Chapter 859: Relative Invasion

เผยแพร่เมื่อ 8 เม.ย. 2569 14:11

**บทที่ 860: การรุกรานของญาติมิตร** “ท่านพ่อ ข้าเอาอันนี้ แล้วก็อันนั้นด้วย... โอ้ อันนั้นก็ด้วย!” ท่ามกลางถนนที่เนืองแน่นไปด้วยผู้คน ครอบครัวหรรษาขนาดสามชีวิตกำลังเดินทอดน่องเลือกซื้อของกันอย่างสำราญใจ กู่ซานถงในยามนี้ไม่ต่างจากเด็กน้อยทั่วไป เขาโจนทะยานไปมาด้วยความตื่นเต้นกับทุกสิ่งที่ผ่านตา ราวกับว่าทุกอย่างบนโลกนี้ล้วนเป็นของเล่นแปลกใหม่ที่น่าครอบครอง จั๋วฟานในบทบาทคุณพ่อสายเปย์ผู้มั่งคั่งไม่สนคำนวณมูลค่า เขาหยิบยื่นศิลาวิญญาณให้พ่อค้าอย่างไม่สะทกสะท้าน แถมยังเอ่ยด้วยท่าทีโอหัง “เอามาให้หมด! ฮ่าฮ่าฮ่า...” “ขอบคุณท่านผู้มีพระคุณ! ขอบคุณครับ!” เหล่าพ่อค้าต่างพากันเบิกบานใจเมื่อเห็นกำไรที่พุ่งทะยาน กู่ซานถงกำลังดื่มด่ำกับช่วงเวลาแห่งความสุขท่ามกลางกองของเล่นชุดใหม่ ความร่าเริงสดใสของสองพ่อลูกนั้นช่างเปี่ยมไปด้วยพลัง จนในที่สุดก็ทำให้หญิงสาวที่ตามมาด้วยเผลออมยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว “ขนมน้ำตาลปั้น! เร่เข้ามาลิ้มลองขนมน้ำตาลปั้น!” เสียงร้องตะโกนนั้นทำให้กู่ซานถงหันควับ แววตาเป็นประกายทันทีเมื่อเห็นคุณปู่คนหนึ่งกับแผงลอย “ท่านพ่อ นั่นมันคืออะไรหรือขอรับ?” “ก็แค่ของสวยแต่รูป ไม่มีสาระอะไรหรอก เจ้าไม่ต้องไปสนใจมันหรอก” จั๋วฟานเอ่ยตัดบท ทว่าขนมเหล่านั้นกลับสะท้อนอยู่ในดวงตาใสซื่อของกู่ซานถงจนหมดสิ้น หญิงสาวเห็นดังนั้นก็ฉีกยิ้ม “เสี่ยวซานจื่อ เดี๋ยวพี่สาวซื้อให้เจ้าเอง ดีไหม?” กู่ซานถงทำท่าฮึดฮัด ก่อนจะหันไปขออนุญาตจั๋วฟานด้วยสายตา “ฮ่าฮ่าฮ่า ในเมื่อแม่สาวคนนี้เป็นพวกชอบอาสาเสียทรัพย์ การได้รีดไถนางบ้างก็นับว่าเป็นเรื่องปกติ” จั๋วฟานเกาจมูกพลางแกล้งหยอก “เสี่ยวซานจื่อ จัดไปเลยลูก อยากได้อะไรเอาให้หมด รีดไถนางให้สิ้นเนื้อประดาตัวไปเลย!” กู่ซานถงพยักหน้าหงึกหงักอย่างชอบใจ ก่อนจะสอดส่ายสายตาหาเป้าหมายใหม่ นอกจากขนมแล้วเขายังหมายตาของอีกหลายอย่าง เขาฉีกยิ้มกว้างพลางยื่นมือเล็กๆ ไปหานาง หญิงสาวกระตุกยิ้มที่มุมปากพร้อมค้อนจั๋วฟานวงใหญ่ “ข้ารู้อยู่แล้วเชียวว่าท่านมันเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีสำหรับเด็ก” “อ้าว ไม่ซื้อแล้วหรือ? เจ้าคนกลับกลอก!” จั๋วฟานเบือนหน้าหนีพลางหัวเราะอยู่ในใจ กู่ซานถงเองก็ทำปากยื่นทำท่าจะงอแง เจ้าเด็กคนนี้ช่างรู้วิธีใช้ดวงตากลมโตแสนออดอ้อนละลายความเย็นชาของนางได้อยู่หมัด “ก็ได้ๆ ไม่ต้องกังวลนะเสี่ยวซานจื่อ พี่สาวจะซื้อให้หมดเลย ฮ่าฮ่าฮ่า...” นางพยักหน้ายอมตกลงพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปค้อนจั๋วฟานอีกรอบแล้วทำหน้าล้อเลียน ไม่รู้ว่านางกำลังทำตัวน่ารักเหมือนกู่ซานถง หรือกำลังโกรธจัดกันแน่ จั๋วฟานกุมมือกู่ซานถงไว้ขณะที่พวกเขากำลังเดินเล่นกันอย่างเพลิดเพลิน... “ขนมน้ำตาลปั้นอันนี้เท่าไหร่...” *วูบ!* ทันใดนั้น เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวนาง ปิดปากนางแน่นแล้วฉุดกระชากหายไป เพียงชั่วพริบตาเดียว ร่างของนางก็อันตรธานหายไปจากฝูงชนอย่างไร้ร่องรอย แม้แต่ผู้คนที่อยู่ใกล้เคียงยังไม่ทันสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ พ่อค้าขนมมองไปรอบๆ อย่างสงสัย “เมื่อกี้เหมือนมีคนเรียกข้าไม่ใช่หรือ? หูฝาดไปเองงั้นหรือเนี่ย... แปลกจริง” พ่อค้าไม่ใส่ใจนัก กลับไปตะโกนขายของของตนต่อ *อื้อ!* ในมุมมืดที่เงียบสงัด หญิงสาวดิ้นรนด้วยความหวาดกลัวภายใต้ฝ่ามือของผู้จู่โจม ทว่าฝ่ามือนั้นกลับแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็ก ไม่เปิดโอกาสให้แม้แต่เสียงร้องเล็ดลอดออกมา นางตื่นตระหนก พยายามจะรีดเค้นพลังปราณออกมาเพื่อหลุดพ้นจากการพันธนาการ สถานการณ์คับขันถึงขีดสุด หากคนผู้นี้เป็นคนจากคฤหาสน์เมฆาเหิน (Flying Cloud manor) คงไม่มีประโยชน์ที่จะมัวเล่นเกมซ่อนหา “ยานเอ๋อร์ พี่เอง!” ผู้จู่โจมเอ่ยขึ้นอย่างรีบร้อนก่อนที่นางจะทำอะไรผลีผลาม เมื่อได้ยินเสียงนั้น ร่างกายของหญิงสาวก็หยุดชะงักจากการขัดขืนทันที นางหันไปมองชายหนุ่มรูปงามที่เพิ่งปล่อยตัวนางให้เป็นอิสระด้วยความตกตะลึง “ท่านยังไม่ตาย! ท่านพี่!” ... ในขณะที่สองพ่อลูกยังคงเพลิดเพลินกับการเดินเที่ยว แต่เมื่อหันกลับมามองอีกทีกลับไม่พบหญิงสาวเสียแล้ว “นางหายไปไหนแล้วล่ะ?” กู่ซานถงถามจั๋วฟาน “หรือว่าเราแกล้งนางมากเกินไปจนนางเตลิดหนีไปแล้ว?” *พรืด!* จั๋วฟานส่ายหน้าพลางขำ “ของพวกนั้นที่เจ้าขอ นางจ่ายแค่ศิลาวิญญาณไม่กี่ก้อนเท่านั้นเอง อีกอย่างนางเองก็เป็นถึงยอดฝีมือจากดินแดนตะวันออกที่มีระดับบ่มเพาะสูงส่ง แค่โดนแกล้งนิดหน่อยนางจะหนีไปไหนได้?” “นั่นสินะ... ตั้งสิบวันที่นางต้องตกระกำลำบาก ไร้ที่ซุกหัวนอน นางคงไม่กล้าเดินเตร็ดเตร่ในเมืองคนเดียวหรอก” กู่ซานถงครุ่นคิดก่อนจะอุทาน “หรือว่าพวกองครักษ์จะจับตัวนางไป?” จั๋วฟานส่ายหัว “คฤหาสน์เมฆาเหินเป็นเจ้าถิ่นที่นี่ พวกเขาไม่จำเป็นต้องใช้วิธีลอบเร้นเช่นนั้นหรอก หากจะจับตัวนาง พวกเขาคงบุกเข้ามาจับไปโต้งๆ แล้ว อีกอย่างนางมากับเรา หากพวกเขาจับนางไปจริงๆ เราก็คงไม่รอดหรอก” “นั่นสิ...” “ข้าเดาว่าคงเป็นฝีมือพวกพ้องของนางนั่นแหละ” จั๋วฟานยิ้มให้กับสีหน้าสับสนของกู่ซานถง “นางเดินเปิดเผยท่ามกลางแสงแดดขนาดนั้น พวกพ้องของนางคงตะลึงและรีบฉุดตัวไปเพื่อสอบถามความจริงแล้วล่ะ” กู่ซานถงยิ้มมุมปาก “ท่านพ่อ คราวนี้เราได้ปลาตัวใหญ่เข้าแล้ว” “ใช่ แต่ดูท่าวันพักผ่อนของเราคงจบสิ้นลงแค่นี้” จั๋วฟานแย้มยิ้ม “เสี่ยวซานจื่อ วันนี้อาจจะเป็นวันสุดท้ายที่เราจะได้สนุกกัน งั้นเรามาใช้เวลาให้คุ้มค่าที่สุดเถอะ เจ้าอยากไปที่ไหน พ่อจะพาไปให้หมด” “ข้าได้ยินมาว่าห่างจากเมืองนี้ไปทางตะวันออกร้อยลี้ มีถนนสายที่เต็มไปด้วยร้านอาหารมากมาย! ไปกินกันให้พุงกางเลย!” “เจ้าเด็กตะกละ เอะอะก็คิดแต่เรื่องกิน...” “เรื่องกินต้องมาก่อน ส่วนเรื่องอื่นไว้ทีหลัง ฮิฮิฮิ...” สองพ่อลูกเดินมุ่งหน้าสู่เป้าหมายด้วยความสุข ทั้งที่รู้ดีว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเขา และพวกเขากำลังดื่มด่ำกับวันพักผ่อนวันสุดท้าย จนกระทั่งยามดึกสงัดเมื่อแสงจันทร์ทอแสงอยู่เหนือหัว พวกเขากลับมาถึงบ้าน แต่สิ่งที่ต้อนรับกลับคือมือปริศนาที่พุ่งมาปิดปากของทั้งคู่ ประตูถูกปิดลงอย่างรวดเร็ว ยอดฝีมือระดับประสานวิญญาณหลายคนลากตัวพวกเขาทั้งสองเข้าไปในบ้าน กู่ซานถงตัวเกร็งเตรียมจะสวนกลับ แต่จั๋วฟานส่งสายตาเป็นนัยให้สงบจิตใจ ทั้งสองเพียงแค่แสร้งขัดขืนเป็นพิธีขณะถูกลากไป พวกเขาต้องเล่นละครให้แนบเนียนที่สุด พยายามตะโกนร้องสุดเสียงจนใบหน้าแดงก่ำจากการใช้แรง ในที่สุด ทั้งสองก็ถูกนำตัวมาที่ห้องโถง ซึ่งมียอดฝีมือผู้ทรงอิทธิพลนั่งรออยู่สองคน ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน ขมับของเขามีเส้นผมสีดอกเลาและใบหน้าที่ดูสุขุมลุ่มลึก ทว่าแผ่รังสีของยอดฝีมือระดับกำเนิด (Genesis Stage) ออกมาอย่างชัดเจน จั๋วฟานรู้ได้ทันทีว่าคราวนี้เขาจับได้ปลาตัวเบ้อเริ่ม! ชายทั้งสองเมื่อเห็นว่าเจ้าของบ้านตัวจริงอยู่ที่นี่และกำลังดิ้นรนขัดขืน จึงตะคอกขึ้น “ถ้าส่งเสียงแม้แต่คำเดียว ข้าจะฆ่าทิ้งเสีย!” จั๋วฟานสั่นสะท้านด้วยความกลัวปลอมๆ พยักหน้าหงึกหงัก “พวกเราเป็นแค่แขกผู้มาเยือน นี่ไม่ใช่การต้อนรับที่ควรทำกับเจ้าบ้านนะ อีกอย่างยังมีเด็กอยู่ด้วย” ชายวัยกลางคนขมวดคิ้วแล้วโบกมือ “ปล่อยพวกเขาเสีย ชื่อเสียงที่พวกเราสั่งสมมานับหมื่นปีจะต้องมามัวหมองเพราะเรื่องพรรค์นี้หรือไง?” “รับทราบ ท่านประมุข!” ทั้งสองก้มคำนับแล้วถอยออกไป ทิ้งจั๋วฟานและลูกชายไว้เบื้องหลัง ชายวัยกลางคนฉีกยิ้ม ทว่าจั๋วฟานกลับตะโกนออกมาด้วยความตื่นตระหนกก่อนใคร “ท่านผู้มีพระคุณ! พวกท่านจับผิดคนแล้ว! ข้าเพิ่งมาจากดินแดนตะวันตกอันห่างไกล ข้าไม่รู้จักเจ้าของบ้านเดิมที่นี่ด้วยซ้ำ! ได้โปรดอย่าแก้แค้นผิดคนเลย ข้าเป็นคนบริสุทธิ์นะ

React

พูดคุย