขาบังคับข้า!] คุนเผิงหาได้สนคำแก้ตัว มันหมายมั่นจะจัดการกับเจ้าอีกาจอมขบถเพื่อระบายโทสะ "เอ่อ... ท่านคุนเผิง ข้ามาอย่างกะทันหันจนรบกวนท่านเกินไปหน่อย ข้าบังคับให้อีกาสามหัวพามาโดยไม่ได้แจ้งท่านก่อน ต้องขออภัยด้วยจริงๆ" จ้าวฟ่านมองสลับไปมาระหว่างใบหน้าโกรธเกรี้ยวกับสีหน้าขมขื่นของทั้งคู่พลางหัวเราะอยู่ในใจ วาจาของเขาประจวบเหมาะเหลือเกิน ไม่ว่าตั้งใจหรือไม่ก็ตาม คุนเผิงเดือดดาลจนไม่คิดจะปิดบัง มันสบถในใจอย่างหยาบคาย [มันเป็นคนของข้า ข้าจะทำอะไรกับมันก็ได้ แล้วเจ้ามายุ่งอะไรด้วย?] แต่ด้วยความที่ยังมีเรื่องต้องพึ่งพาจ้าวฟ่าน มันจึงต้องข่มใจสูดหายใจลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ กูซานทงกลับชิงพูดขึ้นก่อน "มีอะไรไม่ดีงั้นหรือ? ท่านพ่อก็เป็นคนของพวกเราอยู่แล้ว ข้าอยู่ที่ไหน นั่นก็คือบ้านของท่านพ่อ การจะมาหาที่บ้านตัวเองต้องบอกกล่าวกันด้วยหรือ? จริงไหมท่านลุง?" "เอ่อ... เออ จริง ฮ่าๆๆ..." คุนเผิงหันไปมองกูซานทงด้วยสายตาแปลกประหลาดก่อนจะหัวเราะแห้งๆ "อีกาสามหัว ฟังให้ดี ต่อไปจ้าวฟ่านคือคนของพวกเรา เขามาพบข้าได้ทุกเมื่อ เข้าใจไหม?" น้ำเสียงท้ายประโยคของ