## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): บทที่ 3188 เด็กน้อยผู้หวาดผวา (ภาค 2) ชายผู้นั้นพยายามจะลุกขึ้น แต่ร่างกายกลับไม่ยอมขยับ เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ฟันขบแน่นจนแทบแยกไม่ออก ลมหายใจติดขัด ราวกับปอดหยุดนิ่ง "เจ้าเด็กน้อย ข้าถามว่าพ่อเจ้าทำร้ายเจ้าใช่หรือไม่" แม้ออร่าสีดำอันน่าสะพรึงกลัวของ 'วอยด์' จะแผ่ซ่านปกคลุมมนุษย์ทั้งสาม แต่เขาก็ยังสัมผัสได้ว่าเด็กชายหวาดกลัวบิดาของตนยิ่งกว่าคนแปลกหน้าตรงหน้า "เจ้าไม่ต้องกลัวหรอกนะ" "เพียงแค่บอกความจริง ข้าสัญญาว่าฝันร้ายนี้จะจบลง" เขากล่าว ขณะที่เขี้ยวในปากคลี่ยิ้มเย้ยหยัน เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความปลอบโยนใดๆ "เด็กน้อย นี่คือช่วงเวลาของเจ้า โอกาสที่เจ้าใฝ่ฝันมาตลอดทุกวันอันแสนรันทดในชีวิต" "หากเจ้าไม่ลุกขึ้นยืนหยัดเพื่อตัวเอง ก็ไม่มีใครจะทำแทน เจ้าไม่มีทางรอให้ใครมาช่วยเหลือได้ ดังนั้น ข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง... เขา... ทำร้าย... เจ้า... ใช่หรือไม่?" เด็กน้อยเงยหน้ามองดวงตาของบิดา และเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาไม่พบภัยคุกคามหรือความโกรธเกรี้ยวในนั้น มีเพียงความหวาดกลัว... ความหวาดหวั่นเดียวกันกับที่กัดกินหัวใจของเด็กชาย "ใช่" เขากล่าวเสียงขาดห้วง ขณะกลืนน้ำลาย "แล้วแม่เจ้าล่ะ?" รอยยิ้มของ 'เดเร็ค' กว้างขึ้นจนเกือบถึงใบหู น้ำเสียงยังคงเป็นการเย้ยหยันของใครบางคนที่พยายามทำตัวให้ดูใจดี "แม่ไม่เคยทำร้ายผม" ยิ่งเด็กชายพูดโดยไม่ถูกลงโทษ ความกล้าหาญพลันก่อเกิด "ท่านไม่เคยทำอะไรให้ผมเลย ไม่ว่าจะดีหรือร้าย" เด็กน้อยก้มหน้าลงด้วยความละอาย คิดว่าต้องมีอะไรผิดปกติที่ตัวเขาเองแน่ๆ หากไม่มีใครรักเขา เขาได้พยายามอย่างดีที่สุดเพื่อเปลี่ยนแปลงตัวเองให้เป็นคนดี แต่มันไม่เคยเพียงพอเลย เขากลัวว่าตัวเองจะทำอะไรให้ถูกต้องไม่ได้ และบิดาก็โกรธเขาอยู่เสมอ "ข้าเข้าใจแล้ว" ดวงตาของ 'เดเร็ค' กระตุกด้วยความโกรธเกรี้ยวที่เก็บงำไม่อยู่ ภาพอดีตฉายวาบเข้ามา กลืนกินเขาให้กลับกลายเป็นเด็กน้อยที่หวาดกลัวบิดามารดา เด็กน้อยผู้นั้นบัดนี้ครอบครองพลังที่เหนือจินตนาการอันบิดเบี้ยว 'เดเร็ค' มองใบหน้าโง่เขลาของสตรีผู้นั้น และดวงตาของนางก็บอกทุกสิ่งที่เขาต้องการรู้ แม้ถูกตอกย้ำด้วยคำพูดของบุตร นางกลับไม่รู้สึกละอายต่อสิ่งที่ตนกระทำ มีเพียงความกังวลว่าจะถูกจับได้ นางใช้จังหวะที่ 'อเวจี' (Abomination) เปลี่ยนจุดสนใจ เคลื่อนถอยหลังไปสองสามก้าว โดยไม่แม้แต่คิดจะปกป้องเด็กชาย "ข้าเข้าใจพวกเช่นเจ้าดี หญิงงาม พวกเจ้าน่ารังเกียจไม่ต่างจากสามีของเจ้า เจ้าเลือกเขามาเพื่อไม่ต้องคิดเอง และไม่สนใจสิ่งใดตราบใดที่ไม่ใช่ปัญหาของตัวเอง ใช่หรือไม่?" สตรีผู้นั้นมิได้เอ่ยสิ่งใด เพียงร้องไห้ฟูมฟายเพื่อหวังเอาตัวรอดจากสิ่งที่ตนกระทำ ราวกับที่นางเคยทำมาตลอด "ไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้าเช่นกัน" 'วอยด์' กล่าว น้ำตาของนางหยุดไหลเร็วราวกับตอนที่เริ่ม "ข้าจะสั่งสอนบทเรียนเกี่ยวกับความเป็นแม่ให้เจ้าก็แล้วกัน" การสะบัดข้อมือของ 'เดเร็ค' สายใยแห่งพลังวิญญาณได้ถูกส่งออกไป สตรีผู้นั้นพุ่งเข้าใส่บุรุษผู้ยังนอนจมกองเลือด ตบเข้าที่ใบหน้าของเขาด้วยแรงที่มากกว่าที่เคยมี "มารดาควรปกป้องบุตรเสมอ" 'วอยด์' งอนิ้วชี้ และนางก็ฝากรอยตบกลับที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม "ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใด ไม่ว่าเจ้าจะหวาดกลัวสักแค่ไหนก็ตาม" ชายผู้นั้นมองภรรยาด้วยความงุนงงและไม่เชื่อสายตาโดยสิ้นเชิง ก่อนที่ความโกรธแค้นจะค่อยๆ ก่อตัวขึ้น "ฉันขอโทษค่ะ เขาบังคับให้ฉันทำ มันไม่ใช่ตัวฉัน" นางกล่าว "เอาล่ะ ตอนนี้เจ้าพูดแล้ว" 'เดเร็ค' กำหมัดแน่น และนางก็เช่นกัน รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา "เห็นไหม? มันไม่ได้ยากเลย" สตรีผู้นั้นต่อยเข้าที่จมูกของสามีจนหัก เลือดไหลทะลักออกจากรูจมูก ดวงตาของเขาพร่ามัวด้วยน้ำตา เขาอยากจะตะโกน อยากจะลุกขึ้นสู้ป้องกันตัวเอง แต่มันเป็นไปไม่ได้ ร่างกายยังคงแข็งทื่อราวกับรูปสลัก "อีกครั้ง" การสะบัดมือของ 'เดเร็ค' และนางก็ซัดเข้าที่จมูกที่หักไปอีกครั้ง เกือบทำเอาชายผู้นั้นทรุดสลบด้วยความเจ็บปวด เกือบแล้ว... "อีกครั้ง" เท้าขวานางขยับไปเอง ราวกับถูกบังคับ เหยียบย่ำเข้าที่บริเวณเป้ากางเกงของเขา "อีกครั้ง" นางสาวหมัดฮุคซ้ายที่ฉีกริมฝีปากเหนือฟันของเขา จนนิ้วของนางแตกหัก "อีกครั้ง" มือที่แตกหักต่อยเข้าที่หูขวาของชายผู้นั้น ทำให้ทั้งคู่ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด "ข้าเสียใจจริงๆ" 'วอยด์' แฝงไปด้วยคำถากถางและพิษร้ายขณะหัวเราะเยาะเย้ยพวกเขา "เจ็บไหมล่ะ?" กำปั้นของสตรีฟาดเข้าที่โหนกแก้ม ดวงตา และขมับของชายผู้นั้นราวกับค้อน ทุบจนกะโหลกศีรษะร้าว และทำให้นิ้วของนางแตกหักอีกครั้ง พวกเขาต่างร้องไห้คร่ำครวญ วิงวอนขอความเมตตา แต่ 'วอยด์' กลับไม่เหลือเยื่อใย "รู้สึกอย่างไรที่ได้ตกเป็นเหยื่อ? รู้สึกอย่างไรที่ต้องรับการทุบตีจากผู้ที่ควรจะปกป้องเจ้า? รู้สึกอย่างไรที่รู้ว่าเจ้าไม่มีทางหยุดข้าได้?" 'เดเร็ค' อ้าฝ่ามือออก ก้อนหินก้อนหนึ่งลอยเข้าสู่นมือของสตรี "เอาไปเลย เจ้าจะใช้มือที่แตกหักนั้นทุบตีชายของเจ้า หรือจะใช้หินก้อนนี้ก็ได้ หากเจ้าใช้มือ เขาก็จะไม่เจ็บปวดมากนัก แต่เจ้าจะต้องเจ็บปวดไปพร้อมกับเขา หากเจ้าเลือกใช้หิน ชายของเจ้าอาจตาย แต่ความเจ็บปวดของเจ้าจะสิ้นสุดลงที่นี่" "การตัดสินใจเป็นของเจ้า" "เขาโกหก! ฉันเปิดนิ้วไม่ได้จริงๆ สาบาน!" สตรีผู้นั้นโกหก ปฏิเสธที่จะปล่อยก้อนหินนั้นไป เพื่อที่เมื่อพลังวิญญาณระลอกต่อไปมาถึง นิ้วที่แตกหักของนางจะได้ไม่ต้องรับแรงกระแทก แรงกระแทกศีรษะดังเสียงทื่อๆ และทำให้เลือดพุ่งออกมาจากบาดแผลลึกบนหน้าผากของชายผู้นั้น ดึงเด็กชายออกจากภวังค์ "หยุดเถอะ! อย่าทำร้ายพ่อกับแม่ของผม!" เขาขยับเข้าไปยืนขวางหน้า 'วอยด์' หวังจะยุติความรุนแรงนี้ "พ่อแม่? พวกเขาปฏิบัติต่อเจ้าเยี่ยงสัตว์เดรัจฉาน! จงตื่นเสียที เด็กน้อย พวกเขาไม่สมควรได้รับความภักดีจากเจ้า" เสียงของ 'เดเร็ค' เป็นเสียงคำรามต่ำๆ ขณะที่เขาส่งพลังวิญญาณอีกระลอกออกไป และก้อนหินก็กระแทกเข้าอีกครั้ง "ได้โปรดเถิด ท่านมากุส เวอร์เฮน หยุดเถิด" เสียงสตรีดังขึ้น ทำให้เขาหันไป "พวกเขาอาจเป็นคนเลว แต่พวกเขาก็ยังเป็นมนุษย์ ปล่อยพวกเขาไว้ให้เราจัดการ ให้กฎหมายได้ทำหน้าที่ของมันเถิด" 'วอยด์' มองไปที่เจ้าหน้าที่ และชั่วขณะหนึ่งภาพตรงหน้าพลันพร่ามัว บุคคลในเครื่องแบบนั้นพลันกลายเป็น 'คามิล่า' ทุกประการ เขามองเห็นผมยาวสีดำที่รวบเป็นหางม้า ดวงตาสีน้ำตาลสดใส และรอยยิ้มอันเจิดจ้าของนาง ท้องไส้ปั่นป่วนด้วยความละอายต่อสิ่งที่ตนกระทำ จนกระทั่งภาพลวงตานั้นสลายไป เจ้าหน้าที่ตรงหน้าเขาคือสตรี แต่รูปโฉมไม่เหมือน 'คามิล่า' เลยแม้แต่น้อย นางมาพร้อมกับหน่วยองครักษ์ 'ไนท์การ์ด' จำนวนห้าสหายที่คอยปกป้องนางอยู่ห่างๆ โดยไม่เข้าไปขัดขวางการลงทัณฑ์ "กฎหมาย?" 'เดเร็ค' คำรามออกมาอย่างเดือดดาลต่อความอ่อนแอของตนเอง "แล้วกฎหมายอยู่ที่ไหน ในขณะที่เด็กชายผู้นี้ถูกทุบตีเยี่ยงสุนัข? ทำไมคนเช่นพวกเจ้าถึงใส่ใจปกป้องอาชญากรมากกว่าเหยื่อ?" "นั่นไม่จริง เรา-" "ไม่จริงอย่างนั้นหรือ?" 'วอยด์' แบะปีกออก ปลดปล่อยคลื่นแห่งความมืดปนเปื้อนเจตนาสังหารที่ส่งทุกคน ยกเว้นเด็กชายและเจ้าหน้าที่ กระเด็นไปกระแทกผนัง "เจ้าจะบอกข้าว่าบาดแผลของเด็กชายไม่เป็นความจริงอย่างนั้นหรือ?" "มันเป็นความจริง" เจ้าหน้าที่เลียริมฝีปาก พยายามจะไม่เติมเชื้อไฟให้ทวีความรุนแรงขึ้น "แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นการกระทำของท่านที่ถูกต้อง" "เขาพูดถูก" เด็กชายพยักหน้า "ได้โปรดเถิด ท่านเวอร์เฮน ท่านเป็นคนดี ท่านเป็นฮีโร่ของผมมาตลอด"